II OSK 1391/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 7 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółka z o.o. w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 1380/17 w sprawie ze skargi [...] Spółka z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie zezwolenia na wycinkę oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 7 lutego 2018r., sygn. akt II SA/Sz 1380/17, oddalił skargę [...] Spółki z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie zezwolenia na wycinkę. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], Prezydent Miasta [...], działając na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 1, art. 83a ust. 1, art. 83d ust. 1, 2 i 4, art. 84 ust. 1, 2, 3 i 4, art. 86 ust. 1 pkt 7a, b, art. 10 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody zezwolił [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na usunięcie w terminie do dnia [...]lipca 2016 r., z zastrzeżeniem art. 52 ustawy o ochronie przyrody następujących drzew: 1 sztuki drzewa gatunku klon zwyczajny oznaczonego nr 2 o obwiedzie pnia 255 cm, mierzonego na wysokości 130 cm od podstawy pnia oraz 1 sztuki drzewa gatunku platan klonolistny oznaczonego nr 10 o obwodzie pnia 257 cm mierzonego na wysokości 130 cm od podstawy pnia, rosnących na terenie nieruchomości dz. nr [...] obręb [...] położonej w [...] (pkt 1 decyzji). Za usunięcie zdrowych drzew ujętych w pkt 1 decyzji ustalono opłatę na rzecz budżetu Gminy Miasta [...] w kwocie 520.240,12 zł (pkt 2 decyzji). W pkt 3 decyzji, zobowiązano wnioskodawcę do wpłaty należności w wysokości 520.240,12 zł na konto bankowe Gminy Miasto [...] w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca opłatę stała się ostateczna. W punkcie 4 decyzji zezwolono ponadto Spółce na usunięcie w terminie do dnia [...] lipca 2016 r. 3 sztuk drzew gatunku platan klonolistny oznaczonych numerami 3, 5 i 7, 1 sztuki drzewa gatunku klon zwyczajny oznaczonego nr 14, 1 sztuki drzewa gatunku klon jawor oznaczonego nr 16 i 1 sztuki drzewa gatunku klon jesionolisty oznaczonego nr 18 rosnących na terenie nieruchomości. W kolejnym punkcie 5 decyzji ustalono za usunięcie drzew ujętych w pkt 4 opłatę na rzecz budżetu Gminy Miasta [...] w kwocie 876.454,34 zł. Termin uiszczenia tejże opłaty odroczono na okres 3 lat od dnia upływu terminu wskazanego w zezwoleniu na wykonanie nasadzeń zastępczych tj. do dnia [...] grudnia 2020 r. w związku z zastąpieniem usuwanych drzew nowymi nasadzeniami w ilości przedstawionej w zestawieniu zawartym w decyzji. W kolejnych punktach tej decyzji określono termin realizacji warunku nasadzeń, jak również określono warunki techniczne sadzenia drzew, a nadto zezwolono wnioskodawcy na usunięcie łącznie 51 sztuk drzew rosnących na terenie nieruchomości dz. nr [...] w [...] bez naliczania opłat z tego tytułu w wypadku drzew o obwiedzie nieprzekraczającym wielkości wskazanych w pkt 10 tej decyzji. Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r., [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wystąpiła z wnioskiem o zmianę opisanej wyżej decyzji na podstawie art. 155 K.p.a. w jej punkcie 3 poprzez zastąpienie postanowienia o zobowiązaniu do wpłaty należności w wysokości 520.240,12 zł za usunięcie drzew na konto Gminy Miasta [...] w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca opłatę stała się ostateczna, postanowieniem o odroczeniu terminu uiszczonej w pkt 2 decyzji opłaty na okres trzech lat i nakazaniu zastąpienia usuniętych drzew określonych w pkt 1 decyzji nowymi nasadzeniami według wskazań organu administracji. Zdaniem Spółki za taką zmianą decyzji przemawia słuszny interes społeczny i słuszny interes strony. Zebrany materiał dowodowy przed wydaniem decyzji ostatecznej jak i opinia w zakresie zdrowotności drzew z dnia [...] lipca 2016 r. stwierdzają, że drzewa objęte pkt 1 rozstrzygnięcia decyzji ostatecznej nr [...] nie były w dobrym stanie fitosanitarnym, a tym samym nie były najcenniejsze, dlatego za ich usunięcie organ także, jak w przypadku pozostałych drzew, powinien nałożyć wyłącznie obowiązek nasadzeń rekompensacyjnych. Decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], Prezydent Miasta [...] odmówił zmiany w pkt 3 decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że skoro w momencie wydania pierwotnego zezwolenia na usunięcie drzew, jego udzielenie nie zostało uzależnione od zastąpienia ich innymi drzewami, to reformatoryjna zmiana zezwolenia w trybie art. 155 k.p.a. nie mieściłaby się w granicach pierwotnie załatwionej sprawy i orzeczonych wówczas uprawnień i obowiązków. Implikowałoby to konieczność orzekania na nowej podstawie prawnej, o nowych obowiązkach i uprawnieniach oraz na nowej podstawie faktycznej. W tym zakresie trzeba byłoby przeprowadzić postępowanie dowodowe. Ponadto, zdaniem organu, art. 155 k.p.a. nie może być wykorzystywany do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją ostateczną, a do tego zmierzają zarzuty formułowane wobec wydanej decyzji dotyczące ustalenia stanu faktycznego. Skarżąca Spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...] września 2017 r., nr [...], utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ wyjaśnił, że zawarte w przepisie art. 155 K.p.a. sformułowanie: "decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo", oznacza że określone w decyzji ostatecznej uprawnienie lub obowiązek musi być wykonywany (realizowany) w dacie dokonania zmian. Nie można uchylić lub zmienić decyzji w sytuacji, gdy z uwagi na upływ terminu nastąpiło jej wykonanie. Poprzez skonsumowanie, decyzja nie kształtuje już sytuacji prawnej strony. Skoro celem omawianego przepisu jest zniesienie, zawężenie, rozszerzenie lub zmodyfikowanie praw i obowiązków, to takie działanie jest możliwe wyłącznie w odniesieniu do tych praw i obowiązków, które w chwili dokonywania zmiany określa (kształtuje, tworzy) decyzja administracyjna, bo to właśnie decyzja jest źródłem prawa lub obowiązku podlegającego zmianie lub uchyleniu. Kolegium podkreśliło, że w przedmiotowej sprawie strona zrealizowała już swoje uprawnienie w postaci usunięcia drzew i obowiązek w postaci wniesienia z tego tytułu opłaty. Zatem decyzja została zrealizowana. Uprawnienie do wyrażenia zgody na usunięcie drzew już nie istnieje, a nierozerwalnie związany z tym uprawnieniem obowiązek został już zrealizowany. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji a także o zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 155 K.p.a. poprzez błędne ustalenie, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki do jego zastosowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za niezasadną. Zdaniem tego Sądu organ mógłby rozważać, na podstawie art. 155 K.p.a., zmianę decyzji zezwalającej na usunięcie drzew i zastąpienie obowiązku uiszczenia opłaty obowiązkiem dokonania nasadzeń rekompensacyjnych, jedynie w takim przypadku gdyby decyzja nie została jeszcze wykonana (gdyby nie wycięto drzew i nie uiszczono opłaty). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, bowiem nie ulega wątpliwości, że strona zrealizowała już swoje uprawnienie i dokonała usunięcia drzew jak również zrealizowała obowiązek w postaci wniesienia z tego tytułu opłaty. Sąd meriti w składzie rozpoznającym skargę zgodził się ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 września 2012 r. (sygn. akt I GSK 1429/11), zgodnie z którym przepis art. 155 K.p.a. ma zastosowanie do takich decyzji, które nie zostały jeszcze "skonsumowane", a zatem takich, których cel nie został jeszcze całkowicie zrealizowany. Skoro więc w niniejszej sprawie strona nie tylko dokonała usunięcia drzew, ale także uiściła ustaloną z tego tytułu opłatę, to słusznie Kolegium uznało, że wnioskowana przez stronę zmiana warunków określonych w zezwoleniu na usunięcie drzew nie jest już możliwa. Strona skarżąca wskazując na wady postępowania, w tym zwłaszcza brak niezbędnych ustaleń i w rezultacie nieuwzględnienie złego stanu drzew, których dotyczy wniosek z dnia [...] kwietnia 2017 r. w istocie zmierza – zdaniem Sądu Wojewódzkiego – do poddania decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. ponownej kontroli. Chociaż strona miała możliwość wniesienia odwołania od tej decyzji to jednak z możliwości tej nie skorzystała (mimo, że już wtedy z wykonanej inwentaryzacji drzew wynikało, iż w przypadku drzewa nr 2 u podstawy pnia występuje rozległa martwica drewna). Z przedstawionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a.", skargę jako niezasadną oddalił. [...] Spółka z o.o. w [...] wniosła skargę kasacyjną od ww. wyroku. Zaskarżając go w całości zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 155 K.p.a. w postaci błędnego przyjęcia, że skoro strona zrealizowała już swoje uprawnienie i dokonała usunięcia drzew jak również zrealizowała obowiązek w postaci wniesienia z tego z tytułu opłaty, to decyzja została przez skarżącą kasacyjnie "skonsumowana", podczas gdy do skonsumowania decyzji dochodzi tylko w przypadku, gdy skutki wykonania decyzji mają charakter trwały i nieodwracalny, uniemożliwiający zmianę decyzji ostatecznej, natomiast w rozpatrywanej sprawie skutek w postaci wniesienia opłaty za usunięcie drzew takich cech nie posiada, co uprawnia organ administracji publicznej do nałożenia na stronę skarżącą innego obowiązku, np. w postaci nasadzeń zastępczych. Mając powyższe na uwadze skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi kasacyjnej na podstawie art. 188 § 1 P.p.s.a., zasądzenie na podstawie art. 203 P.p.s.a. od organu na rzecz skarżącej kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie zgodnie z art. 176 §2 P.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., że zaskarżona decyzja składa się z 13 punktów, z czego część z nich dotyczy przyznanego skarżącej kasacyjnie zezwolenia na wycięcie określonych w niej drzew, natomiast część odnosi się do nałożenia w zamian za przyznane uprawnienie obowiązku w postaci dokonania stosownej opłaty. Można więc uznać zdaniem autora skargi kasacyjnej, że w powyższym przypadku mamy do czynienia z co najmniej dwoma osobnymi rozstrzygnięciami organu administracji publicznej, Jednym z nich jest właśnie przyznane stronie uprawnienie, natomiast drugim nałożony w zamian za to obowiązek. W związku z powyższym w ocenie autora skargi kasacyjnej, należy uznać, że rozstrzygnięcie w przedmiocie nałożenia na skarżąca kasacyjnie obowiązku w postaci wniesienia stosownych opłat za przyznane uprawnienie do wycięcia określonych w tej decyzji drzew, nie zostało jeszcze skonsumowane. W stosunku do wycięcia niektórych, określonych w tej decyzji drzew, odroczono bowiem termin wniesienia opłaty na okres 3 lat na wykonanie nasadzeń zastępczych. Rozstrzygnięcie w przedmiocie nałożenia na skarżącą kasacyjnie obowiązku w postaci wniesienia opłat pozostaje więc w obrocie prawnym do 31.12.2020 r. W związku z tym, możliwa jest zmiana wydanej decyzji administracyjnej, gdyż nie upłynął jeszcze termin do wykonania nałożonego na skarżącą kasacyjnie obowiązku. W odpowiedzi na zawiadomienie skierowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w trybie art. 15zzs(4) ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, 567, 568, 695, 875) strony postępowania wyraziły zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Zważywszy, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Odnosząc się do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 155 K.p.a. wskazać należy, że postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej jest postępowaniem nowym, które wszczyna odpowiedni wniosek złożony przez stronę. Zgodnie z treścią art. 155 K.p.a., decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publiczne), który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję ostateczną, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: - strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji; - za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Postępowanie prowadzone na podstawie 155 K.p.a. ma dostarczyć odpowiedzi na pytanie, czy zaistniały wskazane w tym przepisie przesłanki uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, co oznacza, że postępowanie to prowadzone jest w nowej co do przedmiotu sprawie, choć jej rozstrzygnięcie dotyczy praw lub obowiązków, które już doznały konkretyzacji w formie decyzji o której uchylenie bądź zmianę zabiega podmiot je inicjujący. Powołany przepis art. 155 K.p.a. stanowi podstawę do zmiany decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo, dopuszcza więc odstępstwo od zasady trwałości decyzji, ustanowionej w art. 16 K.p.a. Nie pozostaje to bez znaczenia dla prawidłowego stosowania omawianej instytucji procesowej. Organ prowadzący postępowanie w przedmiocie zmiany decyzji w trybie art. 155 K.p.a. powinien mieć na względzie, że podejmuje działania zmierzające do ingerencji w prawa adresata wynikające z wydanej wcześniej decyzji, które - co do zasady - podlegają ochronie. Uruchamiając omawiany tryb nadzwyczajny organ nie jest uprawniony do jednostronnego, arbitralnego kształtowania praw i obowiązków strony - tak, jakby czynił to po raz pierwszy w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Uprzednio doszło bowiem do rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji, która pozostaje w obiegu prawnym i co do której należy zakładać, że nie jest obarczona wadą prowadzącą do jej wyeliminowania w innym trybie nadzwyczajnym. Ustanowiony w art. 155 K.p.a. warunek zgody strony na uchylenie lub zmianę ostatecznej decyzji przez organ administracji publicznej powoduje, że organ zobligowany jest do merytorycznej analizy podnoszonych przez stronę argumentów i propozycji dotyczących kierunku, czy sposobu zmiany decyzji (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2019 r., sygn. II GSK 4224/17, LEX nr 2656553). Z przepisu art. 155 K.p.a. wynika, że w przewidzianym w nim trybie nadzwyczajnym mogą być uchylane lub zmieniane wszelkie decyzje ostateczne (o ile zostaną spełnione pozostałe przesłanki ustawowe), niezależnie od tego, czy wydane zostały w sprawach wszczętych z urzędu, czy w sprawach wszczętych na wniosek strony; czy wydane zostały w sprawach załatwianych decyzją uznaniową, czy związaną; czy są prawidłowe pod względem prawnym, czy też dotknięte są wadami niekwalifikowanymi. Skoro przepis art. 155 K.p.a. nie zawiera żadnych ograniczeń ani wyłączeń w tych kwestiach, to brak jest podstaw do wprowadzania do wykładni tego przepisu takich elementów, które z jego treści nie wynikają. Zmiana oceny stanu faktycznego sprawy, następująca po wydaniu w sprawie decyzji ostatecznej, która nie prowadzi do wadliwości lub bezprzedmiotowości tej decyzji, stanowi uzasadnienie dla istnienia trybu, o którym mowa w art. 155 K.p.a. Jak zatem wyżej wskazano istotą postępowania w trybie art. 155 jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Dochodzimy tutaj do kluczowego elementu tego postępowania, albowiem prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 uwarunkowana jest prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia .2007 r., I OSK 586/06, LEX nr 320845). Jak stwierdzono w wyroku NSA z dnia 25 listopada 2010 r., II OSK 1810/09, (LEX nr 746810), celem postępowania prowadzonego w trybie art. 155 K.p.a. jest ustalenie zaistnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie. Nie zmierza ono do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy już ostatecznie zakończonej. W żadnym razie nie można w tym trybie rozszerzać zakresu sprawy administracyjnej. Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony do tej pory. Również w wyroku NSA z dnia 21 października 2016 r., II OSK 37/15, (LEX nr 2169177), przyjęto, że: "decyzja wydana na podstawie art. 155 K.p.a. może dotyczyć wyłącznie kwestii rozstrzygniętych decyzją ostateczną, tj. decyzją, której dotyczy postępowanie o zmianę lub uchylenie, a nie kwestii nowych. Postępowanie na podstawie art. 155 k.p.a. toczy się w tej samej, z materialnego punktu widzenia, sprawie administracyjnej, w której toczyło się postępowanie pierwotne". Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy zauważyć, że organy obu instancji prawidłowo odmówiły dokonania zmiany decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], w zakresie jej punktu 3, zgodnie z którym zobowiązano wnioskodawcę do wpłaty należności w wysokości 520.240,12 zł na konto bankowe Gminy Miasto [...] w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca opłatę stała się ostateczna. Wskazać bowiem należy, że pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r., skarżąca Spółka wystąpiła z wnioskiem o zmianę opisanej wyżej decyzji na podstawie art. 155 K.p.a. w jej punkcie 3 poprzez zastąpienie postanowienia o zobowiązaniu do wpłaty należności w wysokości 520.240,12 zł za usunięcie drzew na konto Gminy Miasta [...] w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca opłatę stała się ostateczna, postanowieniem o odroczeniu terminu uiszczonej w pkt 2 decyzji opłaty na okres trzech lat i nakazaniu zastąpienia usuniętych drzew określonych w pkt 1 decyzji nowymi nasadzeniami według wskazań organu administracji. Skoro więc w momencie wydania pierwotnego zezwolenia na usunięcie drzew, jego udzielenie nie zostało uzależnione od zastąpienia ich innymi drzewami, to reformatoryjna zmiana zezwolenia w trybie art. 155 K.p.a. nie mieściłaby się w granicach pierwotnie załatwionej sprawy i orzeczonych wówczas uprawnień i obowiązków, na co zresztą słusznie zwrócił uwagę organ pierwszej instancji. Implikowałoby to konieczność orzekania na nowej podstawie prawnej, o nowych obowiązkach i uprawnieniach oraz na nowej podstawie faktycznej. W tym zakresie koniecznym byłoby więc przeprowadzenie postępowania dowodowego na nowo. Tym samym nie było możliwe zastosowanie w sprawie trybu art. 155 K.p.a., gdyż wniosek skarżącej Spółki rozszerzał zakres sprawy administracyjnej, o ustalenia, które w punkcie 3 decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nie występowały. Pomimo więc tego, że w zaskarżonym orzeczeniu Sąd pierwszej instancji nie zwrócił na ten aspekt uwagi, to rozstrzygniecie podjęte przez ten Sąd jest prawidłowe i zgodne z prawem, bowiem nie narusza art. 155 K.p.a. w sposób przedstawiony w skardze kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.