I SA/Bk 132/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz,, sędzia WSA Andrzej Melezini, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 marca 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. w B. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT oddala skargę W dniu [...] lipca 2019 r. wpłynął do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wniosek D. Sp. z o.o. w B. (dalej powoływana także jako wnioskodawca, skarżąca spółka) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sprzedaży książki - śpiewnika wraz z dołączoną płytą CD. Dokonując analizy złożonego wniosku organ stwierdził, że wniosek jest obarczony brakami formalnymi, w zakresie o którym mowa w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej powoływana jako o.p.) i w związku z powyższym, pismem z 22 sierpnia 2019 r. na podstawie art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14h o.p. wezwano wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych wniosku przez uzupełnienie przedstawionego w nim opisu sprawy poprzez wskazanie zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. Nr 207, poz. 1293 ze zm.) właściwego symbolu dla dostawy towaru w postaci książki - śpiewnika wraz z dołączoną płytą CD, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia. Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. wnioskodawca odpowiedział na powyższe wezwanie, podkreślając że w złożonym wniosku, w części wskazującej na stanowisko strony – dokonał identyfikacji statystycznej towarów wg. symbolu PKWiU. Zdaniem skarżącej spółki, towar którego dotyczy wniosek mieści się w zakresie podgrupy PKWiU 58.11.19 "Pozostałe drukowane książki, broszury, ulotki i inne publikacje", te zaś mieszczą się w pozycji 32 załącznika nr 10 do ustawy o podatku od towarów i usług grupa ex 58.11.1 – książki drukowane – wyłącznie książki, mapy etc. Z kolei opisywany towar w postaci śpiewnika zawierający nuty, teksty utworów muzycznych i biografię artysty, odpowiada również produktom oznaczonym symbolem statystycznym PKWiU 59.20.31.0 – nuty w formie drukowanej, które mieszczą się w pozycji 35 załącznika nr 10 do ustawy. Postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. Nr [...] Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej pozostawił bez rozpatrzenia wniosek z [...] lipca 2019 r., uzupełniony pismem z [...] sierpnia 2019 r., o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT dla dostawy towaru w postaci książki - śpiewnika wraz z biografią artysty oraz dołączoną do wydawnictwa płytą CD zawierającą oryginalne wykonanie utworów, które zawiera śpiewnik. Zdaniem organu, mimo wniesionego uzupełnienia, nie zostały usunięte braki formalne wniosku, które uniemożliwiają wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie żądanym przez wnioskodawcę. Na powyższe postanowienie, pełnomocnik skarżącej spółki złożył zażalenie, w którym zarzucił naruszenie art. 169 § 1 i § 4 o.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w wyniku przyjęcia, że wniosek spółki zawiera braki formalne uniemożliwiające jego rozpoznanie. Zdaniem pełnomocnika, żądanie usunięcia braku formalnego poprzez wskazanie kwalifikacji statystycznej PKWiU dla towaru – w części stanowiącej opis zdarzenia przyszłego wniosku o interpretację – jest pozbawiane podstaw prawnych, co wynika chociażby z wyroku NSA z dnia 29 listopada 2017 r. I FSK 179/16. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r., Nr [...] Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ, odwołując się do regulacji prawnych o.p. dotyczących wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, podkreślił, że ciężar wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego spoczywa na składającym wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Zatem to wnioskodawca jest zobowiązany przedstawić wyczerpująco stan faktyczny/zdarzenie przyszłe, na jego podstawie sformułować niebudzące wątpliwości pytanie w jego indywidualnej sprawie oraz ująć własne stanowisko w sprawie oceny przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego adekwatne do postawionego pytania w zakresie wskazanych przez wnioskodawcę przepisów podatkowych. Oznacza to, że te trzy elementy wniosku muszą być spójne. Określenie "wyczerpująco" należy rozumieć, jako przedstawienie danego zagadnienia wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, a zatem w taki sposób, by wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi, co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie jak wskazano w skarżonym postanowieniu, złożony wniosek obarczony był brakami formalnymi, wynikającymi z art. 14b § 3 o.p. Zatem organ prawidłowo, na podstawie art. 169 § 1 o.p., wezwał wnioskodawcę do ich usunięcia. Skoro zaś te braki formalne wniosku, mimo wezwania organu, nie zostały przez wnioskodawcę usunięte, to zasadnym było wydanie w dniu [...] września 2019 r. postanowienia pozostawiającego bez rozpatrzenia ww. wniosek z [...] lipca 2019 r., uzupełniony pismem z [...] sierpnia 2019 r. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT dla dostawy towaru w postaci książki - śpiewnika wraz z biografią artysty oraz dołączoną do wydawnictwa płytą CD zawierającą oryginalne wykonanie utworów, które zawiera śpiewnik. Na powyższe postanowienie, pełnomocnik skarżącej spółki wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając naruszenie art. 169 § 1 i § 4 o.p. poprzez pozostawienie bez rozpoznania wniosku spółki z dnia [...] lipca 2019 r. o wydanie interpretacji indywidulanej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT, w wyniku błędnego przyjęcia, że wniosek spółki zawiera braki formalne uniemożliwiające jego rozpoznanie, polegające na niewskazaniu symbolu statystycznego w opisie zdarzenia przyszłego, w sytuacji gdy takie oznaczenie zawarte jest w części wniosku zawierającego stanowisko strony. Zdaniem pełnomocnika, żądanie usunięcia braku formalnego poprzez wskazanie kwalifikacji statystycznej PKWiU dla towaru – w części stanowiącej opis zdarzenia przyszłego wniosku o interpretację – jest pozbawiane podstaw prawnych, co wynika chociażby z wyroku NSA z dnia 29 listopada 2017 r., I FSK 179/16 oraz wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 27 czerwca 2018 r., I SA/Go 182/18. Wskazując na powyższe, pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie zwrotu kosztów procesu. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że w złożonym w dniu [...] lipca 2019 r. wniosku. o wydanie interpretacji indywidualnej wnioskodawca zadał pytanie: "Czy prawidłowe jest stosowanie stawki 5% w podatku od towarów i usług dla dostawy towaru w postaci książki - śpiewnika wraz z biografią artysty oraz dołączoną do wydawnictwa płytą CD zawierającą oryginalne wykonanie utworów, które zawiera śpiewnik?" Jednakże z treści przedstawionego we wniosku własnego stanowiska wynikało, że wnioskodawca oczekuje potwierdzenia przez tutejszy organ w pierwszej kolejności czy klasyfikacja PKWiU towaru będącego przedmiotem dostawy, tj. książki - śpiewnika wraz z biografią artysty oraz dołączoną do wydawnictwa płytą CD zawierającą oryginalne wykonanie utworów, które zawiera śpiewnik jest prawidłowa, a dopiero w konsekwencji powyższego wskazanie stawki podatku VAT dla dostawy ww. książki. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej jest kompetentny do wydawania interpretacji wyłącznie ustaw podatkowych, a nie innych przepisów, w tym statystycznych. Jednocześnie organ zaznaczył, że linia orzecznicza dotycząca możliwości interpretacyjnych kwalifikacji towarów i usług PKWiU przez organy podatkowe, w ramach indywidualnych interpretacji nie jest jednolita – wskazał w tym zakresie na wyroki WSA w Krakowie z 19 lutego 2014 r., I SA/Kr 1803/13, WSA w Gliwicach z 24 lipca 2018 r., III SA/Gl 380/18 oraz NSA z 15 czerwca 2010 r., I FSK 1021/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 ustawy dnia z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W świetle treści wskazanego przepisu oraz przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku korzystając z dyspozycji art. 119 pkt 3 p.p.s.a. mógł z urzędu rozpoznać przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Kontroli Sądu zostało poddane postanowienie DKIS wydane na podstawie art. 169 § 1 i § 4 w związku z art. 14h o.p. pozostawiające wniosek skarżącej spółki o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług bez rozpatrzenia z uwagi na to, że skarżąca spółka mimo wezwania organu, nie wskazała w opisanym stanie faktycznym symbolu PKWiU dla dostawy towaru w postaci książki – śpiewnika wraz z dołączoną płytą CD. Tym samym istota sporu w przedmiotowej sprawie, sprowadza się do przesądzenia, czy organ interpretacyjny w świetle postawionego przez skarżącą spółkę pytania - Czy prawidłowe jest stosowanie stawki 5% w podatku od towarów i usług dla dostawy towaru w postaci książki - śpiewnika wraz z biografią artysty oraz dołączoną do wydawnictwa płytą CD zawierającą oryginalne wykonanie utworów, które zawiera śpiewnik?; po pierwsze uprawniony był wezwać skarżącą spółkę w trybie art. 169 § 1 w związku z art. 14h o.p. do uzupełnienia wniosku (opisu sprawy) poprzez wskazanie symbolu PKWiU towaru, a po drugie, czy w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych w żądanym zakresie uzasadnione było pozostawienie wniosku skarżącej spółki bez rozpatrzenia. Na wstępie rozważań zwrócić należy uwagę na charakter postępowania wywołanego wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, cel wydania interpretacji indywidualnej i jej istotne cechy. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się m.in., że indywidualna interpretacja prawa podatkowego nie jest aktem administracyjnym, a więc nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach jej adresata. Jest to czynność, która nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a tylko o nich się wypowiada. Polega ona bowiem wyłącznie na udzieleniu informacji, nie wiąże się z przyznaniem, stwierdzeniem albo uznaniem uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego nie tworzy w stosunku do jej adresata jakichkolwiek prawnie znaczących uprawnień i/lub obowiązków. Tworzy jedynie stan udzielenia informacji o możliwościach stosowania i wykładni prawa, do której jej adresat może się zastosować, choć niewątpliwie nie ma takiego obowiązku. Na etapie uzyskiwania interpretacji dochodzi jedynie do niewiążącej "wymiany poglądów" na możliwość zastosowania konkretnych przepisów prawa podatkowego do pewnego stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1550/12, dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl i powołane tam orzecznictwo). Odnosząc się natomiast do charakteru postępowania interpretacyjnego z punktu widzenia podatnika, zwrócić należy uwagę, że w celu zabezpieczenia swojego interesu prawnego, zainteresowany (wnioskodawca) ma prawo oczekiwać wyjaśnienia przez właściwy organ nasuwającej się wątpliwości regulacji ukształtowanej przepisami prawa podatkowego. Dlatego w orzecznictwie akcentuje się także, że instytucja indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego pełni dwie funkcje, tj.: 1) informacyjną, ponieważ ma na celu usunięcie ewentualnych wątpliwości, co do prawno-podatkowych skutków dotyczących zastosowania konkretnego przepisu prawa podatkowego w konkretnym stanie faktycznym oraz 2) gwarancyjną, ponieważ chroni podmiot, który zastosował się do wydanej w jego sprawie interpretacji indywidualnej przed ewentualnymi negatywnymi skutkami wynikającymi z zastosowania się do jej treści. Ponadto wskazuje się też, że wniosek zainteresowanego o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, składany w jego indywidualnej sprawie, może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 o.p.). Stosownie zaś do art. 14b § 3 tej ustawy, składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 - § 2 o.p.). Podkreśla się ponadto, że pojęcie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, którym posługują się przepisy o.p., nie jest tożsame z pojęciem wykładni prawa, ani też nawet interpretacji rozumianej, jako wynik przeprowadzonej wykładni. Postępowanie, które jest prowadzone w sprawie wydania pisemnej interpretacji prawa podatkowego jest postępowaniem, w którym organ uprawiony do jej wydania ma udzielić podatnikowi informacji w zakresie zastosowania i wykładni prawa podatkowego w przedstawionym przez podatnika stanie faktycznym sprawy. Jak już wyżej wskazano, przepis art. 14b § 3 o.p. nakłada na składającego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W judykaturze wyrażono pogląd, że wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Stan faktyczny musi więc być opisany w sposób konkretny i jednoznaczny (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1803/13, dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ podatkowy nie może domniemywać intencji podatnika, ani za podatnika ustalać stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), uzupełniać, zmieniać, weryfikować, czy oceniać jego zgodność z rzeczywistością. Uwaga ta dotyczy również sądu administracyjnego, tym bardziej, że nie jest on organem interpretacyjnym w rozumieniu Ordynacji podatkowej i udzieloną (w określonym stanie faktycznym) interpretację indywidualną tylko kontroluje pod względem zgodności z prawem i legalności postępowania, w którym została wydana. Skutkiem tego, ani organ wydający interpretację, ani sąd administracyjny ją kontrolujący, nie mogą przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 12 grudnia 2011 r., II FPS 2/11; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 268/14; dostępne na stronie internetowej:orzeczenia.nsa.gov.pl). Istotnym jest, że postępowanie "interpretacyjne" opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) przedstawionym przez wnioskodawcę. Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wyrażana jest ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ podatkowy. Przy czym granice oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy zawartej w indywidualnej interpretacji zakreślone są treścią pytania postawionego we wniosku o interpretację oraz stanowiska wnioskodawcy. Treść wniosku o interpretację indywidualną nie może budzić wątpliwości tak w zakresie stanu faktycznego jak i stanowiska podatnika w sprawie oceny prawnej zdarzenia. Dokonując interpretacji organ nie może domniemywać intencji podatnika, ani za podatnika ustalać stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Spoczywający na wnioskodawcy obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego sprawy służy bowiem organowi do udzielenia jednoznacznej odpowiedzi, co do prawidłowości wyrażonego przez podatnika stanowiska. Odnosząc powyższe rozważania do realiów przedmiotowej sprawy wskazać należy, że skarżąca spółka sformułowała we wniosku pytanie: Czy prawidłowe jest stosowanie stawki 5% w podatku od towarów i usług dla dostawy towaru w postaci książki - śpiewnika wraz z biografią artysty oraz dołączoną do wydawnictwa płytą CD zawierającą oryginalne wykonanie utworów, które zawiera śpiewnik? W przedstawionym stanie faktycznym skarżąca spółka nie wskazała symbolu PKWiU tegoż towaru, wskazując jedynie we własnym stanowisku, że powinien on być w jej ocenie klasyfikowany do podgrupy PKWiU 58.11.19 "Pozostałe drukowane książki, broszury, ulotki i inne publikacje". Z kolei śpiewnik zawierający nuty, teksty utworów muzycznych i biografię artysty, odpowiada również produktom oznaczonym symbolem statystycznym PKWiU 59.20.31.0 – nuty w formie drukowanej. Z uwagi na powyższe, organ wystąpił do skarżącej spółki o uzupełnienie opisu stanu faktycznego przez wskazanie symbolu PKWiU towaru w postaci książki – śpiewnika wraz z dołączoną płytą CD, podkreślając że analiza prawidłowości klasyfikacji towarów i usług dla właściwego grupowania statystycznego nie mieści się w ramach określonych przepisem art. 14b § 1 o.p. kompetencji DKIS. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pełnomocnik skarżącej spółki nie uzupełnił opisu stanu faktycznego w żądanym zakresie, wskazując że takie żądanie jest pozbawiane podstaw prawnych. Na potwierdzenie swego poglądu, wskazał na wyroki NSA z dnia 29 listopada 2017 r., I FSK 179/16 oraz wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 27 czerwca 2018 r., I SA/Go 182/18. Rozszerzając powstały spór w sprawie, w ocenie Sądu, zgodzić się należało z organem, że analizując treść opisanego stanu faktycznego w złożonym wniosku o wydanie interpretacji oraz własnego stanowiska skarżącej spółki w sprawie, w istocie skarżąca spółka oczekiwała potwierdzenia przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej czy zaproponowana przez spółkę klasyfikacja PKWiU towaru będącego przedmiotem dostawy, tj. książki - śpiewnika wraz z biografią artysty oraz dołączoną do wydawnictwa płytą CD jest prawidłowa, a dopiero w konsekwencji powyższej oceny wskazanie stawki podatku VAT dla dostawy ww. towaru. Tymczasem, w trybie wydawania interpretacji określonym w art. 14b o.p. DKIS nie ma uprawnień do interpretowania przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego, a do takich musiałby się odwołać, kwalifikując wnioskodawcy opisany przez niego towar. Wskazać w tym miejscu należy, że kwestia oceny czy klasyfikowanie towarów bądź usług może być przedmiotem indywidualnej interpretacji organu podatkowego, wydanej w trybie art. 14b § 3 o.p., wywołuje rozbieżność w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z poglądem prezentowanym przez pierwszą z linii orzeczniczych wskazane w przepisach podatkowych klasyfikacje statystyczne są elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania i w procesie stosowania prawa przez organy podatkowe podlegają także wykładni dokonywanej przez te organy (m.in. wskazany przez pełnomocnika skarżącej spółki wyrok NSA z 29 listopada 2017 r. I FSK 179/16 ale również inne wyroki, np. NSA z 26 kwietnia 2018 r. I FSK 938/16, wyrok WSA w Szczecinie z 22 marca 2018 r I SA/Sz 144/18). Zgodnie z poglądem przeciwnym, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, organ podatkowy nie jest kompetentny do klasyfikowania towarów bądź usług (por. wyrok WSA w Warszawie z 21 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/WA 1275/14, wyrok WSA we Wrocławiu z 21 stycznia 2011 r. sygn. akt III SA/Wr 1343/10, a także wyrok NSA z 16 czerwca 2010 r. sygn. akt I FSK 1021/09 (dotyczący usług). Do wyroku NSA tego odwołały się też wojewódzkie sądy administracyjne (por. wyroki: WSA z 3 sierpnia 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 1868/15, WSA z 4 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 193/17, WSA z 19 lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 1803/13). Powyższe orzeczenia co prawda dotyczą klasyfikacji usług a nie towarów na podstawie klasyfikacji statystycznej PKWiU, jednakże wskazują one generalną zasadę, że organy podatkowe przy wydawaniu interpretacji nie są kompetentne również do klasyfikowania towarów dla potrzeb statystycznych. W wyroku z 19 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1803/13 WSA w Krakowie wskazał, że powiązanie opodatkowania podatkiem od towarów i usług z klasyfikacją statystyczną towarów (usług) nie zmienia faktu, że w myśl przepisów o statystyce publicznej klasyfikacji tej dokonuje producent (usługodawca) oraz ewentualnie właściwy urząd statystyczny w wydawanych opiniach (art. 25 ust. 2 ustawy z 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej - Dz. U. Nr 88, poz. 439 z późn. zm.; a także Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych - Dz. U. GUS Nr 1, poz. 11). Przyjmuje się, że zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów. (...) Tak więc to podatnika obciąża obowiązek i ryzyko prawidłowego sklasyfikowania wykonywanych usług. W postępowaniu podatkowym organy podatkowe oceniają dowody w postaci opinii klasyfikacyjnych właściwych organów statystycznych. Dokonywana w postępowaniu podatkowym ocena opinii statystycznej, jako zwykle jednego z szeregu dowodów, stanowi element ustalania prawidłowej klasyfikacji statystycznej danego towaru (usługi) i jest elementem czynionych przez organ ustaleń faktycznych, które następnie poddane zostają ocenie na gruncie ustawy podatkowej. Postępowanie dowodowe pozwala na zbadanie rzeczywistych okoliczności produkcji danego wyrobu lub świadczenia usługi oraz porównanie ich z opisanymi we wniosku do właściwego organu statystycznego, stanowiącego podstawę wydania przez ten organ opinii klasyfikacyjnej. Natomiast w postępowaniu interpretacyjnym organ podatkowy nie ustala stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), wiąże go bowiem stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) opisany przez wnioskodawcę. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu w realiach rozpoznawanej sprawy, organ interpretacyjny był jak najbardziej uprawniony, a w opisanej sytuacji, wręcz miał obowiązek wezwać skarżącą spółkę o uzupełnienie opisu sprawy poprzez wskazanie symbolu PKWiU towaru – książki – śpiewnika wraz z płytą CD, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Organ podatkowy nie jest bowiem uprawniony do określania rodzaju towaru sprzedawanego przez wnioskodawcę, bowiem te kwestie nie mieszczą się w art. 14b o.p. Oczywistym jest, że trybem właściwym dla wyjaśnienia ewentualnych wątpliwości dotyczących przedstawionego stanu faktycznego, jest tryb przewidziany w art. 169 § 1 w związku z art. 14h o.p. Jeżeli wniosek jest niepełny, a organ wydający interpretację nie ma w tym zakresie wiedzy, to wydana interpretacja nie realizuje jednego z podstawowych celów tej instytucji, nie chroni podatnika. Wymieniony przepis ma charakter gwarancyjny, bowiem wnioskodawca, ma możliwość usunięcia błędów i uzupełnienia braków we wniosku. Dopiero niewykonanie wskazówek organu może spowodować negatywne skutki w postaci pozostawienia pisma bez rozpoznania. W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka w odpowiedzi na wezwanie organu do uzupełnienia wniosku nie wskazała w opisie stanu faktycznego symbolu PKWiU towaru w postaci książki – śpiewnika wraz z płytą CD, co niewątpliwie uniemożliwiło wydanie żądanej interpretacji. Zdaniem Sądu, wskazanie przez skarżącą spółkę jako element własnego stanowiska sposobu klasyfikacji towaru do określonej podgrupy PKWiU, nie można uznać za uzupełnienie opisu sprawy, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych wątpliwości wydać interpretację indywidualną. Podkreślić należy, że przy wydawaniu interpretacji indywidualnych, wyłącznie miarodajny jest stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji, ewentualnie uzupełniony na skutek wezwania organu podatkowego do usunięcia braków wniosku, a nie stanowisko wnioskodawcy. W kontekście powyższego prawidłowo w rozpoznawanej sprawie organ interpretacyjny przyjął, że żądanie skarżącej spółki nie dotyczy w istocie przepisów prawa podatkowego i wykracza poza ten zakres, a sposób skonstruowania problemowego zagadnienia we wniosku nie daje możliwości wydania interpretacji indywidualnej, zawierającej elementy wymagane dla tego rodzaju aktu i spełniającej funkcje przewidziane dla niego przez ustawodawcę. W szczególności, właściwie oceniły, że żądanie, w którym strona oczekiwała potwierdzenia dokonanej klasyfikacji towarów nie dotyczy przepisów prawa podatkowego, i wykracza poza ten zakres. Bo choć przepisy prawa podatkowego nie funkcjonują w legislacyjnej próżni, lecz odnoszą się także do instytucji, pojęć i zagadnień uregulowanych w innych przepisach prawa, to nie może to stanowić przesłanki do żądania od organu, aby udzielił interpretacji przepisów prawa wykraczającej poza jego kompetencje. Raz jeszcze należy podkreślić, że organ interpretujący nie jest uprawniony do klasyfikacji towarów czy też usług, według właściwego grupowania statystycznego PKWiU, a jedynie do interpretacji stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego pod kątem obowiązujących przepisów podatkowych. Organem właściwym do udzielenia informacji w zakresie właściwego klasyfikowania towaru lub usługi jest Urząd Statystyczny. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organ nie naruszył przepisów art. art. 169 § 1 i 4 w związku z art. 14h o.p. zarówno na etapie precyzowania wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku, jak i na etapie rozstrzygania o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Mając na uwadze powyższe, Sąd nie dostrzegając naruszenia przepisów w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.