II SA/Ke 763/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 października 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w Kielcach na uchwałę Rady Miejskiej w Skalbmierzu z dnia 7 lutego 2011 r. nr V/20/2011 w przedmiocie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków funkcjonowania zespołu interdyscyplinarnego oddala skargę. W dniu 7 lutego 2011 r. Rada Miejska w Skalbmierzu, działając na podstawie art. 9a ust. 15 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (Dz. U. nr 180 poz. 1493 ze zm.), zwanej dalej u.p.p.r., podjęła uchwałę nr V/20/2011 w sprawie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków funkcjonowania zespołu interdyscyplinarnego, określając w: - § 2 ust. 1, że "Zespół liczy 7 członków, w jego skład wchodzi: 1) Przedstawiciel Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Skalbmierzu 2) Przedstawiciel Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych 3) Przedstawiciel Posterunku Policji w Skalbmierzu 4) Przedstawiciel Zespołu Placówek Oświatowych w Skalbmierzu 5) Przedstawiciel Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Skalbmierzu 6) Przedstawiciel organizacji pozarządowych 7) Kurator Sądowy z Zespołu Kuratorskiej Służby Sądowej działającego przy Sądzie Rejonowym Kazimierzy Wielkiej"; - § 4 ust. 3, że "Posiedzenia Zespołu odbywają się w miarę potrzeb, nie rzadziej niż raz na trzy miesiące"; - § 5 ust. 2 pkt 2, że "Burmistrz odwołuje członka Zespołu przed upływem kadencji w przypadku skazania członka Zespołu prawomocnym wyrokiem za przestępstwo popełnione umyślnie"; - - § 6 ust. 1, że "Zespół może tworzyć grupy robocze w celu rozwiązania problemów związanych z wystąpieniem przemocy w rodzinie w indywidualnych przypadkach"; - § 6 ust. 3, że "Grupa Robocza liczy co najmniej 5 członków. W jej skład obligatoryjne wchodzą przedstawiciele: 1) Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Skalbmierzu; 2) Gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych; 3) Posterunku Policji w Skalbmierzu; 4) Zespołu Placówek Oświatowych w Skalbmierzu"; - § 8, że "Uchwała wchodzi w życie po 14 dniach od daty ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego". Skargę na powyższą uchwałę skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Prokurator Okręgowy w Kielcach, podnosząc zarzuty istotnego naruszenia prawa, to jest: - art. 9a ust. 3-5 i ust. 15 u.p.p.r. w zw. z art. 7 i 94 Konstytucji RP, polegającego na przekroczeniu zakresu delegacji ustawowej poprzez określenie w § 2 ust. 1 uchwały katalogu podmiotów, których przedstawiciele wchodzą w skład Zespołu Interdyscyplinarnego (dalej Zespół), podczas gdy ww. przepisy wskazanej ustawy nie upoważniały Rady Miejskiej do określania katalogu tych podmiotów, albowiem zostały one w sposób wyczerpujący wskazane w art. 9a ust. 3-5 u.p.p.r., a ponadto dokonanie modyfikacji zapisu ustawowego poprzez pominięcie możliwości udziału w składzie Zespołu prokuratorów oraz przedstawicieli podmiotów innych niż określone w § 9a ust. 3 u.p.p.r., działających na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie; - art. 9a ust. 7 u.p.p.r., art. 9a ust. 15 u.p.p.r., art. 137 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" w zw. z art. 7 i 94 Konstytucji RP poprzez przekroczenie zakresu delegacji ustawowej i częściowe powtórzenie, a ponadto modyfikację w § 4 ust. 3 uchwały, wskazującym częstotliwość posiedzeń Zespołu, treści zapisu ustawowego zawartego w art. 9a ust. 7 u.p.p.r.; - art. 9a ust. 15 u.p.p.r. w zw. z art. 7 i 94 Konstytucji RP poprzez sformułowanie w § 5 ust. 2 pkt 2 uchwały przesłanki materialnej uzasadniającej odwołanie członka Zespołu przed upływem kadencji w postaci skazania członka Zespołu prawomocnym wyrokiem za przestępstwo popełnione umyślnie w sytuacji, gdy Rada Miejska została upoważniona wyłącznie do określenia trybu i sposobu odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego; - art. 9a ust. 10 u.p.p.r., art. 9a ust. 15 u.p.p.r., art. 137 ww. rozporządzenia z dnia 20 czerwca 2002 r. w zw. z art. 7 i 94 Konstytucji RP poprzez przekroczenie zakresu delegacji ustawowej i częściowe powtórzenie a nadto modyfikację w § 6 ust. 1 uchwały, dot. możliwości powoływania przez Zespół grup roboczych, treści zapisu ustawowego zawartego w art. 9a ust. 10 u.p.p.r.; - art. 9a ust. 11 i 12 u.p.p.r. i art. 9a ust. 15 u.p.p.r., art. 137 ww. rozporządzenia z dnia 20 czerwca 2002 r. w zw. z art. 7 i 94 Konstytucji RP poprzez przekroczenie zakresu delegacji ustawowej i wskazanie w § 6 ust. 3 uchwały katalogu podmiotów, których przedstawiciele wchodzą w skład grup roboczych, podczas gdy ww. przepisy wskazanej ustawy nie upoważniają Rady Miejskiej do formułowania katalogu tych podmiotów, gdyż został on wyczerpująco określony w art. 9a ust. 11 i 12 u.p.p.r., a dodatkowo zmodyfikowanie treści zapisu ustawowego poprzez pominięcie udziału w składzie grup roboczych przedstawicieli ochrony zdrowia oraz możliwości udziału kuratorów sądowych, a także przedstawicieli innych podmiotów, specjalistów w dziedzinie przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Mając na uwadze powyższe Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały we wskazanym zakresie. W uzasadnieniu wskazano, że akt ten został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego, nie był przedmiotem rozstrzygnięcia nadzorczego, jak również nie był badany przez tut. Sąd. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego – jako bezprzedmiotowego. W uzasadnieniu wskazano, że w zaskarżonej uchwale zawarto przepis o tym, że wchodzi w życie z dniem podjęcia, a akt ten nie został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego. W dniu 16 lipca 2020 r. Rada Miejska w Skalbmierzu podjęła uchwałę XXVII/123/2020 w sprawie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków Zespołu Interdyscyplinarnego ds. Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie oraz jego funkcjonowania, uchwalając, że: - akt ten wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego, - traci moc zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała. Powyższa uchwała z dnia 16 lipca 2020 została w dniu 20 lipca 2020 r. opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego pod pozycją 2744. Sprawa została rozpoznana na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, albowiem zarówno skarżący jak i organ wyrazili zgodę na taki tryb rozpoznania sprawy (pisma z dnia 7 i 19 sierpnia 2020 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 oraz art. 147 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, przy czym uwzględniając skargę na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Istotą sądowej kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne jest ocena legalności zaskarżonych aktów i czynności według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty ich podjęcia. Stwierdzenie nieważności uchwały wywołuje skutki od chwili jej podjęcia (ex tunc) i wówczas taką uchwałę (bądź jej część) należy traktować tak jakby nigdy nie została podjęta. Odnośnie aktów organów gmin, przepis art. 147 § 1 p.p.s.a. pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 u.s.g., stosownie do którego nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. Podstawą stwierdzenia takiego faktu jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por.: Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd Terytorialny 2001/1-2, s. 101-102). Stwierdzenie nieważności uchwały może zatem nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Dokonując oceny legalności zaskarżonej uchwały należy mieć też na uwadze zasadę praworządności, wynikającą z art. 7 Konstytucji RP. Wymaga ona, aby materia regulowana wydanym aktem prawa wynikała z upoważnienia ustawowego, nie przekraczała zakresu tego upoważnienia, ale także realizowała wszystkie obowiązki z upoważnienia tego wynikające. Zgodnie bowiem z art. 94 Konstytucji RP, organy samorządu terytorialnego wydają akty prawa miejscowego, obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach. Akty prawa miejscowego, jako źródło powszechnie obowiązującego prawa o ograniczonym zasięgu terytorialnym (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP), są aktami normatywnymi niższego rzędu, które powinny być zgodne z aktami prawnymi wyższego rzędu. Organ uchwałodawczy gminy ma zatem obowiązek przestrzegać zakresu upoważnienia udzielonego w ustawie w zakresie tworzenia aktów prawa miejscowego. Na wstępie, w odniesieniu do wniosku organu o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego, należy przytoczyć art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd umarza postępowanie, gdy stało się bezprzedmiotowe z przyczyn innych niż wskazane w pkt 1-2, przy czym za taką "inną przyczynę" organ uważa brak obowiązywania zaskarżonej uchwały. Wbrew temu stanowisku, w przekonaniu Sądu, postępowanie sądowoadministracyjne w rozpoznawanej sprawie nie stało się bezprzedmiotowe. Zakwestionowana uchwała niewątpliwie – przez okres w jakim obowiązywała – wywołała bowiem skutki prawne i może być nadal stosowana do zdarzeń prawnych, które zaszły w czasie stosowania jej postanowień. Odnośnie uprawnień sądów do badania aktów nieobowiązujących podobny pogląd, aczkolwiek w odmiennych stanach faktycznych, wyraził Trybunał Konstytucyjny, który już w uchwale z dnia 14 września 1994r. (W 5/94, OTK 1994/2/44) zajął stanowisko, że "skarga na uchwałę organu gminy jest dopuszczalna również wtedy, gdy uchwała ta została wprawdzie uchylona lub zmieniona, lecz może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego uchylenie lub zmianę". W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dodatkowo zwraca się uwagę, że skutki stwierdzenia nieważności uchwały polegające na orzeczeniu o jej nieważności od daty jej podjęcia są dalej idące, niż uchylenie uchwały - wywierające skutki od daty uchylenia. Dlatego też uchylenie uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego wywołanego skargą na ten akt, ponieważ – jak już wyżej wskazano – sąd posiada uprawnienie do stwierdzenia nieważności takiego aktu, a więc orzeczenia o jego wadliwości od chwili jego podjęcia (ex tunc). Wówczas uchwałę tę należy potraktować tak, jakby nigdy nie została podjęta – co może mieć znaczenie dla czynności prawnych podjętych na podstawie tego aktu (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2014 r. o sygn. akt II GSK 1571/12, wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2016 r. o sygn. akt II FSK 355/14, dostępne na www.orzeczenia.nsa gov.pl). Powyższe świadczy o konieczności poddania zaskarżonej uchwały kontroli Sądu, gdyż wydanie wyroku stwierdzającego jej nieważność znosi skutki uchwały od początku jej obowiązywania, dając możliwość weryfikacji czynności opartych na nielegalnym akcie. Niezależnie od powyższego nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organu o tym, że w zaskarżonej uchwale znalazł się przepis stanowiący o tym, że akt ten wchodzi w życie z dniem podjęcia, a akt ten nie został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego. Przeczy temu bowiem treść § 8 zaskarżonego aktu, zgodnie z którym "Uchwała wchodzi w życie po 14 dniach od daty ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego" oraz notoryjnie znany fakt opublikowania tego aktu (Dziennik Urzędowy Województwa Świętokrzyskiego z 2011 r. nr 69, poz. 779), na co trafnie zwrócił uwagę Prokurator, nie podnosząc żadnych zarzutów w tym zakresie. Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 9a ust. 15 u.p.p.r. w brzmieniu na datę podjęcia tego aktu. Zgodnie z tym przepisem rada gminy określi, w drodze uchwały, tryb i sposób powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowe warunki jego funkcjonowania. Z kolei, jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, powtórzenie regulacji ustawowych bądź ich modyfikacja i uzupełnienie przez przepisy gminne jest niezgodne z zasadami legislacji. Uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego, co jest już zawarte w obowiązującej ustawie, bowiem tego rodzaju powtórzenie jest normatywnie zbędne, gdyż powtarzany przepis już obowiązuje, jak też jest dezinformujące. Trzeba zatem liczyć się z tym, że powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy, a więc do naruszenia wymagania adekwatności. Uchwała organu gminy nie powinna zatem powtarzać przepisów ustawowych, jak też nie może zawierać postanowień sprzecznych z ustawą. Wniesiona przez Prokuratora Okręgowego w Kielcach skarga, kwestionująca szereg szczegółowych regulacji uchwały Rady Miejskiej w Skalbmierzu w sprawie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków funkcjonowania zespołu interdyscyplinarnego, skupia się na zarzutach powtórzenia oraz dokonania przez organ modyfikacji przepisów ustawowych, z jednoczesnym wskazaniem na przekroczenie zakresu powyższej delegacji ustawowej. Skarżący powołuje się przy tym – pomocniczo – na naruszenie art. 137 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" w zw. z art. 7 i 94 Konstytucji RP. Zbliżone – co do zasady – zarzuty skargi były już przedmiotem analizy tut. Sądu w oddalającym skargę Prokuratora Okręgowego w Kielcach wyroku z dnia 15 lipca 2020 r. o sygn. akt II SA/Ke 452/20 (dostępnym j.w.), które to stanowisko skład orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela. W tym zakresie należy zaakcentować, że co prawda powtórzenie przepisów powszechnie obowiązujących zawartych w innych aktach normatywnych, w tym w aktach prawnych rangi ustawowej, w aspekcie zasad techniki prawodawczej jest błędne, jednak nie w każdej sytuacji stanowić będzie podstawę do stwierdzenia istotnego naruszenia prawa, skutkującego koniecznością wyeliminowania zaskarżonych regulacji z obrotu prawnego. Kontrolując daną uchwałę Sąd każdorazowo bada dopuszczalność powtórzenia przepisów ustawowych w realiach postanowień tego aktu prawa miejscowego, uwzględniając przy tym specyfikę przedmiotu (materii), którą reguluje zaskarżona uchwała. Jak wskazuje się w doktrynie, w drodze wyjątku – uzasadnionego zwłaszcza względami zapewnienia komunikatywności, kompletności i czytelności tekstu prawnego – za dopuszczalne uznaje się powtarzanie w aktach prawa miejscowego innych regulacji normatywnych. W każdym jednak przypadku tego rodzaju powtórzenia powinny być powtórzeniami dosłownymi, aby uniknąć wątpliwości, który fragment tekstu prawnego (rozporządzenia, ustawy upoważniającej czy innego aktu normatywnego) ma być podstawą odtworzenia normy postępowania (zob. S. Wronkowska (w:) S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2012, s. 35 i 241). Podobnie, w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych dopuszcza się możliwość powtórzenia w akcie prawa miejscowego zapisów ustawowych, o ile takie powtórzenie ma charakter dosłowny (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 1284/14, wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 stycznia 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 1125/19, dostępne j.w). W kontekście przytoczonych poglądów piśmiennictwa i judykatury nie sposób podzielić argumentacji Prokuratora o tym, że uchwała bezwzględnie nie może regulować jeszcze raz tego, co jest zawarte w ustawie. W tym zakresie, w realiach rozpoznawanej sprawy, lektura zaskarżonych postanowień uchwały pozwala stwierdzić, że powtarzane w zaskarżonym akcie prawa miejscowego zapisy ustawowe czynią jego tekst czytelnym i spójnym, regulując przy tym kompleksowo całość obligatoryjnej materii wynikającej z upoważnienia ustawowego. Ponadto, w ocenie Sądu, zaskarżone postanowienia uchwały, wbrew stanowisku Prokuratora, nie stanowiły modyfikacji zapisów ustawowych. Uzasadniając powyższe stanowisko wskazać należy, że § 2 ust. 1 uchwały, którym postanowiono, że "Zespół liczy 7 członków, w jego skład wchodzi: 1) Przedstawiciel Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Skalbmierzu 2) Przedstawiciel Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych 3) Przedstawiciel Posterunku Policji w Skalbmierzu 4) Przedstawiciel Zespołu Placówek Oświatowych w Skalbmierzu 5) Przedstawiciel Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Skalbmierzu 6) Przedstawiciel organizacji pozarządowych 7) Kurator Sądowy z Zespołu Kuratorskiej Służby Sądowej działającego przy Sądzie Rejonowym Kazimierzy Wielkiej", jako wskazanie przedstawicieli określonych podmiotów było, w ocenie Sądu, dopuszczalne – konkretyzowało bowiem, w odniesieniu do Gminy Skalbmierz, skład funkcjonującego na jej terenie zespołu interdyscyplinarnego. Wbrew stanowisku Prokuratora powyższa regulacja nie stanowi również katalogu zamkniętego, co oznacza, że nie jest wyłączona możliwość udziału w pracach Zespołu prokuratorów. Jak wynika bowiem z treści § 3 ust. 1 uchwały wskazanie konkretnych osób wchodzących w skład Zespołu należy do kompetencji Burmistrza. Zgodnie z tym przepisem członków zespołu powołuje Burmistrz w drodze zarządzenia. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że Rada nie wykroczyła poza zakres upoważnienia ustawowego do określenia trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania, zwłaszcza że możliwość wejścia w skład zespołu interdyscyplinarnego (fakultatywną) zapewnia prokuratorom przepis rangi ustawowej, to jest art. 9a ust. 5 u.p.p.r. – z którym § 3 ust. 1, uzupełniający zaskarżony § 2 ust. 1 uchwały, nie pozostaje w sprzeczności. Dodać ponadto trzeba, że regulacja § 2 ust. 1 uchwały odzwierciedla obligatoryjny składu zespołu interdyscyplinarnego, zapewniając tym samym komunikatywność podjętej regulacji. Zgodnie bowiem z art. 9a ust. 3 u.p.p.r. w skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą przedstawiciele: 1) jednostek organizacyjnych pomocy społecznej; 2) gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych; 3) Policji; 4) oświaty; 5) ochrony zdrowia; 6) organizacji pozarządowych. Podobnie, stosownie do art. 9a ust. 4 u.p.p.r., w skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą także kuratorzy sądowi. Natomiast, jak tu już wyżej wskazano, udział prokuratorów w zespole interdyscyplinarnym jest fakultatywny, o czym świadczy użycie w przez racjonalnego ustawodawcę w art. 9a ust. 5 u.p.p.r. sformułowania "w skład zespołu interdyscyplinarnego mogą wchodzić także prokuratorzy". Niezasadne okazały się również zarzuty skargi dotyczące przekroczenia zakresu ustawowej delegacji i powtórzenia oraz zmodyfikowania w § 4 ust. 3, § 6 ust. 1, § 6 ust. 3 uchwały treści zapisów ustawowych zawartych w art. 9a ust. 7, 10, 11, 12, 15 – z następujących przyczyn: END Zgodnie z § 4 ust. 3 uchwały "Posiedzenia Zespołu odbywają się w miarę potrzeb, nie rzadziej niż raz na trzy miesiące" – dlatego też, wbrew stanowisku Prokuratora, przepis ten nie stanowi modyfikacji art. 9a ust. 7 u.p.p.r., stanowiącego, że "Posiedzenia zespołu interdyscyplinarnego odbywają się w zależności od potrzeb, jednak nie rzadziej niż raz na trzy miesiące". W istocie zawartość treściowa przedmiotowej regulacji pozostaje taka sama, co należy uwzględnić przy dokonaniu oceny, czy naruszenie prawa ma w tym przypadku charakter istotny. W tym zakresie, w ocenie Sądu, zakwestionowany przepis uchwały nie narusza prawa w sposób istotny, nie stanowi bowiem modyfikacji przepisu rangi ustawowej, natomiast może być uznany za regulację wyjaśniającą, zapewniającą czytelność podjętych przepisów aktu prawa miejscowego. Podobne stanowisko zająć w odniesieniu do postanowień zawartych w § 6 ust. 1, zgodnie z którym "Zespół może tworzyć grupy robocze w celu rozwiązania problemów związanych z wystąpieniem przemocy w rodzinie w indywidualnych przypadkach". Zaskarżona regulacja prawa miejscowego stanowi bowiem dosłowne powtórzenie normy zawartej w art. 9a ust. 10 u.p.p.r., zgodnie z którym zespół interdyscyplinarny może tworzyć grupy robocze w celu rozwiązywania problemów związanych z wystąpieniem przemocy w rodzinie w indywidualnych przypadkach. Tożsamą argumentację należy odnieść do postanowień § 6 ust. 3 pkt 1-4 uchwały, zgodnie z którym "Grupa Robocza liczy co najmniej 5 członków. W jej skład obligatoryjne wchodzą przedstawiciele: Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Skalbmierzu, Gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych; 3) Posterunku Policji w Skalbmierzu, Zespołu Placówek Oświatowych w Skalbmierzu". Regulacja ta stanowi bowiem dokładne powtórzenie art. 10 ust. 11 u.p.p.r., zgodnie z którym w skład grup roboczych wchodzą przedstawiciele: 1) jednostek organizacyjnych pomocy społecznej; 2) gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych; 3) Policji; 4) oświaty; 5) ochrony zdrowia. Co się zaś tyczy wskazywanego przez Prokuratora udziału w grupach roboczych kuratorów sądowych, a także przedstawicieli innych podmiotów, specjalistów w dziedzinie przeciwdziałania przemocy w rodzinie, to taką – fakultatywną – możliwość tym podmiotom zapewnia przepis rangi ustawowej, to jest art. 10 a ust. 12 u.p.p.r., z którym zaskarżona regulacja § 6 ust. 3 pkt 1-4 uchwały (dotycząca obligatoryjnego składu grupy roboczej) w żaden sposób nie pozostaje w niezgodności. Reasumując, powyższe powtórzenia przepisów u.p.p.r. zawarte w zaskarżonej uchwale należało uznać za dopuszczalne, gdyż w każdym przypadku stanowią jedynie dosłowne powtórzenia przepisów ustawy i nie modyfikują ich treści. Innymi słowy, zarzucane naruszenia prawa nie noszą cech istotnych naruszeń, uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonych postanowień uchwały. Zauważyć przy tym trzeba, że w uzasadnieniu skargi Prokurator w żaden sposób nie wykazał, na czym ma polegać "istotność" podniesionych naruszeń prawa, ograniczając się do ogólnych stwierdzeń w tym zakresie. Jeśli chodzi zaś o zaskarżony przepis § 5 ust. 2 pkt 2 uchwały, który stanowi że "Burmistrz odwołuje członka Zespołu przed upływem kadencji w przypadku skazania członka Zespołu prawomocnym wyrokiem za przestępstwo popełnione umyślnie", to wbrew stanowisku Prokuratora regulacja ta została podjęta w granicach delegacji ustawowej przewidzianej w art. 10 ust. 15 u.p.p.r. Zgodnie bowiem z tym przepisem rada gminy określi, w drodze uchwały, tryb i sposób powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowe warunki jego funkcjonowania. W rezultacie zaskarżona regulacja § 5 ust. 2 pkt 2 uchwały poprzez wskazanie przesłanki odwołania członków zespołu interdyscyplinarnego określa również szczegółowe warunki funkcjonowania zespołu. W ocenie Sądu, Rada Miejska w Skalbmierzu była w pełni uprawniona do wprowadzenia, na podstawie upoważnienia zawartego w art. 10 ust. 15 u.p.p.r., szczegółowego przepisu mającego na celu zapewnienie sprawnego funkcjonowania zespołu interdyscyplinarnego. Milczenie ustawodawcy w zakresie określenia przesłanek odwołania członków zespołu nie może bowiem powodować sytuacji, w której organy gminy byłyby de facto "zmuszone" do tolerowania uczestnictwa w pracach Zespołu osób, które w sposób oczywisty naruszają prawo (por. wyrok WSA w Krakowie z 6 grudnia 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 1127/19, dostępny j.w.). W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonych przez Prokuratora regulacji, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku