II OSK 1017/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Łd 813/19 w sprawie ze skargi Z. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 10 listopada 2020 r., II SA/Łd 813/19 oddalił skargę Z. Z. na decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym orzeczeniem, Sąd I instancji stwierdził, że Starosta [...] decyzją z [...] lipca 2017 r. nr [...], w wyniku rozpatrzenia wniosku Y. X. z 15 czerwca 2016 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o powierzchnię zabudowy [...] m2, powierzchnię użytkową [...] m2 i kubaturę [...] m3 do realizacji na działce nr ew. [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...]. Decyzja Wojewody [...] z [...] września 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy ww. decyzję Starosty [...], w wyniku rozpoznania skargi Z. Z., została uchylona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 13 czerwca 2018 r., II SA/Łd 16/18. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że warunki określone w art. 35 ust. 1 w związku z art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.), dalej: p.b., nie zostały spełnione, albowiem organy zaniechały przeprowadzenia wyczerpującego postępowania wyjaśniającego w sprawie. Zdaniem Sądu, nie została dokonana właściwa kontrola projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym z normami techniczno-budowlanymi wynikającymi z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.), dalej: r.w.t. Sąd zwrócił uwagę również na to, że w aktach sprawy brak jest upoważnienia właściwego ministra do wyrażenia przez organ zgody na odstąpienie od warunków techniczno-budowlanych, przez co brak jest też możliwości oceny prawidłowości orzeczenia organu w zakresie delegowanych kompetencji do rozstrzygania w przedmiotowym zakresie. Porównanie dat wydanego postanowienia oraz wniosku inwestora, zdaniem Sądu, pozwala również na formułowanie wątpliwości co do tożsamości przedmiotu udzielonej zgody, skoro postanowienie wydane zostało przed wszczęciem postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę w kontrolowanej sprawie. Wojewoda [...] postanowieniem z 28 września 2018 r. nr [...], działając na podstawie 136 w zw. z art. 123 k.p.a., zobowiązał Starostę [...] do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego dotyczącego wydania przez ten organ decyzji z [...] lipca 2017 r. nr [...] z uwzględnieniem oceny prawnej sformułowanej w ww. wyroku, a następnie po uzupełnieniu materiału dowodowego i przedłożeniu wyjaśnień przez strony wskazaną wyżej decyzją z [...] kwietnia 2019 r., w wyniku rozpatrzenia odwołania Z. Z., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 28, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 4 i art. 36 p.b. uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie zatwierdzenia części projektu budowlanego obejmującego projekt zagospodarowania terenu działki nr ew. [...], sporządzonego na mapie do celów projektowych z 2012 r. i w tym zakresie orzekł o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu ww. działki sporządzonego na mapie do celów projektowych z 2018 r., utrzymując w pozostałym zakresie decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu tejże decyzji organ odwoławczy wskazał, że wymogi wynikające z art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1, a także z art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b., zostały przez inwestora spełnione. Projekt zagospodarowania terenu działki nr ew. [...] spełnia warunek określony w § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.). Wojewoda [...] stwierdził, że zbadał zgodność przedmiotowej inwestycji z decyzją Wójta Gminy [...] z 6 marca 2015 r. ustalającą warunki zabudowy i w oparciu o załączoną dokumentację projektową nie znalazł podstaw do uznania, iż planowana rozbudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego nie spełnia warunków i wymagań określonych w tej decyzji. W toku postępowania materiał dowodowy został uzupełniony o analizę przesłaniania i nasłonecznienia oraz o projekt zagospodarowania działki wykonany na aktualnej mapie do celów projektowych. Organ dodał, że lokalizacja inwestycji nie utrudni korzystania z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę, a zarzut naruszeniu wymagań określonych w przepisach § 12, § 13, § 60 i § 271 – 273 r.w.t. jest nieuzasadniony. Wojewoda [...] podniósł, że Minister Infrastruktury i Budownictwa pismem z 12 lutego 2016 r. upoważnił Starostę [...] w sprawie wyrażenia zgody na odstępstwo od § 12 ust. 1 pkt 2 r.w.t. obejmujące zgodę na rozbudowę w odległości 1,50 m od granicy działki nr ew. [...] i nadbudowę budynku zlokalizowanego w odległości 1,00 m od granicy. Konsekwencją powyższego było wydanie postanowienia z [...] lutego 2016 r. nr [...], którym Starosta [...] udzielił zgody na odstępstwa od przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 r.w.t. w zakresie umożliwienia inwestorowi wykonania ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanej rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego na działce budowlanej nr ew. [...] w odległości 1,50 m (rozbudowa) i 1,00 m (nadbudowa) od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ew. [...], wobec braku innej możliwości rozbudowy i nadbudowy wskazanego budynku. Budynek mieszkalny podlegający nadbudowie i rozbudowie został zrealizowany w oparciu o decyzję Naczelnika Gminy [...] z [...]października 1973 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę. Z. Z. wniosła skargę na powyższą decyzję Wojewody [...], zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i 3, art. 78 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przez zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w sprawie, nieprzeprowadzenie z własnej inicjatywy dowodu z wizji lokalnej i dowodu z przesłuchania stron w sytuacji, w której przeprowadzenie wskazanych dowodów jest niezbędne w celu ustalenia wpływu zrealizowania planowanej inwestycji na budynek mieszkalny (letnią kuchnię) położony na działce nr ew. [...], w szczególności w zakresie jego naturalnego oświetlenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przywołanym wyżej wyrokiem oddalił skargę Z. Z., stwierdzając, że kontrolowana decyzja odpowiada prawu. Analizując materiał zgromadzony w sprawie, Sąd I instancji przyjął, że w ponownie prowadzonym postępowaniu Wojewoda [...] zrealizował wytyczne zawarte w wydanym uprzednio wyroku z 13 czerwca 2018 r. W aktach sprawy znajduje się aktualna mapa do celów projektowych z 2018 r., w oparciu o którą organ wydał decyzję reformatoryjną. Do akt przedłożono ponadto analizę przesłaniania oraz nasłonecznienia z lutego 2019 r., sporządzoną przez mgr. inż. arch. W. W., z której wynika, że projektowana rozbudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...] nie wpłynie w sposób istotny na dopływ naturalnego światła do pomieszczeń mieszkalnych w istniejącym budynku na działce nr ew. [...]. Przeprowadzona analiza czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w budynku skarżącej wykazała, że czas ten jest znacznie dłuższy od normatywnego. Sąd I instancji wskazał równocześnie, że akta sprawy zostały uzupełnione o pochodzące od Ministra Infrastruktury i Budownictwa pismo z 12 lutego 2016 r. upoważniające Starostę [...] w sprawie wyrażenia zgody na odstępstwo określone wnioskiem z 2 grudnia 2015 r., polegające na wykonaniu w projektowanej rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...] w miejscowości [...] ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 1,00 m (nadbudowa) od granicy z sąsiednią działką nr ew. [...] i w odległości 1,50 m (rozbudowa) od granicy z tą działką. Jakkolwiek organ odwoławczy dostrzegł, że data wydania upoważnienia wyprzedza datę złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, to jednak w oparciu o analizę uzupełnionego dokumentu, za trafne, zdaniem Sądu I instancji, uznać należało stanowisko organu o braku wątpliwości co do tożsamości przedmiotu udzielonej zgody. Sąd zaznaczył, że art. 9 ust. 2 p.b. wymaga, aby odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych było udzielone przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i taka właśnie sytuacja wystąpiła w kontrolowanej sprawie. Skutkiem udzielenia upoważnienia przez właściwego ministra na odstępstwo od warunków technicznych jest to, że organ mógł rozstrzygnąć sprawę pozwolenia na budowę w oparciu o udzielone odstępstwo. Nie ulega wątpliwości, jak zauważył Sąd, że powyższe odstępstwo zostało uwzględnione tak w procesie projektowania przedmiotowej budowy, jak i w trakcie zatwierdzania projektu budowlanego. Odnosząc się do zarzutu nienależytego zebrania materiału dowodowego w zakresie braku analizy nasłonecznienia letniej kuchni, Sąd wskazał, że brak jest w badanej sprawie okoliczności, które potwierdzałyby istnienie tego typu obiektu przeznaczonego na pobyt ludzi, na działce należącej do skarżącej. Trafna zatem pozostaje konkluzja Wojewody [...], że brak było podstaw do badania w niniejszej sprawie kwestii oddziaływania przedmiotowej inwestycji na nieistniejący obiekt. Z. Z. złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok Sądu I instancji w całości, zarzucając mu naruszenie: 1) przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i 3, art. 78 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo zaniechania wyczerpującego zebrania przez organy administracji publicznej materiału dowodowego w sprawie skutkującego brakiem możliwości oceny zasadności zastosowania w procesie budowlanym odstępstwa od przepisów techniczno-budowalnych (art. 9 ust. 1 p.b.); 2) prawa materialnego, tj. art. 9 ust. 1 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że uzyskanie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych przed formalnym wszczęciem postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie ma znaczenia dla oceny legalności decyzji wydanej w toku tego postępowania. Z uwagi na powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, których to kosztów skarżąca nie uiściła w całości ani w części. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329), dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Tak określony warunek został w sprawie spełniony. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu, dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania zarzutów, stwierdzić trzeba, że wniesiona skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Objęty podstawą kasacyjną art. 9 ust. 1 p.b. stanowi, że w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7 p.b. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 p.b. - ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r., w tym osób starszych, oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych. Powyższą regulację uszczegóławia art. 9 ust. 2 p.b., zgodnie z którym o udzieleniu bądź odmowie zgody na odstępstwo orzeka organ administracji architektoniczno-budowlanej w drodze postanowienia, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane. Stosownie do art. 9 ust. 3 p.b., wniosek do ministra w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo organ administracji architektoniczno-budowlanej składa przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Charakter postępowania, o którym mowa w art. 9 p.b., w stosunku do postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, przy uwzględnieniu ratio legis przepisu oraz elementów, jakie powinien zawierać wniosek kierowany do właściwego ministra w sprawie upoważnienia organu administracji architektoniczno-budowlanej do udzielenia zgody na odstępstwo (art. 9 ust. 3 p.b.), nie sprzeciwia się temu, aby postępowanie takie mogło być przeprowadzone przed złożeniem wniosku o udzielenie pozwolenie na budowę. Tego rodzaju pogląd interpretacyjny w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budził dotąd jakichkolwiek wątpliwości (por. wyrok NSA z 20 lipca 2017 r., II OSK 2916/15; wyrok NSA z 20 lutego 2014 r., II OSK 2253/12; wyrok NSA z 26 czerwca 2012 r., II OSK 529/11; wyrok NSA z 5 stycznia 2012 r., II OSK 1846/10; wyrok NSA z 24 czerwca 2010 r., II OSK 1827/09, ONSAiWSA 2012/3/39), wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną podzielając go, a zarazem nie dostrzegając w uzasadnieniu postawionego zarzutu naruszenia art. 9 ust. 1 p.b. jakichkolwiek merytorycznych argumentów nakazujących zagadnienie to ocenić odmiennie, stanowiska skarżącej nie mógł zaaprobować. Zawarte w art. 9 ust. 3 p.b. stwierdzenie, że wniosek do właściwego ministra o udzielenie upoważnienia do wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych powinien być złożony przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę nie oznacza, że upoważnienie to może być udzielone wyłącznie na etapie toczącego się postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Istotne jest wyłącznie udzielenie takiego upoważnienia, jak trafnie wskazał Sąd I instancji, przed wydaniem przez organ administracji architektoniczno-budowlanej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, jeżeli jego treść obejmować ma rozwiązania projektowe stanowiące odstępstwo od wymagań techniczno-budowlanych. Ten warunek w sprawie został spełniony, mając na uwadze, że swoje postanowienie z [...] lutego 2016 r. nr [...]Starosta [...] wydał na podstawie upoważnienia Ministra Infrastruktury i Budownictwa udzielonego pismem z 12 lutego 2016 r. znak [...], a przy tym z treści powyższych dokumentów oraz towarzyszących im wniosków (wniosku Y. X. skierowanego do Starosty [...] z 3 listopada 2015 r. oraz wniosku tego organu do Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 2 grudnia 2015 r. znak [...] w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo) wynika, że dotyczą one zaprojektowanego przez inwestora rozwiązania w zakresie zbliżenia na odległość 1,00/1,50 m budowanej (nadbudowywanej i rozbudowywanej) części budynku mieszkalnego jednorodzinnego do granicy z należącą do skarżącej działką nr ew. [...]. Nie ulega wątpliwości, że postanowienie, o którym mowa w art. 9 ust. 2 p.b., nie jest postanowieniem kończącym postępowanie, ani też postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Na postanowienie to nie służy zażalenie, niemniej strona niezadowolona z udzielenia odstępstwa lub jego zakresu może je zaskarżyć w odwołaniu od decyzji udzielającej inwestorowi pozwolenia na budowę. Z uprawnienia tego w niniejszej sprawie, co niesporne, skarżąca skorzystała, co znalazło swój praktyczny wymiar w przeprowadzeniu przez Sąd I instancji kontroli legalności zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2019 r., w ramach której dopuszczalność rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr ew. [...] została poddana przez Sąd rozważeniu przez pryzmat § 12 ust. 1 r.w.t. w zw. z postanowieniem Starosty [...] z [...] lutego 2016 r. Przyjęta przez Sąd I instancji ocena zasadności zastosowania odstępstwa od przepisów techniczno-budowalnych w toku rozpatrywania przez organ wniosku Y. X. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie uchybia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i 3, art. 78 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Argumentacja skargi kasacyjnej uzasadniająca przypisanie Sądowi I instancji wskazanej wadliwości sprowadza się wyłącznie do stwierdzenia przez autora środka zaskarżenia, że zastosowanie odstępstwa polegającego na dozwoleniu wykonania przez inwestora ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 1,00 m (nadbudowa) i 1,50 m (rozbudowa) od granicy działki "skutkować winno koniecznością przeprowadzenia wszechstronnego postępowania wyjaśniającego". Odnosząc się do tak sformułowanego stanowiska, mającego w założeniu stanowić uzasadnienie podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., wypada przypomnieć, ze skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Autor takiej skargi, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, powinien szczegółowo określić, na czym polega zarzucane naruszenie przez sąd przepisu i równocześnie wykazać, że mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w jej granicach (art. 183 § 1 p.p.s.a.), a to oznacza, że nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani w inny sposób ich uściślać poprzez uzupełnienie argumentacji, którą autor skargi kasacyjnej mógłby się posłużyć. Odniesienie się do pewnych zagadnień w sposób ogólnikowy skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w tym zakresie w zaskarżonym wyroku. Uwaga powyższa odnosi się bezpośredni sposób do uzasadnienia postawionego Sądowi I instancji zarzutu naruszenia przepisów postępowania, ponieważ skarżąca nie wskazała jakichkolwiek błędów, które - w jej ocenie - przesądzają o braku wszechstronnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez Wojewodę [...] w zakresie, w jakim rozstrzygnięcie sprawy było kształtowane normą art. 9 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. i § 12 ust. 1 pkt 2 r.w.t. Z treści kontrolowanej decyzji jednoznacznie wynika, na czym polega zastosowane odstępstwo od warunków techniczno-budowlanych, jak też, jakie szczególne powody stały za akceptacją posłużenia się odstępstwem w rozpatrywanym przez organ przypadku. Twierdzenie, że brak jest innej możliwości rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego nawiązywało do uzasadnienia skierowanego do Ministra Infrastruktury i Budownictwa wniosku, w którym zwrócona została uwaga na to, iż zamierzenie inwestycyjne stanowi rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego będącego elementem zabudowy zagrodowej (gospodarstwa rolnego). Zatwierdzone rozwiązanie zostało wymuszone kształtem działki, zlokalizowaniem znajdujących się na nim zabudowań gospodarczych oraz miejscem, z którego możliwy jest dostęp do drogi publicznej w sytuacji, gdy inwestor z racji prowadzonej działalności korzysta z maszyn rolniczych. Należy zauważyć, że za przypadek szczególnie uzasadniony w rozumieniu art. 9 ust. 1 p.b. w dotychczasowym orzecznictwie powszechnie uznawana jest sytuacja, kiedy inwestor, pomimo wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i przeznaczenia terenu, na którym położona jest ta nieruchomość, na takie cele, nie może zrealizować swego prawa podmiotowego, jakim jest prawo zabudowy nieruchomości gruntowej (art. 4 p.b.) ze względu na obowiązujące przepisy techniczno-budowlane (por. wyrok NSA z 23 lutego 2007 r., II OSK 381/06, ONSAiWSA 2007/6/134). Nie ulega równocześnie wątpliwości, że podejmując rozstrzygnięcie, organ nie stwierdził, by zastosowane odstępstwo prowadziło do powstania następstw określonych w art. 9 ust. 1 p.b., w szczególności miało negatywny wpływ na nieruchomość sąsiednią (działkę nr ew. [...]) z uwagi na pogorszenie warunków użytkowych znajdujących się na niej obiektów. Powyższego ustalenia autor skargi kasacyjnej nie podważył w związku z tym, że w jej uzasadnieniu nie zostało zamieszczone twierdzenie nakazujące uznać, że kwestia ta przedstawia się odmiennie. Kierując się powyższymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Odnosząc się do zgłoszonego w skardze kasacyjnej wniosku pełnomocnika o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, wskazać należy, że wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.