II SA/Bk 493/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 października 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy społecznej w formie świadczenia pieniężnego w ramach wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i domu na lata 2019 - 2023" oddala skargę W dniu [...] kwietnia 2020 r. J. G. (powoływany dalej jako: "Skarżący") złożył do Ośrodka Pomocy Społecznej w W. wniosek o pilną pomoc społeczną w formie pieniężnej (o którą zwrócił się we wszystkich wnioskach, na które otrzymał decyzję odmowne oraz te, które pozostawiono bez rozpoznania) na: zakup węgla, zakup pieca tzw. kozy do ogrzania domu, gdyż stary jest już mocno poprzepalany i nieszczelny, co grozi pożarem i zatruciem czadem, ocieplenie i remont częściowo spróchniałego i załamanego sufitu, na wymianę dwóch nieszczelnych i spróchniałych okien w zajmowanym pokoju, zakup ubrania i butów na zimę, wymianę starej aluminiowej instalacji, pomoc społeczną na dojazdy do gabinetu rehabilitacyjnego w W., na dojazdy do lekarzy specjalistów na skierowania do poradni specjalistycznych, na zakup okularów, zakup dresu i obuwia do rehabilitacji, wykup potrzebnych leków także tych bez recepty, maści przeciwzapalnych i rozgrzewających, na dojazdy do lekarzy specjalistów w Ł. i lekarza rodzinnego oraz zasiłku ceowego na ciepłe posiłki lub dostarczenie takich posiłków do domu. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w W. przyznał pomoc społeczną w formie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku w wysokości 50,00 zł miesięcznie na okres od 1 kwietnia 2020 r. do 31 sierpnia 2020 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie ze wskazaniami zawartymi w decyzji z dnia [...] maja 2019 r. [...] dotyczącymi treści art. 107 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej rozpatrzył wniosek J. G. na podstawie wywiadu środowiskowego z dnia [...] grudnia 2019 r., posiadanej dokumentacji oraz rozmowy telefonicznej przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2020 r. Na tej podstawie organ stwierdził, że zachodzi potrzeba udzielenia świadczenia pieniężnego zgodnie z uchwałą Nr 140 Rady Ministrów z dnia 15 października 2018 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego programu wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania "na lata 2019 - 2023". Zgodnie z założeniami powyższego programu gminy udzielają wsparcia osobom spełniającym warunki otrzymania pomocy wskazane w ustawie z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej oraz spełniającym kryterium dochodowe w wysokości 150 %kryterium o którym mowa w art. 8 ww. ustawy. W oparciu o powyższe organ I instancji ustalił, że J. G. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, zamieszkuje drewniany dom o powierzchni 80 m, gdzie zajmuje dwa pomieszczenia: pokój i kuchnię o łącznej powierzchni 40 m2, dom jest bez bieżącej wody, łazienki, bez wc, ogrzewany piecem węglowym. Wnioskodawca posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wydane przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności , a niepełnosprawność orzeczona jest do [...] sierpnia 2020 r. Wnioskodawca prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni 7,05 ha fizycznych, co daje 2,7475 ha przeliczeniowych. W miesiącu marcu uzyskał dochód w wysokości 846,23 zł miesięcznie pomniejszony o składkę KRUS w wysokości 136,00 zł miesięcznie, co stanowi 710,23 zł. Powyższe okoliczności, zdaniem organu I instancji uzasadniły przyznanie wnioskodawcy pomocy społecznej w formie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku w wysokości 50,00 zł. Końcowo organ zasygnalizował, że sikoro wnioskodawca jest producentem żywności, to sam może częściowo zaspokoić swoje potrzeby w tym względzie. Z przedmiotową decyzją nie zgodził się J. G. i wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. W odwołaniu tym wskazał, iż powyższa decyzja odmowna narusza wszelkie przepisy prawa, dyskryminuje jego osobę oraz zarzucił organowi wydanie dwóch decyzji do jednego wniosku oraz naruszenie obowiązujących przepisów, w tym Konstytucji RP, ustawy o pomocy społecznej, kpa oraz ustawy o pracownikach samorządowych, ustawy o rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych oraz jawną dyskryminację jego osoby. W dalszej części odwołania skarżący powielił argumentację powołaną w poprzednich odwołaniach zarzucając pracowników zarówno OPS w W. jak i Kolegium fałszowanie dokumentacji, pomawianie i dyskryminację jego osoby i zażądał od organu aby ten zwrócił się do Instytutu Żywności i Żywienia oraz do Instytutu Ekonomiki Rolnictwa o wydanie opinii dotyczących jego sytuacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] maja 2020r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w części rozstrzygniętej w punkcie 1 i orzekając w tym zakresie przyznało J. G. pomoc społeczną w formie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku w ramach wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i domu na lata 2019 - 2023" w wysokości 100 zł miesięcznie na okres od 1 kwietnia 2020 r. do 31 sierpnia 2020 r. (pkt 1), a w pozostałej części utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium w pierwszej kolejności przypomniało cele pomocy społecznej (art. 3 ust. 1 ustawa o pomocy społecznej), podkreślając, że rodzaj, forma i rozmiar świadczeń z pomocy społecznej powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 u.p.s.). Dalej powołując się art. 8 u.p.s., wskazało, że prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 53a i art. 91, przysługuje: (1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 701 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej", (2) osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 528 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym na osobę w rodzinie", (3) rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, zwanej dalej "kryterium dochodowym rodziny" - przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społeczne. Nawiązując do powyższych kryteriów Kolegium, za organem I instancji, ustaliło, że dochód J. G. w miesiącu marcu 2020 wyniósł 710,23 zł (2,7475 ha x 308 zł = 846,23 zł - 136 zł składka KRUS). Powołując się zaś na zapisy uchwały Rady Ministrów Nr 140 z dnia 15 października 2018 r. w sprawie ustalenia wieloletniego programu finansowego gmin w zakresie dożywiania "Posiłek w szkole i domu" na lata 2019 - 2023 r. oraz uchwały Rady Gminy W. z dnia [...] stycznia 2019 r. w sprawie podwyższenia kryterium dochodowego uprawniającego do zasiłku celowego na zakup żywności lub posiłków w ramach wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i w domu" na lata 2019 – 2023, Kolegium wywiodło, że J. G. jest uprawniony do uzyskania wsparcia ww. programu. Niemniej jednak organ II instancji stanął na stanowisku, że z uwagi na obecną sytuację w kraju, w tym ceny żywności kwota 50 zł miesięcznie jest kwotą niewystarczającą, a jedynie symboliczną, co nie realizuje założeń powyższego programu. Mając to na względzie Kolegium uznało, że we wskazanym okresie należy przyznać skarżącemu świadczenie pieniężne w wysokości 100 zł miesięcznie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożył J. G., zarzucając, że narusza ona wszelkie przepisy prawa, Konstytucję RP i dyskryminuje jego osobę. Wyjaśnił, że nie rozumie, jakiej podstawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. przyznało mu 100 zł, skoro zgodnie z ustawą o pomocy społecznej, taką pomoc w postaci zasiłków przyznają ośrodki pomocy społecznej, a ustawa o samorządowych kolegiach odwoławczych nie daje prawa zakłamanym pracownikom kolegiów do przyznania zasiłków z pomocy społecznej. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z 20 sierpnia 2020r. precyzującym zarzuty skargi pełnomocnik skarżącego zarzucił zaskarżonej decyzji: 1) przekroczenie granic uznania administracyjnego poprzez oparcie decyzji na założeniu, że świadczenie pieniężne w wysokości 100 zł miesięcznie na zakup posiłku jest adekwatne i wystarczające do sytuacji życiowej, finansowej i zdrowotnej, w jakiej znajduje się skarżący, podczas gdy z uwagi na trudną sytuację życiową skarżącego zasadne jest przyznanie mu pomocy społecznej w ramach wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i domu na lata 2019-2023" w formie posiłku, z dowiezieniem go do miejsca zamieszkania skarżącego, ewentualnie poprzez przyznanie świadczenia pieniężnego w kwocie wielokrotnie wyższej niż kwota 100 zł miesięcznie, mając na względzie, że pełnowartościowy gorący posiłek kosztuje 25 zł dziennie; 2) błędną analizę i sprzeczność wysnutych wniosków z poczynionymi ustaleniami faktycznymi i materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie poprzez uznanie, że świadczenie pieniężne w wysokości 100 zł miesięcznie na zakup posiłku będzie wystarczające do realizacji założeń i celów programu "Posiłek w szkole i domu na lata 2019-2023", w sytuacji gdy jest to kwota zaledwie symboliczna, biorąc pod uwagę sytuację ekonomiczną panującą w Polsce i ceny żywności oraz sytuację życiową, finansową i zdrowotną skarżącego; 3) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj. naruszenie art. 7, art. 8 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego w zakresie sytuacji majątkowej, osobistej, zdrowotnej i życiowej skarżącego, skutkujące przyznaniem mu świadczenia pieniężnego w wysokości 100 zł miesięcznie, w miejsce posiłku z dowiezieniem go do miejsca zamieszkania skarżącego, ewentualnie świadczenia pieniężnego w kwocie wielokrotnie wyższej niż kwota 100 zł miesięcznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja w przedmiocie przyznania pomocy społecznej w formie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku w ramach wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i domu na lata 2019-2023", nie narusza przepisów prawa w jakimkolwiek stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2019 r., poz. 2325, ze zm. - dalej "p.p.s.a."). Zdaniem sądu, nie zaistniały nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone właściwie, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a podjęte rozstrzygnięcie odpowiada przepisom prawa. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że kontrolowana sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 pkt 3 zzs⁴ ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz. U. 2020 r. poz. 374 ). Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja o przyznaniu skarżącemu pomocy społecznej w formie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku w ramach wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i domu na lata 2019-2023 w kwocie 100 zł miesięcznie, w okresie od 1 kwietnia 2020 r. do 31 sierpnia 2020 r. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1507 ze zm., dalej w skrócie: "u.p.s."). Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.ps. pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zadaniem pomocy społecznej jest wspieranie osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka, a także zapobieganie wskazanym w art. 2 ust. 1 ustawy trudnym sytuacjom przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem (art. 3 ust. 1 i 2 u.p.s.), przy czym rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, zaś potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 u.p.s.). Jak wynika natomiast z treści art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s., prawo do świadczeń z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kryterium wynoszącego 701 zł, przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społeczne. W ocenie sądu, Kolegium w uzasadnieniu swej decyzji dokonało właściwej wykładni i właściwie zastosowało przepisy ustawy o pomocy społecznej. Przechodząc do merytorycznej weryfikacji zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, iż objęta programem rządowym pomoc przewidziana w uchwale Rady Ministrów nr 140 z dnia 15 października 2018 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i w domu" na lata 2019 -2023 (M.P. z 2018r., poz. 1007), realizowana jest w trybie przewidzianym w przepisach u.p.s. i prawidłowo należy ją zakwalifikować jako formę zasiłku celowego, o jakim mowa w art. 39 tej ustawy. W świetle tej regulacji w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (art. 39 ust. 2 u.p.s.). Pozostaje to w spójności z treścią przepisów powołanej uchwały Rady Ministrów, z której wynika m.in., iż program na szczeblu gminy realizują samorządowe jednostki organizacyjne pomocy społecznej przy udziale właściwych jednostek organizacyjnych gminy, zaś do zadań gminy (wójta, burmistrza, prezydenta miasta) należy przyznawanie pomocy za pośrednictwem kierowników ośrodków pomocy społecznej wynikającej z Programu. W tym miejscu trzeba też przypomnieć, że przewidziane w ustawie o pomocy społecznej prawo do zasiłku celowego oparte jest na konstrukcji uznania administracyjnego. Organ administracji działający na podstawie przepisów prawa materialnego przewidujących uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, jest obowiązany – zgodnie z zasadą z art. 7 k.p.a. załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków". Kontrola decyzji uznaniowej dokonywana przez Sąd sprowadza się do badania czy organ przy wydaniu tej decyzji nie przekroczył granic uznania dozwolonego prawem oraz czy właściwie ocenił stan faktyczny sprawy i czy należycie uzasadnił rozstrzygnięcie z uwzględnieniem zwrotów niedookreślonych wyrażonych w/w normie. Organ orzekając w konkretnej sprawie może, a nie musi przyznać wnioskowaną pomoc, oceniając sytuację wnioskodawcy. Wybór taki nie może być dowolny i musi wynikać z wszechstronnego oraz dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych danej sprawy (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 kwietnia 2014r. sygn. akt IV SA/Po 1114/13, wyroki NSA z dnia 9 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 1192/12 oraz z dnia 21 marca 2012r. sygn. akt I OSK 1920/11, dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący spełniała kryterium dochodowe, jak i podmiotowe ustanowione uchwałą Nr 140 Rady Ministrów z dnia 15 października 2018r. w sprawie ustanowienia wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i w domu" na lata 2019-2023 (M.P. z 2018 r., poz. 1007) oraz uchwałą Rady Gminy W. z dnia [...] stycznia 2019 r. w sprawie podwyższenia kryterium dochodowego uprawniającego do zasiłku celowego na zakup żywności lub posiłków w ramach wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i w domu" na lata 2019 - 2023 warunkujące skorzystanie z tej formy pomocy. Organy obu instancji pozytywnie ustosunkowały się do żądania skarżącego wyrażonego we wniosku z [...] kwietnia 2020r. z tymże SKO stanęło na stanowisku, że z uwagi na obecną sytuację w kraju, w tym ceny żywności przyznana kwota 50 zł miesięcznie jest kwotą niewystarczającą, a jedynie symboliczną, która nie daje gwarancji realizacji założeń powyższego programu. Mając powyższe na względzie Kolegium przyznało skarżącemu świadczenie pieniężne w wysokości 100 zł miesięcznie. Jak wynika z treści kontrolowanej decyzji przy określaniu takiej wysokości pomocy wzięto pod rozwagę sytuację życiową skarżącego, a także możliwości finansowe organu oraz potrzeby innych osób wymagających wsparcia ze strony instytucji pomocy społecznej. W ocenie sądu, a wbrew zarzutom skargi, Kolegium wydając powyższe rozstrzygnięcie nie przekroczyło granic uznania administracyjnego, bowiem przekonująco przedstawiło powody dla których uwzględniło żądanie skarżącego oraz przedstawiło funkcje przepisów prawa znajdujących w niniejszej sprawie zastosowanie. Ustalenia SKO, jak i organu I instancji znajdują odbicie w należycie zebranym materiale dowodowy, który stanowi przede wszystkim wywiad środowiskowy. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach organy muszą realizować cele powierzone im w ustawie o pomocy społecznej. Wymaga to oceny nie tylko niezbędnych potrzeb życiowych osób uprawnionych do tych świadczeń, ale także własnych środków finansowych. Organy pomocy społecznej są zatem upoważnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. W ramach pomocy społecznej nie jest zatem możliwe zaspokojenie wszystkich, nawet uzasadnionych, potrzeb osób uprawnionych do przedmiotowych świadczeń (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 201/17). Ponadto zauważyć należy, że dokonywana przez sąd kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów. Skład orzekający przeprowadził kontrolę legalności podjętych w sprawie decyzji administracyjnych w tak określonych granicach i uznał, że rozstrzygając o przyznaniu skarżącemu świadczenia pieniężnego w kwocie 100 zł organy obu instancji dokonały wystarczających ustaleń, co do stanu faktycznego oraz trafnie oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, zgodnie z zasadami regulującymi postępowanie administracyjne, a więc zgodnie z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Na tej podstawie słusznie uznały, że ustalone i uwzględnione okoliczności, mające wpływ na podjęte rozstrzygnięcie, uzasadniały przyznanie skarżącemu tego świadczenia w kwocie 100 zł. Zaskarżone decyzje, wydane w ramach uznania administracyjnego, znalazły oparcie w materiale dowodowym sprawy, a uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Nie stanowi przy tym przedmiotu sporu, czy skarżący spełnia kryteria do przyznania pieniężnego na zakup posiłku w ramach wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i domu na lata 2019-2023", gdyż wniosek o przyznanie takiego świadczenia został przez organu uwzględniony. Sporna jest jedynie wysokość tego świadczenia. Oczywiście nie można nie zgodzić się z pełnomocnikiem skarżącego, że sytuacja materialna skarżącego, a także osobista (zdrowotna), jest trudna. Podkreślić jednak należy, że sąd, w ramach swych kompetencji może jedynie badać legalność decyzji administracyjnej, a więc jej prawidłowość w kontekście przepisów prawa. Te z kolei nakazują organom pomocy społecznej "wspierać osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwić im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka" (art. 3 ust. 1 u.p.s.). Obowiązek pomocy społecznej "wspierania" osób potrzebujących nie oznacza, że organy są obowiązane utrzymywać osoby potrzebujące w pełnym zakresie i finansować wszelkie ich potrzeby. Stanowi o tym art. 3 ust. 4 u.p.s. wskazujący, że "potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej". W tym miejscu należy zaakcentować, co trafnie uwypukliło też Kolegium, że z programu rządowego "Posiłek w szkole i w 2019 - 2023" finansowane są również posiłki dla innych osób, a przeciętny koszt obiadu na terenie miasta Łomża to wydatek rzędu 15 zł. Gmina W., wbrew oczekiwaniom wyrażonym przez pełnomocnika skarżącego, nie ma zaś podpisanej umowy na przygotowywanie i dostarczanie gorących posiłków, albowiem jest to mała miejscowość, w której przedsiębiorstwa świadczące tego typu usługi nie funkcjonują, a dowożenie posiłków z i rozwożenie po terenie całej gminy byłoby kosztowne. Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, iż organy pomocy społecznej udzielają systematycznie wsparcia skarżącemu, w miarę posiadanych środków, w tym w m.in. formie zasiłków celowych, przyznanie pomocy społecznej w formie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku w kwocie 100 zł, nie posiada cech dowolności, a organy obu instancji, rozpatrując wniosek skarżącego nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Ponadto, zaskarżona decyzja została oparta na prawidłowo i wszechstronnie ustalonych okolicznościach sprawy, niezasadny pozostaje zatem zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.