IV SA/Wa 430/20

Warszawa, 27 kwietnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska, sędzia WSA Tomasz Wykowski, , po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2020r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. P. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] lipca 2019r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz Z. P. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Zaskarżonym do Sądu postanowieniem z [...] lipca 2019r., nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] kwietnia 2019r., znak: [...], odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie otwartego zbiornika ziemnego na poferment z biogazami w zabudowie zagrodowej, na działce nr [...], obręb [...], gmina [...]. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. Pismem z 11 marca 2019r. Wójt Gminy [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej; RDOŚ, organ I instancji) o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie otwartego zbiornika ziemnego na poferment z biogazowni w zabudowie zagrodowej, na działce nr ew. [...], obręb [...], gmina [...]. Powołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] listopada 2019r. RDOŚ odmówił uzgodnienia projektu decyzji dla planowanej inwestycji wskazując, iż jego zdaniem przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji narusza zakaz wykonywania na tym terenie prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosówiskowym lub utrzymaniem, budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 4 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z [...] marca 2016r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]" (dalej: uchwała). Stwierdził również, że projekt decyzji narusza zakaz dokonywania zmian stosunków wodnych. Na powyższe postanowienie RDOŚ zażalenie wniósł Z. P. uznając je za krzywdzące. Zarzucił, że naruszony został art. 7 k.p.a. oraz podniósł, że tak mały obiekt, który jest przezeń planowany, nie może zaburzyć krajobrazu występującego na tym terenie. Odwołanie powyższe zostało uzupełnione pismem z 14 czerwca 2019r. do którego załączony został materiał zdjęciowy. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: GDOŚ, organ odwoławczy) po rozpatrzeniu złożonego zażalenia postanowieniem z [...] lipca 2019r. (nr wskazany na wstępie) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że wskazany w projekcie decyzji o warunkach zabudowy zbiornik ziemny na poferment z biogazowni został już zrealizowany bez wcześniejszego uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem organu, jak wynika z mapy będącej załącznikiem graficznym do projektu decyzji o warunkach zabudowy, obiekt budowlany naruszył naturalne ukształtowanie terenu, w miejscu gdzie rzędne terenu wynoszą 212,5m do 218m n.p.m. Tymczasem zgodnie z informacjami uzyskanymi przez organ I instancji podczas wizji terenowej, która odbyła się 14 sierpnia 2018r. "rzędna terenu została podwyższona, utworzono nasyp, który w zachodnim narożniku obszaru inwestycji ma wysokość ok. 1-1,5m w stosunku do otaczających terenów nieprzekształconych, a w części północnej obszaru nasypu do korony zbiornika ma wysokość 7-8 m". Zdaniem organu doszło zatem do zniekształcenia rzeźby terenu bowiem do prac ziemnych zniekształcających rzeźbę terenu należy zaliczyć prace, które prowadzą do zniszczenia lub przekształcenia formy rzeźby terenu w sposób oznaczający utratę cech morfologicznych danego typu rzeźby. Tym samym zdaniem organu, zrealizowany bez pozwolenia zbiornik narusza zakaz określony w § 4 ust.1 pkt 4 uchwały, tj. zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosówiskowym lub utrzymaniem, budową odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych. Ponieważ zbiornik nie został wybudowany do wskazanych potrzeb to w sprawie nie ma zastosowania wyjątek określony w tym zakazie. Wskazano również, że ponieważ nie zostało udowodnione, iż na obszarze inwestycji znajdują się złoża skał, to organ nie mógł również zastosować w sprawie odstępstwa wyrażonego w § 4 ust. 2 pkt 1 -5 uchwały. Organ stwierdził ponadto, że został naruszony zakaz zawarty w § 4 ust.1 pkt 5 uchwały tj. zakaz dokonywania zmiany stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka. Zdaniem organu do zmiany stosunków wodnych może bowiem dojść poprzez nawiezienie znacznej ilości ziemi na działkę jak i jej wywiezienie, czy też usunięcie z terenu podmokłego występującego zadrzewienia lub jego wprowadzenie. Pod pojęciem zmiany stosunków wodnych należy bowiem rozumieć zwiększenie nawodnienia danego obszaru, jak i jego nadmierne wysuszenie. organ wskazał również, że świeży urobek stwierdzony podczas wizji terenowej jest przesłanką ku temu by uznać, iż przeprowadzone prace zostały dokonane niedawno, zatem przedmiotowy obszar jest obecnie bardzo podatny na dalsze zmiany stosunków wodnych. A ponieważ inwestycja nie służy ochronie przyrody, lub racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej, wodnej lub rybackiej, to nie można zastosować odstępstwa od powyższego zakazu zawartego w samym zakazie. Organ stwierdził również, że nie jest możliwe zastosowanie żadnego z odstępstw określonych w art. 24 ust.2 ustawy o ochronie przyrody. Odnosząc się do zarzutów inwestora organ odwołując się do przepisów k.p.a. uznał, je za niezasadne. Z postanowieniem nie zgodził się Z. P. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji z 25 kwietnia 2019r. a także wnosząc o zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że postępowanie uzgadniające ma charakter oceny, jednak proces jego podejmowania powinien być w pełni transparentny, tak aby jego prawidłowość nie budziła wątpliwości. Tymczasem mimo, że organ odwołuje się do rzędnych terenu z przed wykonania prac to w aktach sprawy brak jest pomiarów geodezyjnych lub innych rzetelnych ustaleń co do rzędnych tego terenu. Z wykonanych zdjęć które znajdują się w aktach sprawy nie wynika by w terenie występowały nasypy o których mowa w uzasadnieniu. A zatem nie analizując rzetelnie kwestii związanych z usytuowaniem zbiornika oraz sposobem oddziaływania na środowisko nie oceniono w praktyce, czy może dojść do naruszenia zakazów obowiązujących na terenie obszaru chronionego krajobrazu, czy też nie. Przyjęto, że na skutek realizacji inwestycji dojdzie do zmiany stosunków wodnych na gruncie. Tymczasem zdaniem skarżącego usytuowanie szczelnego zbiornika na areale rolniczym w żaden sposób nie naruszy stosunków wodnych na gruncie. Okoliczności te nie zostały przez organ odwoławczy ocenione, mimo ich kluczowego znaczenia dla sprawy. Zdaniem skarżącego takie wybiórcze podejście organów stanowi istotne naruszenie zasadny przeprowadzania postępowania administracyjnego zawartej w art. 7 k.p.a. a to ze względu na brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych, które mogą mieć wpływ na prawidłowość wydawanych rozstrzygnięć. Tymczasem organy tego nie uczyniły, gdyż nie odniosły się w żaden sposób do okoliczności które były podnoszone w uzupełnieniu do zażalenia. Nadto organy dokonując oceny w niniejszej sprawie wskazały jedynie na niektóre aspekty interesu społecznego, przemawiające za odmową uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Pominęły jednak fakt, że znaczenie niektórych okoliczności jest dużo mniejsze niż mówią o tym organy (np. zniszczenie krajobrazu, który jak wynika z dołączonych zdjęć miał i ma charakter rolniczy). Nie odniesiono się również do wskazywanej w piśmie uzupełniającym do zażalenia zasady zawartej w art. 7a k.p.a. oraz nie wyjaśniono w uzasadnieniu decyzji przyczyn z powodu których pominięto okoliczności faktyczne i prawne podnoszone w toku postępowania administracyjnego doprowadzając tym samym do naruszenia art. 8 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu oraz wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się mieć uzasadnione podstawy. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: GDOŚ, organ odwoławczy) z [...] lipca 2019r., którym utrzymano w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej: RDOŚ, organ I instancji) z [...] kwietnia 2019r. odmawiające uzgodnienia w zakresie ochrony przyrody projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie otwartego zbiornika ziemnego na poferment z biogazowni w zabudowie zagrodowej na działce nr ew. [...], obręb [...], gmina [...]. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945, ze zm.) decyzję o warunkach zabudowy wydaje właściwy organ po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 (w zw. z art. 64 ust. 1), w tym z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż park narodowy i jego otulina obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody (pkt 8). Do form ochrony przyrody - stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1614, ze zm.) - zalicza się m. in. obszary chronionego krajobrazu. W rozpoznawanej sprawie wskazane przepisy znajdują zastosowanie, albowiem działka, na której powstała inwestycja dla której inwestor ubiega się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, położona jest w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]" (uchwałą [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] marca 2016r. – Dz.Urz. Woj. [...] z 2016r. poz. [...] – dalej: uchwała Sejmiku ). Obszar chronionego krajobrazu - według art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody – obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych. Wyznaczenie obszaru chronionego krajobrazu następuje w drodze uchwały sejmiku województwa, która określa jego nazwę, położenie, obszar, sprawującego nadzór, ustalenia dotyczące czynnej ochrony ekosystemów oraz zakazy właściwe dla danego obszaru chronionego krajobrazu lub jego części, wybrane spośród zakazów wymienionych w art. 24 ust. 1, wynikające z potrzeb jego ochrony (ust. 2 art. 23 ustawy o ochronie przyrody). Art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody wskazuje jakie zakazy mogą być wprowadzone w obszarze chronionego krajobrazu. W pkt 5 i 6 art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody przewidziano, że w obszarze chronionego krajobrazu może być wprowadzony m.in. zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem, budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych; zakaz dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka. Zakazy te zostały powtórzone w § 4 ust. 1 pkt 4 i 5 uchwały Sejmiku. Należy zauważyć, że zarówno ustawa o ochronie przyrody jak i uchwała Sejmiku nie zawierają wprost zakazu realizacji obiektów budowlanych w obszarze chronionego krajobrazu – a do takich należy zaliczyć budowę otwartego zbiornika ziemnego na poferment z biogazowni w zabudowie zagrodowej. W ocenie organów realizacja planowanej inwestycji doprowadzi do naruszenia zakazu wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu. Samo rozporządzenie nie definiuje pojęcia "prace ziemne trwale zniekształcające rzeźbę terenu". Dokonując wykładni tego pojęcia należy uwzględnić i właściwie wyważyć dwa zbiegające się w tym kontekście przedmioty ochrony prawnej. Jednym przedmiotem ochrony prawnej będzie ochrona przyrody polegająca na czynnej ochronie ekosystemów Obszaru oraz istniejącej rzeźby terenu. Drugim przedmiotem ochrony prawnej będzie ochrona praw właścicielskich osób posiadających nieruchomości położone w Obszarze objętym ochroną celem umożliwienia tym osobom wykonywania uprawnień wynikających z prawa własności. Niewątpliwie prace budowlane z istoty swojej pociągają za sobą różnego rodzaju ingerencję w rzeźbę terenu. Jednakże uwzględniając wyżej przedstawione przedmioty ochrony prawnej, należy uznać, że wykonywanie prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu nie może być automatycznie utożsamiane z jakimkolwiek rodzajem ingerencji człowieka w rzeźbę terenu, gdyż taka wykładnia tego pojęcia faktycznie prowadziłaby do uznania, że uchwała Sejmiku ustanawia faktycznie zakaz zabudowy Obszaru. Wniosek taki, w ocenie Sądu, byłby jednak w oczywisty sposób nie do przyjęcia. Stanowisko takie zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt II OSK 217/12 (dostępnym w CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym stwierdził, że zakazy formułowane w aktach prawa miejscowego, tworzących obszary chronionego krajobrazu, których ustawową podstawą jest art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (...), ograniczają prawo własności nieruchomości. Skoro ograniczają one prawo własności, a więc prawo konstytucyjnie chronione, podlegają one ocenie m.in. pod kątem zgodności z konstytucyjną zasadą proporcjonalności. Zasada ta jest wyrażona w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym stanowi się, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Jej istotnym elementem jest ważenie praw konstytucyjnie chronionych oraz wartości, w celu ochrony których prawa te są ograniczane. Wyraża się to w nakazie ograniczania praw, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie dla ochrony wartości dalej w powołanym przepisie wskazanych. Każdy zatem podmiot, który stosuje powołane przepisy uchwały w sprawie obszarów chronionego krajobrazu, musi wyważyć prawo własności oraz ochronę przyrody, jako części środowiska. Dokonuje się tego także poprzez prokonstytucyjną wykładnię tych przepisów. A zatem dokonując oceny projektu decyzji o warunkach zabudowy z punktu widzenia zakazów wynikających z ustanowienia określonej formy ochrony przyrody należy kierować się zasadą proporcjonalności, mając na uwadze w szczególności takie wartości konstytucyjne jak prawo własności (art. 21 i 64 Konstytucji). Istotnym elementem zasady proporcjonalności jest ważenie praw konstytucyjnie chronionych oraz wartości, w celu ochrony których prawa te są ograniczane. Wyraża się to w nakazie ograniczania praw, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie dla ochrony wartości wskazanych w powołanym przepisie ustawy o ochronie przyrody. Każdy zatem podmiot, który stosuje akty prawa miejscowego wydane na podstawie ustawy o ochronie przyrody i dotyczące zakazów wynikających z ustanowienia danej formy ochrony przyrody musi wyważyć prawo własności oraz ochronę przyrody, jako części środowiska. Dokonuje się tego także poprzez prokonstytucyjną wykładnię tych przepisów (por. np. wyrok NSA z 15 lipca 2016 r., II OSK 2809/14; wyrok NSA z 24 września 2015 r., II OSK 172/14; oraz prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 26 lutego 2016 r., IV SA/Wa 3588/15 - CBOSA). W przedmiotowej sprawie brak jest jednak zdaniem sądu rozważań i wyważenia przez organ wartości Konstytucyjnych takich jak prawo własności oraz ochrony przyrody. Nadto co, słusznie podnosi strona skarżąca, mimo że organ twierdzi, iż na skutek usytuowania zbiornika nastąpiła zmiana ukształtowania rzeźby terenu to w tym zakresie samodzielnie nie przeprowadza żadnego postępowania wyjaśniającego, opierając się jedynie na protokole z wizji w terenie z 14 sierpnia 2018r. Protokół ten jednak został sporządzony dla potrzeb innego postępowania (w postępowaniu dot. wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie lasu na użytek rolny) a nadto strona o włączeniu go do materiału dowodowego tej sprawy dowiedziała się dopiero z wydanego przez organ I instancji orzeczenia. Zauważyć należy, że dowód z tego dokumentu w tym postepowaniu mógł być przeprowadzony. Jednak wymagało to dopuszczenia go w odpowiednim trybie, ze wskazaniem na jaką okoliczność dowód ten ma być przeprowadzony. Strona o przeprowadzeniu tego dowodu winna być zawiadomiona tak aby miała możliwość zajęcia stanowiska, zgłoszenia uwag i innych dowodów. Nadto wypada, jedynie na marginesie zauważyć, że wskazany dokument do Sądu został przekazany jedynie w formie uwierzytelnionej za zgodność z oryginałem kopii, która jednak w znacznej części jest nieczytelna. Racje ma również skarżący, iż mimo że organ odwołuje się do rzędnych terenu które mają wykazywać, że nastąpiła zmiana rzeźby terenu jak również naruszenie stosunków wodnych, a tym samym ewentualne naruszenie zakazów zawartych w uchwale Sejmiku, to przesłane do Sądu akta sprawy powyższego nie wykazuje. Przy czym, co należy podkreślić, ustalenie w tym zakresie niewątpliwie może mieć kluczowe znaczenie dla ustalenia prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia, szczególnie gdy się weźmie pod uwagę, że jak twierdzi skarżący (m.in. we wniosku o ustalenie warunków zabudowy – podpunkt pierwszy strona 2) planowane przedsięwzięcie zostało zrealizowane w naturalnym zagłębieniu. Wątpliwości co do prawidłowości dokonanych przez organ ustaleń potęguje dodatkowo zapis, który znalazł się w decyzji Wójta Gminy [...] z [...] kwietnia 2018r. nr [...] umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, gdzie wskazano na str. 3 uzasadnienia, że "Teren działki objętej wnioskiem zlokalizowany jest w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]" (...) niemniej zgodnie z zapisami ww. uchwały nie koliduje z ustaleniami ochronnymi dla tego obszaru". Tymczasem zarówno GDOŚ jak i RDOŚ w uzasadnieniu swych postanowień wskazują, że "Deniwelacja w obrębie suchej dolinki, na obszarze posadowienia zbiornika (na odcinku długości ok. 47m- długość boku obszaru inwestycji [...]) wynosiła ok. 5,5 m (ok. 218 w najwyższym miejscu i ok. 212,5 m n.p.m. w punkcie położonym najniżej). Wskazano również, że "grunt w narożniku zachodnim ogrodzenia zbiornika jest sztucznie podwyższony o ok. 1-1,5m w stosunku do gruntu otaczającego go od zachodu". Powyższych wątpliwości nie wyjaśniają również znajdujące się w aktach sprawy zdjęcia zarówno te wykonane podczas oględzin w dniu 14 sierpnia 2018r. w ramach innego postępowania, jak również te które nadesłał inwestor w załączeniu do pisma z dnia 14 czerwca 2019r. stanowiącego uzupełnienie złożonego zażalenia. Choć niewątpliwie zdjęcie 5 i 6 dokumentacji zdjęciowej wykonanej 14 sierpnia 2018r. w ramach postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie lasu na użytek rolny ujawnia coś co może być nasypem (podniesieniem gruntu). Jednak nie wiadomo o jakiej wysokości (jedynie z uzasadnienia postanowień RDOŚ i GDOŚ wynika, że ma on ok. 1 – 1,5 m wysokości w stosunku do gruntu otaczającego) i czy nadal on jest skoro inwestor twierdzi, że teren nie został podwyższony. Nie wiadomo zatem, jak i w oparciu o jakie dokumenty, organy dokonały powyższych ustaleń. Racje ma również skarżący wskazując, że organ w żaden sposób nie wykazał, że na tym terenie doszło również do zmiany stosunków wodnych. Ewentualne dokonanie przez skarżącego zniekształcenia rzeźby terenu nie oznacza bowiem, że doszło tym samym do zmiany stosunków wodnych. A zatem skoro organ w tym zakresie nie poczynił żadnych ustaleń (w aktach brak jest jakichkolwiek materiałów pozwalających na tego rodzaju ustalenie), to za nieuprawnioną należy uznać konkluzję organu, że na skutek wybudowania otwartego zbiornika ziemnego na poferment z biogazowni doszło do naruszenia stosunków wodnych. Należy zatem zgodzić się ze skarżącym, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1 k.p.a. a przez to również § 4 ust 1 uchwały Sejmiku, bowiem przed wydaniem skarżonego orzeczenia organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych niezbędnych do prawidłowego rozpoznania sprawy. Tym samym wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia należy uznać za przynajmniej przedwczesne, bowiem zostało ono podjęte bez wyjaśnienia wszystkich niezbędnych okoliczności sprawy i bez zgromadzenia stosownych dokumentów wykazujących ewentualne naruszenie zakazu przez inwestycję. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do uwzględnienia powyższych uwag Sądu wskazujących na konieczność zgromadzenia w sprawie niezbędnego materiału dowodowego do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia w tym w szczególności dokumentów pozwalających na ustalenie: jakie obecnie są rzędne terenu a jakie rzędne były tego terenu przed wybudowaniem otwartego zbiornika ziemnego, czy budowa tego zbiornika spowodowała zmianę stosunków wodnych na tym terenie. A następnie po ich zgromadzeniu dokona oceny tego materiału pod kątem zapisów ustawy o ochronie przyrody oraz uchwały Sejmiku przy konieczności jednoczesnego wyważenia prawnej ochrony przyrody i ochrony praw właścicielskich - czemu da wyraz w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia i gdzie winien rozważyć podnoszony przez skarżącego argument o zasadności zastosowania w sprawie art. 7a k.p.a. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c), p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.