II OSK 1270/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Zyglewska /spr./ Sędziowie sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej F. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 947/17 w sprawie ze skarg F. L. i A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 30 listopada 2017 r., sygn. akt II SA /Kr 947/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi F. L. i A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...]w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się F. L. i w skardze kasacyjnej zarzucił mu: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 40 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), dalej "k.p.a", poprzez oddalenie skargi i przyjęcie, że w postępowaniu przed Prezydentem Miasta [...] nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, to jest pozbawienia strony możliwości wzięcia udziału w postępowaniu, pomimo niedoręczenia przez organ pierwszej instancji ustanowionemu pełnomocnikowi żadnego pisma, a w szczególności zawiadomienia o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy i możliwości zgłaszania zarzutów i wniosków oraz decyzji administracyjnej rozstrzygającej sprawę co do istoty. b) art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez oparcie orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. na dowodach i faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, tj. przyjęciu, że przesyłkę wydano skarżącemu F. L. zgodnie z art. 37 ust 2 pkt 3 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 1481), dalej "p.p.", pomimo że w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek ustaleń organów bądź sądu co do złożenia przez skarżącego pisemnego oświadczenia o zamieszkiwaniu razem z adresatem, warunkującego zgodnie z art. 37 ust. 2 pkt 3 lit. b) p.p. możliwość wydania w placówce pocztowej przesyłki pocztowej osobie pełnoletniej zamieszkałej razem z adresatem zamiast adresatowi. c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo że organy administracyjne obu instancji w ogóle nie zauważyły i nie rozpoznały wadliwego doręczania pism stronie zamiast ustanowionemu pełnomocnikowi. 2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów: a) art. 40 § 2, w zw. z art. 42 § 1 i w zw. z art. 43 k.p.a. poprzez przyjęcie, że błędne potraktowanie przez doręczyciela dorosłego domownika jako adresata przesyłki, skutkujące brakiem ustalenia nieobecności właściwego adresata w mieszkaniu i powstaniem u odbierającego przesyłkę błędnego przekonania o adresacie przesyłki, a po stronie doręczyciela brakiem informacji o obowiązku podjęcia się przez dorosłego domownika oddania pisma właściwemu adresatowi stanowi skuteczne doręczenie przesyłki ustanowionemu przez skarżącego pełnomocnikowi. b) art. 40 § 2 w zw. z art. 42 § 1, w zw. z art. 43, w zw. z art. 44 § 1 - 4 k.p.a. w zw. z art. 37 ust. 2 pkt 3 lit. b p.p. i w zw. z § 34 ust. 1 i § 37 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz. U. z 2013 r, poz. 545) poprzez przyjęcie, że: i. nieustalenie i niewykazanie przez doręczyciela niemożności doręczenia pisma sąsiadowi lub dozorcy domu, ii. nieumieszczenie przez doręczyciela w oddawczej skrzynce pocztowej (pomimo istnienia takiej możliwości) zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, nieumieszczenie przez doręczyciela na drzwiach mieszkania takiego zawiadomienia (pomimo istnienia takiej możliwości) i umieszczenie takiego zawiadomienia "w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata", pomimo nieistnienia takiej posesji, iii. brak dowodu pozostawienia powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki, a w szczególności niewykazanie miejsca pozostawienia takiego zawiadomienia i osoby doręczającej, iv. wydanie przesyłki w placówce pocztowej osobie nie będącej adresatem, która nie złożyła pisemnego oświadczenia o zamieszkiwaniu razem z adresatem, i. nieprzechowywanie pisma przez okres 14 dni w placówce pocztowej nie stanowią przeszkody dla uznania skuteczności doręczenia zastępczego, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowe zastosowanie tych przepisów przez organ drugiej instancji powinno doprowadzić do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji a wobec niezastosowania się przez organ do tego wymogu do uchylenia decyzji przez sąd. W oparciu o przytoczone zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu podniósł, że organy wadliwie doręczały skarżącemu pisma procesowe z pominięciem ustanowionego pełnomocnika, co skutkowało tym, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Tym samym, w ocenie skarżącego kasacyjnie spełniona została przesłanka pozytywna wznowienia postępowania określoną w art. 145 § a k.p.a. Wskazując na orzecznictwo wyjaśnił, że ugruntowany jest w nim pogląd, że doręczenie przewidziane w art. 43 k.p.a. oparte jest na domniemaniu doręczenia pisma adresatowi, które to domniemanie może być wzruszone przez adresata pisma. Wyjaśnił, że bezsporne w niniejszej sprawie jest, że decyzję organu pierwszej instancji z [...] marca 2017 r. operator pocztowy doręczył stronie – F. L. - błędnie uznając go za adresata przesyłki, czego dowodem jest zwrotne poświadczenie odbioru, na którym doręczyciel jednoznacznie zakreślił pole oznaczające doręczenie przesyłki adresatowi i czytelny podpis F. L. Doręczający na zwrotnym poświadczeniu odbioru wpisał datę doręczenia i złożył podpis. Podniósł, że skoro doręczyciel uznał skarżącego za adresata przesyłki, to pewnym jest, że nie ustalił pierwszej przesłanki warunkującej doręczenie zastępcze przewidziane w art. 43 k.p.a., tj. nie potwierdził nieobecności właściwego adresata w mieszkaniu. Zatem nie sposób też przyjąć, iż zaistniała również trzecia przesłanka warunkująca doręczenie zastępcze przewidziane w art. 43 k.p.a., tj. podjęcie się przez domownika oddania pisma adresatowi, skoro doręczyciel uznał skarżącego za adresata przesyłki. Tym samym, skoro organ I instancji odnotował doręczenie decyzji pełnomocnikowi skarżącego – W. L., to przyjąć należy, że nie zwrócił uwagi na wadliwe doręczenie korespondencji. Skutkiem wadliwego doręczenia było natomiast błędne przyjęcie powstania domniemania doręczenia. Podkreślił, że organ administracyjny I instancji posiadał w aktach sprawy dowód doręczenia pisma, jednak nie poddał go żadnej weryfikacji, która w sposób oczywisty wykazałaby wadliwość doręczenia. Na tę wadliwość nie zwrócił uwagi również organ II instancji. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, również wyrażona w uzasadnieniu wyroku argumentacja Sądu I instancji, że okoliczność zakreślenia przez doręczyciela na zwrotnych potwierdzeniach odbioru niewłaściwej "kratki" nie ma żadnego znaczenia w realiach skarżonej sprawy i przyjęcie, że jest to tylko informacja skierowana do organu będącego nadawcą pisma, mając na uwadze pocztowy dowód doręczenia jest dokumentem urzędowym korzystającym z domniemania prawdziwości, jest błędna. Sąd pominął bezpodstawnie wynikający z tego dokumentu fakt potraktowania skarżącego jako adresata przesyłki, co wyklucza domniemanie o zobowiązaniu się przez niego do oddania przesyłki adresatowi i - co bardziej istotne - podważył ustalenie istnienia przesłanki nieobecności właściwego adresata w domu. Wbrew twierdzeniom Sądu I instancji zakreślenie ma w tej sytuacji istotne znaczenie, bo rzutuje na możliwość oceny zaistnienia wszystkich wymaganych przesłanek warunkujących powstanie domniemania doręczenia zastępczego przewidzianego w art. 43 k.p.a. Skarżący kasacyjnie podniósł, że Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku przyjął, że zawiadomienie organu z 27 lutego 2017 r. zgromadzeniu przez organ kompletnego materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem i możliwości zgłaszania zarzutów i wniosków w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia zostało doręczone w trybie art. 44 k.p.a. nie dostrzegając uchybień, które wykluczają możliwość uznania doręczenia w tym trybie za skuteczne. Pominął przy tym, że znajdujące się w aktach zwrotne potwierdzenie odbioru oraz inne dowody wskazują, iż czynność ta została wykonana wadliwie. Wskazał, że w budynku, w którym zamieszkuje pełnomocnik skarżącego - adresat pisma jest oddawcza skrzynka pocztowa, zaś z adnotacji dokonanej przez nieustalonego doręczyciela (brak podpisu i pieczątki) na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika, że zawiadomienie o miejscu pozostawienia pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni od dnia zawiadomienia umieszczono w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata w dniu 8 marca 2017 r. Również ta okoliczność umknęła uwadze organów i Sądu. Skarżący podniósł także, że pismo nie było przechowywane przez operatora pocztowego przez okres 14 dni, gdyż zostało wydane w niewyjaśnionych przez organy administracyjne okolicznościach [...] marca 2017 r., a więc w dwunastym dniu od daty zawiadomienia w placówce pocztowej osobie nieuprawnionej - skarżącemu F. L. Z jednoznacznego, nie budzącego wątpliwości, brzmienia art. 37 ust. 2 pkt 3 p.p. wynika, że przesyłka pocztowa, jeżeli nie jest nadana na poste restante, może być wydana ze skutkiem doręczenia osobie pełnoletniej zamieszkałej razem z adresatem, jeżeli adresat nie złożył w placówce pocztowej zastrzeżenia w zakresie doręczenia przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego, w placówce pocztowej tylko po złożeniu na piśmie oświadczenia o zamieszkiwaniu razem z adresatem, zaś z akt sprawy nie wynika, aby F. L. złożył takie pisemne oświadczenie w placówce pocztowej podczas odbierania przesyłki nie skierowanej do niego jako adresata. Wskazał, że wadliwe doręczenie przesyłek przez operatora pocztowego może wynikać z niewłaściwego adresowania przesyłek przez organ administracyjny I instancji, który wskazując adresata na kopercie umieszcza zarówno imię i nazwisko pełnomocnika strony jak i imię i nazwisko strony, co mogło rodzić nieporozumienia we właściwym odczytaniu adresata i co za tym idzie doręczenia lub awizowanie pism niewłaściwej osobie. Zdaniem skarżącego wskazane wadliwości doręczenia pism skutkowały brakiem możliwości uczestnictwa strony w postępowaniu, bo dwa najbardziej istotne w postępowaniu przed organem I instancji pisma do skarżącego nie dotarły. Zauważył, że zgodnie z art. 40 § 1 i 2 k.p.a. pisma doręcza się stronie, jednakże w przypadku, gdy strona działa przez pełnomocnika, wszystkie pisma powinny być doręczane pełnomocnikowi. Tym samym, jeśli organ doręczył pismo samej stronie z pominięciem pełnomocnika, to działanie takie musi być traktowane jako pominięcie samej strony. Wyjaśnił także, że przepis art. 40 § 2 k.p.a. pełni funkcję gwarancyjną dla ochrony strony reprezentowanej przez pełnomocnika, która nie może ponosić ujemnych konsekwencji prawnych z powodu braku doręczenia decyzji ustanowionemu pełnomocnikowi, zaś pełnomocnik nie ponosi winy za wadliwe postępowanie operatora pocztowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 40 § 2 k.p.a. poprzez oddalanie skargi i przyjęcie, że w postępowaniu przez Prezydentem Miasta [...] nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, to jest pozbawienia strony możliwości wzięcia udziału w postępowaniu, pomimo niedoręczenia przez organ I instancji ustanowionemu pełnomocnikowi żadnego pisma, a w szczególności zawiadomienia o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy i możliwości zgłaszania zarzutów, i wniosków oraz decyzji administracyjnej rozstrzygającej sprawę co do istoty. Odnosząc się do powyższego zarzutu zauważyć należy, że zarówno zawiadomienie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy i możliwości zgłaszania zarzutów oraz wniosków jak i decyzja organu administracji zostały wysłane na adres i nazwisko pełnomocnika strony skarżącej kasacyjnie. Ma to istotne znaczenie w sprawie, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji. Przesyłki te zostały skierowane do W. L., czyli pełnomocnika strony skarżącej kasacyjnie. Jednocześnie należy podkreślić, że wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, opierając się na aktach sprawy należy stwierdzić, że adres dla doręczeń zarówno dla strony skarżącej kasacyjnie, jak i jej pełnomocnika był tożsamy. Decyzja organu I instancji została, która została skierowana na nazwisko pełnomocnika została doręczona w trybie art. 43 k.p.a. Nie kwestionowanym jest, że to skarżący kasacyjnie odebrał powyższą przesyłkę, która została skierowana do jego pełnomocnika. Nie można przy tym zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że domownik, który odebrał przesyłkę nie podjął się jej oddania adresatowi. W tym względzie wystarczającym jest powołanie się na treść przywołanych w skardze kasacyjnej orzeczeń sądów administracyjnych, w tym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2408/11. W orzeczeniu tym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak na zwrotnym potwierdzeniu odbioru adnotacji o tym, że osoba odbierająca przesyłkę podjęła się oddania pisma adresatowi, nie oznacza braku możliwości przyjęcia, że pismo zostało we wskazanej na tym potwierdzeniu dacie doręczone adresatowi. Stosownie do art. 43 k.p.a., zd. pierwsze, w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Doręczenie przewidziane w tym przepisie oparte jest zatem na domniemaniu doręczenia pisma adresatowi, co oznacza przyjęcie, że wywołało ono skutek prawny. Miarodajną więc będzie data przyjęcia pisma przez dorosłego domownika bez konieczności badania czy domownik wywiązał się z obowiązku przekazania przesyłki adresatowi. Pogląd ten, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, jest ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Wyrażony on został przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym przez Sąd I instancji wyroku z dnia 17 listopada 2009 r., sygn. akt II GSK 208/09, i następnie podzielony przez sądy administracyjne (przykładowo: wyrok WSA w Łodzi z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 501/12; wyroki NSA: z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2070/10 i z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 1098/10). Dodatkowo wskazać należy, że - jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1558/11 - domniemanie doręczenia pisma w sposób zastępczy określony w art. 43 k.p.a. może być wzruszone przez adresata pisma, ale nie jest wystarczające tylko to, że na pokwitowaniu doręczenia (potwierdzeniu doręczenia) nie ma adnotacji, że osoba, której pismo doręczono zobowiązała się oddać pismo adresatowi. Podobnie należy odnieść się do twierdzeń strony skarżącej kasacyjnie, że doręczyciel nie potwierdził nieobecności adresata w mieszkaniu. Zauważyć bowiem należy, że to strona skarżąca kasacyjnie odbierała przesyłkę, która nie była do niej kierowana, a więc faktycznie potwierdziła, że odbiera to jako dorosły domownik w związku z nieobecnością adresat. Podzielić należy w tym względzie argumentację Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że nieprawidłowe zakreślenie na potwierdzeniu odbioru wskazujące, że przesyłka została doręczona adresatowi a nie dorosłemu domownikowi nie świadczy o nieprawidłowości doręczenia. Po pierwsze niekwestionowanym jest, że przesyłka została odebrana przez dorosłego domownika, a co za tym idzie nieprecyzyjne zaznaczenie informacji dla organu nie ma wpływu na prawidłowość doręczenia decyzji. W związku z powyższym stwierdzić należy, że zarzut skargi kasacyjnej w tym zakresie dotyczący naruszenia art. 43 k.p.a. nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Decyzja została doręczona w sposób prawidłowy, co skutkuje brakiem zasadności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 40 § 2 k.p.a. oraz art. 40 § 2 w zw. z art. 42 § 1 w zw. z art. 43 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Nie może odnieść pożądanego skutku także zarzut dotyczący naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez oparcie orzeczenia na własnych ustaleniach Sądu, to jest na dowodach i faktach nieznajdujących odzwierciedlania w aktach sprawy, to jest przyjęcia, że skarżącemu F. L. wydano przesyłkę zgodnie z art. 37 ust. 2 pkt 3 p.p. pomimo, że w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek ustaleń organów bądź Sądu co do złożenia przez skarżącego pisemnego oświadczenia zamieszkiwaniu razem z adresatem warunkującego zgodnie z art. 37 ust. 2 pkt 3 lit. b p.p. możliwość wydania w placówce pocztowej przesyłki pocztowej osobie pełnoletniej zamieszkałej razem z adresatem zamiast adresatowi. Odwołując się do treści powołanego wyżej przepisu stwierdzić należy, że skarżący kasacyjnie, który odebrał powyższe pismo jest osobą pełnoletnią, zamieszkująca razem z adresatem, a poprzez złożenie podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru w trakcie obecności w placówce pocztowej potwierdził, fakt zamieszkiwania w tym samym miejscu co adresat, co oznacza, że powyższy warunek skutecznego wydania przesyłki osobie uprawnionej został spełniony (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 1512/15). Ponadto podkreślić należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. podstawę do wznowienia postępowania stanowi jedynie okoliczność niebrania przez stronę bez własnej winy udziału w postępowaniu. W rozpoznanej sprawie zaś to strona skarżąca kasacyjnie podejmowała czynności odbioru przesyłek adresowanych do jej pełnomocnika. W takich okolicznościach nie można mówić, aby warunek z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. został spełniony. Przy czym powoływanie się na okoliczności dotyczące na przykład nieumieszczenia przez doręczyciela w oddawczej skrzynce pocztowej zawiadomieniu o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacja o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni od daty pozostawienia zawiadomienia, nieumieszczenia przez doręczyciela na drzwiach mieszkania tego zawiadomienia i umieszczenie takiego zawiadomienia "w widocznym miejscu przy wejściu na posesję" pomimo nieistnienia takiej posesji czy brak dowodu pozostawienia powtórnego zawiadomienia nie mogą mieć istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem nie kwestionowanym jest, że przesyłki zostały odebrane przez skarżącego kasacyjnie. Przesądza to o niezasadności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia art. 40 § 2 w zw. z art. 42 § 1 w zw. z art. 43 w zw. z art. 44 § 1 k.p.a. w zw. z art. 37 ust. 2 pkt 3 lit. b p.p. i w zw. z § 34 ust. 1 i § 37 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego. Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna została oddalona, w oparciu o art. 184 p.p.s.a.