II SA/Ol 414/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant referent – stażysta Sylwia Chodorowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2020 r. sprawy ze skargi L. M. i E. M. na decyzję Wojewody z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości oddala skargę. Decyzją z "[...]"r. Starosta "[...]" (dalej: "Starosta", "organ pierwszej instancji") odmówił ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości będącej własnością L. M. i E.M. (dalej: "Skarżący"), stanowiącej działki "[...]", przez zezwolenie na budowę elektroenergetycznej linii napowietrznej SN - "[...]"oraz rozbiórkę linii napowietrznej "[...]". Stwierdził bowiem, że wbrew obowiązkowi określonemu w art. 124 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121, z późn. zm.), dalej: "u.g.n.", "[...]" (dalej: "Inwestor") nie zakończył prowadzonych ze Skarżącymi rokowań. W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu pełnomocnik Inwestora stwierdził, że Inwestor w piśmie z 5 sierpnia 2019 r. poinformował go o zakończeniu rokowań ze Skarżącymi. Stwierdził, że dalsze negocjacje nie rokują szans na wypracowanie porozumienia między stronami. Wojewoda "[...]" (dalej "Wojewoda", "organ odwoławczy") decyzją z "[...]"r. uchylił decyzję Starosty w całości i ograniczył sposób korzystania z nieruchomości Skarżących, w celu realizacji inwestycji polegającej na budowie elektroenergetycznej linii napowietrznej SN - "[...]"na ww. działkach oraz rozbiórkę linii napowietrznej "[...]". Określił następujący zakres ograniczenia: - na działce nr "[...]" - budowa elektroenergetycznej linii napowietrznej SN-"[...]"o długości 607 m, budowa elektroenergetycznej linii kablowej SN-"[...]"o długości 1 m oraz rozbiórka linii napowietrznej SN-15kV o dł. 605 m; obszar zajęcia nieruchomości na czas prowadzenia ww. prac – 1.822 m2 (linia kablowa 1 m2, linia napowietrzna SN wraz ze słupami – 1.821 m2); - na działce nr "[...]" - budowa elektroenergetycznej linii napowietrznej SN-"[...]"o długości 247 m oraz rozbiórka linii napowietrznej SN-"[...]"o długości 235 m; - obszar zajęcia nieruchomości na czas prowadzenia ww. prac - 741 m2; - na działce nr "[...]"- budowa elektroenergetycznej linii napowietrznej SN-"[...]"o długości 9 m oraz rozbiórka linii napowietrznej SN-"[...]"o długości 15 m; - obszar zajęcia nieruchomości na czas prowadzenia ww. prac - 27 m2; - na działce nr "[...]" - budowa elektroenergetycznej linii napowietrznej SN-"[...]"o długości 184 m oraz rozbiórka linii napowietrznej SN-"[...]"o długości 375 m; obszar zajęcia nieruchomości na czas prowadzenia ww. prac - 552 m2. Wskazał, że lokalizację urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, zakres ograniczenia nieruchomości oraz pas techniczno-eksploatacyjny pod projektowane urządzenia elektroenergetyczne przedstawiają załączniki graficzne o numerach 1, 2, 3, stanowiące integralną część decyzji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wywiódł z art. 124 ust. 2 i 3 u.g.n., że warunkami wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości są wyłącznie: brak zgody właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości na przeprowadzenie wymienionych w tym przepisie robót budowlanych, udokumentowanej przeprowadzonymi rokowaniami i zgodność inwestycji z planem miejscowym lub decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wojewoda ocenił, że w sprawie spełnione zostały wszystkie ustawowe przesłanki pozwalające na decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z ww. działek. Stwierdził, że przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego, o której mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n., gdyż dotyczy budowy elektroenergetycznej linii napowietrznej SN-"[...]". Ograniczenie nastąpiło zgodnie z decyzją Wójta "[...]"z "[...]"r., ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci elektroenergetycznej napowietrznej i kablowej SN "[...]". Wojewoda zaznaczył, że Inwestor we wniosku z 10 grudnia 2019 r. i piśmie z 30 grudnia 2019 r. podał, na czym będzie polegało ograniczenie sposobu korzystania ze spornych działek oraz wskazał powierzchnię pasa montażowego. Przebieg inwestycji przez ww. działki został przedstawiony na załącznikach graficznych załączonych do wniosku. Wojewoda uznał, że spełniony został również warunek poprzedzenia wydania decyzji rokowaniami zmierzającymi do uzyskania zgody Skarżących na budowę ww. linii elektroenergetycznej. Wyjaśnił, że art. 124 ust. 3 u.g.n. ustanawia pierwszeństwo umownego uregulowania kwestii dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane związane z realizacją inwestycji. Przedmiotem rokowań jest więc uzyskanie zgody na zajęcie nieruchomości w celu wykonania prac, o których mowa w art. 124 ust. 1 oraz pozostawienie na niej wybudowanych ciągów, przewodów i urządzeń. Zatem, celem rokowań jest skorzystanie z art. 3051 kodeksu cywilnego i ustanowienie w drodze umowy cywilnoprawnej służebności przesyłu. W wyniku rokowań może zatem zostać zawarta umowa szczegółowo określająca warunki udostępnienia nieruchomości, zasady korzystania z niej przez inwestora oraz zasady rozliczeń odszkodowawczych. Wyjaśnił ponadto, że rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie, np. gdy w ocenie którejś ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia. Zaznaczył, że nie przewidziano szczególnej formy zakończenia rokowań. Wojewoda stwierdził, że z dołączonych do wniosku dokumentów wynika, że przedstawiciel Inwestora przeprowadził próby polubownego ustalenia warunków umowy w sprawie udostępnienia nieruchomości i uzyskania zgody na przeprowadzenie inwestycji i ustanowienie służebności przesyłu, które zostały zakończone wynikiem negatywnym. Skarżący zostali bowiem bezskutecznie zaproszeni do podpisania porozumienia w sprawie ustanowienia służebności przesyłu pismami: z 4 marca 2019 r., 5 czerwca 2019 r., 12 lipca 2019 r., w których opisano zasady ustanowienia służebności przesyłu dla potrzeb posadowienia w przyszłości urządzeń elektroenergetycznych. Jednocześnie, w piśmie z 12 lipca 2019 r. Inwestor poinformował Skarżących, że wysokość wynagrodzenia z tytułu ustanowienia służebności przesyłu zostanie ustalona przez rzeczoznawcę majątkowego w formie operatu szacunkowego. Skarżący pismem z 6 sierpnia 2019 r. odmówili zawarcia umowy służebności przesyłu za jednorazowym wynagrodzeniem, jak zaproponował Inwestor. Nie uzyskując akceptacji przedstawionych warunków dobrowolnego udostępnienia nieruchomości, Inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. W tej sytuacji, zdaniem Wojewody, Inwestor spełnił warunek przeprowadzenia rokowań z właścicielami nieruchomości. Stwierdził, że jeżeli strony nie mogły dojść do porozumienia, Starosta był zobowiązany do wydania decyzji, na podstawie art. 124 u.g.n. i ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Zaznaczył, że w trybie art. 124 u.g.n. nie podlega weryfikacji organu, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy też takie, które są dla niego nie do przyjęcia. Rolą organu było wyłącznie zbadanie, czy rokowania w ogóle odbyły się oraz czy doszło do porozumienia pomiędzy stronami. Skarżący wywiedli skargę do tut. Sądu na ww. decyzję Wojewody, zarzucając, że została wydana z naruszeniem: - art. 124 ust. 1 u.g.n. przez błędne ustalenie, że nie wyrażają zgody na udostępnienie nieruchomości do przeprowadzenia wnioskowanych prac, podczas gdy zgoda na korzystanie z nieruchomości została wyrażona wprost i jednoznacznie, wobec czego nie została spełniona przesłanka do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, - art. 124 ust. 2 u.g.n. przez błędne ustalenie, że wydanie decyzji zostało poprzedzone rokowaniami z właścicielem, podczas gdy takie rokowania nie miały miejsca z uwagi na pozorność czynności podejmowanych przez Inwestora, - art. 124 ust. 3 u.g.n. przez pozorne prowadzenie rokowań, polegające na jednostronnej propozycji dotyczącej treści proponowanej umowy, która nie obejmowała wybudowania elektroenergetycznej linii napowietrznej, lecz ustanowienia służebności przesyłu, co nie jest objęte zakresem art. 124 u.g.n., a w konsekwencji - nie może potwierdzać przeprowadzenia rokowań w trybie tego przepisu, - art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), dalej: "k.p.a.", przez brak zapewnienia Skarżącym czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w szczególności przez brak umożliwienia wypowiedzenia się Skarżącym co do treści złożonego odwołania, zebranych w toku postępowania odwoławczego dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, - art. 131 w zw. z art. 10 k.p.a. przez brak powiadomienia Skarżących o wniesieniu odwołania, a tym samym naruszenie prawa strony do uczestniczenia w postępowaniu odwoławczym; - art. 77 § 1 k.p.a. przez brak zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, mimo wyraźnej informacji, że nie został przedstawiony komplet dokumentów dotyczących rokowań, w szczególności brak było dokumentu stwierdzającego ich zakończenie, - art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. przez brak pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, w szczególności przez brak ustosunkowania się do głównych argumentów stron - do faktu wyrażenia zgody na prowadzenie prac na nieruchomości i wpływu tej zgody na procedurę opartą o art. 124 u.g.n. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację tam przedstawioną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę kontrolowanych w sprawie decyzji stanowił art. 124 ust. 1 u.g.n., zgodnie z którym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do ust. 3 tego artykułu, udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Przywołany przepis wprowadza zatem dwie przesłanki, których spełnienie umożliwia ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Po pierwsze, ograniczenie właściciela lub użytkownika wieczystego w korzystaniu z jego nieruchomości może nastąpić tylko i wyłącznie w celu realizacji celu publicznego, który będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku - z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po drugie, wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. powinno być poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań, mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. Stosownie do art. 6 pkt 2 u.g.n., celem publicznym w rozumieniu tej ustawy jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Planowana inwestycja, polegająca na budowie elektroenergetycznej linii napowietrznej SN - "[...]"i rozbiórce linii napowietrznej "[...]", stanowi bez wątpienia inwestycję celu publicznego. Ponadto, na mocy decyzji Wójta "[...]"r. ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego – budowy sieci elektroenergetycznej napowietrznej i kablowej SN "[...]"z lokalizacją w "[...]". Z analizy dokumentów planistycznych jednoznacznie wynika, że nałożone ograniczenie jest zgodne z treścią decyzji lokalizacyjnej w zakresie celu, dla realizacji którego następuje sporne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oraz terytorialnego zasięgu dopuszczalności lokalizacji tej inwestycji. W tym więc zakresie przesłanka z art. 124 u.g.n. została spełniona. Kolejnym warunkiem dopuszczalności wydania zaskarżonej decyzji jest brak zgody właściciela lub użytkownika wieczystego na czasowe zajęcie jego nieruchomości i na posadowienie pod jej powierzchnią, na jej powierzchni lub nad jej powierzchnią stosownych urządzeń infrastruktury technicznej. W pierwszej kolejności inwestor powinien więc podjąć próbę uzyskania takiej zgody od właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, a w przypadku gdy jest to niemożliwe dla skutecznego wnioskowania o wydanie decyzji o zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości konieczne jest przeprowadzenie formalnych rokowań. Należy zaznaczyć, że art. 124 u.g.n. nie określa formy prowadzenia rokowań ani dokumentów, z jakimi inwestor musi wystąpić do właściciela gruntu w celu uzyskania zgody na udostępnienie nieruchomości, a także nie nakłada na inwestora obowiązku poinformowania właściciela na piśmie, że rokowania w sprawie uważa za zakończone. Strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 u.g.n. nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań oprócz obowiązku ich zainicjowania. Ustawodawca w żaden sposób nie sformalizował też momentu zakończenia rokowań. Zatem rokowania mogą być zakończone w dowolnym czasie, chociażby w przypadku gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia (por. m.in. wyroki NSA z: 21.09.2017 r., sygn. akt I OSK 3236/15; 7.09.2016 r., sygn. akt I OSK 87/16; 06.07.2016 r., sygn. akt I OSK 179/15, dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Rokowanie nie oznaczają konieczności osiągnięcia zgodnego stanowiska. Wystarczy wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich postanowieniach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. W orzecznictwie wielokrotnie też powtarzano, że "art. 124 ust. 3 u.g.n. nie wprowadza żadnych szczegółowych wymogów ani reguł co do formy i treści rokowań, co oznacza, że o formie i charakterze rokowań decyduje sam inwestor. Na gruncie powołanego przepisu ważne jest jedynie, aby obowiązek zainicjowania takich rokowań został dochowany. Rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie, w tym w momencie, gdy jedna ze stron uzna, że nie ma szans na wypracowanie porozumienia. Organ - a za nim i sąd - ustala jedynie fakt istnienia rokowań, nie bada zaś przyczyn braku zgody stron. Okoliczność, iż w rokowaniach nie została zaproponowana konkretna suma pieniężna, nie stanowi o tym, że takie rokowania się nie odbyły" (zob. wyroki NSA z 24.04.2020 r., sygn. akt I OSK 999/19; 4 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 3371/18, CBOSA). Zaznaczyć też trzeba, że art. 124 ust. 3 u.g.n. nie wymaga prowadzenia "skutecznych rokowań" (por. wyrok NSA z 17.09.2014 r., sygn. akt I OSK 296/13, CBOSA). Spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań, jako przesłanka wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości, niewątpliwie miało miejsce w okolicznościach badanej sprawy. Jak wynika z akt administracyjnych Inwestor zwracał się do Skarżących o ustanowienie odpłatnej jednorazowo służebności przesyłu na ww. działkach Skarżących, precyzyjnie podając przedmiot inwestycji (zob. pisma z 5 czerwca 2019 r. i 12 lipca 2019 r.). Należy zauważyć, że jakkolwiek Skarżący utrzymują, że wyrazili zgodę na dostęp Inwestora do ich nieruchomości, to jednak odmówili zawarcia zaproponowanej przez Inwestora umowy służebności przesyłu za jednorazowym wynagrodzeniem i domagali się przy zawarciu takiej umowy wynagrodzenia okresowego i wprowadzenia klauzuli waloryzacyjnej oraz zawarcia umowy dzierżawy gruntów na czas budowy przedmiotowej inwestycji, a także objęcia rokowaniami działek nr "[...]" (pismo z 6 sierpnia 2019 r. i 5 września 2019 r.). Wobec powyższego, nie można przyjąć, aby w okolicznościach badanej sprawy faktycznie doszło do wyrażenia przez Skarżących zgody w rozumieniu art. 124 ust. 1 u.g.n. Na ocenę faktu zaistnienia rokowań przewidzianych w art. 124 ust. 3 u.g.n. nie miał wpływu fakt, że Inwestor wystąpił o zgodę Skarżących na udostępnienie nieruchomości z przedstawieniem warunków ustanowienia służebności przesyłu, które to zagadnienia stanowią odrębne kwestie. W wyroku z 19 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 2409/19, NSA podniósł, że skoro zezwolenie, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., daje przedsiębiorcy przesyłowemu trwały administracyjny tytuł prawny do nieruchomości, który podlega wykonaniu na podstawie art. 124 ust. 6 u.g.n., to podobny skutek (w postaci trwałego tytułu prawnego do korzystania z nieruchomości przez przedsiębiorcę przesyłowego w odpowiednim zakresie przestrzennym i funkcjonalnym) powinna wywierać także zgoda właściciela nieruchomości udzielona w wyniku przeprowadzonych rokowań, o jakich mowa w ust. 3 art. 124 u.g.n. Tym bardziej, że w ocenie NSA, roszczenie, o jakim mowa w ust. 6 art. 124 u.g.n., przedsiębiorca przesyłowy może realizować tylko wówczas, gdy wcześniej uzyskał zezwolenie w formie decyzji, o jakiej mowa w ust. 1. W przeciwnym razie zbędne byłoby wprowadzanie do systemu prawnego w 2010 r. art. 124b u.g.n., który stanowi niejako odpowiedź na wątpliwości powstałe w praktyce stosowania art. 124, co do tego, czy z roszczeń o jakich mowa w tym przepisie może korzystać też przedsiębiorca, który nie uzyskał zezwolenia, o jakim mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. W art. 124b poszerzono przy okazji zakres czynności, jakie może wykonać przedsiębiorca przesyłowy, w porównaniu z art. 124 ust. 6 u.g.n. Jeśli o formie i charakterze rokowań decyduje inwestor, to z powodów, o jakich była mowa wyżej, nie można wykluczyć, że dla uzyskania trwałego tytułu prawnego do korzystania z części nieruchomości, może on zaproponować jej właścicielowi zawarcie umowy o ustanowieniu służebności przesyłu. Takie rozwiązanie może mieścić się w pojęciu zgody właściciela, o jakiej mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. Nie jest natomiast wystarczająca zgoda właściciela na czasowe zajęcie nieruchomości, która nie obejmuje tolerowania trwałego istnienia urządzeń przesyłowych w przyszłości. Podobnie, w wyroku z 5.09.2017 r., sygn. II OSK 1812/16, NSA stwierdził, że mając na uwadze treść art. 124 ust. 3 u.g.n., wnioskować można, że celem takich rokowań jest de facto skorzystanie z dyspozycji art. 305¹ Kc, a więc ustanowienie służebności przesyłu. Uwzględniając powyższe okoliczności Sąd uznał, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonymi rokowaniami, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. Nie podważa tej oceny okoliczność, że Skarżący "zasadniczo wyrażali zgodę" na korzystanie przez Inwestora z nieruchomości (zob. pismo z 5 września 2019 r.), skoro nie zawarto porozumienia co do sposobu korzystania z nieruchomości. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że zaistniały przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Nie są zasadne również zarzuty Skarżących dotyczące naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebranym materiale dowodowym i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane naruszenie uniemożliwiało jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. W skardze wywiedzionej od decyzji organu drugiej instancji, podnosząc powyższy zarzut, Skarżący nie wskazali, jakich konkretnych czynności procesowych, mogących mieć wpływ na wynik sprawy, z powodu braku prawidłowego pouczenia w trybie art. 10 k.p.a. i art. 131 k.p.a. o wniesieniu odwołania przez Inwestora, nie mogli w postępowaniu administracyjnym dokonać. Jeżeli nawet przyjąć, iż doszło do naruszenia tych przepisów, z uwagi na to, że w aktach sprawy jest pismo Starosta z 23 marca 2020 r., z którego wynika, że organ ten zawiadomił pełnomocnika Skarżących o wniesieniu odwołania przez Inwestora, lecz bez dowodu doręczenia tego pisma, to naruszenie to nie wywołało istotnego skutku. Skarżący nie przedstawili toku rozumowania, jakie mogłoby skutkować taką konkluzją, a więc argumentacji, wedle której gdyby wskazanych uchybień nie popełniono, treść rozstrzygnięcia byłaby inna. Wojewoda nie naruszył też art. 77 § 1 k.p.a., przez zaniechanie przedłożenia kompletnej dokumentacji z rokowań, w tym pisma o zakończeniu rokowań. Z art. 124 u.g.n. nie wynika, aby Inwestor miał obowiązek przedłożenia pisma, w którym stwierdzono by wprost zakończenie rokowań. Zarzut nieprawidłowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, polegający na zaniechaniu ustosunkowania się do argumentacji Skarżących, pozostaje bez istotnego wpływu na wynika sprawy, a stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., tylko takie naruszenie stanowi postawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.