VII SA/Wa 456/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Mirosław Montowski, , Sędzia WSA Grzegorz Antas, Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 listopada 2020 r. sprawy ze skargi [...] w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2020 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], na podstawie art. 59 ust. 1 w związku z art. 55 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2017r., poz.1332 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku inwestora [...]sp. z o.o. s. k. w [...], udzielił pozwolenia na użytkowanie inwestycji: galeria handlowo-usługowa z garażem otwartym, czterema zjazdami z drogi gminnej wewnętrznej - ul. [...], drogi i chodniki wewnętrzne, odwodnienie terenu, oświetlenie terenu, parkingi terenowe, przyłącze wodne, przyłącze kanalizacji sanitarnej, przyłącze kanalizacji deszczowej, przyłącze telekomunikacyjne, linie kablowe nn i sn od złącza kablowego do trafostacji w budynku, przebudowa istniejącej kanalizacji teletechnicznej, zieleń, ogrodzenie, w rejonie ulic: [...], [...], [...], [...], dz. nr [...], [...], [...], [...], [...]obręb [...], w zakresie zgodnym z wnioskiem. W uzasadnieniu organ wskazał, że inwestycja realizowana jest na podstawie decyzji Starosty [...]nr [...]z dnia [...].06.2012 r.; przeniesiona decyzją nr [...]z dnia [...].10.2013 r., następnie decyzją nr [...]z dnia [...].12.10.2013 r., zmieniona decyzją nr [...]z dnia [...].10.2014 r., zmieniona decyzją nr [...]z dnia [...].11.2016 r., przeniesiona decyzją nr [...]z dnia [...].08.2017 r., zmieniona decyzją nr [...]z dnia [...].09.2017 r. - Starosty [...]. Postanowieniem z dnia [...].11.2017 r. organ nadzoru budowlanego wezwał inwestora do uzupełniania wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Inwestor uzupełnił wniosek, następnie złożył wniosek o przeprowadzenie kontroli obowiązkowej. Dalej organ powiatowy wskazał, że zgodnie z art. 55 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. Organ wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59 a ustawy. W dniach [...]-[...]listopada 2017 r. PINB przeprowadził kontrolę obowiązkową, która potwierdziła wykonanie inwestycji zgodnie z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę. Po analizie i stwierdzeniu kompletności wymaganych dokumentów, stosownie do art. 59 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane udzielono pozwolenia na użytkowanie.   [...]w [...]wnioskiem z [...] listopada 2019r. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w [...]z dnia [...]listopada 2017r. nr [...]. W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że jest jednostką organizacyjną Miasta [...] w zakresie m.in. dróg gminnych. Z tego względu przysługuje mu status strony w obecnym postępowaniu. Nadto brał udział jako strona w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. [...] w [...] wskazał, że w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, trzykrotnie dokonywał uzgodnień projektu budowlanego w zakresie swojej właściwości. Były to uzgodnienia: [...]z dnia [...]lipca 2011r., [...]z dnia [...]października 2013r., [...]z dnia [...] października 2016r. Pierwsze uzgodnienie było podstawowe, a dwa kolejne dotyczyły wniosków o zmianę projektu budowlanego i nie wyłączały stosowania pierwszego uzgodnienia. Uzgodnienie podyktowane było koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu komunikacyjnym, koniecznością zapewnienia drożności tego ruchu, dostosowaniem ruchu komunikacyjnego do rozmiarów inwestycji polegającej na budowie dużej galerii handlowej. Jednym z warunków, których nie dopełnił inwestor w trakcie budowy inwestycji, a które pominął organ nadzoru budowlanego przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, był określony w uzgodnieniu nr [...]z dnia [...] lipca 2011r. wymóg połączenia drogi wojewódzkiej nr [...]tj. ul. [...], poprzez drogi wewnętrzne tj. ul. [...]i ul. [...], ze zjazdami do [...]. Wskazane zostały założenia techniczne do sporządzenia projektu drogowego. Określone w uzgodnieniach wymogi nigdy nie zostały uchylone. W decyzji pozwolenia na budowę z [...]czerwca 2012r. nr [...], obszar oddziaływania obiektu obejmuje działkę drogową nr [...]. Zjazdy do obiektu galerii łączą się z działką nr [...]- ul. [...], a następnie ul. [...]i ul. [...]. Z tego względu niezbędne były również uzgodnienia z [...]we [...], które również nie zostały przez inwestora spełnione. PINB wydalając decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, musiał sprawdzić, czy inwestor spełnił wszystkie wymogi określone pozwoleniem na budowę. Uzgodnienia stanowiły część projektu budowlanego. Warunki, określone w uzgodnieniach, nie zostały wykonane. Świadczy o tym decyzja [...]we [...]z [...]lipca 2015r. nr [...], jak i pisma [...]z [...].11.2018r. i [...].04.2019r., potwierdzające brak ich wykonania przez inwestora. Obszaru oddziaływania kwestionowanej inwestycji obejmuje wskazane drogi gminne i drogę publiczną. Decyzja PINB rażąco narusza art. 59a ustawy Prawo budowalne, przez dopuszczenie do użytkowania obiektu, który nie spełniał wymogów pozwolenia na budowę. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...]grudnia 2019 r. nr [...], na podstawie art. 61 a § 1 oraz art. 156 § 1 i art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018r., poz. 2096, dalej jako k.p.a.), po analizie wniosku [...] w [...]o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...]listopada 2017 r. nr [...] o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie galerii handlowo-usługowej w rejonie ulic: [...], [...], [...], [...], dz. nr [...], [...], [...], [...] (po podziale działki nr [...]), [...]obręb [...]- odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...]listopada 2017 roku. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że wszczęcie każdego postępowania wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu administracji, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące jego dopuszczalność. Na tym etapie postępowania organ administracyjny bada m.in. legitymację procesową strony, która występuje z wnioskiem, a więc ustala, czy przysługuje jej przymiot strony postępowania. Stwierdzenie przez organ, że wnoszący o wszczęcie postępowania nie jest stroną postępowania, następuje w formie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania wydanego w trybie art. 61 a § 1 k.p.a. Z treści art. 61 a § 1 k.p.a. wynikają dwie samodzielne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. Decyzja PINB w [...]z dnia [...]listopada 2017 r. została wydana na podstawie art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego zgodnie, z którym: organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a. Stosownie do art. 59 ust. 7 ww. ustawy: stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor, a w przypadku inwestycji [...]-i Prezes [...]. Z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2190/15, wynika, że stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Zwrot "w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie" ma szeroki zakres pojęciowy i należy uznać, że nie jest on tożsamy z wąsko ujętym sformułowaniem "postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie". Zatem "sprawa pozwolenia na użytkowanie" oznacza również sprawę prowadzoną w ramach postępowania nadzwyczajnego. W wyroku NSA z 8 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1894/11, Sąd stwierdził, iż przepis art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, zawęża krąg podmiotów mogących być stroną postępowania w stosunku do definicji strony, wynikającej z art. 28 k.p.a. Podmiotem tym może być tylko inwestor, co w konsekwencji wyłącza możliwość uzyskania statusu strony przez inne podmioty, chociażby miały one interes prawny w innych postępowaniach dotyczących inwestycji objętej decyzją o pozwoleniu na użytkowanie, np. o wydanie pozwolenia na budowę. Ograniczenie to rozciąga się również na postępowania prowadzone w trybach nadzwyczajnych dotyczące decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W postępowaniach tych stroną postępowania również może być tylko i wyłącznie inwestor, ewentualnie organ w przypadku wszczęcia postępowania z urzędu w stosunku do decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W niniejszej sprawie inwestor uzyskał pozwolenie na użytkowanie inwestycji po stwierdzeniu przez organ nadzoru budowlanego I stopnia jej wykonania zgodnie z pozwoleniem na budowę. Wobec czego wniosek o stwierdzenie nieważności został wniesiony przez podmiot, któremu nie przysługuje przymiot strony. Z postanowieniem organu wojewódzkiego z dnia [...]grudnia 2019 r. nie zgodził się [...]w [...], wnosząc zażalenie.   Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...]stycznia 2020 r., znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia [...]w [...]na postanowienie [...]WINB z dnia [...]grudnia 2019 r. - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że zgodnie z art. 61 a § 1 k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W rozpatrywanej sprawie wystąpiła przyczyna podmiotowa niedopuszczalności wszczęcia postępowania. Za niedopuszczalne należy uznać wszczęcie postępowania na wniosek [...]w [...]ze względu na brzmienie przepisu art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), stanowiącego, że stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Inwestorem kwestionowanej inwestycji był [...]sp. z o.o. s. k. Przepis art. 59 ust. 7 ustawy Prawo budowlane jest regulacją szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a. W przypadku postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie stroną jest wyłącznie inwestor. Zgodnie ze stanowiskiem NSA (wyrok z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2179/12), art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego ma zastosowanie tylko w stanie prawnym i faktycznym, w którym inwestor uprzednio uzyskał pozwolenie na budowę, a następnie realizuje proces budowlany zgodnie z pozwoleniem na budowę. Tylko w takim przypadku można uznać, że interesy innych podmiotów, które były podnoszone i podlegały ocenie we wcześniejszych etapach szeroko pojmowanego procesu budowlanego nie zostaną naruszone. Oznacza to, że zawężenie zakresu podmiotów jako stron postępowania na etapie pozwolenia na użytkowanie tylko do jednej strony (inwestora) jest skutkiem legalnego postępowania inwestora, który przystępując do użytkowania obiektu ma wykazać realizację inwestycji zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę. Powyższe ograniczenie kręgu rozciąga się także na postępowania nadzwyczajne prowadzone w stosunku do decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 146/10). Z akt sprawy wynika, że w stosunku do kwestionowanej inwestycji nie toczyło się postępowanie w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego. Przed wydaniem pozwolenia na użytkowanie, PINB w dniach [...]-[...]listopada 2017 r. przeprowadził obowiązkową kontrolę budowy, podczas której nie stwierdzono istotnych odstępstw od projektu budowlanego. Dalej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że organ, z którym podejmowane jest współdziałanie w wykonaniu ustawowego obowiązku (spoczywającego na obu podmiotach współdziałających), nie jest stroną tego postępowania, lecz jedynie bierze udział w procesie decyzyjnym, działając władczo i jednostronnie przez wydanie aktu administracyjnego indywidualnego w procesowej formie postanowienia. Skoro organ współdziałający nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., nie ma też żadnych uprawnień strony w tej sprawie. Powyższe potwierdza, że [...]w [...]pomimo, że brał udział w postępowaniu jako organ współdziałający, nie ma legitymacji do wniesienia wniosku o stwierdzenie nieważności. [...]w [...]nie posiada statusu strony, więc nie posiada legitymacji materialnoprawnej do wszczęcia nadzwyczajnego postępowania administracyjnego. Wobec braku legitymacji procesowej wnioskodawcy, GINB nie odnosił się merytorycznie do prawidłowości decyzji PINB w [...]z dnia [...]listopada 2017 r. [...] w [...]wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2020r. Zarzucając mu naruszenie: I. art. 6, 7, 8, 9, 10 i 11 oraz art. 61, art. 77 i nast. k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a., poprzez pozbawienie możliwości wszczęcia postępowania, pomimo, że posiada interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a., gdyż jest jednostką organizacyjną Miasta [...] w zakresie dróg gminnych, jest zarządcą drogi, był stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę; II. art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego oraz art. 28 k.p.a., poprzez błędne zastosowanie, gdyż przedmiotem żądania było stwierdzenie nieważności pozwolenia na użytkowanie wobec naruszenia warunków pozwolenia na budowę; III. art. 6, 7, 8, 9, 10 i 11 oraz art. 61, art. 77 i nast. k.p.a. w zw. z 59 ust. 7 Prawa budowlanego i w zw. z art. 28 k.p.a., poprzez zaniechanie rozpoznania wniosku, mimo że pozwolenie na użytkowanie wydane zostało z naruszeniem warunków pozwolenia na budowę; IV. art. 59, art. 59a, art. 55, art. 83 ustawy Prawo budowlane i art. 104 k.p.a., gdyż inwestycja nie została wykonana zgodnie z projektem budowlanym jak i pozwoleniem na budowę. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący ma statusu strony jako jednostka organizacyjna Miasta [...] w zakresie m.in. dróg gminnych, jest zarządcą drogi. Zarządca nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu jest stroną postępowania. W postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę był stroną. Stosownie do pozwolenia na budowę z [...]czerwca 2012r. nr [...], obszar oddziaływania obiektu obejmował działkę drogową nr [...]. Skarżący brał udział w uzgodnieniach na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę oraz zmian tej decyzji. Dokonał trzykrotnie uzgodnień w zakresie swojej właściwości jako uprawniony do nieruchomości drogowych. Wydawał uzgodnienia: [...]z dnia [...]lipca 2011r., [...]z dnia [...]października 2013r., [...] z dnia [...]października 2016r. Wniosek dotyczył stwierdzenia nieważności pozwolenia na użytkowanie, dlatego art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, nie wykluczał statusu stron innych podmiotów. W sytuacji, gdy pozwolenie na użytkowanie wydane zostało z naruszeniem pozwolenia na budowę, ograniczenie statusu strony nie istnieje i należy go badać w świetle art. 28 k.p.a. Jednym z warunków, których nie dopełnił inwestor w trakcie budowy inwestycji, a które pominął organ przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, był warunek określony w uzgodnieniu nr [...] z dnia [...] lipca 2011r. Przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie inwestor miał obowiązek wykonać projekt drogowy połączenie drogi publicznej wojewódzkiej nr [...]tj. ul. [...], poprzez drogi wewnętrzne tj. ul. [...]i ul. [...], ze zjazdami do [...]. Wskazane zostały techniczne założenia do projektu drogowego. Uzgodnienia określały warunki realizacji inwestycji, oraz stanowiły część projektu budowlanego. Wymogi zawarte w uzgodnieniach nigdy nie zostały uchylone w wyniku zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę. Dokonana przez organu interpretacja przepisów, narusza art. 21 ust. 3 i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP.   Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.). W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie jest słuszne, oparte na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym i prawnym, a także na prawidłowej wykładni art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 61 a § 1 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...]stycznia 2020 r., utrzymał w mocy postanowienie odmawiające wszczęcia na wniosek [...]w [...], postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB w [...]z dnia [...]listopada 2017 r., udzielającej pozwolenia na użytkowanie. Zgodnie z brzmieniem art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), stroną postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. W rozpatrywanej sprawie inwestorem był [...]sp. z o.o. s. k. Mimo, że wnioskodawca domagał się wszczęcia postępowania nadzwyczajnego - o stwierdzenie nieważności, które jest postępowaniem odrębnym, to do ustalenia kręgu stron, co do zasady, zastosowanie miał art. 59 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Użyty w tym przepisie zwrot "w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie" ma szeroki zakres pojęciowy i nie powinien być rozumiany jako odnoszący się jedynie do postępowania w sprawie "udzielenia pozwolenia na użytkowanie". Sprawa pozwolenia na użytkowanie, to również sprawa prowadzoną w ramach postępowania nadzwyczajnego. Dlatego zarówno w postępowaniu zwykłym, jak i nadzwyczajnym - zasadniczo stroną jest tylko inwestor. W tym kontekście wskazać należy, że budowa spornej inwestycji, prowadzona była na podstawie decyzji Starosty [...]z dnia [...]czerwca 2012 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę galerii handlowo-usługowej z garażem otwartym, czterema zjazdami z drogi gminnej wewnętrznej - ul. [...], drogi i chodniki wewnętrzne, odwodnienie terenu, oświetlenie terenu, parkingi terenowe, przyłącze wodne, przyłącze kanalizacji sanitarnej, przyłącze kanalizacji deszczowej, przyłącze telekomunikacyjne, linie kablowe nn i sn od złącza kablowego do trafostacji w budynku, przebudowę istniejącej kanalizacji technicznej, zieleń, ogrodzenie w [...], rejon ulic: [...], [...], [...], [...]. Decyzją Starosty [...]z dnia [...]sierpnia 2017r., nr [...], przeniesiono ww. decyzję na rzecz [...]sp. z o.o. s.k. Pokreślenia wymaga, że w stosunku do tej inwestycji nie toczyło się postępowanie w trybie art. 50-51 Prawo budowlane. Przed wydaniem pozwolenia na użytkowanie PINB przeprowadził w dniach [...]-[...]listopada 2017 r. obowiązkową kontrolę budowy, podczas której nie stwierdzono istotnych odstępstw od projektu budowlanego. Tym samym decyzja PINB z dnia [...] listopada 2017 r., będąca przedmiotem wniosku skarżącego, została wydana na podstawie funkcjonującej w obrocie prawnym decyzji Starosty [...]o pozwoleniu na budowę. Wydanie kwestionowanej decyzji zostało poprzedzone obowiązkową kontrolą budowy, podczas której organ nie stwierdził istotnych odstępstw od projektu budowlanego. Kolejnym elementem wskazującym na oczywisty brak interesu prawnego (pozwalającym na zastosowanie art. 61a § 1 k.p.a.) był fakt, iż [...]w [...]jako zarządca drogi w wykonaniu ustawowego obowiązku, brał udział w procesie decyzyjnym, działając władczo i jednostronnie przez wydanie uzgodnień w zakresie zjazdów wskazanych w przedłożonym projekcie budowlanym. Decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę można było wydać po dopełnienia warunku określonego w art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 2, art. 32 ust. 2, art. 33 ust. 2 pkt 1 i art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w związku art. 29 ust. 3 ustawy o drogach publicznych wymagane było uzyskanie uzgodnienia lokalizacji zjazdu z zarządcą drogi. Obowiązek uzyskania stanowiska innego organu wynikał z przepisu szczególnego. W sensie procesowym organ architektoniczno-budowlany związany był stanowiskiem organu uzgadniającego. Powyższe potwierdza, że [...]w [...]nie ma legitymacji do wniesienia o stwierdzenie nieważności, nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Potwierdzić należy również stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że nie był on uprawniony do badania prawidłowości udzielonego pozwolenia na użytkowanie w kontekście wykonania inwestycji zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, gdyż zakres przedmiotowego postępowania zdeterminowany był brakiem legitymacji procesowej wnioskodawcy. Bezzasadne okazały się zatem zarzuty materialnoprawne i procesowe - wskazane w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.