III OSK 2904/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2176/19 w sprawie ze skargi M.P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz M.P. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2176/19, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M.P., uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że przeniesienie funkcjonariusza Policji do służby w Służbie Ochrony Państwa skutkuje zmianą warunków dotychczasowych stosunku służbowego na nowe (zmianie ulegają istotne elementy dotychczasowego stosunku służbowego, tj. podległość służbowa, miejsce pełnienia służby, stanowisko, itp.), przy czym zachowana zostaje ciągłość stosunku służbowego jako takiego. Stanowisko to potwierdza treść art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161, ze zm., dalej jako "ustawa o Policji"), w którym określono w sposób wyczerpujący przesłanki zwolnienia policjanta ze służby w Policji. Nie przewidziano tam zwolnienia ze służby w drodze przeniesienia do służby w innej formacji. Z tym rozwiązaniem koresponduje przepis art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 138, ze zm., dalej jako "ustawa o SOP"), który stanowi, że funkcjonariusz m.in. Policji przeniesiony do służby w Służbie Ochrony Państwa zachowuje ciągłość służby. Oznacza to, iż w razie przeniesienia funkcjonariusza z Policji do służby w SOP, mamy do czynienia z formalnym zachowaniem bytu prawnego tego samego stosunku prawnego – stosunku służbowego – mimo zmiany podmiotu, na rzecz którego funkcjonariusz pełni służbę po przeniesieniu. Tym samym, zachowanie ciągłości służby należy rozumieć jako zachowanie dotychczasowych uprawnień nabytych podczas służby w poprzedniej formacji. Zgodnie z art. 110 ust. 1 i 3 ustawy o Policji, policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. Nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się, przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy. Z powyższych regulacji wynika, że prawo do nagrody rocznej funkcjonariusz Policji nabywa w roku kalendarzowym, w którym pełnił on służbę. Świadczy o tym zwrot "za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna". Zatem z ostatnim dniem roku kalendarzowego funkcjonariusz nabywa prawo do nagrody rocznej w wysokości uzależnionej od przebiegu służby w tym roku kalendarzowym. Odrębną natomiast kwestią pozostaje data wymagalności i wypłaty świadczenia. Jednakże wypłata nagrody rocznej jest czynnością materialnotechniczną i nie może w jakikolwiek sposób kształtować, czy też wpływać na samo nabycie prawa do świadczenia. Wobec tego to na organie Policji ciąży obowiązek realizacji prawa do nagrody rocznej bez względu na to, czy od następnego roku funkcjonariusz Policji zmieni formację, czy też choćby zostanie z nim rozwiązany stosunek służbowy. Wobec tego na organie Policji spoczywa obowiązek realizacji uprawnień nabytych przez funkcjonariusza w czasie pełnienia służby w tej formacji. Nie stoi temu na przeszkodzie brzmienie art. 110 ust. 13 ustawy o Policji, bowiem gdyby przyjąć za organem, iż dotychczasowy przełożony nie może przyznać funkcjonariuszowi przeniesionemu od 1 stycznia następnego roku kalendarzowego do innej formacji mundurowej świadczenia pieniężnego (choć to skarżący nabywa z mocy samego prawa w dany roku kalendarzowym), to wówczas konsekwentnie po tej dacie, wobec utraty władztwa służbowego nad funkcjonariuszem nie mógłby tego uczynić także wobec funkcjonariusza zwalnianego ze służby. Nie jest to pogląd do zaakceptowania jeśli się zważy, iż art. 107 ust. 1 ustawy o Policji daje policjantom 3-letni okres dochodzenia swych praw od daty wymagalności należnych funkcjonariuszowi świadczeń pieniężnych. Trudno też zaakceptować sytuację, w której funkcjonariusz Policji przeniesiony do SOP, powołując się na ciągłość służby z art. 70 ust. 4 ustawy o SOP, będzie występował do obecnego przełożonego o rekompensatę wszelkich niezrealizowanych w czasie służby w Policji uprawnień. Dlatego w niniejszej sprawie kluczowym jest to, że skarżący nabył prawo do świadczenia zanim został przeniesiony do służby w SOP (od dnia 1 stycznia 2019 r.). Tym samym prawo skarżącego do nagrody rocznej za 2018 r. powinno zostać zrealizowane przez organ Policji w terminie zakreślonym w art. 110 ust. 9 ustawy o Policji. Zdaniem Sądu, ustawodawca w sposób dostateczny uregulował kwestię przenoszenia funkcjonariuszy innych służb do służby w SOP (art. 70 ustawy o SOP), przyznając ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych uprawnienie do określenia w drodze rozporządzenia m.in. należności przysługujących w SOP. Z treści § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie przenoszenia do służby w Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 111) wynika, iż przepis ten stanowi szczególną regulację zmierzającą do uproszczenia rozliczeń finansowych w ramach budżetu, tak, aby w kolejnej formacji nie wypłacać należności pieniężnych w części faktycznie otrzymanych w uprzedniej formacji. Regulacja ta, uwzględniając ciągłość służby przewidzianą w art. 70 ust. 4 ustawy o SOP, wprowadza w zdaniu 2 powołanego przepisu zasadę proporcjonalności wypłaty nagrody rocznej. Przy czym wskazuje, że zmniejszenie (czyli proporcjonalne wypłacenie nagrody rocznej) funkcjonariuszowi z tytułu służby w SOP ma być odpowiednie do okresu, za który funkcjonariusz nabył prawo do uposażenia z tytułu służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych. Całościowa i zapewniająca spójność interpretacja omówionych wyżej regulacji ustawowych oraz przepisów wykonawczych wskazuje, że o ile były funkcjonariusz Policji nabył prawo do nagrody rocznej z tytułu służby w SOP (w rozumieniu art. 70 ust. 4 ustawy o SOP), to nagroda roczna wypłacana jest mu w stosownej części za okres faktycznej służby w Policji przez właściwego przełożonego, a w części związanej ze służbą w SOP przez Komendanta SOP. Skoro prawodawca wprowadził zasadę proporcjonalności wypłacenia nagrody rocznej funkcjonariuszowi służb mundurowych przeniesionemu do służby SOP w trakcie roku kalendarzowego, to tym bardziej uprawnione jest stanowisko, iż wypłaty nagrody rocznej powinien dokonać ten organ formacji, u którego służę pełnił funkcjonariusz przez pełny rok kalendarzowy. Niespornym w sprawie jest to, że stosownym rozkazem personalnym Komendanta SOP skarżący został przeniesiony ze służby w Policji z dniem 1 stycznia 2019 r. do służby w SOP z zachowaniem ciągłości służby. Niespornym jest także to, że skarżący nabył prawo do nagrody rocznej za rok 2018, która przewidziana jest w ustawach pragmatycznych obu służb - w art. 110 ustawy o Policji i art. 174 ustawy o SOP. Jednakże biorąc pod uwagę, że za rok 2018 skarżący nabył prawo do nagrody rocznej w Policji, a w SOP prawa do tej nagrody nie nabył, przysługuje mu wypłata wskazanego świadczenia pieniężnego od organu Policji. Wobec tego, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Komendanta Głównego Policji wydane zostały z naruszeniem powyżej wskazanych przepisów prawa materialnego nie mogły ostać się w obrocie prawnym. Przy ponownym rozpoznaniu wniosku skarżącego o wypłacenie nagrody rocznej za 2018 rok Komendant Główny Policji powinien uznać się za organ właściwy w sprawie i rozpatrzyć żądanie strony mając na względzie powyższą ocenę prawną. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") uwzględnił skargę. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł Komendant Główny Policji. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. i art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez przeprowadzenie kontroli zgodności z prawem decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2019 r. oraz decyzji z dnia [...] maja 2019 r. w sposób nieprawidłowy, tj. z pominięciem art. 110 ust. 8c ustawy o Policji, w kontekście treści art. 174 ust. 1 w zw. z art. 70 ust. 4, art. 174 ust. 3 ustawy o SOP, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia mylnej wykładni art. 110 ust. 1, ust. 3, ust. 9 i 10 i ust. 13 ustawy o Policji, i co miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem doprowadziło do ustalenia, że organ naruszył ww. ustępy art. 110 ustawy o Policji i w efekcie do uchylenia wskazanych decyzji, pomimo iż są one prawidłowe; 2. art. 110 ust. 1, art. 110 ust. 3, art. 110 ust. 10 i 9 oraz art. 110 ust. 13 ustawy o Policji polegające na błędnym przyjęciu, iż przepisy te umożliwiają i dają podstawę do orzekania przez organ o przyznaniu prawa do nagrody rocznej policjantowi przeniesionemu do służby w SOP już po jego przeniesieniu, pomimo iż z treści ust. 8c art. 110 ustawy o Policji należy wywodzić konstytutywność takiej decyzji, a co za tym idzie również i to, że w dacie jej wydawania funkcjonariusz musi pozostawać pod władztwem personalnym przełożonych, o których mowa w art. 110 ust. 13 ustawy o Policji; 3. art. 174 ust. 1 w zw. z art. 70 ust. 4, art. 174 ust. 3 ustawy o SOP polegające na mylnym przyjęciu, iż podstawę wypłaty nagrody rocznej dla funkcjonariusza SOP przeniesionego z Policji stanowi art. 174 ust. 3 ustawy o SOP, pomimo iż stanowi go ust. 1 tego przepisu, a samo prawo powstaje ex lege, zaś przez pojęcie "służby" należy rozumieć także służbę w Policji. Mając powyższe zarzuty na uwadze skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego i rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną M.P. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w przypadku zaś uwzględnienia skargi kasacyjnej wniósł o odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Rozpoznając sprawę w granicach zakreślonych przez skargę kasacyjną należy stwierdzić, że mimo częściowo zasadnego stanowiska zawartego w skardze kasacyjnej nie było podstaw do jej uwzględnienia. Uchylenie zaskarżonych decyzji przez Sąd pierwszej instancji było bowiem zasadne, aczkolwiek uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest błędne. Jako niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., który powiązano z art. 134 § 1 P.p.s.a. Rozważając ten zarzut podnieść trzeba, że zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji - wskazania co do dalszego postępowania. Sporządzone według tych wymogów uzasadnienie wyroku ma w przyszłości umożliwić stronie oraz sądowi odwoławczemu prześledzenie dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie, a także - zapoznanie się z procesem myślowym, który doprowadził sąd pierwszej instancji do podjęcia zaskarżonego orzeczenia. Z tego też względu art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić podstawę kasacyjną jedynie wówczas, gdy uzasadnienie wyroku pomija wymienione w tym przepisie elementy lub też, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku (por. uchwałę składu 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09). Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga przy tym szczegółowego odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Zatem z samego faktu braku wyraźnego odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie można wywodzić, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 P.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie poddanego kontroli instancyjnej wyroku spełnia tak określone wymagania. Zawiera ono motywy podjętego rozstrzygnięcia sprawy, a przede wszystkim przedstawia wykładnię prawa materialnego, której wynik stanowi oś sporu w sprawie. Sporządzone w powyższy sposób uzasadnienie wyroku umożliwiło Sądowi kasacyjnemu dokonanie oceny prawidłowości zaskarżonego wyroku. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a P.p.s.a. Przepis ten określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku, nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącą, a które sąd pierwszej instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Sąd pierwszej instancji, rozpoznając skargę, niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając zaskarżoną decyzję w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej, a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. Z powyższych względów postawione przez skarżący kasacyjnie organ zarzuty naruszenia art. 134 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a. nie zasługują na uwzględnienie. Za zasadne należy uznać zarzuty naruszenia prawa materialnego, sformułowane w pkt. 2 skargi kasacyjnej. Podnieść należy, że istota sporu sprowadza się do ustalenia, który organ jest właściwy do wypłaty nagrody rocznej policjantowi przeniesionemu do służby w SOP, za czas jego służby w Policji. W niniejszej sprawie skarżący został przeniesiony ze służby w Policji do służby w SOP z dniem 1 stycznia 2019 r. z zachowaniem ciągłości służby. W myśl bowiem art. 70 ust. 4 ustawy o SOP funkcjonariusz Policji przeniesiony do służby w SOP zachowuje ciągłość służby. Funkcjonariuszowi przeniesionemu w tym trybie do SOP nie przysługuje odprawa ani inne należności przewidziane dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby (art. 70 ust. 5). Powyższe oznacza, na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, że przeniesienie funkcjonariusza Policji do służby w SOP skutkuje zmianą dotychczasowych warunków stosunku służbowego na nowe (zmianie ulegają istotne elementy dotychczasowego stosunku służbowego, tj. podległość służbowa, miejsce pełnienia służby, stanowisko), przy czym zachowana pozostaje ciągłość stosunku służbowego jako takiego. Stanowisko to potwierdza treść art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, w którym określono w sposób enumeratywny przesłanki zwolnienia policjanta ze służby w Policji. Nie przewidziano tam zwolnienia ze służby w drodze przeniesienia do służby w innej formacji. Bezspornie zatem, przeniesienie funkcjonariusza Policji do służby w SOP nie łączy się ze zwolnieniem go z Policji w znaczeniu ustawowym. Ustawa o SOP nie uznaje natomiast przeniesienia funkcjonariusza innej formacji do służby w SOP za sposób powstania stosunku służbowego funkcjonariusza SOP. Stwierdzić w tym względzie należy, że przeniesienie funkcjonariusza Policji do służby w SOP, czyli przeniesienie z jednej formacji do drugiej "z zachowaniem ciągłości służby" nie jest rozwiązaniem stosunku służbowego, a jedynie kończy wykonywanie obowiązków funkcjonariusza Policji - przerywa więź dotychczasowej podległości służbowej i automatycznie poddaje takiej podległości tego funkcjonariusza w innej formacji - w tym przypadku w Służbie Ochrony Państwa - w ramach kontynuacji stosunku służbowego. Przeniesienie nie różnicuje tych służb, a służbę w Policji uznaje za służbę w "innej jednostce". Przeniesienie w trybie art. 70 ustawy o SOP jest więc instrumentem specyficznej migracji funkcjonariuszy pomiędzy formacjami. Oznacza to, że skarżący nie został zwolniony ze służby, tylko nadal ją pełni, wprawdzie już nie w Policji, ale w Służbie Ochrony Państwa. Pełnienie zaś dalszej służby – już w SOP, gdyż skarżący zachował ciągłość służby, powoduje, że to na Komendancie SOP spoczywa obowiązek realizacji uprawnień nabytych przez skarżącego w czasie pełnienia służby w Policji. Instytucja nagrody rocznej jest przewidziana zarówno w ustawie o Policji, jak i w ustawie o SOP. Zgodnie z art. 110 ust. 1 i 3 ustawy o Policji, policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. Nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się, przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy (ust. 3). Policjantowi zwalnianemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się w terminie 14 dni od dnia zwolnienia (ust. 10). Stosownie zaś do treści art. 174 ustawy o SOP funkcjonariuszowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje (ust. 1). Nagrodę roczną wypłaca się w I kwartale roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje nagroda (ust. 2). Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się w terminie 14 dni od dnia zwolnienia (ust. 2a). Nagroda roczna przysługuje funkcjonariuszowi mianowanemu do służby w trakcie poprzedniego roku kalendarzowego, jeżeli pełnił służbę w roku mianowania przez okres co najmniej 3 miesięcy kalendarzowych, w wysokości proporcjonalnej do liczby rozpoczętych miesięcy służby w danym roku (ust. 3). Przepisu ust. 3 nie stosuje się przy ustalaniu uprawnień do nagrody rocznej za rok kalendarzowy, w którym funkcjonariusz korzystał: 1) z urlopu wychowawczego, urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego; 2) ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych z przyczyn, o których mowa w art. 186 § 2 lub art. 188 Kodeksu pracy; 3) ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych w razie urodzenia się dziecka funkcjonariusza, zgodnie z przepisami wykonawczymi wydanymi na podstawie art. 2982 Kodeksu pracy; 4) ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem, o którym mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (ust. 4). Z art. 110 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że nagroda jest świadczeniem przysługującym za dany rok kalendarzowy służby w Policji, pod warunkiem, że policjant pozostawał w tym roku w służbie co najmniej przez 6 miesięcy. Prawo do nagrody powstaje zatem z upływem roku kalendarzowego. Zasada ta odnosi się również do policjanta, który został przeniesiony do służby w SOP. Nie ma bowiem w tym przypadku zastosowania art. 110 ust. 10, ponieważ przeniesienie policjanta do służby w SOP nie wymaga zwolnienia go ze służby w Policji. Policjant przeniesiony do służby w SOP nabywa prawo do nagrody rocznej dopiero z upływem roku kalendarzowego, w którym nastąpiło przeniesienie jako funkcjonariusz SOP, a nie jako policjant. Zgodnie z § 12 rozporządzenia MSWiA z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie przenoszenia do służby w SOP, okres służby w Policji policjanta przeniesionego do służby w SOP należy traktować na równi z okresem służby w SOP. Prowadzi to do wniosku, że policjant przeniesiony do SOP nabywa prawo do nagrody rocznej w SOP za okres służby w Policji. Potwierdza to § 13 rozporządzenia MSWiA z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie przenoszenia do służby w SOP, który stanowi, że Komendant SOP, określając należności pieniężne o charakterze jednorazowym lub przysługujące za dany okres, uważa je za zrealizowane, jeżeli w czasie pełnienia służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych funkcjonariusz otrzymał należności pieniężne przysługujące z tego samego tytułu. Uposażenie funkcjonariusza z tytułu służby w SOP oraz nagroda roczna podlegają odpowiedniemu zmniejszeniu, jeżeli za ten sam okres funkcjonariusz nabył prawo do uposażenia z tytułu służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych. Oznacza to, że jeżeli funkcjonariusz nie otrzymał takich należności z dotychczasowej jednostki organizacyjnej, to wówczas takie należności pieniężne Komendant SOP jest zobowiązany zrealizować. Należy podkreślić, że w związku z przeniesieniem skarżącego z jednej służby do drugiej nastąpiło tzw. "rozliczenie" jego sytuacji między służbami. Organy Policji zobowiązane były bowiem do przekazania w ślad za funkcjonariuszem dokumentacji związanej ze zmianą miejsca pełnienia służby, tj. informacji o posiadaniu przez skarżącego ilości urlopu bieżącego i zaległego, ilości nadgodzin, badaniach profilaktycznych itp. Należy przy tym zwrócić uwagę, że prawo do otrzymania nagrody rocznej za 2018 r. skarżący nabył z dniem 1 stycznia 2019 r., z tym zaś dniem pozostawał już w służbie w SOP. Z uwagi na zachowanie ciągłości służby, prawo do nagrody rocznej za 2018 r. nabył w pierwszym kwartale 2019 r. Tym samym jego roszczenie o wypłatę nagrody rocznej stało się wymagalne w dniu 1 kwietnia 2019 r., a więc 1 kwietnia następnego roku, za który przysługuje nagroda. Oznacza to, że roszczenie skarżącego nie stało się wymagalne w czasie pełnienia przez niego służby w Policji, tj. do dnia 31 grudnia 2018 r. Tym samym, z uwagi na wymagalność tego świadczenia, które niewątpliwie przysługuje skarżącemu w roku następnym, organem właściwym do wypłaty nagrody rocznej jest właściwy Komendant SOP. Na marginesie powyższych rozważań wskazać należy, że zarówno Policja jak i SOP działają w ramach Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, zatem wszelkie należności funkcjonariuszy powinny być realizowane niezwłocznie przez organy tych służb, a ewentualne rozliczenia finansowe między służbami winny być dokonywane poza udziałem funkcjonariuszy. Reasumując, skoro przeniesienie funkcjonariusza Policji do służby w SOP nie jest rozwiązaniem stosunku służbowego, a jedynie kończy wykonywanie obowiązków funkcjonariusza Policji - przerywa więź dotychczasowej podległości służbowej - i automatycznie poddaje podległości służbowej w SOP w ramach kontynuacji stosunku służbowego, to służbę skarżącego pełnioną w 2018 r. w Policji, w związku z zachowaniem ciągłości służby, należy traktować jako służbę w SOP. W konsekwencji wypłata nagrody rocznej nie może być zrealizowana przez organy Policji, bowiem skarżący od dnia 1 stycznia 2019 r. nie jest już funkcjonariuszem Policji, a funkcjonariuszem SOP. W tym miejscu Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że decyzja o odmowie przyznania nagrody rocznej pozbawiona jest podstaw prawnych. Katalog sytuacji, w których nagroda roczna nie przysługuje policjantowi określa wyczerpująco art. 110 ust. 7 ustawy o Policji, zgodnie z którym nie przysługuje ona policjantowi w przypadku: 1) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 4; 2) popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego albo czynu, z powodu którego policjanta zwolniono ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4a i ust. 2 pkt 2 i 8; 3) popełnienia czynu, za który policjantowi wymierzono jedną z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 134 pkt 3-7; 4) zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1. Żadna z powyższych przesłanek w niniejszej sprawie nie występuje. Z tej też przyczyny rozstrzygnięcia o odmowie przyznania skarżącemu nagrody rocznej nie można uznać za prawidłowe. Prawidłowo zatem decyzje organów Policji w tej materii zostały uchylone przez Sąd pierwszej instancji. Przepisy ustawy o Policji nie dają zatem podstaw do wydania decyzji o odmowie przyznania nagrody rocznej dla policjanta przeniesionego do służby w SOP, jak również nie dają podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku policjanta przeniesionego do służby w SOP o przyznanie nagrody rocznej za służbę w Policji. Taką natomiast podstawę do merytorycznego rozpatrzenia wniosku policjanta przeniesionego do służby w SOP dają przepisy ustawy o SOP, tj., art. 70 ust. 4, art. 174 ust. 1 i 2 oraz wspomniany wyżej § 13 rozporządzenia MSWiA z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie przenoszenia do służby w SOP. W takiej sytuacji, z uwagi na brak właściwości organów Policji do rozpatrzenia wniosku o przyznanie nagrody rocznej dla policjanta przeniesionego do służby w SOP, obowiązkiem organów Policji było przekazanie takiego wniosku do rozpoznania zgodnie z właściwością do Komendanta SOP na podstawie art. 65 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się ze stanowiskiem zawartym w wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1848/10, w którym podniesiono, że organy Policji, uznając się niewłaściwym w sprawie wniosku o wypłatę nagrody rocznej, miały obowiązek przekazania podania do organu właściwego zgodnie z art. 65 k.p.a. Zgodnie z jego treścią, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie (§ 1). Podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu (§ 2). Stwierdzić zatem należy, że organy Policji, wydając zaskarżone decyzje, nie uwzględniły treści art. 65 k.p.a. i wobec braku własnej właściwości merytorycznie rozstrzygnęły o odmowie przyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2018 r. Takie zaś zachowanie nie było zgodne z prawem. Rozpatrując sprawę ponownie organ Policji będzie zobowiązany uwzględnić ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku. Powyższe oznacza, że zarzuty skargi kasacyjnej organu, pomimo, iż okazały się częściowo zasadne, nie mogły odnieść zamierzonego skutku w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku. Wyjaśnić bowiem należy, że Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych postaw, albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, o czym stanowi art. 184 P.p.s.a. Zaskarżone w sprawie orzeczenie, mimo stwierdzonych uchybień w jego motywach, odpowiadało co do rozstrzygnięcia prawu i dlatego orzeczono o oddaleniu skargi kasacyjnej. Orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia, gdy nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu sentencja nie uległaby zmianie. Również w sytuacji, gdy w uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji dokonał niewłaściwej wykładni przepisów prawa materialnego, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku, gdy jego sentencja jest prawidłowa (wyrok NSA z dnia 3 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 221/10). Dla niniejszej sprawy ocena prawna oraz wskazania co do dalszego postępowania, o których mowa w art. 153 P.p.s.a., wynikają z niniejszego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zaś z uzasadnienia Sądu pierwszej instancji. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 in fine P.p.s.a. orzekł jak w pkt. 1 wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018, poz. 265). Koszty te wynoszą 240 zł i obejmują zwrot kosztów za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną.