II SA/Wa 1634/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 marca 2021 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę Komendant Służby Ochrony Państwa rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2020 r., na podstawie art. 107 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 113 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 828 z poźn. zm.), zwolnił [...] SOP P. B. ze służby w Służbie Ochrony Państwa z dniem [...] marca 2020 r. Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), ze względu na interes społeczny tożsamy z interesem służby, rozkazowi personalnemu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Organ wskazał, że w dniu [...] czerwca 2018 r. Komendant Służby Ochrony Państwa, po przeprowadzonej analizie posiadanych materiałów w sprawie kierowania w dniu [...] maja 2018 r. w miejscowości C. gm. K. przez [...] SOP P. B. samochodem prywatnym w stanie nietrzeźwości, na podstawie art. 103 ust. 1,4 i 5 oraz 202 ust. 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. zawiesił w czynnościach służbowych wymienionego funkcjonariusza od dnia [...] czerwca 2018 r. do dnia [...] września 2018 r., nadając wzmiankowanej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności w oparciu o dyspozycję zawartą w treści art. 108 § 1 k.p.a. Następnie Komendant Służby Ochrony Państwa rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. przedłużył okres zawieszenia w czynnościach służbowych [...] SOP P. B. od dnia [...] grudnia 2018 r. do czasu ukończenia postępowania karnego. Powyższy rozkaz personalny został doręczony ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi strony w dniu 21 grudnia 2018 r. Od powyższej decyzji pełnomocnik w ustawowym terminie wniósł odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Organ wskazał, że w dniu [...] lutego 2020 r. do Służby Ochrony Państwa wpłynął nieprawomocny wyrok z dnia [...] stycznia 2020 r. z Sądu Rejonowego w S. [...] Wydziału Karnego informujący, iż [...] SOP P. B. uznano m.in.: 1. za winnego przestępstwa z art. 178a § 1 kk i wymierzono mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, 2. na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 kk warunkowo zawieszono wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na okres 2 lat próby, 3. na podstawie art. 71 § 1 kk orzeczono wobec oskarżonego karę grzywny 50 stawek dziennych po 40 złotych każda, 4. na podstawie art. 42 § 2 kk orzeczono wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na 5 lat. Organ wskazał, że zgodnie z art. 107 ust. 2 pkt 8 ustawy o Służbie Ochrony Państwa, funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 107 ust. 2 pkt 8 ustawy o Służbie Ochrony Państwa, tj. upłynął 12 miesięczny okres zawieszenia w czynnościach służbowych oraz nie ustały do dnia wydania niniejszej decyzji przyczyny tego zwieszenia. Okresy zawieszenia w czynnościach służbowych negatywnie wpływają na realizację zadań w SOP, dezorganizują jej pracę. Celem zwolnienia ze służby na podstawie art. 107 ust. 2 pkt 8 ustawy o Służbie Ochrony Państwa jest zminimalizowanie strat dla służby, jakie mogą wiązać się z długotrwałą nieobecnością funkcjonariusza. Przemawia za tym również interes społeczny, przejawiający się koniecznością ochrony finansów Skarbu Państwa, a wynikający z faktu, iż wymieniony będąc zawieszony w czynnościach służbowych otrzymuje połowę uposażenia według stanowiska służbowego, a nie realizuje ustawowych zadań w Służbie Ochrony Państwa ponad jeden rok. Jednocześnie wskazać należy, że do dnia wydania niniejszej decyzji nie ustały również przyczyny będące podstawą zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych, bowiem wyrok Sądu Rejonowego w S. [...] Wydziału Karnego z dnia [...] stycznia 2020 r. nadal nie jest prawomocny. w ocenie organu dalsze pozostawanie wymienionego na etacie Służby Ochrony Państwa przy jednoczesnym braku możliwości pełnienia służby z uwagi na zawieszenie w czynnościach służbowych do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego, który to termin nie jest znany, z punktu widzenia interesu społecznego byłoby nieuzasadnione. Organ dodał, że rozwiązanie stosunku służbowego z wymienionym jest w pełni adekwatną reakcją na zaistniałe wydarzenie. Materiał zebrany w toku przedmiotowego postępowania administracyjnego w sposób wystarczający daje podstawę do uznania, że charakter i okoliczności zdarzenia z udziałem [...] SOP P. B. uniemożliwiają dalsze pozostawienie go w służbie - co jest w pełni zgodne z interesem społecznym. Uwzględniając, iż niemożliwym jest tolerowanie w szeregach SOP funkcjonariusza naruszającego obowiązujący porządek prawny oraz narażającego na szwank dobre imię służby, zdaniem organu zasadne jest zwolnienie wymienionego funkcjonariusza ze służby w SOP. Organ podał, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności uwzględnia ważny interes społeczny przejawiający się szczególnymi zadaniami Służby Ochrony Państwa, jako formacji przeznaczonej do ochrony osób piastujących najważniejsze stanowiska w państwie i obiektów przez nich wykorzystywanych. Formacja jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego, adekwatnego i prawidłowego działania. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta SOP z dnia [...] marca 2020 r. Minister wskazał, że w sprawie jest niesporne, że P. B. został zawieszony - w okresie od dnia [...] czerwca 2018 r. do dnia [...] września 2018 r. - w czynnościach służbowych rozkazem personalnym Komendanta Służby Ochrony Państwa nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., z uwagi fakt, iż Prokurator Prokuratury Rejonowej w S. pismem z dnia [...] maja 2018 r. - w ramach prowadzonego w tej prokuraturze śledztwa o sygn. akt [...] – poinformował Komendanta Służby Ochrony Państwa o wydaniu postanowienia o przedstawieniu zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. Następnie Komendant Służy Ochrony Państwa rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. ponownie zawiesił ww. w czynnościach służbowych na okres do 3 miesięcy tj. od dnia [...] grudnia 2018 r. do dnia [...] grudnia 2018 r. Wobec złożonego przez pełnomocnika funkcjonariusza odwołania Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdyż decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przedmiotową decyzję doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 21 stycznia 2019 r. Organ wskazał, że niezależnie od powyższego rozkazem personalnym Komendanta Służby Ochrony Państwa nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. okres zawieszenia w czynnościach służbowych ww. został od dnia [...] grudnia 2018 r. przedłużony do czasu zakończenia postępowania karanego. Wobec złożonego przez pełnomocnika funkcjonariusza odwołania Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. utrzymał w mocy przedmiotowy rozkaz personalny. Ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 23 stycznia 2019 r. Minister wskazał, że następnie powyższe rozstrzygnięcie stało się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Podał, że postępowanie sądowoadministracyjne pozostaje w toku. Organ podał, że niezależnie od powyższego w dniu 11 lutego 2020 r. do Komendanta Służy Ochrony Państwa wpłynął wyrok Sądu Rejonowego Wydział [...] Kamy w S. z dnia [...] stycznia 2020 r. (sygn. akt [...]) uznający oskarżonego Pana P. B. za winnego przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. i wymierzający karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania orzeczonej wobec ww. kary pozbawienia wolności na okres 2 (dwóch) lat próby. Ponadto wobec P. B. orzeczono m.in. również zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 (pięciu) lat. Jak wynika z akt sprawy przedmiotowy wyrok – wobec złożonego przez pełnomocnika funkcjonariusza wniosku o uzasadnienie - nie jest prawomocny. Minister stwierdził, że w dniu wydawania przez Komendanta Służy Ochrony Państwa zaskarżonego rozkazu personalnego o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby, 12-miesięczny okres zawieszenia go w czynnościach służbowych upłynął, jak również nie ustała przyczyna będąca podstawą zawieszenia, gdyż toczące się przeciwko niemu postępowanie karne nie zostało prawomocnie zakończone. Oceniając we wskazanych kategoriach rozstrzygnięcie w przedmiocie zwolnienia P. B. ze służby, organ pierwszej instancji, zasadnie uznał, że przesłanki określone w tym przepisie zostały spełnione i prawidłowo - w granicach uznania administracyjnego - zwolnił wymienionego ze służby. Minister wskazał, że wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu, w toku postępowania administracyjnego udowodniono, że długotrwała nieobecność skarżącego w służbie miała wpływ zarówno na organizację, jak i efektywność działania jednostki Służby Ochrony Państwa, w której pełnił służbę. Z jednej strony absencja P. B. w służbie skutkowała zablokowaniem etatu i brakiem możliwości zatrudnienia na jego miejsce innego funkcjonariusza, z drugiej - stwarzała konieczność zapewnienia przez formację prawidłowej realizacji zadań, poprzez zobowiązanie funkcjonariuszy (dla których stanowiło to dodatkowe obciążenie), do wykonywania przez długi czas czynności skarżącego. Interes społeczny przejawiał się zatem w konieczności zapewnienia prawidłowej realizacji zadań formacji, w której skarżący pełnił służbę. Organ wskazał też, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zwraca się uwagę, że nie wymaga szczególnego dowodzenia fakt, iż każda długotrwała absencja funkcjonariusza w służbie negatywnie wpływa na funkcjonowanie formacji, w której pełni służbę i możliwość sprawnego realizowania ustawowych zadań, które zostały jej przypisane. Organ wskazał, że tak długa absencja skarżącego w służbie spowodowała ponad wszelką wątpliwość konieczność zmierzenia się - w omawianym stanie faktycznym przez Komendanta Służy Ochrony Państwa - z przeorganizowaniem służby, tak aby zapewnić wykonywanie zadań służbowych leżących w zakresie obowiązków skarżącego przez innych funkcjonariuszy. To z kolei musiało rzutować na poziom i terminowość czynności realizowanych przez pozostałych funkcjonariuszy. Skutki takiego stanu są oczywiste (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2018 r. sygn. akt I OSK 1304/17, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 1034/13 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 796/12). Minister stwierdził, że ustawodawca, wprowadzając możliwość podjęcia decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby, wobec którego postępowanie karne, pomimo upływu 12 miesięcy, wciąż trwa, wskazał na ewentualność rozwiązania takiej sytuacji, pozostawiając w tym względzie uznaniu organu. Z pewnością prawodawca dostrzega w tego rodzaju sytuacjach potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. Minister zwrócił uwagę, że P. B. realizował zadania służbowe kierowcy w grupie ochronnej, zaś od 2015 r. wykonywał obowiązki kierowcy grupy ochronnej Wiceprezesa Rady Ministrów i Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Organ podkreślił, że szczególnie zakres wykonywanych obowiązków przy ustaleniu, że wymienionemu najpierw zatrzymano prawo jazdy w związku z zarzutem popełnienia przestępstwa kierowania samochodem w stanie nietrzeźwości i ucieczki z miejsca zdarzenia drogowego, zaś następnie orzeczono pierwszoinstancyjnym wyrokiem sądu karnego zakaz prowadzenia wszelkich podjazdów mechanicznych na okres 5 lat, który nie dość, że utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, to jeszcze uprawnienia niezbędne na zajmowanym przez niego stanowisku służbowym, co uniemożliwia mu tym samym realizację określonych dla eksperta Wydziału [...] Zarządu [...] Służby Ochrony Państwa zadań. Organ wskazał jednocześnie, że za wystarczające na gruncie rozpatrywanej sprawy do uznania utraty przez ww. przymiotu nieposzlakowanej opinii, o której mowa w art. 68 ustawy o SOP, uznać należy fakt pozostawania przez P. B. pod zarzutem popełnienia czynu przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego z art. 178a § 1 k.k. Jednocześnie Minister zaznaczył, że P. B. zwolniony ze służby został na podstawie art. 107 ust. 2 pkt 8 ustawy o SOP - z uwagi na upływ 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Z regulacji tej wynika, że przy zwolnieniu należy wziąć pod uwagę jedynie okres zawieszenia w czynnościach służbowych oraz aktualność przyczyn tego zawieszenia. Nie są zatem istotne - w świetle powołanej normy prawnej i stanu faktycznego niniejszej sprawy - podane przez skarżącego okoliczności związane z niezakończonym postępowaniem karnym, które może jeszcze doprowadzić do uniewinnienia skarżącego. Organ zaznaczył, że jego rolą nie jest - wbrew sugestiom pełnomocnika strony - orzekanie o winie, czy też jej braku w toczącym się równolegle postępowaniu karnym. Organ wskazał, że zwolnienie ze służby nie przesądza o winie P. B. w toczącym się postępowaniu karnym, zdarzenie z dnia [...] maja 2018 r. z udziałem ww., jak również jego okoliczności, dyskwalifikują wymienionego jako funkcjonariusza SOP, uzasadniając zwolnienie ww. ze służby w SOP. Minister stwierdził też, że organ pierwszej instancji, nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, miał na uwadze ważny interes społeczny tożsamy w tym przypadku z interesem służby, który wymaga by ochrona i zabezpieczenie najważniejszych osób w państwie i obiektów im przynależnych realizowane były przez osoby spełniające wymogi określone w art. 68 ustawy o SOP. Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi P. B., reprezentowanego przez radcę prawnego, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zastosowanie art. 135 P.p.s.a. w stosunku do decyzji, aktów i czynności wydanych lub podjętych w granicach sprawy oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzucił: - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci: art. 107 ust. 2 pkt 8 ustawy o SOP, poprzez błędne przyjęcie, że upłynął okres 12 miesięcy zawieszenia P. B. w czynnościach służbowych, nadto z uwagi na to, iż decyzja przejawiająca się w wydanym rozkazie personalnym ma częściowo charakter uznaniowy, jednak nie może cechować się dowolnością, a w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie sposób przyjąć, że pozostawienie przez P. B. w służbie naruszy ważny interes tej służby, - naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., z uwagi na to, że organ odwoławczy nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny, przez co nie wykazał należytej staranności i dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, jak tego wymaga art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. W uzasadnieniu pełnomocnik rozszerzył argumentację w zakresie postawionych zarzutów. Odwołując się do rozkazu personalnego Komendanta SOP z dnia [...] listopada 2018 r., który został uchylony przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz rozkazu personalnego Komendanta SOP z dnia [...] grudnia 2018 r. pełnomocnik stwierdził, że "skoro brak w aktach niniejszego postępowania decyzji w przedmiocie zawieszenia funkcjonariusza, nie jest możliwym wydawanie decyzji w przedmiocie zwolnienia go ze służby wobec upływu 12 miesięcy okresu zawieszenia". Wskazał, że organ II instancji nie dopatrzył się naruszenia przez organ I instancji art. 7, art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., polegającego na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego zebranego w sprawie, przez co źle ocenił znaczenie zgromadzonego materiału dowodowego, uznając, iż doszło do upływu 12-miesięcznego okresu zawieszenia. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując ustalenia dokonane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie podlegała uwzględnieniu, albowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i rozkaz personalny organu I instancji nie naruszają prawa. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, jak również prawa procesowego. Zarzuty skargi nie są trafne. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji i rozkazu personalnego Komendanta SOP stanowi art. 107 ust. 2 pkt 8 ustawy o SOP. Zgodnie z tym przepisem, funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. W sprawie tej jest bezsporne, że P. B. zawieszony został w czynnościach służbowych rozkazem personalnym Komendanta SOP z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w związku z wszczęciem przeciwko niemu postępowania karnego o popełnienie przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego. Nie jest też kwestionowane, że w obrocie prawnym funkcjonował w dniu wydania rozkazu o zwolnieniu ze służby i funkcjonuje nadal rozkaz personalny Komendanta SOP nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. o przedłużeniu zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych od dnia [...] grudnia 2018 r. do czasu zakończenia postępowania karnego. Rozkazowi temu Komendant SOP nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Minister Spraw Wewnętrznych rozpatrując sprawę zwolnienia skarżącego ze służby wskazał w decyzji, że jako organ odwoławczy rozpatrywał odwołanie strony od tegoż rozkazu personalnego nr [...] i decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] utrzymał go w mocy. Wskazał też, że jego decyzja z dnia [...] stycznia 2019 r. stała się przedmiotem skargi do WSA w Warszawie. Sądowi rozpoznającemu niniejszą sprawę z urzędu wiadome jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 29 października 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 387/19 uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...]. Ustalenie to nie zmienia prawidłowości zastosowania przez Komendanta SOP w niniejszej sprawie, dotyczącej zwolnienia skarżącego ze służby w SOP, przepisu art. 107 ust. 2 pkt 8 ustawy o SOP. W sprawie jest bowiem bezsporne, że rozkaz personalny Komendanta SOP nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. o przedłużeniu okresu zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego był w obrocie prawnym, gdy organ podejmował decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby na wskazanej podstawie i nie został z obrotu prawnego wyeliminowany przez Sąd. Rozkazowi o przedłużeniu okresu zawieszenia od [...] grudnia 2018 r. do ukończenia postępowania karnego nadano nadto rygor natychmiastowej wykonalności, zatem odwołanie od niego nie wstrzymało jego wykonania (art. 130 § 3 pkt 1 k.p.a.). W świetle powyższego jest bezsporne, że skarżący w dniu rozwiązania stosunku służbowego zawieszony był w czynnościach służbowych już przez okres znacznie przekraczający ustawowe 12 miesięcy (przedłużenie zawieszenia w czynnościach służbowych oznacza, że skarżący jest nadal zawieszony w czynnościach służbowych) i jednocześnie nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Twierdzenie skargi, że brak jest "decyzji w przedmiocie zawieszenia funkcjonariusza" nie jest zrozumiałe. Kwestia uchylenia przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] rozkazu personalnego Komendanta SOP nr [...] (dotyczącego zawieszenia w czynnościach służbowych od [...] grudnia 2018 r. do [...] grudnia 2018 r.), a następnie umorzenia przez Komendanta SOP decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. postępowania w tym zakresie, pozostaje bez wpływu na wynik niniejszej sprawy. W obrocie prawnym funkcjonuje bowiem i wywołuje skutki rozkaz personalny Komendanta SOP nr [...] o przedłużeniu zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych od dnia [...] grudnia 2018 r. do czasu zakończenia postępowania karnego, o czym była już mowa wyżej. Trafnie organy obu instancji stwierdziły, że zaszły w tej sprawie przesłanki do zwolnienia skarżącego ze służby w SOP na podstawie art. 107 ust. 2 pkt 8 ustawy o SOP. Zarówno rozkaz personalny Komendanta SOP z dnia [...] marca 2020 r., jak i zaskarżona decyzja z dnia [...] czerwca 2020 r. spełniają wszystkie wymogi prawa. Zostały uzasadnione w sposób, który pozwala stwierdzić, że rozstrzygnięcia organów nie były dowolne, nie doszło do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Ustalenia organów są bezsporne, a ocena materiału dowodowego uwzględnia wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia zastosowania art. 107 ust. 2 pkt 8 ustawy o SOP, w sprawie nie naruszono art. 7 i art. 77 k.p.a. Organ wykazał, że postępowanie karne wobec skarżącego nie zostało prawomocnie zakończone (organ powołał się na nieprawomocny wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] stycznia 2020 r. sygn. akt [...]). Zatem, w dniu wydania rozkazu personalnego z dnia [...] marca 2020 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby przyczyna zawieszenia (trwającego ponad 12 miesięcy) nie ustała. Zdaniem Sądu, Komendant SOP miał prawo – w stanie faktycznym tej sprawy – przyjąć, że zaszły podstawy do zwolnienia skarżącego ze służby. Organ wykazał, że okresy zawieszenia w czynnościach służbowych negatywnie wpływają na realizację zadań w SOP, dezorganizują jej pracę. Niewątpliwie długotrwałe niewykonywanie obowiązków służbowych przez funkcjonariusza, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, wynikające z zawieszenia w czynnościach służbowych, prowadzi do dezorganizacji pracy. Trafnie organ odwoławczy przywołał w decyzji poglądy prezentowane w tym zakresie przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach rozstrzyganych na gruncie ustawy o Policji, podnosząc, iż nie wymaga szczególnego dowodzenia fakt, że każda długotrwała absencja funkcjonariusza w służbie negatywnie wpływa na funkcjonowanie formacji, w której pełni służbę i możliwość sprawnego realizowania ustawowych zadań, które zostały jej przypisane. Komendant SOP wykazał nadto dodatkowo, że charakter i okoliczności zdarzenia z udziałem skarżącego uniemożliwiają dalsze pozostawienie go w służbie. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji jednoznacznie wskazał, że skarżący, już w związku z pozostawaniem pod zarzutem popełnienia przestępstwa, nie posiada atrybutu niezbędnego do dalszego pozostawania w szeregach formacji. Zgodzić należy się z organem, że interes skarżącego nie przeważał w tej sprawie nad interesem społecznym tożsamym z interesem służby. Niewątpliwie konieczność zapewnienia sprawnego realizowania powierzonych formacji zadań, dawała organowi podstawy do zastosowania art. 107 ust. 2 pkt 8 ustawy o SOP. W świetle powyższego, także rygor natychmiastowej wykonalności rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby, nadany został prawidłowo. Podkreślić należy, że sąd administracyjny nie dokonuje kontroli prowadzonej przez organ polityki kadrowej. Do sądu administracyjnego należy dokonanie oceny, czy działanie organu i podjęte w jego ramach rozstrzygnięcia nie były dowolne, czy organ rozważył wszechstronnie wszystkie okoliczności istotne w tej sprawie oraz czy wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia. To biorąc pod uwagę Sąd stwierdził, że organy miały podstawy do zastosowania art. 107 ust. 2 pkt 8 ustawy o SOP i przepis ten został zastosowany prawidłowo. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0VID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.