V SA/Wa 540/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 marca 2020 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę. Przedmiotem skargi [...] (dalej: skarżąca lub strona) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: Dyrektor IAS, organ odwoławczy lub organ II instancji) z [...] stycznia 2019 r. nr [...] odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa-Wawer (dalej: Naczelnik Urzędu) z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Na podstawie wystawionego przez Komisję do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich tytułu wykonawczego z 8 czerwca 2018 r. nr [...], obejmującego należność z tytułu obowiązku zwrotu równowartości nienależnego świadczenia, w kwocie należności pieniężnej 10.500.000 zł plus ustawowe odsetki Naczelnik Urzędu wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku strony. Podstawę prawną tegoż tytułu wykonawczego stanowiła decyzja Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z 28 maja 2018 r. nr [...]. Tytuł wykonawczy został uznany za doręczony stronie w trybie art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, dalej: kpa) w dniu 22 czerwca 2018 r. Z uwagi na fakt, że skarżąca od dnia 9 października 2017 r. (informacja od wierzyciela – wpływ do organu egzekucyjnego 27 czerwca 2017 r.) przebywała w charakterze tymczasowo aresztowanej w Areszcie Śledczym w Zakładzie Karnym W. nr [...] (areszt wobec skarżącej stosowano do dnia [...] października 2018 r.), organ egzekucyjny w dniu 2 lipca 2018 r. na adres wskazanego Zakładu Karnego doręczył stronie pismo z 22 czerwca 2018 r. nr [...] wzywające do zapłaty w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, egzekwowanej na podstawie powyższego tytułu wykonawczego należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia ich w terminie i kosztami egzekucyjnymi, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości nieruchomości położonej w mieście st. Warszawa dzielnica Wawer ul. [...]. Pełnomocnik strony (ustanowiony przez nią dnia 11 maja 2017 r.) złożył w dniu 7 lipca 2018 r. pismo z 6 lipca 2018 r. zatytułowane "Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym w administracji wraz ze skargą na czynności egzekucyjne", w którym to piśmie wskazał wady występujące w prowadzonym wobec skarżącej postępowaniu egzekucyjnym i wniósł o jego umorzenie bądź zawieszenie. Z uwagi na wniesione przez pełnomocnika strony pismo Naczelnik Urzędu postanowieniem z [...] lipca 2018 r. nr [...] zawiesił postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Wierzyciel - Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich w dniu 3 sierpnia 2018 r. z takim wnioskiem wystąpił, wobec czego Naczelnik Urzędu postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. podjął zawieszone postępowanie egzekucyjne. W odniesieniu zaś do pisma pełnomocnika skarżącej z 6 lipca 2018 r. w części dotyczącej wniesionej na podstawie art. 54 ustawy dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm., dalej: upea) skargi na zajęcie nieruchomości podjętej zawiadomieniem o zajęciu z 22 czerwca 2018 r. postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] Naczelnik Urzędu oddalił skargę oraz w części dotyczącej zarzutów opartych o przepis art. 33 § 1 upea postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie. Postanowienie to zawierało właściwe pouczenie o przysługującym prawie wniesienia zażalenia, jak również o sposobie i terminie jego wniesienia i zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 30 sierpnia 2018 r. Pismem z 4 grudnia 2018 r. strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z [...] sierpnia 2018 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie rozpoznania zgłoszonych zarzutów oraz dołączyła do niego samo zażalenie. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że w trakcie pobytu w Zakładzie Karnym od organu egzekucyjnego otrzymała tylko jedną korespondencję, zawierającą zawiadomienie o zajęciu nieruchomości oraz zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę, o czym poinformowała swojego pełnomocnika, który w dniu 7 lipca 2018 r. skierował pismo dotyczące zarzutów postępowania egzekucyjnego. Później nie otrzymała już żadnej korespondencji od organu egzekucyjnego oraz nie uzyskała od pełnomocnika żadnych informacji o korespondencji czy działaniach podejmowanych przez organ egzekucyjny. W dniu 5 listopada 2018 r. skarżąca dowiedziała się od kontrolera skarbowego, że może zapoznać się z materiałami postępowania egzekucyjnego, co też w dniu 27 listopada 2018 r. uczyniła i dopiero wówczas dowiedziała się o czynnościach egzekucyjnych podejmowanych przez organ, w tym o korespondencji kierowanej na adres pełnomocnika. Skarżąca ustaliła także, że jej pełnomocnik nie zaskarżył postanowienia z [...] sierpnia 2018 r., w dodatku nie otrzymał korespondencji zawierającej to postanowienie, zaś korespondencję tę odebrała nieznana osoba, [...]. Z uwagi na utratę zaufania do swojego profesjonalnego reprezentanta strona wypowiedziała mu pełnomocnictwo. Zaskarżonym postanowieniem z [...] stycznia 2019 r. Dyrektor IAS odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z [...] sierpnia 2018 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na art. 58 kpa warunkujący przywrócenie terminu i wskazał, że przesłanki z tego przepisu muszą być spełnione łącznie. Niespełnienie którejkolwiek z przestanek powoduje brak podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Organ II instancji wyjaśnił, że strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Zauważył, że przesyłka zawierająca postanowienie z [...] sierpnia 2018 r. została doręczona na adres ustanowionego przez stronę pełnomocnika w dniu 30 sierpnia 2018 r., a zatem termin na wniesienie zażalenia na powyższe postanowienie upływał z 6 września 2018 r. Podniósł także, że strona brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia upatrywała w nierzetelności działań podejmowanych przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika, który to nie informował jej o podejmowanych w toku postępowania egzekucyjnego czynnościach oraz uzyskiwanej korespondencji, a także który nie skorzystał z prawa do zaskarżenia postanowienia z [...] sierpnia 2018 r. Działanie ówczesnego pełnomocnika skarżącej sprawiło, że dopiero po osobistym zapoznaniu się przez nią z aktami postępowania egzekucyjnego w dniu 27 listopada 2018 r. strona zorientowała się, na jakim etapie znajduje się postępowanie egzekucyjne i dopiero wówczas sama podjęła stosowne kroki mające na celu realizację jej interesów prawnych, tj. złożyła zażalenie na postanowienie z [...] sierpnia 2018 r. oraz wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. Oceniając postępowanie skarżącej, organ II instancji wskazał, że strona decydując się na ustanowienie pełnomocnika, przeniosła na niego niektóre swoje prawa i obowiązki i winna zdawać sobie sprawę z tego, iż zaniechania pełnomocnika będą odnosić skutek w stosunku do jej sytuacji prawnej. To mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się jego pełnomocnika, którego wyboru samodzielnie dokonuje i indywidualizuje zakres jego umocowania. W odniesieniu zaś do podniesionej przez stronę kwestii, że uzyskała informację od pełnomocnika, iż nie otrzymał on korespondencji zawierającej zaskarżone postanowienie, zaś z akt sprawy wynika, że korespondencję tą odebrała nieznana osoba - [...] organ wskazał, że zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą obowiązkiem osób prawnych i jednostek organizacyjnych jest takie zorganizowanie odbioru pism, by dokonywała tego osoba upoważniona. Powołując się na stosowne orzecznictwo, organ II instancji wskazał także, iż oczywista nierzetelność pełnomocnika może stanowić podstawę do dochodzenia powstałej z tego tytułu szkody na gruncie odpowiedzialności kontraktowej przez sądem cywilnym, ale nie spełnia kryterium braku winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponadto organ II instancji zwrócił uwagę na to, że nawet przy uwzględnieniu braku możliwości wniesienia zażalenia przez skarżąca w czasie pobytu w areszcie śledczym oraz utrudnienia kontaktu z ustanowionym pełnomocnikiem i niewiedzy o jego nierzetelności, strona mimo opuszczenia aresztu w dniu 2 października 2018 r. i wiedzy o toczącej się wobec niej postępowaniu egzekucyjnym, zażalenie i wniosek o przywrócenie terminu złożyła dopiero dnia 4 grudnia 2018 r. i nie przytoczyła stosownej argumentacji uwiarygodniającej przeszkody w dokonaniu czynności procesowej, występującej od momentu opuszczenia aresztu śledczego. W związku z powyższym organ stanął na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie strona nie spełniła wszystkich przesłanek wynikających z art. 58 kpa, wobec czego brak było podstaw prawnych do przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu z [...] sierpnia 2018 r. Pismem z 28 lutego 2019 r. strona złożyła skargę, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS i przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia oraz o zasądzenie kosztów postępownia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła obrazę art. 58 § 1 kpa poprzez uznanie, że nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu skargi strona podniosła argumenty tożsame z tymi zawartymi we wniosku z 4 grudnia 2018 r. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu z [...] sierpnia 2018 r. Strona w skardze uwypukliła, że organ egzekucyjny poprzez niekierowanie do niej korespondencji na adres Aresztu Śledczego we W. uniemożliwił jej aktywny udział w postępowaniu. Podniosła także, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wyraźnie wskazywał, iż od czasu opuszczenia Aresztu Śledczego we W. aktywnie podejmowała działania w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Urząd Skarbowy Warszawa-Wawer, zaś przed zapoznaniem się z aktami tegoż postępowania, na podstawie informacji uzyskanych od pełnomocnika była przekonana, że postępowanie egzekucyjne jest zawieszone. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie dopatrzył się również z urzędu jakichkolwiek nieprawidłowości zaskarżonego postanowienia. Wymiar sprawiedliwości sądy administracyjne sprawują między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167). Natomiast w oparciu o art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2001 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: ppsa) sądy stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 119 pkt 3 ppsa sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Na wstępnie wypada nadmienić, iż zdaniem sądu organ administracji materiał dowody sprawy zebrał w sposób wyczerpujący i rzetelny, po czym dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod normy prawa administracyjnego. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z [...] stycznia 2019 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. W myśl art. 58 § 1 oraz § 2 kpa w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, a prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Analiza wskazanych wyżej przepisów prowadzi do wniosku, że pozytywne rozstrzygnięcie w przedmiocie przywrócenia terminu wymaga przez wnioskującego łącznego spełnia czterech przesłanek, a mianowicie: 1) uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku swojej winy; 2) wniesienia przez zainteresowanego prośby o przywrócenie terminu; 3) dochowania nieprzywracalnego terminu do wniesienia prośby o przywrócenie terminu; 4) dopełnienia wraz z prośbą tej czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin. Brak wystąpienia którejkolwiek z wyżej wymienionych przesłanek wyklucza możliwość przywrócenia uchybionego terminu. W przedmiotowej sprawie organ II instancji nie kwestionował, że skarżąca wypełniła trzy z czterech przesłanek przywrócenia terminu, tj. złożyła zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu w terminie siedmiodniowym od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Na kanwie przedmiotowej sprawy natomiast sporne jest, czy skarżąca uprawdopodobniła brak swojej winy w niedochowaniu terminu. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym "jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. A contrario, przywrócenie to może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Oznacza to, że przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie" (zob. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 października 2019 r. I OSK 401/18, LEX nr 2734838). Zauważyć także należy, że skoro postępowanie dotyczące przywrócenia terminu ma charakter wnioskowy, to na osobie zainteresowanej spoczywa ciężar wykazania spełnienia wszystkich niezbędnych przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku. Nie jest bowiem zadaniem organu administracyjnego prowadzenie postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy wnioskodawcy ani także odnoszenie się do niepodniesionych przez składającego wniosek okoliczności. Sąd rozpatrujący skargę strony stoi na stanowisku, że organ odwoławczy zasadnie uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w niedochowaniu terminu do złożenia zażalenia. Niemal cała skarga strony, oparta na zarzucie obrazy art. 58 § 1 ppsa, zawiera przytoczenie okoliczności wskazujących na to, że nie ponosi ona winy w niedochowaniu terminu do wniesienia środka zaskarżenia. I tak w pierwszej kolejności skarżąca podnosiła, że organ egzekucyjny, poza jednym wyjątkiem, nie kierował do niej stosownej korespondencji dotyczącej prowadzonego wobec niej postępowania egzekucyjnego, wobec czego strona nie miała świadomości, na jakim etapie to postępowanie się znajduje, a dowiedziała się o tym dopiero po osobistym zapoznaniu się z aktami postępowania egzekucyjnego w dniu 27 listopada 2018 r. Wskazać należy, że zarzut dotyczący doręczenia tytułu wykonawczego nie odnosi się przyczyn chybienia terminu i dotyczy kwestii merytorycznych. Zatem sąd w sprawie przywrócenia terminu do złożenia zażalenia (kwestia formalna a nie merytoryczna) nie mógł odnieść się do problemu prawidłowości doręczenia tytułu wykonawczego, gdyż ta sprawa jest przedmiotem odrębnego postępowania. Dodatkowo trzeba zwrócił uwagę, że sama niewiedza dotycząca sytuacji prawnej strony w danym postępowaniu, nie jest jeszcze wystarczającym usprawiedliwieniem dla przywrócenia terminu do podjęcia konkretnej czynności procesowej. Na stronie spoczywa bowiem obowiązek należytego dbania o swoje interesy i wykazywania się w tymże zakresie starannością. Owa niewiedza co do etapu postępowania egzekucyjnego musi wynikać z sytuacji od strony niezależnych, co w przedmiotowej sprawie nie ma miejsca. W odniesieniu do tego zarzutu trzeba zauważyć także, co wynika z akt postępowania, że tytuł wykonawczy organ egzekucyjny na podstawie art. 43 kpa uznał za doręczony stronie w dniu 22 czerwca 2018 r. z uwagi na jego doręczenie dorosłemu domownikowi na adres podany przez skarżącą w dokumencie z 2 czerwca 2018 r. ustanawiającym pełnomocnika r.pr. [...] (ul. [...]) i wynikający z bazy PESEL. Tytuł wykonawczy, czemu nie zaprzecza strona, został doręczony do rąk matki strony, która podjęła się oddania korespondencji skarżącej. Nieprzekazanie korespondencji skarżącej obciąż samą stronę. Skoro matka strony korespondencję przyjęła i tym samym nie odmówiła jej przyjęcia z uwagi na niemożność jej doręczenia, to należy uznać takie doręczenie za prawidłowe. W dalszej części wniosku strona wskazuje, że po otrzymaniu korespondencji w Zakładzie Karnym, ustanowiony przez nią pełnomocnik (r.pr. [...]l) złożył "Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym w administracji wraz ze skargą na czynności egzekucyjne". W związku z tym stosownie do treści art. 40 § 2 zd. 1 kpa jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Z uwagi więc na fakt, że skarżąca ustanowiła do jej reprezentowania pełnomocnika, organ egzekucyjny korespondencję związaną z prowadzonym postępowaniem doręczał właśnie jemu, a nie skarżącej. Tak było m.in. w przypadku postanowienia z [...] sierpnia 2018 r., które to postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 30 sierpnia 2018 r. Mimo tego, że nic nie stało na przeszkodzie złożeniu zażalenia na powyższe orzeczenie, pełnomocnik skarżącej tego nie uczynił. Bezczynność w tym zakresie ówczesnego pełnomocnika stanowi kolejny argument skarżącej na to, że to nie ona ponosi winę w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. I z tym twierdzeniem nie sposób się zgodzić. Nawet jeśli pełnomocnik strony wykazał się nierzetelnością przy wykonywaniu swoich obowiązków, nie może to jednak stanowić usprawiedliwienia dla skarżącej. To sama strona bowiem ustanowiła pełnomocnika do należytego reprezentowania jej interesów. Z uwagi zaś na wagę spraw, co do których strona zdecydowała się na korzystanie z pomocy profesjonalisty, wybór ten winien być dokonany w sposób staranny i przemyślany. Trzeba mieć na uwadze, że wprawdzie pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jakby działał na własną rzecz, jednakże to mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika. Zaniedbania osób, którymi posługuje się skarżąca, obciążają ją samą a zatem nie uwalniają strony od winy w niezachowaniu terminu (zob. Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 czerwca 2010 r. I OZ 465/10, LEX nr 643409). Te same uwagi należy odnieść do wskazania przez skarżącą, że po opuszczeniu aresztu w dniu 2 października 2018 r. uzyskała od pełnomocnika informację, iż w związku ze zgłoszonymi zarzutami, postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone, chociaż, jak wynika z materiałów sprawy, pełnomocnik skarżącej postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego otrzymał w dniu 30 sierpnia 2018 r. Odnosząc się do podniesionej przez stronę kwestii, że uzyskała informację od pełnomocnika, iż nie otrzymał on korespondencji zawierającej postanowienia z [...] sierpnia 2018 r., zaś z akt sprawy wynika, że korespondencję tą odebrała nieznana osoba - [...], wskazać należ, że zasadnie organ II instancji wyjaśnił stronie, iż zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą, obowiązkiem osób prawnych i jednostek organizacyjnych jest takie zorganizowanie odbioru pism, by dokonywała tego osoba upoważniona. Za osobę uprawnioną do odbioru pism, można uznać każdą osobę, która ze względu na funkcję wykonywaną w organizacji adresata jest regulaminowo lub zwyczajowo uprawniona do odbioru pism (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 października 2018 r. sygn. akt I FSK 1701/16). W sprawie, co jasno wynika z akt [...], wbrew twierdzeniom strony, jest osobą upoważnioną do odbioru korespondencji jej pełnomocnika, tj. posiada pełnomocnictwo pocztowe, gdyż m.in. odebrała postanowienie organu o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego, a także zawiadomienie o wstrzymaniu realizacji zajęcia (patrz: zwrotne potwierdzenia odbioru – karty 59-60, 62 akt adm.). Postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego jest dokumentem znanym pełnomocnikowi skarżącej, gdyż na te postanowienie także zwraca uwagę strona we wniosku wskazując, że jest to ostatni dokument znany pełnomocnikowi strony. Tym samym w żadnym wypadku nie można stwierdzić, że postanowienie organu egzekucyjnego z [...] sierpnia 2018 r. zostało w sposób nieprawidłowy doręczone. Przeciwnie w realiach sprawy to postanowienie zostało skutecznie doręczone. Sąd wskazuje, że oczywista nierzetelność pełnomocnika może stanowić podstawę do dochodzenia powstałej z tego tytułu szkody na gruncie odpowiedzialności kontraktowej przez sądem cywilnym, ale nie spełnia kryterium braku winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lipca 2015 r. sygn. akt II OSK 2942/13). Nie sposób zgodzić się także ze skarżącą, że od czasu opuszczenia Aresztu Śledczego we W. aktywnie podejmuję działania w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa-Wawer. Słusznie bowiem zauważył Dyrektor IAS, że strona dopiero po ponad dwóch miesiącach od opuszczenia aresztu wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, co świadczy o niezbyt starannym dbaniu o swoje interesy prawne. Podobnie za nienależytym kontrolowaniem swoich spraw przez skarżąca przemawia także okoliczność, że strona, pomimo iż przecież miała możliwość podczas pobytu w areszcie skontaktowania się ze swoim pełnomocnikiem (na co wskazuje fakt, że to właśnie w trakcie aresztowania skarżąca kontaktowała się z pełnomocnikiem choćby po to, by poinformować go o otrzymanej korespondencji zawierającej zawiadomienie o zajęciu nieruchomości oraz zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę) nie była w stanie uzyskać od niego stosownych informacji o kierowanej do niego korespondencji dotyczącej postępowania egzekucyjnego czy też podejmowanych w jego toku czynnościach. Gdyby jednak strona rzeczywiście miała problem w uzyskaniu tychże informacji, powinna powierzyć reprezentowanie swoich interesów innemu pełnomocnikowi. Reasumując, wskazać należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła, iż nie ponosi ona winy w niedotrzymaniu terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z [...] sierpnia 2018 r. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.