II SAB/Wa 15/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 marca 2020 r. sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Instytutu Badań Systemowych Polskiej Akademii Nauk w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę W dniu [...] grudnia 2019 r. M.G. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca"), działając za pośrednictwem ePUAP, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Instytutu Badań Systemowych Polskiej Akademii Nauk (dalej także: "organ" lub "IBS PAN") w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] października 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej. Na podstawie akt niniejszej sprawy Sąd ustalił następujący stan faktyczny. Wnioskiem z dnia [...] października 2019 r., przesłanym pocztą elektroniczną, skarżący M.G., powołując się na przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm. - dalej także: "u.d.i.p."), zwrócił się do Instytutu Badań Systemowych Polskiej Akademii Nauk o udostępnienie informacji publicznych w postaci: "1. umów dotyczących obsługi prawnej Instytutu Badań Systemowych PAN, świadczonej w okresie od 2010 roku do dnia udzielenia informacji, zarówno w zakresie stałej obsługi prawnej, jak i realizacji poszczególnych zleceń świadczonych w wyżej wskazanym okresie (uprzejmie proszę o uwzględnienie wszelkich aneksów i załączników do tych umów); 2. dokumentów księgowych wystawionych w związku z obsługą prawną świadczoną na rzecz Instytutu Badań Systemowych PAN w okresie od 2010 roku do dnia udzielenia informacji (tj. dokumenty potwierdzające obciążenie Instytutu Badań Systemowych PAN kosztami obsługi prawnej, m.in. faktury \/AT i noty księgowe); 3. zestawień (np. miesięcznych) godzin przepracowanych przez prawników i/lub prac przez nich wykonywanych, które były podstawą do wystawienia dokumentów księgowych, o których mowa w punkcie nr 2 powyżej". Jednocześnie, skarżący wniósł o udostępnienie wskazanych wyżej informacji w formie elektronicznej, na ujawniony w treści wniosku adres poczty elektronicznej. W wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku strony skarżącej, Instytut Badań Systemowych Polskiej Akademii Nauk - działając na podstawie art. 17 ust. 1 oraz art. 16 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: "k.p.a.") - decyzją z dnia [...] października 2019 r., nr [...], odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej w zakresie: 1. umów dotyczących obsługi prawnej Instytutu Badań Systemowych PAN, świadczonej w okresie od 2010 roku do dnia udzielenia informacji, zarówno w zakresie stałej obsługi prawnej, jak i realizacji poszczególnych zleceń świadczonych w wyżej wskazanym okresie (uprzejmie proszę o uwzględnienie wszelkich aneksów i załączników do tych umów); 2. dokumentów księgowych wystawionych w związku z obsługą prawną świadczoną na rzecz Instytutu Badań Systemowych PAN w okresie od 2010 roku do dnia udzielenia informacji (tj. dokumenty potwierdzające obciążenie Instytutu Badań Systemowych PAN kosztami obsługi prawnej, m.in. faktury \/AT i noty księgowe); 3. zestawień (np. miesięcznych) godzin przepracowanych przez prawników i/lub prac przez nich wykonywanych, które były podstawą do wystawienia dokumentów księgowych, o których mowa w punkcie nr 2 powyżej. W uzasadnieniu decyzji Instytut Badań Systemowych Państwowej Akademii Nauk uznał, że przedmiot żądania stanowi informację publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Biorąc pod uwagę to, że żądanie udostępnienia informacji dotyczy mienia Instytutu Badań Systemowych Państwowej Akademii Nauk, będącego podmiotem dysponującym środkami finansowymi pochodzącymi ze środków Skarbu Państwa, organ stwierdził, że informacja taka stanowi informację publiczną, w rozumieniu również art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d u.d.i.p. Niemniej jednakże, organ uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy udzielenie informacji publicznej nie jest możliwe ze względu na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. IBS PAN zauważył bowiem, że w toku postępowania prowadzonego z wniosku skarżącego zwrócił się z zapytaniem do podmiotów świadczących obsługę prawną na rzecz Instytutu o wyrażenie zgody na przekazanie skarżącemu żądanych umów i informacji. Organ wskazał, że ustosunkowując się do powyższego zapytania, kancelarie prawne świadczące obsługę prawną na rzecz IBS PAN stwierdziły, że ze względu na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nie wyrażają zgody na ujawnienie tego rodzaju umów i informacji, ponieważ umowy na obsługę prawną zawarte między IBS PAN a kancelariami prawnymi objęte są tajemnicą przedsiębiorcy i jako takie nie mogą zostać ujawnione. Następnie, organ - powołując się zarówno na dotychczasowe orzecznictwo sądowoadministracyjne interpretujące zakres pojęcia "tajemnicy przedsiębiorcy", wyprowadzanego z definicji "tajemnicy przedsiębiorstwa", w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1010), jak również na zasadę proporcjonalności określoną w przepisach art. 61 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP - stwierdził, że dla IBS PAN, jako adresata normy prawnej wyrażonej w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., wynika obowiązek, a nie tylko możliwość zastosowania ograniczenia, jeżeli zostaną spełnione warunki określone w tym przepisie, co - zdaniem organu - nastąpiło w niniejszej sprawie. W tej sytuacji, organ stwierdził, że jako podmiot objęty zakresem ustawy o dostępie do informacji publicznej, kierując się generalnym obowiązkiem ujawniania posiadanych informacji publicznych, równocześnie musi jednak respektować prawo przedsiębiorcy, którego informacja dotyczy, do ochrony jego tajemnicy, w kształcie określonym w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Instytut Badań Systemowych PAN zauważył wprawdzie, iż przedsiębiorcy, którzy zawarli umowy związane z korzystaniem ze środków publicznych, muszą się liczyć z tym, że ich personalia nie pozostaną anonimowe, niemniej jednak dodał jednocześnie, że nie oznacza to, iż organ zobowiązany jest do ujawniania tajemnicy przedsiębiorcy wbrew normie prawnej wynikającej z przepisu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W ocenie IBS PAN, uznać należy, że przekazanie informacji na temat działalności przedsiębiorcy (kontrahenta sfery publicznej), które mają wartość gospodarczą w obrocie konkurencyjnym, stanowiłyby przykład naruszenia zaufania. Niezależnie od powyższego, organ uznał również, że informacje objęte żądaniem strony skarżącej, sprecyzowanym w punktach 2 i 3 wniosku z dnia [...] października 2019 r., stanowią informację przetworzoną, tj. informację specjalnie wytworzoną na potrzeby wnioskodawcy według jego żądania. Ponadto, organ zauważył, że nie ma obowiązku przechowywania dokumentów księgowych obciążających Instytut Badań Systemowych PAN w związku z obsługą prawną świadczoną przeszło dziewięć lat wstecz. W piśmie z dnia [...] października 2019 r., przesłanym pocztą elektroniczną na adres IBS PAN, skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją IBS PAN z dnia [...] października 2019 r., nr [...], odmawiającą udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia, strona skarżąca wskazała, że dokumenty dotyczące wydatkowania środków publicznych przez podmiot publiczny winny być ujawnione, zaś podmiot prywatny musi brać pod uwagę to, iż realizując umowy finansowane ze środków publicznych, jego dane mogą być ujawnione w trybie u.d.i.p. Jednocześnie, skarżący zwrócił uwagę, że informacje wskazane w piśmie IBS PAN, jako rzekomo przetworzone, nie mogą mieć takiego charakteru, gdyż są one niezbędne na podstawie innych przepisów (np. rachunkowo-księgowych), a więc organ jest zobowiązany do posiadania i przechowywania dokumentów wskazanych we wniosku, np. księgowych, we wskazanej postaci. Ponadto, skarżący wskazał, że jeżeli rzeczywiście materiały przekazane w ramach odpowiedzi na wniosek skarżącego miałyby zawierać informacje (dane) wrażliwe, np. w postaci danych osobowych, to strona wnosi o ich zanonimizowanie. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Instytut Badań Systemowych PAN - działając na podstawie art. 17 ust. 1 oraz art. 16 w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 104, art. 107 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] października 2019 r. w przedmiocie odmowy skarżącemu udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu decyzji IBS PAN ponownie zauważył, że kancelarie prawne świadczące obsługę prawną na rzecz Instytutu wskazały, że - ze względu na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. - nie wyrażają zgody na ujawnienie tego rodzaju umów i informacji, ponieważ umowy o obsługę prawną zawarte między IBS PAN a kancelariami prawnymi objęte są tajemnicą przedsiębiorcy i jako takie nie mogą zostać ujawnione. Jednocześnie, jak zauważył organ, podmioty te poinformowały, że podjęły działania mające na celu zachowanie określonych informacji w poufności w trakcie postępowania dotyczącego udostępnienia informacji publicznej. Ponadto, organ stwierdził, że żądane przez stronę skarżącą informacje posiadają wartość gospodarczą, a ich ujawnienie byłoby źródłem szczególnej wiedzy na temat przedsiębiorców świadczących obsługę prawną na rzecz Instytutu Badań Systemowych PAN, a w szczególności wiedzy dotyczącej ich sytuacji finansowej, handlowej i organizacyjnej. Według organu, ujawnienie tego rodzaju informacji mogłoby być wykorzystane przez konkurentów w sposób, który byłby zagrożeniem dla interesów podmiotów świadczących usługi prawne na rzecz IBS PAN. IBS PAN ponownie wskazał, że jako adresat normy prawnej wyrażonej w treści art. 5 ust. 2 u.d.i.p., ma obowiązek zastosowania omawianego ograniczenia, jeżeli zostaną spełnione warunki określone w tym przepisie, co - jak stwierdził organ - nastąpiło w niniejszej sprawie. W związku z tym, IBS PAN zauważył, że jako podmiot objęty zakresem ustawy o dostępie do informacji publicznej, kierując się generalnym obowiązkiem ujawniania posiadanych informacji publicznych, równocześnie musi jednak respektować prawo przedsiębiorcy, którego informacja dotyczy, i chronić jego tajemnicę w kształcie określonym w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Ponadto, ustosunkowując się do argumentów strony skarżącej, organ nie zgodził się, że Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt I CSK 190/12, nakazał ujawnić jakiekolwiek dokumenty. Zdaniem organu, przedmiotowe orzeczenie SN odnosiło się wyłącznie do ujawnienia imienia i nazwiska stron umowy cywilnoprawnej, czego IBS PAN nie odmówił stronie wnioskującej o udzielenie informacji publicznej. Organ podkreślił, że przedsiębiorcy współpracujący z Instytutem Badań Systemowych PAN lub z innymi podmiotami objętymi regulacjami u.d.i.p. powinni móc działać w zaufaniu, że przekazane przez nich tajemnice dotyczące ich działalności gospodarczej będą chronione przez podmioty publiczne. Zdaniem organu, pewność w tym zakresie gwarantuje właśnie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., nakazując ograniczenie dostępu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. W konsekwencji, organ uznał, że próby umniejszenia tej ochrony, wbrew treści wskazanego przepisu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., mogłyby prowadzić do naruszenia zaufania, z negatywnymi konsekwencjami polegającymi na nieprzekazywaniu poufnych informacji, co w wielu przypadkach pozostaje przecież niezbędne do prawidłowej współpracy, również związanej z wydatkowaniem środków publicznych. Pomimo wydania powyższych decyzji, skarżący M.G. - działając za pośrednictwem organu - w piśmie z dnia [...] grudnia 2019 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Instytutu Badań Systemowych Polskiej Akademii Nauk w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] października 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej. Zarzucając w petitum skargi naruszenie przez IBS PAN art. 13 ust 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - przez nieudzielenie informacji publicznej, jak i niepodjęcie innych przewidzianych przepisami cyt. ustawy czynności lub niewydanie aktów w terminie i w sposób przewidziany przepisami u.d.i.p. i k.p.a. - skarżący wniósł o: 1. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej - art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., 2. zobowiązanie organu do wydania aktu lub do dokonania czynności i udzielenia informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenie prawomocnego wyroku - art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., 3. stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa - art. 149 § 1a P.p.s.a, 4. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Ponadto, skarżący wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie stwierdzenie jej nieważności, 2. zasądzenie kosztów postępowania, 3. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Jednocześnie, skarżący - wskazując, że działa z ostrożności procesowej, na wypadek uznania, iż organ nie pozostawał w bezczynności, albowiem skutki prawne wywoływał akt z dnia [...] listopada 2019 r., niespełniających warunków przewidzianych w art. 107 k.p.a. dla decyzji administracyjnych - zaskarżył w całości decyzję Dyrektora Instytutu Badań Systemowych Polskiej Akademii Nauk z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...]oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...] października 2019 r., nr [...] o odmowie udzielenia informacji publicznej. Skarżący zarzucił obu spornym decyzjom organu: 1. naruszenie art. 61 ust 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 i art. 2 ust. 1 u.d.i.p. - poprzez brak udostępnienia przez organ wnioskowanych informacji publicznych, 2. naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust 1 u.d.i.p. - poprzez niezastosowanie wskazanych przepisów i odmowę udzielenia informacji publicznych, pomimo obowiązku wskazanego w art. 4 ust 1 pkt 5 u.d.i.p., 3. naruszenie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. - poprzez nieprawidłowe uznanie dochodzonej informacji publicznej za objętą ochroną tajemnicy przedsiębiorstwa i w konsekwencji nieudzielanie wnioskowanej informacji, 4. naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 i § 3, a także art. 11 k.p.a. - poprzez brak właściwego uzasadnienia faktycznego decyzji przejawiającego się w niewskazaniu okoliczności uzasadniających powołanie się przez organ na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa kontrahentów, braku wyjaśnienia, dlaczego żądana informacja jest informacją przetworzoną oraz wskazania podmiotów, co do których występuje niebezpieczeństwo ujawnienia tajemnicy ich przedsiębiorstwa, 5. naruszenie art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. w zw. z art. 16 ust 1 i 2 oraz art. 17 ust 1 u.d.i.p. - poprzez niezastosowanie tych przepisów i niepodpisanie decyzji, w tym kwalifikowanym podpisem elektronicznym, a przez co akt ten nie ma charakteru decyzji administracyjnej - zawiera wadę skutkującą nieważnością, 6. naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. - poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, w szczególności z uwagi na niepodjęcie przez organ niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także niewskazanie okoliczności uzasadniających powołanie się przez organ na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa kontrahentów, a nadto, ewentualnie - na wypadek nieuzasadnionego podtrzymania decyzji przez organ - strona skarżąca zarzuciła: 7. naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. - poprzez błędne uznanie, iż żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, a także poprzez błędne przyjęcie, iż to na skarżącym ciążył obowiązek wykazania szczególnego interesu publicznego, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwej odmowy udzielenia informacji publicznej, 8. błąd w ustaleniach faktycznych - polegający na uznaniu, iż wnioskowane przez skarżącego informacje mają charakter informacji przetworzonych, w sytuacji, gdy skarżący wnosił jedynie o udostępnienie skanów dokumentow, 9. przekroczenie zasady swobodnej oceny zebranego materiału i w konsekwencji całkowicie dowolną jego ocenę, co doprowadziło do uznania, iż skarżący wnosił o udostępnienie informacji przetworzonej i nie wykazał interesu w uzyskaniu spornej informacji. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała na wstępie, że obie sporne decyzje organu nie spełniały wymagań stawianych im przez art. 107 k.p.a. Skarżący, zauważył, że zgodnie art. 16 ust 1 u.d.i.p., w stosunku do decyzji odmownych wydawanych w związku z ustawą o dostępie do informacji publicznych stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. Mając na względzie powyższe, skarżący uznał, iż obie sporne decyzje zawierają wady powodujące ich nieważność z mocy prawa (vide: art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.), ewentualnie - uznać trzeba, iż są one decyzjami nieistniejącymi. Skarżący stwierdził, że trudno przyznać zaskarżonym aktom waloru decyzji administracyjnej, stąd też - uznając, iż organ nie wydał decyzji wywołującej skutki prawne - skarżący wskazał, że IBS PAN pozostaje w bezczynności, ewentualnie prowadzi postępowanie w sposób przewlekły. Skarżący podniósł, że zgodnie z art. 13 ust 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jednocześnie, skarżący wskazał, że kierując się ostrożnością procesową i przyjmując, iż czynność organu z dnia [...] listopada 2019 r. miała jednak walor decyzji administracyjnej, należałoby zarzucić, że była ona obarczona szeregiem wad, które skarżący szczegółowo opisał w dalszej części uzasadnienia skargi. W odpowiedzi na skargę Instytut Badań Systemowych PAN wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi w całości, a także o zasądzenie od skarżącego na rzecz IBS PAN zwrotu kosztów postępowania. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej dotyczących rzekomej bezczynności organu, Instytut Badań Systemowych PAN zauważył, że zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2005 r., sygn. akt II SAB/Wa 154/05, uznać należy, iż "(...) z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji mamy do czynienia w sytuacji, gdy organ milczy wobec wniosku o udzielenie takiej informacji. Natomiast stanowisko organu, które w istocie sprowadza się do odmowy udzielenia informacji przybiera procesową formę decyzji administracyjnej". Organ wskazał ponadto, iż w świetle stanowiska wyrażonego we wskazanym wyżej orzeczeniu WSA w Warszawie "(...) należy od "milczenia" organu odróżnić sytuację, w której odpowiada on na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Niezależnie od treści i formy udzielonej odpowiedzi podkreślić należy, że jakikolwiek przejaw działania ze strony organu administracji w sprawie o udostępnienie informacji publicznej wyklucza zarzut bezczynności". Mając powyższe na względzie, Instytut Badań Systemowych PAN wskazał, że w ustawowym terminie odpowiedział na wniosek skarżącego, wydając decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, co w konsekwencji oznacza, że nie można stwierdzić, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Organ wskazał bowiem, że za rażące naruszenie prawa należy uznać sytuację, w której podmiot obowiązany w sposób oczywisty nie zastosował przepisów prawa, długotrwale prowadził postępowanie, czy też brak było jakiejkolwiek aktywności podmiotu obowiązanego do rozpatrzenia wniosku strony. W tej sytuacji, IBS PAN stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie można postawić mu zarzutu braku podejmowania aktywności w rozpoznawania wniosku skarżącego, co oznacza, że skarga w przedmiocie bezczynności organu nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej: "P.p.s.a."), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm. - dalej także: "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1 - 2 u.d.i.p.). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP). Ograniczenie prawa, o którym mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Przepis art. 149 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Należy zauważyć, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak m.in. T. Woś /w:/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2011, s. 109). Jednocześnie, podnosi się w doktrynie, że stan "bezczynności organu" od "przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ" różni się tym, że o ile w pierwszym przypadku dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy poprzez to, iż organ zasadniczo nie podejmuje żadnych istotnych czynności zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy, o tyle w drugim przypadku organ nie podejmuje skutecznych działań na podstawie przepisów k.p.a., przez co nie dochodzi do wydania rozstrzygnięcia (por. m.in. J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, wyd. 5, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2017). Takie rozumienie pojęcia bezczynności potwierdza również orzecznictwo, w którym stwierdza się, że jeżeli w toku postępowania administracyjnego organ podejmuje czynności mające na celu dokładne rozpoznanie sprawy w niezbędnym zakresie, to, choć nie wydał w przewidzianym terminie decyzji administracyjnej, nie można mu zarzuć bezczynności (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 711/11). W tym drugim przypadku (stan przewlekłości postępowania), czynności organu można również uważać za "pozorowane", w tym sensie, iż organ przeprowadza czynności nieistotne dla sprawy lub mnoży czynności postępowania dowodowego, pozostając w sprzeczności z koniecznością zachowania wymogu ekonomiki postępowania administracyjnego. Przy kwalifikowaniu "przewlekłości postępowania" powstaje, więc sytuacja, w której działa opieszale lub tylko pozoruje działania (formalnie nie będąc bezczynnym). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Przyjmuje się, że bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej może przybrać jedną z czterech postaci: 1) podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w ogóle nie odpowiada na wniosek strony skarżącej, a więc podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II SAB/Wa 28/08); 2) podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej przekracza termin określony w art. 13 u.d.i.p., a więc nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 cyt. ustawy stosownych czynności (tak również: m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 lutego 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 485/12); 3) podmiot zobowiązany udziela informacji, lecz dokonuje przedstawienia informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca lub też informacji wymijającej, a więc zachodzi sytuacja, gdy wnioskodawcy zostaje formalnie udzielona informacja publiczna, ale nie dotyczy ona pytań zawartych we wniosku, a zatem odpowiedź w ogóle nie dotyczy wniosku lub zawiera informacje niezwiązane z treścią wniosku; 4) podmiot zobowiązany udziela wprawdzie wnioskodawcy lakonicznej informacji, że nie dysponuje informacją publiczną, ale nie udowadnia swoich twierdzeń, a nawet nie uwiarygadnia, iż nie posiada żądanej informacji publicznej (tak również: m.in. wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 156/12). Zaznaczyć należy, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej, a także, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. W rozpatrywanej sprawie skarżący M.G. sformułował wobec Instytutu Badań Systemowych Państwowej Akademii Nauk zarzut bezczynności w rozpatrzeniu jego wniosku z dnia [...] października 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej, w którym wystąpił z żądaniem udostępnienia informacji publicznej w postaci: "1. umów dotyczących obsługi prawnej Instytutu Badań Systemowych PAN, świadczonej w okresie od 2010 roku do dnia udzielenia informacji, zarówno w zakresie stałej obsługi prawnej, jak i realizacji poszczególnych zleceń świadczonych w wyżej wskazanym okresie (uprzejmie proszę o uwzględnienie wszelkich aneksów i załączników do tych umów); 2. dokumentów księgowych wystawionych w związku z obsługą prawną świadczoną na rzecz Instytutu Badań Systemowych PAN w okresie od 2010 roku do dnia udzielenia informacji (tj. dokumenty potwierdzające obciążenie Instytutu Badań Systemowych PAN kosztami obsługi prawnej, m.in. faktury \/AT i noty księgowe); 3. zestawień (np. miesięcznych) godzin przepracowanych przez prawników i/lub prac przez nich wykonywanych, które były podstawą do wystawienia dokumentów księgowych, o których mowa w punkcie nr 2 powyżej". Należy zauważyć, że do udostępniania informacji publicznej, w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane są w szczególności organy władzy publicznej. Należy zauważyć, że w świetle przepisu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, do udostępniania informacji publicznej obowiązane są w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), a także podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą, w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy). W ocenie Sądu, na podstawie wskazanych wyżej przepisów cyt. ustawy należy ewidentnie zaliczyć Instytut Badań Systemowych Państwowej Akademii Nauk do podmiotów jednoznacznie zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej. Jest to tym bardziej zasadne, o ile zważy się dodatkowo, iż ustawodawca nałożył obowiązek udzielania informacji publicznej na wszystkie podmioty dysponujące mieniem publicznym. Niewątpliwie, należy uznać, że każdy podmiot, który gospodaruje choćby niewielką częścią publicznego mienia - a w przypadku Instytutu Badań Systemowych PAN w W. nie ma jakiejkolwiek wątpliwości, że mamy do czynienia z taką sytuacją - ma obowiązek udostępniania informacji na jego temat. Można powiedzieć, że prawo do informacji podąża za publicznym mieniem i osoby uprawnione mogą żądać informacji od każdego, kto takim mieniem zarządza lub z niego korzysta (por. m.in. M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018). Wskazać należy, że przepis art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wyraźnie zastrzega, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Z powyższego przepisu wynika ogólna zasada, że obowiązek informacyjny określonych podmiotów nie musi być adekwatny do ustalonego zakresu ich działania, ale jest tylko i wyłącznie konsekwencją faktu dysponowania przez organ daną informacją (tak również m.in. wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2005 r., sygn. akt OSK 1931/04, Legalis). W dotychczasowym orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że skoro obowiązek udostępnienia informacji publicznej obejmuje podmioty, które taką informacją dysponują, uznać należy, że jeśli podmiot nie jest w posiadaniu informacji publicznej żądanej we wniosku o udzielenie informacji publicznej lub posiada ją tylko w pewnym zakresie (w części), to odpowiedź udzielona pismem (czynność materialno-techniczna), z podaniem wyjaśnienia, że podmiot nie jest w posiadaniu informacji, względnie nie dysponuje pełną informacją, stanowi udzielenie informacji publicznej (zob. m.in. wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 marca 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 195/16, Legalis). Ponadto, wskazać należy, że brak cech informacji publicznej powoduje, że nie ma podstaw do wydania decyzji w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie ma wówczas także obowiązku udostępnienia informacji. Organ, do którego wniesiono żądanie, powinien natomiast wystosować do wnioskodawcy pismo informacyjne o nienależeniu żądanej informacji do zakresu przedmiotowego ustawy. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu cyt. ustawy i podlega udostępnieniu. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma jedynie charakter przykładowy, co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez niedokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi, więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji, Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357, z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14, publ. /w:/ https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu, podkreślić należy, że pomimo szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej, ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu uzyskania każdej informacji. Jej zakres przedmiotowy obejmuje dostęp do informacji wyłącznie publicznej. Jeśli zatem żądana informacja nie jest objęta zakresem przedmiotowym ustawy, to dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest wyłącznie pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów omawianej ustawy z wyjaśnieniem, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, w rozumieniu u.d.i.p. Należy uznać, że informacją publiczną będzie całość dokumentacji posiadanej przez dany organ władzy publicznej, której organ używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań nawet wtedy, gdy prawa autorskie należą do innego podmiotu. Bez znaczenia wówczas jest to, w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez organ i odnosiły się do niego bezpośrednio. Innymi słowy, dokumenty takie muszą wiązać się ze sferą faktów zaistniałych po stronie organu (zob. szerzej: /w:/ m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 111/08). W literaturze również podkreśla się, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Podkreślić przy tym należy, że informacja publiczna musi dotyczyć sfery istniejących faktów i danych, nie zaś niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeń podejmowania określonych działań i może pochodzić od dowolnych podmiotów, jeżeli dotyczy "sprawy publicznej", w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Ponadto, wskazuje się, że w pojęciu informacji publicznej mieści się zarówno treść dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i tych, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego (por. Prof. Marek Chmaj /w:/ M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018 i powołane tam orzecznictwo). Należy podkreślić jednocześnie, że o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Z kolei, kryterium przesądzającym o obowiązku udzielenia informacji publicznej jest nie charakter prawny organu, czy też zakwalifikowanie podmiotu do podmiotu publicznoprawnego, lecz kryterium przedmiotowe - wykonywanie zadań publicznych (tak również: m.in. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1897/15). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że nie są informacją publiczną dokumenty wewnętrzne, które wprawdzie służą realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzają o kierunku działania organu w konkretnej sprawie. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Mogą mieć dowolną formę, nie są jednak wiążące, co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu, nie stanowią, więc informacji publicznej (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego - z dnia 17 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1105/13, z dnia 21 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 1485/13 oraz z dnia 27 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 1769/13). W ocenie Sądu, konieczne staje się oddzielenie od siebie pewnych sfer informacyjnych związanych z działalnością organów państwa. Uznać należy, że przedmiotem konstytucyjnego prawa nie są treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, rozumiane, jako informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki, protokoły ze spotkań z pracownikami), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap przyjęcia ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownika lub zespół. W ich przypadku można, bowiem mówić o pewnym stadium na drodze do wytworzenia informacji publicznej. Od dokumentów w rozumieniu stricte urzędowym, w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p., odróżnia się zatem dokumenty wewnętrzne służące realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nieprzesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Sąd pragnie zauważyć, że gdyby przyjąć odmienną koncepcję, to wszystkie istniejące dokumenty niezależnie od tego, czy są to dokumenty prywatne, urzędowe, czy wreszcie tzw. dokumenty wewnętrzne, to podlegałyby one - co do zasady - przepisom ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W świetle powyższego, nie może być kwestionowane, że informacje objęte wnioskiem skarżącego z dnia [...] października 2019 r. stanowią informację publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Walor taki ma bowiem informacja obejmująca zarówno umowy dotyczące obsługi prawnej Instytutu Badań Systemowych PAN, jak i dokumenty księgowe wystawione w związku z obsługą prawną świadczoną na rzecz IBS PAN, a także zestawienia godzin przepracowanych przez prawników i/lub prac przez nich wykonywanych, które były podstawą do wystawienia powyższych dokumentów księgowych. Mając na względzie powyższe, uznać należy, iż nie ulega jakiejkolwiek wątpliwości, że wniosek skarżącego z dnia [...] października 2019 r. jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Treść wniosku w istocie jest zrozumiała, bowiem określa zakres podmiotowy (IBS PAN), zakres przedmiotowy (informacja dotycząca wspomnianych umów, dokumentów księgowych oraz zestawień szczegółowo opisanych w treści wniosku) oraz ramy czasowe objęte żądaniem (vide: szczegółowo wskazany przez wnioskodawcę okres). Zważywszy zatem, że w sprawie spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy, wniosek skarżącego podlegał rozpoznaniu w trybie przewidzianym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Obowiązkiem Instytutu Badań Systemowych PAN było zatem udostępnienie skarżącemu żądanej informacji bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie udzielenie wyjaśnień, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., bądź też wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Podkreślić przy tym należy, że udostępnienie informacji ma formę czynności materialno-technicznej i w świetle dyspozycji art. 14 ust. 1 u.d.i.p. winno nastąpić w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. Przedstawienie informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej, wymijającej, czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co niewątpliwie narusza regulację zawartą w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyroki NSA z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2569/12, a także z dnia 10 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 13/16 - publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Analiza przebiegu postępowania w niniejszej sprawie prowadzi do wniosku, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - Instytut Badań Systemowych Polskiej Akademii Nauk nie dopuścił się w niniejszej sprawie bezczynności, ani też nie sposób uznać, aby organ ten prowadził przewlekle postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia [...] października 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej. W ocenie Sądu, zauważyć należy bowiem, że IBS PAN ustosunkował się w ustawowym terminie do wspomnianego wniosku strony skarżącej, wydając w dniu [...] października 2019 r. decyzję nr [...], na mocy której - powołując się m.in. na przepis art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej w zakresie objętym jego wnioskiem z dnia [...] października 2019 r. Następnie, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, IBS PAN wydał w dniu [...] listopada 2019 r. decyzję nr [...], na mocy której utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] października 2019 r. W świetle powyższego, stwierdzić należy, że skoro organ rozpatrzył sprawę w przewidzianym przez ustawodawcę terminie i wydał stosowną decyzję administracyjną odmawiającą udostępnienia informacji publicznej, nie można skutecznie postawić zarzutu bezczynności na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zarzut bezczynności może bowiem zostać uznany za zasadny wyłącznie wówczas, gdy organ dysponuje żądaną informacją publiczną, lecz jej nie udostępnia (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Taka jednak sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie z uwagi na wydanie przez IBS PAN stosownej decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W tym stanie rzeczy, Sąd nie mógł uwzględnić skargi i w konsekwencji stwierdzić, że IBS PAN dopuścił się bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.), a także nie miał podstaw do zobowiązania tego organu do wydania aktu lub do dokonania czynności i udzielenia informacji publicznej (art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Tym bardziej, uznać należy, że brak było również podstaw do zastosowania art. 149 § 1a P.p.s.a. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.