II SA/Wr 516/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant: Z-ca Kierownika Sekretariatu Magda Minkisiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 października 2020 r. sprawy ze skarg B.Sz., M. Sz., J.Sz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie, przebudowie i nadbudowie budynku usługowego z przeznaczeniem usługowo-produkcyjnym oddala skargi w całości. Decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie: art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, 4, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 z późn. zm.), art. 104 kpa, po rozpatrzeniu wniosku inwestora, z upoważnienia Prezydenta Miasta L.- Zastępca Prezydenta ustalił warunki zabudowy terenu położonego w L. przy ul. S. 10, (dz. nr [...], obr. P.), dla inwestycji polegającej na: rozbudowie, przebudowie i nadbudowie budynku usługowego z przeznaczeniem na usługowo-produkcyjny. Granice terenu objętego decyzją oznaczone zostały kolorem czarnym na mapie stanowiącej załącznik graficzny nr 1 do niniejszej decyzji. Informacja dotycząca ustaleń zawartych w dokumentacji "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta L.", uchwalonego [...]r. uchwałą Nr[...]Rady Miejskiej L.(z późn. zm.) - strefa gospodarcza G2 z możliwą funkcją mieszkaniową. W nieobowiązującym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta L. (plan utracił moc na podstawie art. 67 ust. 1 poprzednio obowiązującej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) teren inwestora był w jednostce oznaczonej symbolem C22P - teren przemysłowy. Inwestycja dotyczy zabudowy usługowo-produkcyjnej. Budynek w zabudowie szeregowej. Teren zabudowy - teren zabudowy usługowo- produkcyjnej. Zamiar inwestora polega na nowym zagospodarowaniu działki nr [...]. Inwestor zamierza rozbudować i nadbudować istniejący obiekt i zmienić jego sposób użytkowania na produkcję drobnowymiarowych elementów plastikowych oraz na usługi (dopuszczalne nieuciążliwe dla środowiska np. sprzedaż detaliczna lub hurtowa np. materiałów instalacyjnych czy usługi produkcyjne). Parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu: rozbudowa, przebudowa i nadbudowa budynku. Dla planowanej rozbudowy od strony ulicy S., nieprzekraczalna linia zabudowy 6 m od ściany zewnętrznej zarurowanego kanału M.położonego w ulicy S. (usytuowanie linii wynika z uzgodnienia z Zarządem Dróg Miejskich w L. i może być zmienione tylko przez Zarząd Dróg Miejskich w L.), dla planowanej rozbudowy od strony granicy z działką nr [...] - nieprzekraczalna, przedłużenie linii zabudowy budynku położonego na działce nr [...], na teren inwestora, równolegle do granicy z działką nr [...], wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku po rozbudowie i nadbudowie - do 10 m, ilość kondygnacji - do 2 + podpiwniczenie, szerokość elewacji frontowej - do 35 m. Geometria dachu - dach płaski. Powierzchnia sprzedaży - do 200m 2. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy na działce inwestora w stosunku do powierzchni działki w wyniku inwestycji - do 0,5. Pozostałe zagospodarowanie: zjazdy z ulic - istniejące, ewentualne zmiany wg uzgodnienia z Zarządem Dróg Miejskich w L. Zieleń - zapewnić obecność zieleni na terenie inwestora min. 10%, od strony drogi dojazdowej do nieruchomości położonej na działce nr [...] ulokować szpaler zieleni izolującej. Miejsca postojowe - zapewnić odpowiednią ilość m. p. na terenie inwestora, min. 1 m.p./100 m2 powierzchni użytkowej; w bilansie miejsc postojowych dopuszcza się uwzględnienie przyulicznych miejsc postojowych za zgodą zarządcy drogi lub właściciela gruntu przyległego; zapewnić "nawrot" dla pojazdów dostawczych na terenie inwestora. Uwagi: ściany zewnętrzne od strony północno-zachodniej i północno-wschodniej (stanowią ochronę przed emisjami z terenu zakładu) nie mogą posiadać jakichkolwiek otworów ani nie mogą być miejscem lokowania jakichkolwiek urządzeń generujących emisje uciążliwe dla środowiska. Planowane obiekty powinny spełniać warunki określone w rozporządzeniu Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 z późn. zm.) oraz w przepisach odrębnych. Ustalenia dotyczące ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu. Zamierzenie inwestora obejmuje produkcję drobnowymiarowych elementów plastikowych i ich dystrybucję. Produkcja polega na formowaniu z granulatu kształtek przez wtryskiwanie pod ciśnieniem podgrzanego granulatu do formy, gdzie po zestaleniu na ściankach formy otrzymuje się gotowy produkt. Proces produkcji ma charakter fizyczny i nie jest związany z chemicznym przetwarzaniem surowców. Przeprowadza się go w urządzeniach zwanych wtryskiwarkami. Urządzenia są małogabarytowe i będą lokowane w pomieszczeniu zamkniętym. Emisje oddziaływań z ich pracy nie wykraczają poza to pomieszczenie. Pozostałe elementy zagospodarowania inwestora lokowane są na działce o powierzchni 1000 m2. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 09.11.2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71 z późn. zm.) zamiar inwestora, nie jest wymieniony w § 2 ust 1 i w § 3 ust. 1 rozporządzenia, zatem nie oddziałuje znacząco na środowisko. Ustalenia dotyczące ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Zamiar inwestora dotyczył terenu położonego w sąsiedztwie archiwalnego stanowiska archeologicznego. Zgodnie z art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przed wydaniem decyzji projekt decyzji przedłożono D.Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków. D.Wojewódzki Konserwator Zabytków nie wniósł uwag do projektu decyzji. Należy uwzględnić następujące warunki, wynikające z art 32 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2003 r., nr 162, poz. 1568 z późn. zm.): "kto w trakcie prowadzenia robót budowlanych lub ziemnych, odkrył przedmiot, co do którego istnieje przypuszczenie, iż jest zabytkiem jest obowiązany: 1. wstrzymać wszelkie roboty mogące uszkodzić lub zniszczyć przedmiot; 2. zabezpieczyć, przy użyciu dostępnych środków, ten przedmiot i miejsce jego odkrycia; 3. niezwłocznie powiadomić o tym właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków, a jeśli nie jest to możliwe, prezydenta miasta. Ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej. Dostępność komunikacyjna do posesji - z ul. S. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przed wydaniem decyzji dokonano stosownych uzgodnień z właściwym zarządcą dróg tj. Zarządem Dróg Miejskich w L. ZDM w piśmie nr [...] z dnia [...] r. uzgodnił pozytywnie zamiar inwestora z warunkami: uzgodnić z ZDM sposób skomunikowania, lokalizację i projekt budowy zjazdu z drogi publicznej, projektowaną rozbudowę zlokalizować w odległości co najmniej 6 m od krawędzi jezdni ul. S. Zaopatrzenie w media i odprowadzenie ścieków - z istniejących przyłączy do infrastruktury technicznej miasta w uzgodnieniu z administratorami sieci i wg zawartych już umów. Wody opadowe (z terenu i obiektu) należy odprowadzić do istniejącej kanalizacji (w uzgodnieniu z administratorem sieci). Zgodnie z ustawą Prawo wodne wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych, ścieków przemysłowych (w tym powstałe w związku z prowadzoną działalnością usługową i produkcyjną) zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego wymaga pozwolenia wodno-prawnego (Dz.U. z 2017, poz. 1566 prawo wodne art. 546 ust. 7). Nieruchomość należy wyposażyć w urządzenia służące do zbierania odpadów komunalnych. Urządzenia służące do zbierania odpadów komunalnych i ich utrzymanie w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, powinny być zgodne z ustawą z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach {Dz.U. z 1996 r. nr 132, poz. 622 z późn. zm.) oraz aktami prawa miejscowego. Miejsca gromadzenia odpadów stałych powinny być zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Gospodarowanie odpadami innymi niż komunalne powinno być zgodne z ustawą z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U 2001 r, nr 62, poz. 628 z późn. zm.). Sposób usunięcia ewentualnych kolizji pomiędzy zamiarami inwestycyjnymi, a istniejącymi sieciami i urządzeniami infrastruktury technicznej, w razie potrzeby, należy uzgodnić z odpowiednimi administratorami tych systemów. W szczególności należy uwzględnić uwagi określone w piśmie Zarządu Dróg Miejskich w L. nr [...]r. z dnia [...] r.: zamierzenie inwestora wymaga sprawdzenia rzeczywistego przebiegu kanału M., położonego w sąsiedztwie zamiaru inwestora; kanał zarurowany M.należy odkopać na terenie pasa drogowego, na całej długości projektowanej rozbudowy; po wykonaniu odkrywki powiadomić ZDM celem oceny stanu technicznego kanału; przed zasypaniem kanał należy zainwentaryzować i nanieść ewentualne zmiany na mapie do celów projektowych; odsunięcie obiektów budowlanych od zarurowanego kanału powinno wynosić co najmniej 6 m od zewnętrznej ściany kanału; zabrania się nasadzenia drzew i krzewów w bezpośrednim sąsiedztwie kanału. Warunki udostępnienia terenów koniecznych do realizacji przyłączy, a nie pozostających w dyspozycji inwestora, należy uzgodnić z właścicielami tych terenów. Na etapie projektowania, realizacji i eksploatacji inwestycji należy uwzględnić całość warunków wynikających z przeprowadzonych uzgodnień oraz zapewnić ochronę interesów osób trzecich, respektując wymagania określone w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm.), poprzez poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej i światła słonecznego. Usytuowanie planowanych obiektów na działce inwestora powoduje objęcie działek budowlanych nr [...] i [...] obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. W przypadku, kiedy realizacja inwestycji może spowodować ograniczenia w zagospodarowaniu lub użytkowaniu sąsiednich terenów - należy dokonać uzgodnień z ich właścicielami. Ustalenia dotyczące granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych. Nie wprowadza się nakazów, zakazów i ograniczeń w zagospodarowaniu terenu, które mogłyby wynikać z lokalizacji obiektu na terenach górniczych oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych. Obiekt jest usytuowany poza tymi obszarami. Teren inwestora znajduje się w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią rzeki K. i Cz. W. Inwestor dla planowanego zamierzenia uzyskał decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej nr [...] z dnia [...] r. zwalniającą od zakazów obowiązujących na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Ustalenia decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej nr [...] z dnia [...] r. zwalniające od zakazów obowiązujących na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią dotyczące działki nr [...], obręb P. w L. są następujące: zaprojektowanie i wykonanie obiektu w technologii, uwzględniającej i zabezpieczającej przed zagrożeniem powodziowym (poziomy wód) wynikającym z map zagrożenia powodziowego K. i Cz.W. w rejonie planowanej inwestycji; zabezpieczenie konstrukcji oraz fundamentów budynku przed uszkodzeniem na skutek obciążeń dodatkowych (wyjątkowych), działających na obiekty budowlane w czasie powodzi; zastosowanie materiałów wodoodpornych lub mało wrażliwych na wodę w celu zminimalizowania strat powodziowych; zabezpieczenie wszelkich instalacji i przyłączy przed uszkodzeniami w czasie powodzi; zastosowanie rozwiązań technicznych, mających na celu ochronę przed przedostawaniem się wód powodziowych do wnętrza projektowanej rozbudowy budynku; odpowiednie zabezpieczenie wykonywanych prac w sytuacji wystąpienia zagrożenia powodziowego oraz usunięcia z obszaru szczególnego zagrożenia powodzią ludzi, sprzętu i pozostałych ruchomych przedmiotów, mogących ulec zniszczeniu lub utrudnić przepływ wód powodziowych; monitorowanie i pozyskiwanie we własnym zakresie informacji o bieżącej sytuacji hydrologiczno- meteorologicznej w dolinie K.i Cz.W.; opracowanie procedury (planu działania) na ewentualność wystąpienia powodzi, na czas trwania robót budowlanych oraz czas użytkowania obiektu, w tym zabezpieczenia miejsc i środków ewakuacji we własnym zakresie; prowadzenie prac w ramach przedsięwzięcia w taki sposób, aby ograniczyć zagrożenie dla jakości wód w przypadku wystąpienia zagrożenia powodziowego, z zachowaniem obowiązujących przepisów i uzyskanych warunków, w sposób minimalizujący niebezpieczeństwo zanieczyszczenia środowiska gruntowo-wodnego, w szczególności węglowodorami ropopochodnymi, usunięcie wszelkich szkód oraz pokrycia strat, które mogą zaistnieć w trakcie budowy i eksploatacji wykonanego obiektu; przywrócenie do stanu pierwotnego terenów czasowo zajętych w związku z wykonywaniem robót i uporządkowaniem terenu w pobliżu obiektu; utrzymanie w należytym stanie technicznym obiektu. Przedmiotowy teren pokazano na załączniku graficznym nr [...] do decyzji. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 11 ustawy o planowaniu I zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 z późn. zm.) przed wydaniem decyzji dokonano stosownych uzgodnień z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie uzgodnił projekt decyzji postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. Zagospodarowanie terenu inwestycji winno uwzględniać wymogi określone w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a obiekty budowlane wymogi określone w art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Projekt budowlany należy sporządzić zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane oraz wymaganiami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 z późn. zm.) oraz uwzględnić obowiązujące normy, a także rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r., poz. 462 z późn. zm.). Na etapie projektowania, budowy i utrzymania obiektów należy stosować się do wymogów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (tj. Dz.U. z 1995r, nr 25, poz. 133 z późn. zm.). Należy uzgodnić projekt budowlany w zakresie wynikającym z przepisów szczególnych: pod względem zgodności z wymogami higienicznymi i zdrowotnymi (art. 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2015 r., poz.1412 z późn. zm.), pod względem zgodności z wymogami ochrony przeciwpożarowej (§ 2 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 grudnia 2015 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz.U. z 2015 r., poz. 2117 z późn. zm.) w zakresie wynikającym z przepisów ppoż. - z Koordynatorem działającym w imieniu Prezydenta Miasta L. - na podstawie rozdz. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz.U. z 2015r., poz. 520), w zakresie dotyczącym budowy sieci uzbrojenia terenu z uwzględnieniem art. 28b ust. 2. Integralną część decyzji stanowi załącznik graficzny nr 1 oraz analiza urbanistyczna. Na uzasadnienie organ wskazał, że inwestor wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy terenu położonego w L. przy ul. S. [...] (dz. nr [...], obr. P.) dla zamierzenia polegającego na rozbudowie, przebudowie i nadbudowie budynku usługowego na usługowo-produkcyjny. Teren objęty wnioskiem nie posiada obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Realizacja planowanego zamierzenia wymaga, w świetle art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej ustawą lub uopizp), ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej. Tryb wydawania decyzji o warunkach zabudowy określa art. 60 ustawy, przy czym stosownie do art. 64 ustawy przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio. Projekt decyzji poprzedzono wizją w terenie, analizą charakteru istniejącej zabudowy i sposobu zagospodarowania terenów w sąsiedztwie, ustaleń "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego L." uchwalonego przez Radę Miasta L. w dniu [...] r. uchwałą nr [...] oraz ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc obowiązującą 31 grudnia 2002 r., przy czym wzięto pod uwagę ustalenia zawarte w poprzednio obowiązującym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta L. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, gdy spełnione są wymagania określone w art. 61 ustawy w szczególności gdy zamiar inwestora nie narusza interesu osób trzecich. W sprawie zajęły stanowisko strony postępowania. I tak: B.Sz.pismem z dnia 28.07.2014 r. wniosła o nie obejmowanie zamiarem inwestora gruntu inwestora po stronie zachodniej na którym położona jest droga dojazdowa do jej nieruchomości. J.Sz. pismem z dnia 09.08.2014 r. wyraził zgodę na zamiar inwestora pod warunkiem zachowania jego nieuciążliwości. K.S. pismem dnia 04.08.2014 r. nie zgodził się na umieszczenie wszelkich urządzeń, agregatów i klimatyzatorów z tyłu budynku inwestora powodujących generowanie hałasu i przybliżających się do jego granicy. Po zawiadomieniu z dnia 28.08.2014 r. o zgromadzeniu materiału dowodowego w sprawie napłynęły nowe uwagi. I tak: M. i R. O. nie wyrazili zgody na zamiar inwestora, podnosząc, że wbrew opinii inwestora jego działalność będzie uciążliwa dla środowiska, zwłaszcza gdy nie zachowa się należytych norm podczas procesu technologicznego oraz, że na terenie inwestora dopuszczalna jest działalność usługowa. K. S. pismem z dnia 08.09.2014 r. wniósł o pozostawienie z zamiaru inwestora wyłącznie usługi. Działalność przemysłowa po upadku zakładów mięsnych została ograniczona w tej części miasta. Działalność produkcyjna będzie związana z wieloma utrudnieniami dla otaczającego sąsiedztwa. Budynek inwestora położony jest 3 m od granic sąsiadów. Przy takim zbliżeniu sąsiedzi będą narażeni na hałas z terenu inwestora bowiem budynek nie posiada wyciszenia. Strona nie zgadza się na montowanie żadnych urządzeń wytwarzających hałas oraz zbliżających się do jego granicy. B. Sz.pismem z dnia 04.09.2014 r. wniosła o dostarczenie mapki aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego terenu działki inwestora zatwierdzonego przez radę miejską bowiem rozważenie wprowadzenia działalności na terenie inwestora jest uzależnione od aktualnie obowiązującego planu tego terenu, zatwierdzonego przez prezydenta miasta; ponadto z uwagi na chęć prowadzenia działalności produkcyjnej na dotychczasowej działce usługowej wniosła o dostarczenie raportu oddziaływania na środowisko wykonanego na wniosek prezydenta; w przypadku nie dostarczenia tego dokumentu strona nie wyraża zgody na prowadzenie tego typu działalności; ponadto przywołała przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; § 12 i 13 w sprawie odległości budynku inwestora od granicy z jej nieruchomością wskazując, że odległość ta wynosi 3 m, a powinna 4 m. Kolejnym pismem z dnia 04.09.2014 r. odnosząc się do załącznika inwestora dotyczącego oddziaływania na środowisko podważyła twierdzenie inwestora, że nie oddziałuje ono na środowisko; przytoczyła przepis z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09.11.2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko § 2 ust. 1, wg którego zamiar inwestora kwalifikuje się jako instalacja do wyrobu substancji przy zastosowaniu procesów chemicznych służących do wytwarzania podstawowych produktów lub półproduktów chemii nieorganicznej. Ponadto w sprawie napłynęły pisma od mieszkańców budynku przy ulicy S. [...] i [...] wskazujące na uciążliwość zamierzenia inwestora na środowisko. B.Sz. w kolejnym piśmie w sprawie z dnia 22.09.2014 r. oświadczyła, że nie wyraża zgody na korzystanie przez inwestora z jej kanalizacji bowiem w czasie powodzi z 1997 r. wraz z wodą powodziową do jej piwnicy dostała się zawartość kanalizacji; ponadto nie wyraziła zgody na budowę szamba przy jej płocie. Organ odnosząc się do powyższego ustalił, że postępowanie, które toczy się w sprawie wniosku inwestora wszczęto z braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wynika z art. 59 ust. 1. ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, według którego zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Klasyfikacja zamierzenia inwestora w zakresie oddziaływania na środowisko odbywa się zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 09.11.2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r., nr 213, poz. 1397 z późn. zm.). Zgodnie z tym rozporządzeniem zamiar inwestora nie oddziałuje znacząco na środowisko. Tym samym nie jest wymagany raport o oddziaływaniu na środowisko. Raport taki zawsze sporządza inwestor zamierzenia i tylko w przypadku gdy zamierzenie inwestora oddziałuje znacząco lub może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ponieważ sprawa oddziaływania na środowisko danego zamierzenia jest istotna i nie może budzić wątpliwości stron organ uzyskał opinię Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa urzędu w sprawie, która potwierdziła brak oddziaływania na środowisko zamierzenia inwestora. Kanalizacja po terenie B. Sz. jest częścią sieci wybudowanej w przeszłości. Sieć została poprowadzona zgodnie ówczesnymi możliwościami odprowadzenia, ścieków z terenu położonego między ulicami S. i P. (obecnie Przechodnią) dla funkcjonujących wtedy przedsiębiorstw, a z czasem dla dodatkowej zabudowy w tym B. Sz.i inwestora. Kanalizacja z tego terenu podłączona jest do sieci miejskiej. Wprowadzenie ścieków z terenu, na którym prowadzona jest działalność gospodarcza wymaga pozwolenia wodno-prawnego. Odpowiedni zapis umieszczono w decyzji. W sprawie odległości zamierzenia inwestora od granic działek B. Sz. i K. S. istotne jest to, że ustalanie warunków zabudowy decyzją nie sięga do szczegółów związanych z ukształtowaniem zabudowy. Decyzja dopuszcza nadbudowę ale jednocześnie nie zwalnia to inwestora od zachowania przepisów prawa budowlanego na etapie sporządzania projektu budowlanego oraz ochrony interesu stron trzecich także w dostępie do światła słonecznego. Stronie należy zapewnić udział w postępowaniu o uzyskanie pozwolenia na budowę, które będzie kolejnym postępowaniem administracyjny w sprawie zamierzenia inwestora. Odpowiedni zapis jest w decyzji. Lokalizacja budynku względem granicy z nieruchomościami B. Sz.i K. S. (3 m), kwalifikuje ścianę budynku inwestora jako ścianę bez otworów okiennych i drzwiowych. Zapis w decyzji, że planowane zagospodarowanie inwestora ma być zgodne z przepisami prawa budowlanego zabezpiecza interes strony, bowiem dla takiej odległości budynku od granicy przepisy przewidują wyłącznie ścianę bez otworów. Co do wyciszenia ścian budynku inwestora to tym również decyduje projekt budowlany, który jest opracowywany w kolejnym postępowaniu administracyjnym dotyczącym uzyskania pozwolenia na budowę. W sprawie lokalizacji urządzeń na ścianie zewnętrznej od strony północnej, organ ustalił, że z uwagi na charakter tej ściany stanowiącej niejako ekran przed emisjami z terenu zakładu nie może ona posiadać jakichkolwiek otworów ani nie może być ona miejscem lokowania jakichkolwiek uciążliwych urządzeń. Odpowiedni zapis jest w decyzji. Zamierzenie inwestora dotyczy budynku istniejącego, jego rozbudowa i nadbudowa wymagają sporządzenia projektu budowlanego, który jest wymagany na etapie uzyskania pozwolenia na budowę. To wtedy jest miejsce na wyjaśnienie spraw związanych m. inn. z posadowieniem budynku. Odbywa się to jednak w odrębnym postępowaniu administracyjnym. W sprawie konieczności kontynuacji usług na tym terenie organ ustalił że inwestor występuje jako osoba fizyczna. Osoba taka może prowadzić działalność gospodarczą, w zakresie której są nie tylko usługi. Przyjmuje się za taką działalność także drobną produkcję. W tym kontekście trudno ograniczać działalność gospodarczą do usług, gdyż takimi może być skupowanie np. odpadów a które niewątpliwie mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co oznacza że działalność gospodarcza w zakresie usług także może podlegać ograniczeniom. Wyniki tych ustaleń nie sprzeciwiają się zamierzeniu inwestora. Zamiar inwestora pozostanie w zgodzie z przepisami odrębnymi z uwzględnieniem podanych warunków zabudowy. Dodatkowo w sprawie po podjęciu postępowania w 2018 r. strony wniosły następujące uwagi: B. i M. Sz.pismem z dnia 10.12.2018 r., wnieśli o dokonanie oględzin nieruchomości, w szczególności w zakresie odległości planowanej i istniejącej zabudowy, uzgodnienie interesów stron w odniesieniu do obszaru nieruchomości inwestora i sąsiednich, przeprowadzenie analizy funkcji raz cech zabudowy i zagospodarowania tych nieruchomości, wystąpienie do Państwowego Gospodarstwa Wodnego o zasięgnięcie opinii państwowej służby hydrologiczno-meteorologicznej, celem ustalenia, czy zamierzenie inwestora nie utrudni ochrony przed powodzią, udostępnienie wyników kontroli na terenie inwestora, odmówienie wnioskodawcy ustalenia warunków zabudowy. W pismach z dnia 18.12.2018 r. i 7.01.2019 r. oświadczyli, że nie wyrażają zgody na korzystanie przez inwestora z ich kanalizacji. Kanalizacja została wybudowana przez nich. W czasie powodzi na tym terenie dochodziło do zalania ich piwnic, a fekalia z kanalizacji sąsiadów trafiły pod ich dom co spowodowało konieczne remonty ich budynku. Według nich inwestor powinien wykonać nowe przyłącze. Zamierzeniu inwestora według stron postępowania sprzeciwiają się przepisy przeciwpożarowe z uwagi na mniejszą niż 8 m odległość między budynkiem inwestora a ich budynkiem oraz przepisy dotyczące hałasu, zanieczyszczeń powietrza i gruntu. J. Sz. oświadczył w piśmie z dnia 7.12.2018 r., że nie wyraża zgody na zmianę przeznaczenia terenu inwestora z funkcji usługowej na produkcyjno-usługową, z usługowo-mieszkaniowego - na produkcyjno-usługowy, nie wyraża zgody na rozbudowę parterowej części usługowej budynku inwestora na halę produkcyjną, usługową, magazynową i biurowo-socjalną, wnosi o dopuszczenie dowodu z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12.09.2018 r. sygn. Akt II OSK 1443/13 na okoliczność, że sąd ustalił niezgodności i zobowiązał organ do jego ponownego rozpatrzenia sprawy, wskazał na brak należytego rozeznania sytuacji wodno prawnej w szczególności położenia M.w odległości mniejszej niż 6 m, co jest niezgodne z uzgodnieniem ZDM z dnia 29.08.2014 r., sfałszowania mapy i posłużenia się nią, brak istnienia zakładów produkcyjnych o funkcji przemysłowej w sąsiedztwie zamierzenia inwestora - zakład obuwniczy już nie istnieje. Ponadto strona złożyła następujące zastrzeżenia i uwagi: powołując się na wcześniejsze wyroki w sprawie wskazuje na przeznaczenie usługowo-mieszkalne terenu inwestora z uwagi na: uchylenie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestora produkcyjno- usługowego, teren w sąsiedztwie zamierzenia inwestora ma takie przeznaczenie, nie przeprowadzono pomiarów i badań hałasów i wibracji oraz innych immisji związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie zgadza się na umieszczenie wszelkich urządzeń z tyłu budynku inwestora, oraz na budowę w granicy jego działki, w ocenie strony organ nie zbadał dostatecznie rzetelnie rodzaju oddziaływania na środowisko, dla działalności inwestora, hałas i wibracje przenikają przez ściany do pomieszczenia strony postępowania; organ przyjął oświadczenia inwestora o przyłączu wodno-kanalizacyjnym, które jest nieprawdziwe, bowiem nie jest on właścicielem tego przyłącza (przyłącze jest wybudowane na terenie B. i M. Sz. i nie należy do LPWiK), planowana przez LPWiK budowa sieci w przyszłości nie zadowala strony; wskazuje na brak określenia prawdziwego zapotrzebowania mocy i odpowiednich warunków w tym odpowiednio wydajnej linii wysokiego napięcia, brak oświadczenia inwestora, jakie maszyny, o jakiej mocy i poborze energii będą użytkowane w szwalni i będą stanowiły linię produkcyjną plastiku i czy przekroczą pobór mocy 40 kW, brak informacji T. czy taki zespół będzie stabilny i nie spowoduje zakłóceń w pracy urządzeń znajdujących się na tej samej linii, zamierzenie inwestora wymaga sprawdzenia rzeczywistego przebiegu kanału M., a nie posługiwania się fałszywą mapą do celów projektowych, wskazuje na szereg nieprawidłowości, które jego zdaniem, doprowadziły do utrudnień w sąsiedztwie zamierzenia inwestora, np. ruch pojazdów dostarczających materiały do produkcji, uszkodzenia chodnika, ogrodzenie terenu inwestora, które utrudnia dostęp światła naturalnego, podkreśla, że wydanie decyzji jest sprzeczne z interesami mieszkańców. Strona wnosi o oddalenie wniosku inwestora, a z ostrożności w przypadku nieuwzględnienia jego wniosku wnosi o dalsze prowadzenie postępowania i wyjaśnienie rozbieżności oraz jednoznaczne ustalenie, że teren inwestycji oraz brak odpowiedniego przyłącza energetycznego i kanalizacyjnego uniemożliwiają wykonanie inwestycji, zobowiązanie inwestora do uzyskania opinii T., iż używane do produkcji maszyny jak i pozostałe urządzenia funkcjonujące w obiekcie, nie będą przekraczały poboru mocy 40kW i nie będą powodowały zakłóceń; przeprowadzenie badań dotyczących pomiaru hałasu, wibracji, i innych immisji przy uruchomionej w pełni linii produkcyjnej, ponowne zbadanie funkcji obiektów sąsiadujących z wyłączeniem zakładów, które już nie istnieją, jednoznaczne wyjaśnienie rozbieżności dotyczących sposobu użytkowania budynku inwestora, w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej, zobowiązanie inwestora jak będą chłodzone hale produkcyjne, szczególnie podczas lata, czy za pomocą wentylatorów zewnętrznych i czy uwzględniony będzie dodatkowy hałas od nich, czy hale produkcyjne będą wietrzone poprzez otwarte drzwi. Strona stwierdza, że wydaniu decyzji sprzeciwiają się mieszkańcy oraz wytyczne unii europejskiej. Pismem z dnia 9.01.2019 r. podtrzymała swoje stanowisko w sprawie. K.S. w piśmie z dnia 04.12.2018 r. (odnosząc się do art.61 ust. 1 pkt. ustawy o planistycznej) wskazał na fakt, że zakład obuwniczy na ul. S.został postawiony w stan likwidacji w 2013 r., ponadto zastrzegł, że nie wyraża zgody na umieszczenie wszelkich urządzeń i agregatów, klimatyzatorów z tyłu budynku inwestora, powodujących generowanie hałasu z uwagi na oddalenie budynku od granicy z jego działką (2,7 m.) oraz obecność altanki służącej wypoczynkowi, wnosi o zobowiązanie inwestora o uzyskanie opinii od T., czy podczas prac związanych z rozbudową i nadbudową zapewniony zostanie odpowiedni pobór mocy (40kW) i dla obiektów sąsiednich będących na tej samej linii nie wystąpią zakłócenia, czy aktualne zaopatrzenia w media jest wystarczające, wnosi o uzgodnienie z ZDM jakie samochody (tonaż długość) mogą przejeżdżać przez chodnik do bramy wjazdowej inwestora nie uszkadzając go czego był świadkiem, teren inwestora powinien zapewniać "nawrót", czas pracy nie powinien przekraczać godz. 180D, wnosi o wnikliwe rozpatrzenie zagrożenia powodziowego i wnosi o ustalenie parametrów produkcji. Sz. G. inwestor zamierzenia pismem z dnia 20.12.2018 r. wyjaśnił, że jego budynek posiada: 1) przyłącza wodnokanalizacyjne, z których korzysta na podstawie umowy z L. Przedsiębiorstwem Wodociągów i Kanalizacji nr [...]) przyłącze elektryczne o mocy 40kW, które jest eksploatowane na podstawie umowy z dostawcą energii firmą T.Sprzedaż sp. z o.o. nr [...] (nowe przyłącze wykonano w 2017 r.). Posiada instalację gazową i telekomunikacyjną. Z załączonego przez inwestora uzasadnienia wyroku sądowego w sprawie cywilnej, wytoczonej przez jedną ze stron wynika, że uwagi stron odnośnie do zamierzenia inwestora w zakresie oddziaływania na środowisko nie zostały w żaden sposób potwierdzone. Sąd cywilny badając sprawę w zakresie swoich kompetencji tj. czy prowadzona działalność inwestora narusza prawa dobrosąsiedzkie i czy immisje z tego terenu niekorzystnie wpływają na nieruchomości powodów stwierdził, że działalność inwestora nie jest uciążliwa dla środowiska. W sprawie przyłącza kanalizacyjnego, które także było przedmiotem sprawy ustalono, że nieruchomość inwestora przed jej nabyciem przez inwestora była podłączona do sieci kanalizacyjnej L.Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji poprzez nieruchomość B. i M.Sz. za ich zgodą. Obie strony tj. B. i M.Sz.oraz Sz. G.posiadają przyłącza zakończone studniami do odcinka sieci, który łączy te nieruchomości poprzez kanalizację sąsiedniego zakładu z siecią L. Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w ulicy P. (dawna P.). Inwestor nie odpowiada za sposób podłączenia jego nieruchomości do sieci kanalizacyjnej bowiem fakt ten miał miejsce w przeszłości przed nabyciem przez niego tej nieruchomości. Organ odnosząc się do uwag stron ustalił, że droga dojazdowa do terenu nieruchomości B. i M.Sz. przeniesiona została na teren gminny i może odbywać się po gruntach gminy utwardzonych, położonych na działkach nr [...] i [...] tj. z pominięciem działki nr [...]; uzgodnień z państwową służbą hydrologiczno-meteorologiczną dokonuje się na etapie uzyskiwania zwolnienia od zakazu wykonywania robót na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Sprawa położenia kanału M. jest ujęta w uzgodnieniu Zarządu Dróg Miejskich w L. dla zamierzenia inwestora. Kanał M. powstał przed 1945 r. Po wojnie został częściowo skanalizowany (orurowany i obsypany gruntem). Tego typu działanie miało miejsce w ulicy S. Dysponent kanału - Zarząd Dróg Miejskich w L. nie posiadał dokładnie zainwentaryzowanego przebiegu kanału w sąsiedztwie działki nr [...], stąd jego warunek dotyczący kanału w sprawie. Usytuowanie zabudowy względem kanału wynika zatem z warunku Zarządu Dróg Miejskich i może być zmienione tylko za jego zgodą. Zastosowanie się inwestora do uzgodnienia z Zarządem Dróg Miejskich w L. będzie przedmiotem badania na etapie uzyskania pozwolenia na budowę, które jest odrębne w stosunku do ustalenia warunków zabudowy. Dopiero sporządzona mapa do celów projektowych, do projektu budowlanego (w postępowaniu o pozwolenie na budowę) może podlegać ocenie prawnej. Działalność gospodarcza, a za taką należy uznać działalność jak miała miejsce wcześniej na terenie inwestora dotyczyła działalności związanej z motoryzacją, obecna propozycja nowego inwestora dotyczy innego sposobu zagospodarowania, w tym przypadku przyjmuje się że dopuszczalna jest inna działalność gospodarcza nie oddziałująca znacząco na środowisko. Pojęcie działalności gospodarczej prowadzone przez osoby fizyczne jest szerokie i obejmuje różnorakie usługi w tym produkcję na zlecenie. Fakt, że dotychczasowe działalności gospodarcze ulegają zmianie powoduje, że każda nowa działalność powinna przede wszystkim nie być uciążliwa dla środowiska, a za taką uznano działalność inwestora. Wizja potwierdziła obecność terenów będących przedmiotem wcześniejszej analizy, w tym nadających się do prowadzenia działalności gospodarczej, w analizowanym terenie. Działalność inwestora polegająca na wyrobie kształtek z tworzywa sztucznego (wykorzystywanych np. w robotach instalacyjnych) w urządzeniach zwanych wtryskiwarkami (urządzenia są małogabarytowe, obsługiwane przez pracownika z poziomu posadzki, bez pośrednictwa pomostów), nie oddziałuje znacząco na środowisko (nie jest wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.). Decyzja o warunkach zabudowy nie zastępuje pozwolenia na budowę, tj. nie wymaga projektu budowlanego, który w zakresie poszczególnych branż zawiera wszelkie szczegółowe informacje dotyczące planowanego zamierzenia inwestora poruszone przez strony postępowania, sposobu zagospodarowania terenu, w tym szczegóły zjazdu z ulicy na teren inwestora, podłączenia do sieci, oraz konieczne uzgodnienia. Ponadto ustalenia decyzji były przedmiotem następujących wyroków: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2017 r, sygn. akt II OSK 762/16, NSA w wyniku którego ustalono, że w kwestii oddziaływania zamierzenia inwestora na środowisko, decyzja Prezydenta Miasta L. z 2014 r. nie narusza art. 52 ust. 2 pkt 2c, art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. oraz art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Do przepisów odrębnych niewątpliwie zalicza się ustawa z dnia 3 października 2008 r. o ocenach, wymagająca uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jako rozstrzygnięcia poprzedzającego wydanie decyzji lokalizacyjnej w przypadku zaistnienia przesłanek ustawowych. W tej sprawie organy w sposób dostateczny ustaliły brak przesłanek do wymagania od inwestora przedstawienia decyzji środowiskowej. Pogląd ten Naczelny Sąd Administracyjny szeroko uzasadnił i nie stwierdził w tym zakresie naruszeń przepisów prawa wskazanych w zaskarżonym wyroku, jako uzasadniających uwzględnienie skargi. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu sygn. akt II SA/Wr 278/15. WSA, który po wyroku z dnia 26 września 2017 r., ponownie rozpatrywał sprawę, dotyczącą zamierzenia inwestora w zakresie odwołań wnoszonych przez strony postępowania: zagrożenia powodzią, ściekami pochodzącymi z terenu inwestora, transportowanymi przez kolektor przechodzący przez teren strony postępowania, ustalenia parametrów zabudowy. Sąd I instancji stwierdził, że teren inwestora nie jest położony w strefie zagrożenia powodziowego, o której mowa w art. 9 ust. 1 pkt 6c prawa wodnego lub narażonym na niebezpieczeństwo powodzi według ustaleń studium, o których mowa w art. 53 ust. 4 pkt 11 u.p.z.p. Odnośnie zaś ścieków decyzja lokalizacyjna (pkt 6.2) przewidziała wymóg uzyskania przez inwestora pozwolenia wodnoprawnego na ich odprowadzanie do istniejącej sieci kanalizacyjnej, co wystarczająco zabezpiecza ochronę skarżących. Nadto sąd stwierdził, że skarżący nie kwestionują prawidłowości ustalenia w decyzji parametrów zabudowy, a jedynie brak dostatecznych podstaw do ich obliczenia. Parametry wynikają jednak z dokonanej analizy urbanistycznej terenu, zawierającej szczegółowy opis wskaźników i parametrów zabudowy na obszarze analizowanym. Ustalone w decyzji parametry mieszczą się w wielkościach poddanych analizie. Decyzja zawiera załącznik graficzny w kształcie nie naruszającym przepisów. Wskazał także sąd I instancji, że inwestor również nie kwestionował prawidłowości ustalonych w decyzji warunków, w tym parametrów czy gabarytów rozbudowy, które zawiera wniosek inwestora. Niewątpliwie zatem w ocenie Sądu spełnione zostały ustanowione w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy. B. i M. Sz. wnieśli od tego wyroku skargę kasacyjną odnosząc się do tej części wyroku, która dotyczy decyzji Prezydenta Miasta L.w zakresie zakwalifikowania terenu inwestora tj. że wydana ona została z naruszeniem - art. 88I ust. 1 pkt 1-3 i ust. 2 ustawy - Prawo wodne, art. 122 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo wodne w zw. z art. 88d ust. 1 i ust. 2 pkt oraz art. 88f ust. 1 ustawy - Prawo wodne w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 6c ustawy - Prawo wodne. Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi i wyrokiem II OSK 1443/18 - Wyrok NSA z dnia 12.09.2018 r., uchylił decyzję Prezydenta Miasta L. W uzasadnieniu wskazano, że ponownie rozpoznając sprawę Prezydent Miasta, związany wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku (art. 188 w zw. z art. 153 p.p.s.a.) uzupełni materiał dowodowy w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Następnie zaś podejmie stosowne rozstrzygnięcie w sprawie, mając na uwadze stan faktyczny i prawny istniejący w dacie opracowania nowego projektu decyzji (art. 53 ust. 4 pkt 11 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.), i wydania ponownej decyzji. Mając na uwadze wskazówki sądu organ lokalizacyjny ustalił, że do oceny zagrożenia powodzią, na dzień wydania uchylonej decyzji Prezydenta Miasta, posłużono się aktualnym wtedy studium ochrony przed powodzią. W opracowanym przez H. P. na zlecenie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W., dokumencie "Studium ochrony przed powodzią zlewni rzeki K." z roku 2007, zostały określone obszary bezpośredniego zagrożenia powodziowego, potencjalnego zagrożenia powodzią (obszar objęty zalewem po awarii wałów przeciwpowodziowych istniejących) oraz obszary wymagające ochrony przed zalaniem (obszar objęty zalewem po awarii wałów przeciwpowodziowych projektowanych). Studia ochrony przeciwpowodziowej sporządzone przez dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wodnej, zachowały ważność do dnia sporządzenia map zagrożenia powodziowego. Wyznaczone na nich obszary bezpośredniego zagrożenia dla cieków, dla których nie zostały sporządzone Mapy Zagrożenia Powodziowego i Mapy Ryzyka Powodziowego uznano w myśl artykułu 17 ustawy "O zmianie - ustawy Prawo Wodne i niektórych innych ustaw" z dnia 5 stycznia 2011r. (Dz. U. z 2011 n, nr 32, poz. 159) za obszary szczególnego zagrożenia powodzią. Na dzień wydania decyzji z 2014 r. teren inwestora nie był położony w obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią określonego na podstawie "Studium ochrony przed powodzią zlewni rzeki K." z 2007 r. Teren inwestora wg "Studium ochrony przed powodzią zlewni rzeki K." z 2007 r. znajdował się w obszarze wymagającym ochrony przed zalaniem (obszar objęty zalewem po awarii wałów przeciwpowodziowych projektowanych). Zgodnie z ustawą prawo wodne z dnia 20.07.2017 r. (Dz.U. z 2017, poz. 1566 prawo wodne art. 546. ust. 7) do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy w sprawie decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 4 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 497, stosuje się przepisy dotychczasowe. Art. 88f ust. 6 ustawy Prawo wodne nakazuje, aby od dnia przekazania map zagrożenia powodziowego i ryzyka powodziowego jednostkom samorządu terytorialnego, wszystkie decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzje o warunkach zabudowy na obszarach, wykazanych na mapach zagrożenia powodziowego, uwzględniały poziom zagrożenia powodziowego wynikający z wyznaczenia tych obszarów. Na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią obowiązują zakazy wynikające z art. 88I ust. 1 ustawy Prawo wodne, tj. wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe. Dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze decyzji, zwolnić od zakazów określonych w ust. 1, jeżeli nie utrudni to ochrony przed powodzią. Mapy zagrożenia powodziowego zostały przekazane do Urzędu Miasta L. [...] r. Stosownie do tego, na podstawie map zagrożenia powodziowego, teren inwestora jest położony w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Inwestor decyzją Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. nr [...] z dnia [...] r. uzyskał zwolnienie od zakazu wykonywania robót na terenie szczególnego zagrożenia powodzią obejmującym jego teren. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przed wydaniem decyzji dokonano stosownych uzgodnień z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W.Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. uzgodnił projekt decyzji. Na dzień wydania tej decyzji nie uległy zmianie przepisy dotyczące ochrony przed powodzią w zakresie dotyczącym ustalania warunków zabudowy. Zgodnie z art. 50 ust. 4 ustawy planistycznej sporządzenie projektu decyzji o warunkach zabudowy powierzono osobie, o której mowa w art. 5 ust.1, która nabyła uprawnienia do projektowania w planowaniu przestrzennym na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy oraz § 5 i § 9 ust. 1 rozp. Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej z dnia 31 stycznia 1985 r. (Dz. U. z 1985r., nr 3, poz. 14). B. i M. Sz., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika w odwołaniu zarzucili zakwestionowanej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 i 3 w zw. z ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., przez niewyjaśnienie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności i nieustalenie zgodnie z wytycznymi wynikającymi z uzasadnienia wyroku NSA z dnia 12 września 2018 r., sygn. akt II OSK 1443/18, stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie opracowania nowego projektu decyzji, a następnie - istniejącego w dacie wydania ponownej decyzji. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W motywach odwołania podniesiono, że w ocenie uczestników organ I instancji nie wyjaśnił aktualnego stanu faktycznego i prawnego sprawy, co wynika z wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku NSA. Zarzucono, że organ wydając zaskarżoną decyzję wziął pod uwagę praktycznie jedynie ustalenia dokonane przed wydaniem decyzji z dnia [...] r., i uzyskanie uzgodnienia projektu decyzji przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Zdaniem autora odwołania organ niedostatecznie rozważył spełnienie przez inwestora, odnośnie do planowanej inwestycji, przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 u.p.z.p. Przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych, dotyczących spraw z zakresu ustalenia warunków inwestycji stwierdzono, że (zdaniem odwołujących się) organ lokalizacyjny pozornie odniósł się do zasady wywodzonej z regulacji art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Nie wzięto bowiem pod uwagę, że na działkach sąsiednich do działki objętej wnioskiem od wielu lat nie istnieje żadna zabudowa o charakterze przemysłowym, nie istnieją też tego typu przedsiębiorstwa. Nadto, zdaniem odwołującej się strony, nie sposób porównać usług wykonywanych przez okolicznych przedsiębiorców z zamierzeniem inwestycyjnym o charakterze produkcyjnym planowanym przez inwestora. Mając na względzie, że aktualnie na działkach sąsiednich, rozumianych w sposób określony w orzecznictwie sądowym, przeważa przede wszystkim zabudowa mieszkaniowa jedno- i wielorodzinna, planowana inwestycja wpłynie w sposób negatywny na nieruchomości sąsiednie, w tym także na ich wartość. Prowadzona przez inwestora działalność produkcyjna - gdy wszystkie wykorzystywane maszyny są włączone - poprzez hałas i wibracje oddziałuje przede wszystkim na nieruchomość odwołujących, powodując pogorszenie stanu zdrowia B. Sz. Dodatkowo pełnomocnik odwołujących się podniósł, że organ I instancji nie poczynił wystarczających ustaleń, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Strona wskazuje, że inwestor nie posiada przyłącza kanalizacyjnego do sieci miejskiej, korzystając w tym zakresie wyłącznie z przyłącza uczestników, co nie jest uregulowane prawnie. W świetle podniesionej argumentacji, zdaniem pełnomocnika, nie sposób uznać, że warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. został spełniony. Strona podkreśla, że w nowowydanej decyzji w pkt. 6.2 nie wskazano na konieczność uzyskania pozwolenia wodnoprawnego w przypadku wprowadzania do urządzeń kanalizacyjnych należących do innych podmiotów ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego. Dodatkowo wskazano, że zastrzeżenia odwołujących się budzi dokonane postanowieniem z dnia [...] r. uzgodnienie projektu zaskarżonej decyzji przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Jak bowiem wynika z treści uzasadnienia tego postanowienia zostało ono oparte o decyzję Dyrektora RZGW we W., dotyczącą jednak zamierzenia o innym zakresie przedmiotowym. W odwołaniu J. Sz. kwestionując decyzję Prezydenta Miasta L. zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 u.p.z.p., polegające na wydaniu decyzji wobec braku wymogów określonych w pkt 1, tj. przez przyjęcie w analizie urbanistycznej, że nieistniejące już od wielu lat zakłady produkcji L. stanowią kontynuację funkcji przemysłowej (produkcyjnej) tego obszaru w sytuacji, gdy przeważająca funkcja sąsiednich budynków ma charakter mieszkaniowy i usługowy a nadto, w pobliskim sąsiedztwie powstało osiedle wielorodzinne "L.T." zapewniające nowe mieszkania dla ok. 600 osób, co przy planowanej produkcji plastikowych elementów przez Sz. G., znacznie utrudni realizację przeważającej funkcji mieszkaniowej tego terenu. Dalej podniósł, iż zaskarżona decyzja wraz z analizą urbanistyczną dopuszcza rozbudowę i zmianę zabudowy budynkami przemysłowymi, co wprowadza nowy charakter i nową funkcję dotychczasowego charakteru przeznaczenia terenu sąsiadującego i dzielnicy mieszkalnej, gdyż przyjęte do analizy budynki do prowadzenia działalności gospodarczej zakład inżynieryjno-drogowy przy ul. P., skład budowlany i hurtownia elektryczna przy ul. S., nie mają charakteru przemysłowej działalności produkcyjnej, a jedynie prowadzą działalności o charakterze usługowym. Natomiast zakłady produkcji obuwia L. są od wielu lat w stanie upadłości i likwidacji, nie prowadzą od wielu lat produkcji, a ich budynek nie pełni tej funkcji, gdyż pozostał z niej wyłączony. Zatem żaden z przyjętych do porównania w analizie urbanistycznej budynków nie ma funkcji przemysłowej jak nowo zaplanowana i prowadzona przez Sz. G., produkcja przemysłowa. Dalej odwołujący się zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 u.p.z.p., polegające na nieuwzględnieniu wymogów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wydanie decyzji w sytuacji braku wszystkich łącznie wymaganych przesłanek, tj. wydanie decyzji, tj. określonych w pkt 5 art. 61 ust. 1 ustawy (brak uzbrojenia terenu w postaci kanalizacji oraz niezgodność decyzji z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych budynków i ich odległości od granic). Dalszy zarzut dotyczy naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy planistycznej poprzez przyjęcie, że działka nr [...] posiada planowane uzbrojenie terenu, które jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, w sytuacji, gdy materiał zgromadzony w aktach sprawy nie zawiera prawomocnych decyzji ani ukończonych projektów zarówno uzbrojenia w energię elektryczną, jak i uzbrojenia w instalację kanalizacyjną (działka oraz działki sąsiednie zaopatrzone są w szamba, a działka nr [...] nie posiada zaplanowanego przyłącza kanalizacyjnego). Następnie podniósł, że w analizie urbanistycznej terenu za front działki przyjęto bok działki, przylegający do ulicy S. o długości 40 m oraz odrzucenie z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, funkcji działki nr [...] przy ulicy S. [...], która stanowi bezpośrednie sąsiedztwo z działką wnioskodawcy (graniczna ściana szczytowa budynków, na której planowano rozbudowę) i ustalenie w związku z tym współczynnika nieodpowiadającego kształtowaniu zabudowy i zagospodarowania terenu w analizowanym obszarze. Kolejnym zarzutem, było nieprawdziwe przyjęcie, że działki brane pod uwagę w analizie urbanistycznej terenu, jako porównywalne z nieruchomością wnioskodawców, są działkami, na których prowadzona jest działalność przemysłowa, produkcyjna i inna działalność gospodarcza, w sytuacji, gdy do analizy urbanistycznej należało ujawnić, że działki należące do zakładu inżynieryjno-drogowego przy ul. P.przeznaczone są pod usługi, składu budowlanego przeznaczone są pod usługi, zakładu obuwniczego aktualnie wyłączonego z produkcji przeznaczone były pod usługi, hurtowni elektrycznej przy ul. S.[...] przeznaczone są pod usługi, właścicieli nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących, tj. działka nr [...] jest wyłącznie mieszkaniowa, a działka nr [...] jest mieszkaniowo-usługowa, aktualnie wyłączona z usług. Odwołujący się zarzucił także naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy poprzez uznanie, że decyzja jest zgodna z odrębnymi przepisami, w sytuacji, gdy decyzja narusza prawo własności (art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego), przepisy ustawy - Prawo budowlane, przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§ 11-13 rozporządzenia) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z tym, że funkcja przemysłowa działki w sposób rażący i niezgodny z zasadami współżycia społecznego narusza prawo innych właścicieli do wykonywania ich prawa własności przez korzystanie z funkcji mieszkaniowej nieruchomości sąsiadujących oraz, że nadbudowa i przebudowa wzdłuż linii stanowiącej granicę działki nr [...] z jego działką wyklucza taką rozbudowę szwalni, nadto odwołujący nie wyraził i nadal nie wyraża zgody na realizację takiej inwestycji. Uczestnik zakwestionował także stwierdzenie organu, że istniejące sąsiedztwo pozwala na ustalenie parametrów planowanej rozbudowy dotychczas prowadzonej działalności gospodarczej (przemysłowo-produkcyjnej) i przyjęcie, iż działalność gospodarcza dotyczy produkcji wyrobów i szeroko rozumianych usług, w sytuacji, gdy dotychczas prowadzona działalność gospodarcza - produkcyjna przez Sz. G. na działce nr [....], polegająca na produkcji elementów plastikowych na wtryskarce bez prawomocnej decyzji w przedmiocie warunków zabudowy i pozwolenia na budowę. Zarzucił także wydanie decyzji o zmianie funkcji i przeznaczenia działki na przemysłową i produkcyjną oraz nieuwzględnienie przy tym wymagań dotyczących kontynuacji funkcji mieszkaniowo-usługowych oraz dostosowania nowej zabudowy do dotychczasowych funkcji w odniesieniu do nieruchomości sąsiednich o głównie mieszkaniowym przeznaczeniu. Jak argumentował, do analizy urbanistycznej przyjęto do porównania znacznie oddalone obiekty na dużych działkach, w których nie wykonuje się funkcji przemysłowej, a pominięto funkcję mieszkaniową najbliżej sąsiadujących działek (działki nr [...], [...], [...], [...], [...]). Nadto z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika że decyzje o warunkach zabudowy powinny zwiększyć dbałość o ład przestrzenny, mają przywrócić i zapewnić efektywne gospodarowanie przestrzenią, tzw. ład przestrzenny, przestrzeni publicznej dostępnej dla wszystkich obywateli oraz wzmocnienie udziału społeczeństwa w planowaniu przestrzennym, tak aby przypadki działań niezgodnych z interesem społeczności lokalnej należały do rzadkości. Kolejnym zarzutem, było wydanie decyzji niezgodnie z zasadą efektywnego i transparentnego procesu z uwzględnieniem priorytetów interesu społeczności lokalnej jako głównej i przeważającej funkcji mieszkaniowej osiedla P. oraz przedłożenie interesu indywidualnego przedsiębiorcy, prowadzącego działalność produkcyjną (przemysłową), ponad interesy społeczności lokalnej. Odwołujący się podniósł, że brak jest zgody właścicieli działek bezpośrednio sąsiadujących na zmianę przeznaczenia działki na funkcję przemysłową (produkcyjną), tj. brak zgody na: umieszczenie wszelkich urządzeń, maszyn, nadbudowy pomieszczeń na granicy działki skarżącego, powodujących generowanie hałasu i innych immisji oraz negatywnie wpływających na inne dotychczasowe funkcje mieszkalne i usługowe. Ściana jego budynku mieszkaniowo-usługowego graniczy bezpośrednio i stanowi jednocześnie ścianę nośną budynku przy ul. S. [...], który ma być rozbudowany i ma być w nim prowadzona działalność produkcyjna, a hala, projektowana jako powiększenie dotychczasowego budynku, ma być wybudowana bezpośrednio na granicy ich działek, co jest niezgodne z prawem budowlanym i rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych budynków, gdyż nie jest zachowana wymagana minimalna odległość od jego nieruchomości. Uczestnik zarzucił, iż teren działki nr [...] przy ul. S.10 ma przeznaczenie usługowo-mieszkaniowe, gdyż decyzja Prezydenta Miasta L.z dnia [...] r. została uchylona wraz z decyzją SKO z dnia [...] r., wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 18 października 2015 r. sygn. akt II SA/Wr 278/15. Z tych względów nie można wszcząć postępowania w sprawie rozbudowy hali produkcyjnousługowej i jej przebudowy na szwalnię, gdyż według prawa na działce nr [...] istnieje wyłącznie budynek usługowo-mieszkaniowy i przeznaczenie tego terenu jest wyłącznie usługowo-mieszkaniowe. Zdaniem odwołującego się teren działki nr [...] przy ul. S.10 ma przeznaczenie usługowo-mieszkaniowe, gdyż z poprawnej analizy urbanistycznej wynika, że w okolicy znajduje się wiele budynków jednorodzinnych i wielorodzinnych, przy których ewentualnie prowadzona jest działalność usługowa, jako pomocnicza do funkcji mieszkaniowej, natomiast w zaskarżonej analizy urbanistycznej przyjęto do porównania nieruchomości o charakterystyce przemysłowej w taki sposób, aby uzasadnić wydanie zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy. Następnie odwołujący się stwierdził, iż działalność produkcyjna polegająca na produkcji przemysłowej wyrobów plastikowych z granulatu wymaga instalacji maszyn, linii produkcyjnej i urządzeń, które negatywnie wpływają na jego nieruchomość, która znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie (ściany nośne budynków stykają się i przenoszą hałas, wibracje oraz wywierają negatywny wpływ na możliwość prawidłowego korzystania przez niego z energii elektrycznej, co stanowi uciążliwość, która wyklucza prawidłowe i swobodne korzystanie z jego nieruchomości). Dalej w odwołaniu stwierdził także, iż zaskarżona decyzja powoduje zaburzenie ładu przestrzennego oraz spójność zabudowy i jest wyrazem nieudolności władz samorządu L. w sporządzeniu oraz uchwaleniu planu zagospodarowania przestrzennego, którego władze nie mogą sporządzić ani uchwalić od ponad 15 lat od wejścia w życie znowelizowanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jego zdaniem przepisy ustawy - Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie sprzeciwiają się rozbudowie nieruchomości w propozycji jak w załączniku do wniosku (koncepcja rozbudowy hali produkcyjnej) przez wybudowanie dodatkowych pomieszczeń na granicy z jego działką oraz wybudowanie drugiej kondygnacji (II piętra) na granicy jego działki, bez zachowania odpowiednich odległości budynku produkcyjnego od budynku o innym przeznaczeniu takim jak jego budynek mieszkaniowo-usługowy, co istotnie narusza jego prawa jako właściciela, gdyż spowoduje zacienienie oraz różnego rodzaju immisje. Kolejnym zarzutem było wydanie decyzji w sprawie zmiany przeznaczenia działki z usługowo-mieszkaniowej na produkcyjno-usługową, co jest sprzeczne z interesami mieszkańców osiedla mieszkaniowego obręb P., a także z interesami społeczności miasta L. w zakresie prawidłowego kształtowania gospodarki przestrzennej, dbałości o ochronę środowiska i zdrowie mieszkańców. Przy czym nie uwzględniono petycji 29 mieszkańców osiedla P., mieszkańców ulic S., M.. Nie uwzględniono także wzrostu przeważającej funkcji mieszkalnej terenu przez rozbudowę nowego osiedla "L.T." przy ul. S. Końcowo zarzucono, iż zaskarżoną decyzję wydano bez uzgodnienia ze społecznością lokalną kierunków rozwoju dzielnicy, która ma głównie funkcję mieszkalną, a takiej decyzji sprzeciwiają się również ogólne wytyczne Unii Europejskiej oraz polityki społecznej RP i gminy Miejskiej L. w zakresie kształtowania gospodarki przestrzennej, które oddalałoby uciążliwości produkcyjnych zakładów przemysłowych od miejsc zamieszkania ludności. Jednocześnie autor odwołania oświadczył że nie wyraża zgody na zmianę warunków zabudowy terenu - działki nr [...], położonej przy ul. S. z funkcji usługowo-mieszkaniowej na funkcję produkcyjno-usługową; nie wyraża zgody na zmianę przeznaczenia tego gruntu z usługowo-mieszkaniowego na produkcyjno-usługowy, nie wyraża zgody na rozbudowę parterowej części usługowej budynku przy ul. S. [...] na halę produkcyjną - linię produkcyjną elementów plastikowych. We wnioskach odwołujący się wniósł o zmianę decyzji organu pierwszej instancji i oddalenie wniosku inwestora lub o uchylenie decyzji i ponowne rozpoznanie sprawy, przy uwzględnieniu w analizie urbanistycznej funkcji mieszkaniowej nieruchomości sąsiadujących oraz przy uwzględnieniu, że front działki to ściana frontowa wzdłuż kalenicy przy ul. S., co determinuje przyjęcie do analizy urbanistycznej do porównania działki nr [...], [...], [...], [...], czyli w najbliższym otoczeniu planowanej inwestycji, zgodnie z zachowaniem spójnego kierunku rozwoju nieruchomości w najbliższym otoczeniu. W uzasadnieniu odwołania skarżący bardzo szczegółowo omówił stawiane zarzuty. Natomiast K.S.w swoim odwołaniu zarzucił, iż planowana przez Sz.G. inwestycja nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., tj. kontynuacji funkcji zabudowy. Jak argumentował, w zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. W przeszłości teren inwestora znajdował się co prawda w strefie przemysłowej ze względu na produkcyjne zakłady mięsne, ale te zostały całkowicie wyburzone w 2007 r. W analizowanym obszarze brak jest budynków, które pełnią funkcję usługowo- produkcyjną, czy produkcyjną. Według stanu faktycznego na dziś taka działka nie istnieje. Przeważającą zabudowę stanowią obiekty mieszkalne, usługowo-mieszkalne. Zlokalizowane przy ulicy S. [...] innowacyjne osiedle mieszkaniowe "L.t.", to docelowo kompleks 4 budynków wielorodzinnych. Na dzień dzisiejszy stoi tam, zamieszkały już nowoczesny apartamentowiec z 28 mieszkaniami, a więc w niedalekiej odległości od planowanej inwestycji. Wskazane we wcześniejszej decyzji Prezydenta Miasta z dnia[...]r., jako jedyny zakład produkcyjny, zakłady obuwnicze przy ul. S.nie pełnią swojej funkcji już od kilku lat. Natomiast zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 12 września 2018 r. "ponowne rozstrzygnięcie w sprawie powinno nastąpić w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w dacie opracowania nowego projektu decyzji, a następnie istniejący w dacie wydania decyzji". Obiekt inwestora posiada instalacje technologiczne, które są ściśle związane z procesem produkcji, których nie mają żadne obiekty przyjęte do analizy. Analiza została wykonana w sposób wybiórczy, nieobiektywny. Inwestycja objęta wnioskiem inwestora jest w oderwaniu od zastanego zespołu urbanistycznego, dominującej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, osiedla mieszkaniowego, usługowo-mieszkaniowej oraz ogródków działkowych. Zdaniem tego uczestnika prawidłowe rozpoznanie funkcji przytoczonych obiektów, tj. bez dowolności i z uwzględnieniem kryteriów obiektywnych, ma zasadnicze znaczenie dla rzetelności samej analizy oraz jej wyników, a tym samym przeciwdziała tendencyjności, czy dowolności wydawanych rozstrzygnięć. Wskazane w analizie budynki jako te, w których jest prowadzona działalność gospodarcza, nie mogą zastąpić analizy kontynuacji funkcji i prowadzić do niewłaściwych wniosków, że funkcja obiektu inwestora usługowo-produkcyjna, też jest działalnością gospodarczą, a więc jest kontynuacją funkcji usługowej, czy usługowo-mieszkalnej. Za kontynuację zabudowy usługowej, usługowo-mieszkalnej i mieszkalnej nie można uznać funkcji usługowo-produkcyjnej. Jak stwierdził odwołujący się, wymienione budynki w analizie funkcji: zakłady inżynieryjno-drogowe posiadają wjazd z ul. P. - nie mają funkcji produkcyjnej, skład budowlany z wjazdem od strony ul. S.- jak mówi samo oznaczenie nazwy są tylko składem, magazynem na wolnym powietrzu; zakład obuwniczy "aktualnie wyłączony z eksploatacji" i wydawać by się mogło, że w każdej chwili może ruszyć produkcją, co mija się z rzeczywistością, ponieważ już od roku 2013 został postawiony w stan likwidacji i obecnie budynki te nie należą do zakładu obuwniczego, natomiast hurtownia elektryczna - nie ma nic wspólnego z produkcją. Dalej zarzucił, iż urbanista wyliczając jakiego typu zabudowa znajduje się w analizowanym terenie, nadinterpretuje fakty oraz przemilczał wybudowanie w pobliżu planowanej inwestycji budynku wielorodzinnego należącego do osiedla "L. T.", którego wjazd znajduje się od ul. S. Dziwi zatem fakt, że został on pominięty w analizie, a obiekty, do których wjazd odbywa się tylko i wyłącznie od strony ul. S., czy P. są wyliczone jako sztandarowe. Zdaniem strony odwołującej się wprowadzanie zabudowy usługowo-produkcyjnej na ten obszar jest całkowicie niezrozumiałe, służy tylko interesowi inwestora. Uczestnik stwierdził także, iż nazywanie działalności gospodarczej inwestora "drobną produkcją", czy "formą usług", jest także subiektywną interpretacją organu. Nie wiadomo na czym oparł tę ocenę organ, skoro produkcja odbywa się na 2 zmiany na kilku wtryskarkach, często długo po godzinie 22.00, a także w soboty. Inwestor w swoim wniosku nie mówi o drobnej produkcji, tylko o produkcji drobnych elementów więc interpretacja własna organu jest nie do przyjęcia. Tylko wielkość produkcji realizowana obecnie i w przyszłości może być jednym z mierników pozwalającym na określenie czy jest to "drobna produkcja", a tej inwestor we wniosku nie podaje. Strona zarzuciła także, że w analizie niezasadnie przyjęto, że na terenie inwestora jest możliwy nawrót dla pojazdów dostawczych. W jego ocenie żaden tir nie jest w stanie wykonać nawrotu na terenie inwestora. Nieobiektywność organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy uwidacznia się również w tym, że dla tej samej działki dla innego inwestora (szwalnia), decyzja [...] z dnia [...] r. uwzględnia ich postulaty i wnosi do decyzji ograniczenie produkcji tylko do godziny 18.00 i w tym wypadku organ już zdaje sobie sprawę z hałasu produkcyjnego. Natomiast w przypadku inwestycji Sz. G. produkcja jest drobna i bezszelestna. Zdaniem odwołującego, nie sposób nie zauważyć tu podwójnych standardów. Dodatkowo w dniu 19 kwietnia 2019 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. wpłynęło pismo B.Sz. i M. Sz., w którym podnieśli kwestię wpływu planowanej inwestycji na środowisko. Jak również opisane zostały problemy zdrowotne B.Sz. Do pisma zostały dołączone dokumenty mające potwierdzać opisane fakty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L.decyzją z dnia 10 maja 2019 r., po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym odwołań B.Sz. i M.Sz. - reprezentowanych przez adwokata A. R.- L., oraz K. S.i J. Sz. od opisanej decyzji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach decyzji wskazano, że w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 z późn. zm.) - zwanej dalej "u.p.z.p.". Zgodnie z art. 59 ust. 1 tej ustawy, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem Sz.G., który wpłynął do Urzędu Miasta w L. w dniu [...] r. We wniosku inwestor zwrócił się o ustalenie warunków zabudowy dla terenu oznaczonego w ewidencji gruntów jako działka nr [...], obręb P. w L. przy ul. S. [...], dla inwestycji polegającej na rozbudowie przebudowie, nadbudowie budynku usługowego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na usługowo- produkcyjny. Zdaniem kolegium organ I instancji, wypełniając dyspozycję art. 60 ust. 4 u.p.z.p., zlecił sporządzenie projektu decyzji oraz analizy urbanistycznej uprawnionemu urbaniście w osobie mgr inż. architekt J.Ł. W analizie urbanistycznej autorka opracowania wskazała, iż obszar analizowany obejmuje trzykrotną szerokość frontu działki, tj. 3 x 40 m, co daje 120 m od granicy działki inwestora. Jak wyjaśniono za front działki przyjęto bok działki przylegający do ul. S. o długości 40 m. Kolegium stwierdza, iż zarówno front działki jak i obszar analizowany zostały ustalone zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Za niezasadne należy zatem uznać zarzuty odwołania stawiane w tym zakresie. Następnie urbanistka przystąpiła do przeprowadzenia oceny, czy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego zostały spełnione wszystkie przesłanki określone w przepisie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Szczegóły wskazano w decyzji organu pierwszej instancji, a wyniki analizy urbanistycznej są takie, że w wyznaczonym obszarze zabudowanym występuje zabudowa mieszana: i mieszkalna i przeznaczona do prowadzenia działalności gospodarczej, z tym że w obszarze analizowanym jest przemieszanie obu tych typów zabudowy. Dominują tereny zakładu inżynieryjno- drogowego położone przy ul. P. oraz składy budowlane położone między ulicami S. i Ś. Zabudowa w wyznaczonym obszarze analizowanym jest niejednolita w formie i czasowo. Obok zabudowań przedwojennych (dawne kamienice czynszowe dla pracowników przemysłowych zakładów położonych w sąsiedztwie i budynki produkcyjne), występują zabudowania powojenne (budynki jednorodzinne i przeznaczone do prowadzenia działalności gospodarczej). W ulicy S.ulokowany jest skanalizowany odcinek kanału M. Dokonując ustaleń w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w wyznaczonym obszarze analizowanym autorka opracowania wskazała, iż przebieg linii zabudowy wynosi ok. 25 m od krawędzi jezdni ulicy S. po stronie inwestora i ok. 15 m dla pojedynczej zabudowy po stronie składów budowlanych. Szerokość elewacji frontowej w sąsiedztwie inwestora jest w przedziale od 15 m do 50 m (szereg z budynkiem inwestora). Odnosząc się do ilości kondygnacji w ciągu ulicy S. wskazała, iż występujące budynki mieszkalne mają od 3 do 4 kondygnacji, a zabudowa szeregowa w tym inwestora, ulokowana między tymi budynkami oraz sąsiednia (położona z tyłu) posiada do dwóch kondygnacji. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi do 12 m. W kwestii geometrii dachu ustaliła, iż występują dachy płaskie i strome. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działek jest zróżnicowany i wynosi do 0,5. Następnie urbanistka stwierdziła, iż zamiar inwestora polega na nowym zagospodarowaniu działki nr [...]. Inwestor zamierza rozbudować i nadbudować istniejący obiekt i zmienić jego sposób użytkowania na produkcję drobnowymiarowych elementów plastikowych oraz na usługi (dopuszczalne nieuciążliwe dla środowiska, np. sprzedaż detaliczna lub hurtowa, np. materiałów instalacyjnych czy usługi produkcyjne). Ustalając przebieg linii zabudowy autorka analizy stwierdziła, iż dla planowanej rozbudowy od strony ulicy S. nieprzekraczalna linia wynosi 6 m od ściany zewnętrznej zarurowanego kanału M. położonego w ulicy S. (usytuowanie linii wynika z uzgodnienia z Zarządem Dróg Miejskich w L. i może być zmienione tylko przez Zarząd Dróg Miejskich w L.). Natomiast dla planowanej rozbudowy od strony granicy z działką nr [...] - nieprzekraczalna, przy czym przedłużenie linii zabudowy budynku położonego na działce nr [...], na teren inwestora - równolegle do granicy z działką nr [...]. Dokonując ustaleń w zakresie kolejnych parametrów urbanistka wskazała, iż wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku po rozbudowie winna wynosić do 10 m. Ilość kondygnacji ustalono do 2 oraz podpiwniczenie. Szerokość elewacji frontowej winna wynosić do 35 m. Natomiast dach powinien być płaski. Powierzchnię przeznaczoną do sprzedaży ustalono do 200 m2. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy na działce inwestora w stosunku do powierzchni działki w wyniku inwestycji ustalono do 0,5. Jednocześnie wyjaśniła, iż do ustalenia wskaźnika zabudowy przyjęto działki znajdujące się w pasie przyległym do nieruchomości inwestora położonym za nieruchomością inwestora i dostępne z ul. S., tj.: działka nr [...] - z zabudową mieszkalną i w części warsztatową wyłączoną z eksploatacji, działka nr [...] - z zabudową do prowadzenia działalności gospodarczej wyłączoną z eksploatacji, działka nr [...] - z zabudową mieszkalną i przylegającą zabudową do prowadzenia działalności gospodarczej oraz działka nr [...] - z zabudową do prowadzenia działalności gospodarczej wyłączoną z eksploatacji. Z tych nieruchomości urbanistka wybrała jako wskaźnik dla nieruchomości inwestora graniczną wartość ustaloną na poziomie 0,5. Jak dalej argumentowała urbanistka takie ustalenie wskaźnika jest dopuszczalne, jeżeli wynika to z przeprowadzonej analizy. W analizie wskazano, że jej obszar jest zróżnicowany funkcjonalnie i przemieszany. Z uwagi na przyleganie terenu inwestora do ulicy S. jako właściwe do porównań przyjęto nieruchomości położone bezpośrednio za nieruchomością inwestora mające teraz lub w przeszłości funkcję związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej z możliwą funkcją mieszkaniową i z nich wyznaczając ograniczenie dla planowanej rozbudowy nieruchomości inwestora. W terenie układają się one w jednym ciągu. Pominięto zatem nieruchomości stosunkowo małe jak i bardzo duże oraz mieszkalne. Ich sposób zabudowy, np. teren składów budowlanych (po drugiej stronie ulicy S.), czy zakład inżynieryjnodrogowy, gdzie są także składowane materiały, nie wymagające budynków magazynowych, ale obecne gabarytowo w terenie, choć nie mają swojego udziału w wielkości zabudowy, nie tworzą architektonicznie zabudowy właściwej do kontynuacji dla planowanego zamierzenia. Podobnie mała zabudowa na dwóch działkach będąca w szeregu z zabudową inwestora w analizowanym przypadku jest taka, że nie wpływa na zmiany na terenie inwestora, tj. nie ogranicza możliwości zmian w gabarytach budynku inwestora o ile zmiana będzie właściwie wpasowana w aktualny obiekt inwestora i będzie właściwie przestrzennie współistnieć z pozostałymi budynkami w tym szeregu. Zdaniem urbanistki możliwości rozwojowe terenów małych i dużych, oraz funkcjonalnie odmiennych nie powinny być wzajemnie ograniczane, o ile ich rozwój nie oddziałuje znacząco na środowisko i architektonicznie jest jak najbardziej poprawny. Przeprowadzona analiza miała taki właśnie cel – przyjąć wskaźnik dla planowanej rozbudowy tak, by wynikał on z ustaleń w terenie i nie był nadmierny, stąd wynikłe ograniczenie możliwości planowanej rozbudowy w stosunku do tego co proponował inwestor. W kwestii pozostałych wyznaczonych wskaźników dla terenu inwestora autorka analizy wyjaśniła, iż ustalono je stosownie do wniosku inwestora jako nie przekraczające maksymalnych w analizowanym terenie oraz z przyjętej nieprzekraczalnej linii zabudowy. Mając na względzie powyższe, w ocenie Kolegium, stwierdzić należy, iż tak wyznaczone parametry planowanego zamierzenia inwestycyjnego odpowiadają charakterystyce urbanistycznej pod względem kontynuacji istniejącej funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu w analizowanym obszarze. Planowana inwestycja o funkcji usługowo-przemysłowej wpisuje się w zabudowę w wyznaczonym obszarze analizowanym i jej nie zakłóca. Odnosząc się do zarzutów odwołujących się, iż planowana inwestycja nie stanowi kontynuacji istniejącej funkcji zabudowy, kolegium wyjaśniło, że zawarta w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasada dobrego sąsiedztwa nie wymaga przy projektowaniu nowych inwestycji prostego powielania celu i charakterystyki zabudowy istniejącej na terenie sąsiednim. Warunek w zakresie "kontynuacji funkcji" należy rozumieć szeroko, to znaczy w taki sposób, że tylko wówczas nie jest on spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie da się z nią w praktyce pogodzić (por. ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz pod red. Zygmunta Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2004, s. 501-503 ). Nadto kontynuacja funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, oznacza, że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu, w tym użytkowania obiektów. Chodzi przy tym o to, aby dostosować zamiary inwestycyjne do istniejących na danym obszarze standardów, czyli pewnych norm - reguł zabudowy, jakie można stwierdzić na danym terenie. Nie wystarcza więc ustalenie, że na danym obszarze analizowanym występuje już gdziekolwiek funkcja, której kontynuacją ma być nowa inwestycja. Trzeba jeszcze stwierdzić, że ta inwestycja ma funkcję tworzącą harmonijną całość z funkcją na tym obszarze dominującą, czyli taką, którą można z punktu widzenia zasad ładu przestrzennego pogodzić z funkcją dominującą na danym obszarze (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 724/15). Zatem podnoszone w tym zakresie przez skarżących zarzuty kolegium uznało za niezasadne. Na ostateczną decyzję w sprawie, skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wnieśli J. Sz. oraz B. Sz. i M. Sz., reprezentowani przez adwokata A. R.-L. W swojej skardze J. Sz. zaskarżonej decyzji zarzucił: naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na nieuwzględnieniu wymogów powołanej ustawy i wydanie decyzji w sytuacji braku wszystkich łącznie wymaganych przesłanek, tj. wydanie decyzji w sytuacji braku wymogów określonych w pkt 1, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, przez przyjęcie w analizie urbanistycznej, że nieistniejące już od wielu lat zakłady produkcji obuwia L. stanowią kontynuację funkcji przemysłowej (produkcyjnej) tego obszaru w sytuacji, gdy przeważająca funkcja sąsiednich budynków ma charakter mieszkaniowy i usługowy, a nadto w pobliskim sąsiedztwie powstało osiedle wielorodzinne "L. T." zapewniające nowe mieszkania dla ok. 600 osób, co w planowanej produkcji plastikowych elementów przez Sz. G., znacznie utrudni realizację przeważającej funkcji mieszkaniowej tego terenu; naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.a., polegające na wydaniu decyzji na podstawie sfałszowanego i podrobionego dokumentu, tj. załączonej do wniosku z dnia [...] r. o ustalenie warunków zabudowy terenu przy ul. S. [...] w L. (działka nr [...], obręb P.), mapy do celów projektowych z adnotacją, że kopia tej mapy posiada naniesiony przed geodetę faktyczny przebieg kanału M., w sytuacji, gdy organ wydający decyzję ma obowiązek stać na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w sytuacji, gdy w związku z działaniami właściciela spornej nieruchomości Sz. G. toczy się postępowanie karne w Komendzie Miejskiej Policji w L. w zakresie sfałszowania dokumentu - mapy do celów projektowych przez wskazanie na nich nieprawdziwego położenia kanału M. z przesunięciem tego kanału na mapach w taki sposób, który umożliwiałby rozbudowę nieruchomości przy ul. S. [...]; naruszenie prawa procesowego, tj. art. 8 § 1 k.p.a., polegające na naruszeniu fundamentalnej zasady, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji administracyjnej na podstawie sfałszowanego dokumentu, tj. załączonej do wniosku z dnia 19 kwietnia 2018 r. o ustalenie warunków zabudowy terenu przy ul. S. [...] w L. (działka nr [...], obręb P.), mapy do celów projektowych z adnotacją w sytuacji, gdy w związku z działaniami właściciela spornej nieruchomości Sz.G. toczy się postępowanie karne w Komendzie Miejskiej Policji w L. w zakresie sfałszowania dokumentu - mapy do celów projektowych przez wskazanie na nich nieprawdziwego położenia kanału M. z przesunięciem tego kanału na mapach w takich sposób, który umożliwiałby rozbudowę nieruchomości przy ul. S. [...]; naruszenie prawa procesowego, tj. art. 77 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego z pominięciem: niezgodności, wynikającej ze sfałszowanego przebiegu M., który został przedstawiony przez wnioskodawcę T.M. (w niniejszej sprawie wnioskodawcą jest Sz.G.) w mapce, stanowiącej załącznik do wniosku o ustalenie warunków zabudowy, w sytuacji, gdy położenie M. w załączniku do decyzji przebiega w sposób odmienny, a z pisma Zarządu Dróg Miejskich w L. z dnia 29 sierpnia 2014 r. jednoznacznie wynika, że odległość od tego kanału do planowanej rozbudowy nieruchomości przy ul. S. nie może być mniejsza niż 6 metrów, niezgodności, wynikających z pisma Zarządu Dróg Miejskich w L. z dnia 25 września 2015 r. (data prezentaty Urzędu Miasta L. z dnia 20 października 2017 r.) z pismem Zarządu Dróg Miejskich w L. z dnia 29 sierpnia 2014 r. w zakresie odmiennego ustalenia odległości odsunięcia projektowanych obiektów od zarurowanego kanału M.; naruszenie prawa procesowego, tj. art. 80 k.p.a., przez uznanie, że wnioskodawca w sposób prawidłowy, nie budzący wątpliwości, udowodnił dopuszczalność planowanej rozbudowy nieruchomości, w sytuacji, gdy sprzeciwia się temu zarówno brak przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 3 i 5 u.p.z.p. w zakresie braku dostępu do kanalizacji i braku umowy na planowany dostęp, a dodatkowo sprzeciwia się temu zbyt bliskie położenie M. względem planowanej rozbudowy, a także przepisy Prawa wodnego w zakresie ryzyka powodziowego; zaskarżone decyzje wraz z analizą urbanistyczną dopuszczają rozbudowę i zmianę zabudowy budynkami przemysłowymi i tym samym wprowadzają nowy charakter i nową funkcję dotychczasowego charakteru przeznaczenia terenu sąsiadującego i dzielnicy mieszkalnej, gdyż przyjęte do analizy budynki do prowadzenia działalności gospodarczej zakład inżynieryjno-drogowy przy ul. P., skład budowlany przy ul S. i hurtownia elektryczna przy ul. S., nie mają charakteru przemysłowej działalności produkcyjnej, a jedynie prowadzą działalności o charakterze usługowym, natomiast zakłady produkcji obuwia L. są od wielu lat w stanie upadłości i likwidacji, nie prowadzą od wielu lat produkcji, a ich budynek nie pełni tej funkcji od wielu lat, gdyż pozostał z niej wyłączony, zatem żaden z przyjętych do porównania w analizie urbanistycznej budynek nie ma funkcji przemysłowej jak nowo zaplanowana i prowadzona przez Sz. G. produkcja przemysłowa; naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na nieuwzględnieniu wymogów powołanej ustawy i wydanie decyzji w sytuacji braku wszystkich łącznie wymaganych przesłanek, tj. wydanie decyzji w sytuacji braku wymogów określonych w pkt 3 i 5 w art. 61 ust, 1 ustawy (brak uzbrojenia terenu w postaci kanalizacji oraz niezgodność decyzji z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych budynków i ich odległości od granic); naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy poprzez uznanie, że działka nr [...] posiada planowane uzbrojenie terenu, które jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego w sytuacji, gdy materiał zgromadzony w aktach sprawy nie zawiera prawomocnych decyzji, ani ukończonych projektów zarówno uzbrojenia w energię elektryczną, jak i uzbrojenia w instalację kanalizacyjną (działka oraz działki sąsiednie zaopatrzone są w szamba, a działka nr [...] nie posiada zaplanowanego przyłącza kanalizacyjnego); przyjęcie w analizie urbanistycznej terenu, stanowiącej załącznik do decyzji, że za front działki przyjęto bok działki, przylegający do ulicy S. o długości 40 m oraz odrzucenie z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, funkcji działki nr [...] przy ulicy S. [...], która to działka stanowi bezpośrednie sąsiedztwo z działką wnioskodawców (graniczna ściana szczytowa budynków, na której planowano rozbudowę) i ustalenie w związku z tym współczynnika nieodpowiadającego kształtowaniu zabudowy i zagospodarowania terenu w analizowanym obszarze; nieprawdziwe przyjęcie, że działki brane pod uwagę w analizie urbanistycznej terenu, jako porównywalne z nieruchomością wnioskodawców, są działkami, na których prowadzona jest działalność przemysłowa, produkcyjna i inna działalność gospodarcza, w sytuacji, gdy do analizy urbanistycznej należało ujawnić, że działki: należące do zakładu inżynieryjno-drogowego przy ul. P. przeznaczone są pod usługi, należące do składu budowlanego przeznaczone są pod usługi, należące do zakładu obuwniczego aktualnie wyłączonego z produkcji przeznaczone były pod usługi, należące do hurtowni elektrycznej przy ul. S. [...] przeznaczone są pod usługi, należące do właścicieli nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących, tj. działka nr [...] jest wyłącznie mieszkaniowa, a działka nr [...] jest mieszkaniowo-usługowa, aktualnie wyłączona z usług; naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy poprzez uznanie, że decyzja jest zgodna z odrębnymi przepisami, w sytuacji, gdy decyzje naruszają prawo własności (art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego), przepisy ustawy - Prawo budowlane, przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§11- 13 rozporządzenia) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z tym, że funkcja przemysłowa działki w sposób rażący i niezgodny z zasadami współżycia społecznego narusza prawo innych właścicieli do wykonywania ich prawa własności przez korzystanie z funkcji mieszkaniowej nieruchomości sąsiadujących oraz, że nadbudowa i przebudowa wzdłuż linii stanowiącej granicę działki nr [...] z działką należącą do J. Sz. wyklucza taką rozbudowę szwalni, a J. Sz. nie wyraził i nadal nie wyraża zgody na dokonanie takiej inwestycji; ustalenie, że istniejące sąsiedztwo pozwala na ustalenie parametrów planowanej rozbudowy dotychczas prowadzonej działalności gospodarczej (przemysłowo- produkcyjnej) i przyjęcie, że działalność gospodarcza dotyczy produkcji wyrobów i szeroko rozumianych usług, w sytuacji, gdy dotychczas prowadzona działalność gospodarcza - produkcyjna przez Sz.G. na działce nr [...], polegająca na produkcji elementów plastikowych na wtryskarce bez prawomocnej decyzji w przedmiocie warunków zabudowy i pozwolenia na budowę (brak prawomocnej decyzji dotyczącej warunków zabudowy i zezwalającej na prowadzenie działalności produkcyjnej - linii produkcyjnej); wydanie decyzji o zmianie funkcji i przeznaczenia działki na przemysłową i produkcyjną i nieuwzględnienie przy tym wymagań dotyczących kontynuacji funkcji mieszkaniowo-usługowych i dostosowania nowej zabudowy do tych dotychczasowych funkcji w odniesieniu do nieruchomości sąsiednich o głównie mieszkaniowym przeznaczeniu, w sytuacji, gdy do analizy urbanistycznej przyjęto do porównania znacznie oddalone obiekty na dużych działkach, w których nie wykonuje się funkcji przemysłowej, a pominięto funkcję mieszkaniową najbliżej sąsiadujących działek (działki nr [...], [...], [...], [...], [...]) oraz w sytuacji, gdy z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika że decyzje o warunkach zabudowy powinny zwiększyć dbałość o ład przestrzenny, mają przywrócić i zapewnić efektywne gospodarowanie przestrzenią, tzw. ład przestrzenny, przestrzeni publicznej dostępnej dla wszystkich obywateli oraz wzmocnienie udziału społeczeństwa w planowaniu przestrzennym, tak aby przypadki działań niezgodnych z interesem społeczności lokalnej należały do rzadkości; wydanie decyzji niezgodnie z zasadą efektywnego i transparentnego procesu z uwzględnieniem priorytetów interesu społeczności lokalnej jako głównej i przeważającej funkcji mieszkaniowej osiedla P. i przedłożenie interesu indywidualnego przedsiębiorcy, prowadzącego działalność produkcyjną (przemysłową) po-nad interesy społeczności lokalnej; brak zgody właścicieli działek bezpośrednio sąsiadujących na zmianę przeznaczenia funkcji działki na funkcję przemysłową (produkcyjną) - charakter inwestycji (uruchomienie produkcji), brak zgody na umieszczenie wszelkich urządzeń, maszyn, nadbudowy pomieszczeń na granicy działki skarżącego J. Sz., powodujących generowanie hałasu i innych immisji oraz negatywnie wpływających na inne dotychczasowe funkcje mieszkalne i usługowe. Skarżący zaznaczył, że ściana jego budynku mieszkaniowo-usługowego graniczy bezpośrednio i stanowi jednocześnie ścianę nośną budynku przy ul. S. [...], który ma być rozbudowany i ma być w nim prowadzona działalność produkcyjna, a hala projektowana jako powiększenie dotychczasowego budynku ma być wybudowana bezpośrednio na granicy ich działek, co jest niezgodne z prawem budowlanym i rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych budynków, gdyż nie jest zachowana wymagana minimalna odległość od jego nieruchomości; teren działki nr [...] przy ul. S. [...], ma przeznaczenie usługowo- mieszkaniowe, gdyż z poprawnej analizy urbanistycznej wynika, że w okolicy znajduje się wiele budynków jednorodzinnych i wielorodzinnych, przy których ewentualnie prowadzona jest działalność usługowa, jako pomocnicza do funkcji mieszkaniowej, natomiast z zaskarżonej analizy urbanistycznej przyjęto do porównania nieruchomości o charakterystyce przemysłowej w taki sposób, aby uzasadnić wydanie zaskarżonej decyzji; działalność produkcyjna polegająca na produkcji przemysłowej wyrobów plastikowych z granulatu wymaga instalacji maszyn, linii produkcyjnej i urządzeń które negatywnie wpływają na nieruchomość skarżącego, która znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie (ściany nośne budynków stykają się i przenoszą hałas, wibracje oraz wywierają negatywny wpływ na możliwość prawidłowego korzystania przez skarżącego z energii elektrycznej, co stanowi uciążliwość, która wyklucza prawidłowe i swobodne korzystanie z jego nieruchomości); zaskarżone decyzje powodują zaburzenie ładu przestrzennego oraz spójności zabudowy, co jest wyrazem nieudolności władz samorządu L. w sporządzeniu i uchwaleniu planu zagospodarowania przestrzennego, którego władze nie mogą sporządzić ani uchwalić od ponad 15 lat od wejścia w życie znowelizowanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; przepisy ustawy - Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie sprzeciwiają się rozbudowie nieruchomości w propozycji jak w załączniku do wniosku (koncepcja rozbudowy hali produkcyjnej) przez wybudowanie dodatkowych pomieszczeń na granicy z jego działką oraz wybudowanie drugiej kondygnacji II piętra na granicy jego działki bez zachowania odpowiednich odległości budynku produkcyjnego od budynku o innym przeznaczeniu takim jak jego budynek mieszkaniowo-usługowy, co istotnie narusza prawa skarżącego jako właściciela, gdyż spowoduje zacienienie oraz różnego rodzaju immisje; wydanie decyzji w sprawie zmiany przeznaczenia działki z usługowo- mieszkaniowej na produkcyjno-usługową jest sprzeczne z interesami mieszkańców osiedla mieszkaniowego obręb P., a także z interesami społeczności miasta L. w zakresie prawidłowego kształtowania gospodarki przestrzennej, dbałości o ochronę środowiska i zdrowie mieszkańców; nie uwzględniono petycji 29 mieszkańców osiedla P., mieszkańców ulic S., M.; nie uwzględnienie wzrostu przeważającej funkcji mieszkalnej terenu przez rozbudowę nowego osiedla "L. T." przy ul. S.(nowe miejsca zamieszkania dla 600 osób); zaskarżone decyzje wydano bez uzgodnienia ze społecznością lokalną kierunków rozwoju dzielnicy, która ma głównie funkcję mieszkalną, a takiej decyzji sprzeciwiają się również ogólne wytyczne Unii Europejskiej oraz polityki społecznej RP i Gminy Miejskiej L.w zakresie takiego kształtowania gospodarki przestrzennej, które oddalałoby uciążliwości produkcyjnych zakładów przemysłowych od miejsc zamieszkania ludności. Jednocześnie skarżący oświadczył, że nie wyraża zgody na zmianę warunków zabudowy terenu - działki nr [...], położonej przy ul. S. z funkcji usługowo-mieszkaniowej na funkcję produkcyjno-usługową; nie wyraża zgody na zmianę przeznaczenia tego gruntu z usługowo- mieszkaniowego na produkcyjno-usługowy; nie wyraża zgody na rozbudowę parterowej części usługowej budynku przy ul. S.[...] na halę produkcyjną - linię produkcyjną elementów plastikowych; decyzja Dyrektora Regionalnego ZGW we W. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie zwolnienia od zakazu wykonywania robót na terenie szczególnego zagrożenia powodzią dla Sz.G. została wydana na podstawie sfałszowanych map geodezyjnych, w których został przesunięty przebieg kanału M., a w konsekwencji niemożliwe było wydanie decyzji, a następnie uzyskanie postanowienia Dyrektora Regionalnego ZGW we W. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 21 listopada 2018 r. Zaskarżając decyzję J.Sz. wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji i nakazaniu organom przy ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględnienia: funkcji mieszkaniowej nieruchomości sąsiadujących, wszechstronnym zbadaniu faktycznego położenia rzeki M., ustalenia, czy Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. Państwowego Gospodarstwa Wody Polskie wydał decyzję w sprawie zwolnienia Sz. G. od zakazu wykonywania robót na terenie szczególnego zagrożenia powodzią, obejmującym jego teren oraz uwzględnienia, czy decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. nr [...] z dnia [...] r. została wydana na podstawie sfałszowanej przez Sz. G. mapy geodezyjnej z innym położeniem kanału M. oraz z uwzględnieniem pisma ZDM w L. z dnia [...]r., front działki to ściana frontowa wzdłuż kalenicy przy ul. S., co determinuje przyjęcie do analizy urbanistycznej do porównania działki nr [...], [...], [...], [...], czyli w najbliższym otoczeniu planowanej inwestycji, zgodnie z zachowaniem spójnego kierunku rozwoju nieruchomości w najbliższym otoczeniu. Skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z następujących dokumentów: pisma ZDM w L. z dnia [...] r., zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa, aktualnej mapy obrazującej faktyczne położenie kanału M., zeznania podatkowego skarżącego za 2018 r. (nie zostało dołączone do skargi). W uzasadnieniu szczegółowo omówił stawiane zarzuty. W skardze pełnomocnika B. i M. Sz., zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, a to art. 61 ust. 1 pkt 1 i 3 w zw. z ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskutek naruszenia przepisów postępowania, a to art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a, przez niewyjaśnienie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności i nieustalenie zgodnie z wytycznymi wynikającymi z uzasadnienia wyroku NSA z dnia 12 września 2018 r., sygn. akt II OSK 1443/18, stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie opracowania nowego projektu decyzji, a następnie - istniejącego w dacie wydania ponownej decyzji W oparciu o ten zarzut skarżący wnieśli o: uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I in-stancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Prezydentowi Miasta L.; zasądzenie od organu wydającego zaskarżoną decyzję kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł. W uzasadnieniu skargi podniesiono mi. in. że, w ocenie skarżących organy obu instancji nie wyjaśniły w dostateczny sposób aktualnego stanu faktycznego i prawnego sprawy, jak to winny uczynić zgodnie z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu do wyroku NSA z dnia 12 września 2018 r., sygn. akt II OSK 1443/18. Organ wydając zaskarżoną decyzję opierał się niemal wyłącznie o ustalenia dokonane przed uchyleniem pierwotnej decyzji z dnia [...] r., tj. głównie o analizę urbanistyczną uprawnionego urbanisty J. Ł. Analiza ta nie była w żaden sposób aktualizowana, pomimo faktu, że od chwili złożenia wniosku w sprawie i wydania pierwotnej decyzji, a więc także sporządzenia samej analizy minęło niemal pięć lat. Tak długi okres, przy intensywnym rozwoju budownictwa mieszkaniowego i realizowaniu licznych inwestycji o tym charakterze w sąsiedztwie nieruchomości objętej postępowaniem, powoduje zasadniczą i uzasadnioną wątpliwość co do aktualności sporządzonej analizy urbanistycznej. W ocenie skarżących organy obu instancji w niewystarczającym stopniu rozważyły aktualne spełnienie przez inwestora w ramach planowanej inwestycji przesłanek wydania decyzji określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 u.p.z.p. Następnie skarżący omówili zasadę dobrego sąsiedztwa wynikającą z przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., powołując się jednocześnie na orzecznictwo sądów administracyjnych. Ich zdaniem w tej sprawie organy jedynie pozornie odniosły się do zasady wywodzonej z regulacji art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Nie wzięto bowiem pod uwagę, że na działkach sąsiednich do działki objętej wnioskiem od wielu lat nie istnieje żadna zabudowa o charakterze przemysłowym, nie istnieją też tego typu przedsiębiorstwa. Jednocześnie nie sposób porównać usług wykonywanych przez okolicznych przedsiębiorców z zamierzeniem inwestycyjnym o charakterze produkcyjnym planowanym przez inwestora w tej sprawie. Mając na względzie, że aktualnie na działkach sąsiednich rozumianych w sposób określony w powołanym orzecznictwie przeważa przede wszystkim zabudowa mieszkaniowa jedno- i wielorodzinna, planowana inwestycja wpłynie w sposób negatywny na nieruchomości sąsiednie, w tym także na ich wartość. Prowadzona przez inwestora działalność produkcyjna - gdy wszystkie wykorzystywane maszyny są włączone - poprzez hałas i wibracje oddziałuje przede wszystkim na nieruchomość skarżących, powodując pogorszenie stanu zdrowia B.Sz. Dodatkowo skarżący wskazali, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia ustaleń karty informacyjnej przedsięwzięcia i nie wprowadza żadnych ograniczeń co do czasu i rozmiaru prowadzonej produkcji. Wskazano także, iż zgodnie z ustaleniami zawartymi na mapie zasadniczej niemal wszystkie działki sąsiednie posiadają oznaczenie B, a więc wykorzystywane są na cele mieszkaniowe, ewentualnie Bi. Dalej stwierdzili, iż żaden z organów rozpoznających sprawę nie poczynił wystarczających ustaleń, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Zarzucili, że inwestor nie posiada przyłącza kanalizacyjnego do sieci miejskiej, korzystając w tym zakresie wyłącznie z ich przyłącza, co nie jest do chwili obecnej uregulowane prawnie. Zatem nie sposób uznać, że określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. warunek został spełniony. Co znamienne w nowowydanej decyzji w pkt. 6.2 nie wskazano na konieczność uzyskania pozwolenia wodnoprawnego w przypadku wprowadzania do urządzeń kanalizacyjnych należących do innych podmiotów ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego. Jednocześnie sam fakt podpisania umowy z L. na dostawę wody i odbiór ścieków nie stanowi o posiadaniu odpowiedniego dla przedsięwzięcia uzbrojenia nie-ruchomości, bowiem inwestor stale korzysta z przyłącza umiejscowionego na działce skarżących i stanowiącego ich własność. Umowa jest konieczna jedynie celem rozliczenia z dostawcą mediów, trudno bowiem przyjąć, aby skarżący mieli być dodatkowo obciążani kosztami związanymi z prowadzoną przez inwestora działalnością. Jednocześnie wskazali, że istniejące przyłącze jest przystosowane do potrzeb zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, nie zaś zakładu produkcyjnego, jaki na działce [...] chce uruchomić (a w zasadzie już uruchomił) inwestor. Znamiennym jest, że zgodnie z projektem budowlanym instalacji technologicznej w budynku usługowym każda z zainstalowanych w budynku wtryskarek wymaga chłodzenia wodą, Dla takiego przed-sięwzięcia nieruchomość powinna posiadać odrębne przyłącze, a nie bazować na przyłączu, które stanowi własność innego podmiotu i jest przeznaczone do innych ce-lów. Dodatkowo skarżący wskazali, że ich zastrzeżenia budzi dokonane postano-wieniem z dnia [...] r. uzgodnienie projektu zaskarżonej decyzji przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Jak bowiem wynika z treści uzasadnienia tego postanowienia zostało oparte o decyzję Dyrektora RZGW we W., dotyczącą jednak zamierzenia o innym zakresie niż zaskarżona decyzja. Podnieśli, że nie byli stroną w postępowaniu, którego przedmiotem było wydanie wskazanej decyzji, stąd nie istniała możliwość jej zaskarżenia przez nich. Końcowo stwierdzili, iż w świetle przedstawionej argumentacji, a także zgromadzonego materiału dowodowego i poczynionych ustaleń faktycznych nie może ulegać wątpliwości, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa i nie powinny się ostać. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o oddalenie skarg, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki sąd administracyjny zważył: Działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz.1066), w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza. Przy czym, zgodnie z treścią art. 134 p.p.s.a. sąd ten nie jest związany granicami skargi, co oznacza, że bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów. W świetle podanych kryteriów, zdaniem sądu, skargi nie zasługują na uwzględnienie, bowiem obecnie zaskarżone decyzje kompetentnych organów odpowiadają prawu. W pierwszym rzędzie należy przypomnieć, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełniania warunków przewidzianych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., przy czym podstawowym jest spełnienie "zasady dobrego sąsiedztwa" czyli jak to definiuje ustawa "zasada kontynuacji funkcji" określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Chodzi zatem o to, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Jest to unormowanie, które odzwierciedla zgodność planowanego zamierzenia inwestorskiego z wymogami ładu przestrzennego. Chodzi o dopuszczenie, w danym terenie, do powstania nowej zabudowy jako uzupełnienie już istniejącego układu urbanistycznego. Pojęcie działki sąsiedniej, w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jest w orzecznictwie interpretowane szeroko. Oznacza to, że działka sąsiednia to nieruchomość położona w nieodległej okolicy, tworzącej całość urbanistyczną. Pod pojęciem "ładu przestrzennego" ustawodawca rozumie takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Kontynuacja funkcji w rozumieniu przywołanego artykułu, nie oznacza tożsamości, lecz dopuszcza uzupełnianie funkcji istniejącej o zagospodarowanie niesprzeczne z zabudową zastaną w terenie. Zasada dobrego sąsiedztwa jest zatem zachowana, jeśli jest do pogodzenia z funkcją istniejącą na analizowanym obszarze. Chodzi bowiem o ochronę ładu przestrzennego na terenach, dla których nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego aby nie dopuścić do wprowadzenia zabudowy, której nie da się pogodzić z zastanym w analizowanym obszarze sposobem zagospodarowania terenu. Organ lokalizacyjny, oceniając we wskazany sposób możliwość planowanej inwestycji musi jednak (z drugiej strony) mieć na względzie, aby nie ograniczyć w sposób nadmierny prawa zabudowy i prawa własności. Jest zatem obowiązany zachować konstytucyjnie chronione wartości, wskazane w art. 64 ust. 3 Konstytucji i zasadę wolności zagospodarowania terenu wyrażoną z kolei w art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Stosownie do przywołanego przepisu ustawowego, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Dalej trzeba powiedzieć, że § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowi, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej objętej wnioskiem, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej niż 50 metrów. W świetle tych unormowań zasadą jest wyznaczenie obszaru analizowanego odpowiadającego wielkością minimum trzykrotnej szerokości frontu działki. Obszar analizowany należy widzieć jako urbanistyczną całość (np. wyroki NSA z: 27 września 2017 r. II OSK 141/16, 26 października 2017 r. II OSK 2711/15, 22 marca 2017 r. II OSK 1840/15 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wojewódzki sąd administracyjny, w składzie rozpoznającym tę sprawę podziela zacytowane poglądy. Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy wskazać że, (jak wynika ze sporządzonej na potrzeby decyzji pierwszoinstancyjnej) analizy i załącznika graficznego planowana rozbudowa i nadbudowa nie narusza tzw. ładu przestrzennego w terenie, a co za tym idzie organ lokalizacyjny nie mógł nie uwzględnić wniosku inwestora. Dalej trzeba pamiętać, że sprawa była już przedmiotem badania przez sądy administracyjne, w tym i Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu i Naczelny Sąd Administracyjny. I tak Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 października 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 278/15, uchylił korzystne dla inwestora decyzje organów. W motywach sądu wskazano, że w materiale dowodowym brak ustaleń dotyczących rodzaju produktu, który będzie przetwarzany przez inwestora. W ocenie sądu nie da się ocenić wpływu zamierzenia inwestycyjnego na środowisko, jeżeli nie są znane charakterystyczne parametry inwestycji. Wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie zawiera wyczerpujących informacji wymaganych art. 52 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Konkludując Sąd zaznaczył, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie zawiera opisu zamierzenia inwestycyjnego w sposób pozwalający na jednoznaczną ocenę parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko. Ponieważ z tym rozstrzygnięciem nie zgodził się inwestor, w wyniku jego skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt OSK 762/16, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż w rozpoznawanej sprawie przed wydaniem decyzji podjęto wymagane prawem działania mające na celu ustalenie, czy planowana inwestycja w związku z charakterem działalności inwestora zaliczana jest do przedsięwzięć o jakich stanowi art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. i czy w związku z tym wymagana jest decyzja środowiskowa. W oparciu o przedłożone przez inwestora dokumenty Wydziałowi Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta L., zajęto stanowisko, (pismo z dnia 22 września 2014 r., nr [...]), iż w świetle rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, inwestycja nie kwalifikuje się do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku .... Pismo jest w aktach sprawy. Tym samym organ administracji sprawdził, czy planowane przez inwestora zamierzenie nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco czy też potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a więc czy wymagane było uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Uzyskując negatywne stanowisko w tym zakresie Prezydent Miasta L., dokonał prawidłowego sprawdzenia w zakresie zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi w opisanym zakresie. To zaś powoduje, iż należy przyjąć, iż wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy pozwalał na wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy mimo, iż zawierał ograniczone informacje w zakresie charakterystyki inwestycji pod kątem oddziaływania jej na środowisko, jak również odnośnie do rodzaju produktu chemii organicznej, który będzie przetwarzany przez inwestora. Dalej NSA stwierdził, iż nie można skutecznie zaakceptować poglądu zawartego w zaskarżonym wyroku, iż rozstrzygając o ustaleniu warunków zabudowy dla tej inwestycji doszło do naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c, art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skoro przeprowadzono wymaganą ocenę postępowania środowiskowego, uzyskując stanowisko o braku podstaw do przeprowadzenia takiego postępowania wobec planowanej inwestycji. Jednocześnie przywołane w wyroku rozważania w zakresie materiałów złożonych do Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta L., znanych z urzędu organowi orzekającemu w tej sprawie, nie uzasadniają stanowiska sądu o potrzebie uzupełnienia wniosku inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy pod kątem oddziaływania inwestycji na środowisko poprzez dalsze określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji czy danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko. W efekcie NSA uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sądowi pierwszej instancji sprawę do ponownego rozpoznania. Po uchyleniu poprzedniego wyroku i WSA we Wrocławiu wyrokiem z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 716/17, oddalił skargę B. Sz. i M.Sz. W uzasadnieniu sąd wskazał, że bezzasadna była argumentacja skarżących przedstawiona w toku ponownego rozpoznania sprawy, skoro sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem decyzji w oparciu o stan sprawy z daty jej wydania i według okoliczności rozważonych przez organ. Stąd późniejsze zdarzenia faktyczne nie mają wpływu na oceny. Zdaniem sądu uzgodnienie inwestycji byłoby niezbędne w odniesieniu do przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego w odniesieniu do określonych obszarów (patrz art. 122 ust. 2 p.w.) oraz obszarów, o których mowa w art. 88d ust. 2 p.w. (art. 53 ust. 4 pkt 11 u.p.z.p.). Teren inwestycji nie jest położony na obszarze zdefiniowanym w art. 9 ust. 1 pkt 6c p.w. lub narażonym na niebezpieczeństwo powodzi według ustaleń studium, o których mowa w art. 53 ust. 4 pkt 11 u.p.z.p. Według dołączonego fragmentu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania jest to teren potencjalnego zagrożenia powodzią, co zaznaczono w decyzji lokalizacyjnej (pkt 8). Odnośnie do ścieków sąd stwierdził, iż decyzja lokalizacyjna (pkt 6.2) przewidziała wymóg uzyskania przez inwestora pozwolenia wodnoprawnego na ich odprowadzanie do istniejącej sieci kanalizacyjnej, co wystarczająco zabezpiecza ochronę skarżących. Nadto wskazano, iż skarżący nie kwestionują prawidłowości ustalenia w decyzji parametrów zabudowy, a jedynie brak dostatecznych podstaw do ich obliczenia. Parametry wynikają z dokonanej analizy urbanistycznej terenu, zawierającej szczegółowy opis wskaźników i parametrów zabudowy na obszarze analizowanym. Zdaniem Sądu ustalone w decyzji parametry mieszczą się w wielkościach poddanych analizie. Decyzja zawiera załącznik graficzny w kształcie nie naruszającym przepisów. Sąd stwierdził także, że inwestor również nie kwestionował prawidłowości ustalonych w decyzji warunków, w tym parametrów czy gabarytów rozbudowy, które zawiera wniosek z dnia 16 lipca 2014 r. Zdaniem Sądu niewątpliwie spełnione zostały ustanowione w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy. W wyniku skargi kasacyjnej od tego wyroku, wniesionej przez B. i M. Sz., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 września 2018 r., sygn. akt II OSK 1443/18, uchylił zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r., nr [...] Sąd uznał za zasadne zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego i związanego z nimi naruszenia przepisów postępowania przez niewyjaśnienie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wskazał, że dokonana przez Sąd I instancji ocena, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie wymagała uzgodnienia, nie została poprzedzona właściwym wyjaśnieniem sprawy przez orzekające w sprawie organy administracji. Stwierdzenie, że taki wymóg nie zachodzi w niniejszej sprawie zostało dokonane przedwcześnie, a dodatkowo na podstawie błędnie zastosowanego przepisu prawa materialnego. NSA wskazał, że decyzja SKO w L. wydana została w dniu 18 lutego 2015 r. Zgodnie z treścią art. 53 ust. 4 pkt 11 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 poz.199) - dalej u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej decyzji, decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej w odniesieniu przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem właściwym jest marszałek województwa lub dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej (lit. a) oraz do obszarów, o których mowa w art. 88d ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145), w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (lit. b). Dalej sąd omówił szczegółowe unormowania ustawy Prawo wodne w tym (między innymi) art. 17 pkt 2 tejże ustawy, w świetle którego obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią określone przez właściwego dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej na podstawie przepisów dotychczasowych uwzględnia się przy sporządzaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy, do dnia przekazania map zagrożenia powodziowego organom sporządzającym te dokumenty i uznaje się za obszary szczególnego zagrożenia powodzią, w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 6c ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Mając na względzie omówione przepisy Sąd stwierdził, iż w sprawie należało wyjaśnić jakie jest położenie objętej wnioskiem inwestora nieruchomości na mapie zagrożenia powodziowego, a gdyby takiej mapy nie było - na sporządzonym przez dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej studium ochrony przeciwpowodziowej. Zdaniem Sądu, odwołanie się przez Sąd I instancji wyłącznie do treści studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w tym zakresie i stwierdzenie na jego postawie, że decyzja o warunkach zabudowy nie wymagała uzgodnienia, nie uwzględnia treści przepisów wskazanych w motywach wyroku. W konsekwencji zdaniem Sądu okazał się także zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przez brak uchylenia zaskarżonej decyzji mimo stwierdzenia uchybień przepisom postępowania administracyjnego, wskutek błędnego uznania, że nie miały one wpływu na wynik sprawy, jako że jest konsekwencją naruszenia wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego. Dodatkowo Sąd wskazał, że przepisy odrębne (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.) mogą sprzeciwiać się udzieleniu warunków zabudowy. Jak bowiem wynika z art. 881 ust. 1 p.w., na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zabrania się wykonywania robót oraz czynności, utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe. Dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze decyzji, zwolnić od zakazu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, określając warunki niezbędne dla ochrony jakości wód, jeżeli nie spowoduje to zagrożenia dla jakości wód w przypadku wystąpienia powodzi (art. 40 ust. 3 i art. 881 ust. 2 p.w. - t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 145 z późn. zm.). Jednakże wskazane okoliczności nie były wyjaśniane ani rozważane w toku postępowania. Jak zaś wynika z dołączonej do odpowiedzi na skargę kasacyjną decyzji inwestor wystąpił o wydanie takiej decyzji dla terenu objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i uzyskał zwolnienie od zakazów obowiązujących na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Miało to miejsce jednakże już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzje organów obu instancji. Co dalej istotne, w sprawie mają także zastosowanie art. 153 Ppsa, w świetle którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie; a także art. 190 tej ustawy, który stanowi, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W tym kontekście trzeba przytoczyć końcowy akapit uzasadnienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, zapadłego w sprawie II OSK 762/16 i zawarte tam oceny i wskazówki, że "przywołane przez Sąd pierwszej instancji przesłanki eliminacji z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji nie uzasadniały zastosowania konstrukcji prawnej z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Dlatego też (...) uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania. Ponownie rozpoznając skargę i dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy ocenić prawidłowość zastosowania w tej sprawie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwzględnieniem powyżej przedstawionego stanowiska". Natomiast rozpoznając po raz drugi sprawę NSA wskazał na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. kwestii położenia planowanej inwestycji w odniesieniu do ochrony przeciwpowodziowej. Mając na względzie dotychczasowe uwagi, zdaniem sądu w tym składzie, organy w toku obecnie kontrolowanego postepowania zastosowały się do wskazówek, zawartych w motywach prawomocnych orzeczeń sądowych. Sądy nie podniosły bowiem w swoich uzasadnieniach że, planowana inwestycja nie stanowi kontynuacji funkcji zabudowy, w rozumieniu przywołanego przepisu art. 61 ustawy planistycznej. Wykonana przez uprawnionego urbanistę zarówno analiza, jak i następnie sformułowany na jej podstawie projekt decyzji zawierają elementy, do zawarcia których obligują kompetentny organ przepisy prawa powszechnie obowiązujące i zostały one szczegółowo omówione wcześniej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerwca 2008 r. (sygn. akt II OSK 58/07) wskazał, że pojęcie kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, aby mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy, a przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu. Zatem w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uznawane uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i z nią nie kolidujące, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony. Trzeba pamiętać, że omawiany przepis że odnosi się do "kontynuacji funkcji", a nie aktualnego wykorzystania konkretnych, znajdujących się w terenie analizowanym obiektów. Zatem nie chodzi o to czy w dacie sporządzania analizy (wydawania decyzji) jest wykonywana np. działalność produkcyjna w konkretnym obiekcie, tylko czy są to obiekty o takim właśnie charakterze. Wbrew zarzutom skarżących, jak wynika z analizy została ona zaakceptowana przez odpowiedni organ w dniu 21 listopada 2018 r., zatem nie jest pozbawiona atrybutu aktualności. Trzeba także pamiętać, że decyzja lokalizacyjna jest pierwszą decyzją, a wszelkie zarzuty dotyczące kwestii związanych z prawem budowlanym, lub przepisami wykonawczymi do tej ustawy, mogą być rozważane dopiero w toku postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę, o ile do takiego postępowania dojdzie. Niezasadne jest zgłaszanie wątpliwości odnośnie do decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Zlewni Gospodarki Wodnej we W. z dnia [...] r., Uzgodnienie to zostało wydane przez kompetentny organ, nie zaskarżone w trybie instancyjnym i wiąże organ lokalizacyjny. Bez znaczenia pozostaje także podnoszona okoliczność, że skarżący nie wyrażają zgody na planowaną inwestycję. Trzeba powiem przypomnieć, że organy są obowiązane działać w ramach i na podstawie prawa. Żaden zaś przepis powszechnie obowiązujący nie uzależnia realizacji planowanej inwestycji od zgody osób trzecich (przykładowo sąsiadów). Jeśli chodzi o kwestię położenia kanału M. w kontekście sfałszowania mapy należy dodać, że po pierwsze jak wynika z akt sprawy to postępowanie przed organami ścigania toczyło się już wcześniej, nadto organ do tej kwestii odniósł się w decyzji, a poza tym wynik postępowania karnego może (ewentualnie) stanowić podstawę do wszczęcia postepowania nadzwyczajnego. Dalej trzeba powiedzieć, że Sąd nie podziela zarzutów skargi, jakoby kwestionowane decyzje naruszały przepisy postępowania w stopniu uprawniającym do eliminacji orzeczeń z obrotu prawnego. Nie podzielił także sąd zarzutu jakoby skarżone decyzje naruszały, wskazane w skargach przepisy prawa cywilnego, dotyczące własności (art. 140 i 144 kc). Skargi nie precyzują na czym owo naruszenie miałoby polegać. Sąd zaś dokonując analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy nie znalazł podstaw do uznania, że skarżone decyzje naruszają prawo materiale cywilne. Wbrew zarzutom skargi, zdaniem sądu, organy, orzekając obecnie, wypełniły wskazówki sądu zawarte w motywach wyroków, o czym była mowa wcześnie. Reasumując, skargi, wobec bezzasadności podlegały oddaleniu, stosownie do treści art. 151 ppsa.