VIII SA/Wa 624/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 5 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] lipca 2020 r. znak: [...] w przedmiocie zawieszenia zatwierdzenia zakładu oddala skargę. Przedmiotem skargi K. P. (dalej strona, skarżący) jest decyzja [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii (dalej:[...]WLW, organ odwoławczy) z [...] lipca 2020 r. znak: [...] w przedmiocie zawieszenia zatwierdzenia zakładu. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie sprawy: W dniu 13 grudnia 2019 r. do Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w G. wpłynęło pismo Powiatowego Lekarza Weterynarii w O. M., z informacją odnośnie ustaleń poczynionych po będącego pod jego nadzorem Zakładu Przetwórstwa Mięsnego P. B., S.[...],[...], a mianowicie, stwierdzenia w dokumentacji dotyczącej dostaw surowca od zakładu: Ubój Zwierząt Skup Żywca – Sprzedaż Półtusz K. P., M. [...], [...], za miesiąc listopad i grudzień, iż od dnia 21.11.2019 r. (tj. w okresie zawieszenia zakładu - decyzją nr [...]), dokument HDI wystawiany był przez zakład Skup i Ubój Żywca oraz Handel Mięsem B. Z., K.[...] [...], natomiast faktura towarzysząca HDI wystawiana była przez zakład Ubój Zwierząt – Sprzedaż Półtusz K. P., M. [...], [...]. Do pisma załączono dokumenty HDI oraz faktury z dni 07.11.2019 r., 12.11.2019 r., 21.11.2019 r., 28.11.2019 r., 05.12.2019 r. Przeprowadzona przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. - kontrola wykazała, że w dniu jej prowadzenia tj. 16.12.2019 r. w zakładzie nie prowadzono produkcji. Stwierdzono brak zwierząt w magazynie żywca brak półtusz wieprzowych i wołowych w chłodniach zakładowych. Następnie w dniu 20.01.2020 r. w tożsamym składzie podjęto próbę przeprowadzenia kontroli w zakładzie, przy czym M.P.odmówił wejścia na teren zakładu. Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. (dalej: PLW, organ I instancji) wzywał K. P., dwukrotnie, wezwaniem z dnia 12.02.2020 r. oraz 09.03.2020 r., do poddania się kontroli w siedzibie Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w G., w tym złożenia wyjaśnień i przedstawienia stosownych dokumentów w sprawie. W odpowiedzi, strona przekazywała informacje, iż przebywa na zwolnieniu lekarskim. Kolejną próbę przeprowadzenia kontroli organ I instancji podjął 07.05.2020 r. i ponownie właściciel zakładu (K. P.), nie wyraził zgody na przeprowadzenie kontroli twierdząc, iż przebywa na zwolnieniu lekarskim, odmówił wpuszczenia kontrolujących na teren zakładu i wyznaczenia osoby upoważnionej do reprezentowania zakładu. Z powyższego zdarzenia – próby kontroli sporządzono protokół z kontroli nr [...], którego kontrolowany nie podpisał. W związku z powyższym, PLW, decyzją nr [...]z [...] maja 2020 r., znak: [...], zawiesił zatwierdzenie zakładu Ubój Zwierząt Skup Żywca – Sprzedaż Półtusz K. P., M.[...], [...]. Jako podstawę prawna wskazał: art. 3 ust. 1 pkt. 2 lit. a) ust. 2 pkt 5 lit. a) ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1557, z 2020 r. poz. 285 ), art. 26 ust. 1 lit. b) ustawy z dna 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2019 r. poz. 824, z 2020 r. poz. 148, 285), art. 50 ust. 3 oraz 5 ustawy z dnia 06 marca 2018 r. Prawo Przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292, 1495, z 2020 r. poz. 424 ), art. 15 ust. 1, 2 oraz art. 138 ust. 1 lit. a) ust. 2 lit. j) rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i środków ochrony roślin (Dz. Urz.UE.L.95 z 7,4.2017, s. 1), § 3 pkt 1, w związku z § 11 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 października 2006 r. w sprawie określenia spraw rozstrzyganych w drodze decyli administracyjnych przez powiatowego lekarza weterynarii albo urzędowego lekarza weterynarii z upoważnienia powiatowego lekarza weterynarii (Dz. U. 2016 r. poz. 874) oraz art, 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z poźn. zm., dalej k.p.a.). Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem strona złożyła odwołanie, podnosząc: błędy w ustaleniach faktycznych, naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, pominięcie regulacji obowiązujących w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, naruszenie zasady proporcjonalności poprzez zastosowanie sankcji niewspółmiernej do stwierdzonych uchybień. Opisaną na wstępie decyzją [...]WLW utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy uznając, że nie narusza ona prawa. Organ odwoławczy wyjaśnił, że podmiot prowadzący działalność w zakresie produkcji żywności pochodzenia zwierzęcego podlega nadzorowi organów Inspekcji Weterynaryjnej zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 5 lit. a) ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej. W myśl tego przepisu "Inspekcja realizuje, w celu zapewnienia ochrony zdrowia publicznego, zadania z zakresu bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego", "Inspekcja wykonuje swoje zadania w szczególności przez sprawowanie nadzoru nad bezpieczeństwem produktów pochodzenia zwierzęcego, w tym przy ich produkcji i wprowadzaniu na rynek; bezpieczeństwem żywności, o której mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b". Zgodnie zaś z art. 19 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy "Pracownicy Inspekcji oraz osoby wyznaczone na podstawie art. 16 i 18, w zakresie wykonywania czynności, mają prawo w każdym czasie do przeprowadzania kontroli gospodarstw, centrów (organizacji), zakładów, w tym pomieszczeń lub urządzeń, o których mowa w załączniku II rozdziale III rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004, str. 1, z poźn. zm. 2) - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 34, str. 319), ośrodków w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o ochronie zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych lub edukacyjnych, instalacji, urządzeń lub środków transportu". Jak podał PLW, K. P. uniemożliwił mu przeprowadzenie czynności kontrolnych w dniu 07.05.2020 r., podczas gdy, w dniu 04.06.2020 r. zezwolił na przeprowadzenie kontroli w sklepie zlokalizowanym przy zakładzie Ubój Zwierząt Skup Żywca Sprzedaż Półtusz K.P.M.[...]. Działanie K.P. utrudnia wykonywanie obowiązków służbowych przez PLW, które w tym przypadku są niezbędne w uzupełnieniu informacji dotyczących postępowania w związku ze sprzedażą mięsa z zakładu Ubojnia Zwierząt Skup Żywca Sprzedaż Półtusz K.P. M. [...], w okresie kiedy decyzją Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. nr [...]z dnia [...].11.2019 r., zakład ten został zawieszony na skutek nieprzestrzegania przepisów prawa żywnościowego oraz weryfikacji czy prowadzona jest produkcja. Zdaniem organu przebywanie przedsiębiorcy na zwolnieniu lekarskim nie zwalnia go z obowiązku poddania się kontroli przez organ nadzorujący. Obowiązek ten wynika z art. 50 ust. 3 oraz ust. 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo Przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 z poźn. zm.). Uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli wyklucza stwierdzenie, że działalność gospodarcza prowadzona jest zgodnie z przepisami prawa Żywnościowego na poszczególnych etapach produkcji - natomiast, w przypadku zakładu Ubój Zwierząt Skup Żywca Sprzedaż Półtusz K. P. M. [...], dodatkowo jeszcze, że działalność została wznowiona bez wiedzy Powiatowego Lekarza Weterynarii w G., a tym samym prowadzona jest nielegalnie. Ponadto z okoliczności niepoddawania się kontroli prowadzący działalność gospodarczą nie może oczekiwać akceptacji takiej postawy przez organy Inspekcji Weterynaryjnej. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2019, poz. 824 z poźn.zm.) powiatowy lekarz weterynarii albo urzędowy lekarz weterynarii z upoważnienia powiatowego lekarza weterynarii wydają decyzje administracyjne lub wykonują czynności w celu realizacji zadań wynikających z przepisów rozporządzenia nr 852/2004, rozporządzenia nr 853/2004, rozporządzenia nr 854/2004 i rozporządzenia nr 882/2004 lub z przepisów Unii Europejskiej wydanych w trybie tych rozporządzeń. Zgodnie z art. 138 ww. rozporządzenia (UE) nr 2017/625: 1. W przypadku stwierdzenia niezgodności właściwe organy: a) przeprowadzają wszelkie działania konieczne, aby określić przyczynę i zakres niezgodności oraz aby ustalić obowiązki podmiotu; oraz b) wprowadzają właściwe środki, aby zapewnić podjęcie przez dany podmiot działań naprawczych oraz zapobieżenie dalszym przypadkom występowania niezgodności. 2. Działając zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, właściwe organy podejmują wszelkie środki, jakie uznają za odpowiednie, by zapewnić zgodność z przepisami o których mowa w art. 1 ust. 2, obejmujące następujące działania, ale nieograniczające się do nich: a) (...), b) (...), c) (...), d) (....), e) (...), f) (...), g) (...), h) (....), i) (...), j) nakaz zawieszenia lub wycofania rejestracji lub zatwierdzenia danego zakładu, obiektu, gospodarstwa lub środka transportu, zatwierdzenia przewoźnika lub świadectwa kwalifikacji kierowcy; k) (...). Jak stwierdził organ odwoławczy analiza materiału dowodowego wykazała, iż organ I instancji prawidłowo określił zagrożenie - podejrzenie prowadzenia nielegalnej produkcji polegającej na uboju zwierząt, wiąże się z zagrożeniem zdrowia i życia ludzkiego z uwagi na brak nadzoru nad ubojem przez urzędowych lekarzy weterynarii, który to, ma na celu zagwarantowanie, że na rynek wprowadzana jest żywność bezpieczna, spełniająca wymogi prawa żywnościowego oraz podjął właściwe działania - oraz prawidłowo zastosował środek w postaci zawieszenia zatwierdzenia zakładu, nadając decyzji. Odnosząc się do zarzutu strony, iż organ zastosował sankcję niewspółmierną do stwierdzonych nieprawidłowości [...]WLW zauważył, iż strona wielokrotnie uchylała się od poddania się kontroli. Ponadto jak wynika z zebranego materiału strona wpuszczała na kontrole inne organy jednocześnie uniemożliwiając przeprowadzenie kontroli przez PLW. Tym samym powyższy zarzut strony uznał za bezzasadny. Za bezzasadny uznał zarzut dotyczący naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu oraz pominięcia regulacji związanych z zapobieganiem, zwalczaniem i przeciwdziałaniem COVID-19. Organ mając na uwadze treść art. 10 ust. 2 k.p.a. odstąpił od zasady czynnego udziału stron w postępowaniu i tym samym zawiadamiania stron o zakończeniu postępowania dowodowego z uwagi na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego. W skardze skierowanej do sądu administracyjnego, skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. Błędną i wybiorczą ocenę materiału dowodowego, która doprowadziła do fałszywego wniosku, iż Skarżący celowo utrudniał kontrolę zakładu. 2. Błędne oparcie decyzji na art. 26 ust 1 lit b ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, który to przepis jest podstawą sankcji w postaci kary pieniężnej, a nie zawieszenia zatwierdzenia. 3. Prowadzenie postępowania z naruszeniem ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych i działanie z pominięciem wydanych na jej podstawie wytycznych. 4. Naruszenie zasady proporcjonalności zastosowanej sankcji poprzez wymierzenie sankcji najdalej idącej - prowadzącej do zamknięcia zakładu. Skarżący wniósł o : - uchylenie zaskarżonej decyzji [...]WLW z [...] lipca 2020 r., - uchylenie poprzedzającej ją decyzji PLW z [...] maja 2020 r., - zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przewidzianych. W uzasadnieniu rozwinął postawione zarzuty. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała, że akt ten nie narusza prawa ani w sposób zarzucany skargą, ani w żaden inny sposób rozważony na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 dalej p.p.s.a.), a uzasadniający jego wyeliminowanie z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 powyższej ustawy. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zdrowie publiczne jest przedmiotem ochrony konstytucyjnej. Art. 68 Konstytucji RP określa podstawowe obowiązki władzy publicznej w ochronie zdrowia i odpowiadające im prawo jednostki do ochrony zdrowia. Ochrona zdrowia, o której mowa w art. 68 ust. 1, nie dotyczy jedynie zapewnienia każdemu dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej, lecz obejmuje także zwalczanie chorób epidemicznych i zapobieganie negatywnym dla zdrowia skutkom degradacji środowiska (ust. 4). Jednym z przejawów zapobiegawczej formy ochrony zdrowia są działania uprawnionych organów zmierzające do zapewnienia bezpieczeństwa i higieny żywności. Powyższy obowiązek rozpatrywać należy zarówno na tle prawa krajowego, jak i prawa wspólnotowego Unii Europejskiej. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w sprawie zastosowanie miały zarówno przepisy prawa krajowego, jaki i prawa unijnego, które to wraz z wejściem w życie Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864), na mocy którego Polska stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej, zostały częścią krajowego porządku prawnego. Od tego też momentu prawo unijne stosuje się w polskim systemie prawnym zgodnie z zasadami bezpośredniego skutku, pierwszeństwa i efektywności, przyjmując prowspólnotową wykładnię przepisów unijnych oraz kierując się celami wprowadzenia określonych norm, obostrzeń procedur, nakazów czy zakazów. Dokonując natomiast analizy mających w sprawie zastosowanie aktów prawnych (krajowych i unijnych) można stwierdzić, że bezpieczeństwo żywnościowe jest jednym z priorytetowych zagadnień polityki państwa. Istniejące uwarunkowania prawne, narzucają na producentów żywności oraz wszystkie pozostałe podmioty uczestniczące w łańcuchu żywnościowym obostrzenia, dzięki którym konsument może się czuć bezpiecznie na rynku produktów spożywczych. Mianowicie w preambule rozporządzenia nr 882/2004 podkreśla się, że żywność powinna być bezpieczna i zdrowa, że podmioty prowadzące przedsiębiorstwa żywnościowe na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w ramach działalności pozostającej pod ich kontrolą są odpowiedzialne (podkreślenie Sądu) za zapewnienie, aby żywność spełniała wymagania prawa żywnościowego, która jest właściwa dla ich działalności, że Państwa Członkowskie powinny egzekwować prawo żywnościowe oraz monitorować i sprawdzać, czy właściwe wymagania w tym zakresie są spełniane przez podmioty gospodarcze na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji, że instrumentem ku temu są kontrole urzędowe. W preambule rozporządzenia nr 882/2004 wskazuje się również, że z uwagi na okoliczność, iż naruszenia prawa żywnościowego mogą stanowić zagrożenia dla zdrowia ludzkiego, powinny one (te naruszenia) w całej Wspólnocie podlegać efektywnym, odstraszającymi i proporcjonalnym środkom na poziomie krajowym. Takie środki powinny obejmować działania administracyjne podjęte przez właściwe organy Państw Członkowskich, w których to Państwach powinny istnieć procedury do tego celu. Zaletą takich procedur jest to, iż może być podjęte szybkie działanie w celu przywrócenia sytuacji. Podmioty gospodarcze powinny mieć zaś prawo do odwołania się od decyzji podjętej przez właściwe organy w wyniku kontroli urzędowych oraz powinny być powiadomione o takim prawie. System kontroli zewnętrznej (niezależnej od producenta) sprawowanej przez organy kontroli żywności, a jednym z nich jest inspekcja weterynaryjna, stanowi główny trzon nadzoru nad jakością i bezpieczeństwem żywności. Jak zaś stanowi art. art. 54 ust. 2 lit. a i b rozporządzenia nr 882/2004 właściwy organ w sytuacji, gdy wykryje niezgodności, uprawniony jest m.in. do: a) nałożenia procedur sanitarnych lub podjęcia wszelkich innych działań uważanych za niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa żywności lub zgodności z prawem żywnościowym, b) ograniczenia lub zakazu wprowadzania do obrotu, przywozu lub wywozu żywności. Zaskarżona decyzja jest kolejną decyzją w sprawie, bowiem jak wynika z ustaleń organów decyzją nr [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii zawiesił działanie Zakładu na skutek nieprzestrzegania przepisów prawa żywnościowego oraz weryfikacji czy prowadzona jest produkcja. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania. Ponadto tylko stwierdzenie, że naruszenie przepisów postępowania miało wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek tylko wtedy, jeżeli strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest bowiem wykazanie, ze takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (wyrok WSA w Olsztynie 19.12.2013 r. sygn. akt II SA/Ol 1045/13, LEX nr 1414026). [...]Wojewódzki Lekarz Weterynarii, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. nr [...] z [...] maja 2020 r. w sprawie zawieszenia zatwierdzenia zakładu decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W skardze do Sądu strona zarzuciła błędną i wybiórczą ocenę materiału dowodowego, która doprowadziła do fałszywego wniosku , iż skarżący celowo utrudniał kontrolę zakładu. W ocenie Sądu jest to zarzut bezzasadny, bowiem skarżąca nie przedstawiła żadnego argumentu na okoliczność podnoszonej tezy. Bez wątpienia organ I instancji przed podjęciem decyzji o zawieszeniu zatwierdzenia zakładu podjął kilkukrotne próby przeprowadzenia kontroli, w dniu 16 grudnia 2019 r. (kontrola przeprowadzona), 20 stycznia 2020 r., 7 maja 2020 r. Także kierował do skarżącej wezwania: 12 lutego 2020 r. i 9 marca 2020 r. i w żadnym przypadku nie doszło do przeprowadzenia kontroli (poza 16 grudnia 2019 r.), gdyż skarżący nie poddał się kontroli. Zatem jest poza sporem, że nie doszło do przeprowadzenia kontroli w zakładzie we wskazanych terminach, pomimo takiego uprawnienia PLW. Należy zaznaczyć, że zwolnienie lekarskie skarżącego przedsiębiorcy nie zwalnia go z obowiązku poddania się kontroli. Przedsiębiorca ma bowiem obowiązek takiego zorganizowania pracy firmy, aby kontrola mogła się odbyć w określonym ustawą terminie. Dlatego też sam fakt przebywania na zwolnieniu lekarskim, nie może być okolicznością decydującą o uznaniu, że przedsiębiorca nie uniemożliwiał przeprowadzenia kontroli (por. wyrok NSA z 13 czerwca 2017 r., II GSK 2278/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast w przypadku jeżeli stan zdrowia przedsiębiorcy, rzeczywiście uniemożliwia mu jego obecność w siedzibie przedsiębiorstwa w dniu kontroli, to przedsiębiorca ma obowiązek zawiadomienia o tym organu. Uznanie, że zwolnienie lekarskie samo przez się zwalnia przedsiębiorcę z obowiązku poddania kontroli prowadzonej przez niego firmy, bez poinformowania o tym fakcie organu kontrolującego, prowadziłoby praktycznie do sparaliżowania działalności kontrolnej podmiotów gospodarczych. Ponadto przedkładając zwolnienia lekarskie za każdym razem, gdy będzie wyznaczony dzień kontroli, skarżący jest w stanie całkowicie uniemożliwić jej przeprowadzenie. Nie ma w sprawie także znaczenia okoliczność, że skarżący prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą i dlatego nie mógł wskazać osoby upoważnionej do reprezentowania go w trakcie kontroli. Sformułowanie "osoba upoważniona przez kontrolowanego" posiada szeroki zakres podmiotowy i obejmuje wszelkie osoby legitymujące się ważnym pełnomocnictwem, zarówno ogólnym, rodzajowym, jak i pełnomocnictwem do udziału w kontroli. Istotnym jest również to, że pracownicy organu nie mają obowiązku badania faktycznego stosunku łączącego przedsiębiorcę z osobą upoważnioną. W konsekwencji bierność skarżącego w zakresie ustanowienia osoby upoważnionej dodatkowo należy uznać za uniemożliwienie przeprowadzenia przez organ czynności kontrolnych w przedsiębiorstwie należącym do skarżącego. Działania i stanowisko organów były prawidłowe, skarżący przedstawił w skardze fakt przeprowadzenia kontroli w innym podmiocie gospodarczym i ta okoliczność nie dotyczy przedmiotowej sprawy. Skarżący jako przedsiębiorca ma obowiązek takiego zorganizowania pracy firmy, aby kontrola mogła się odbyć w określonym terminie, przy czym nieskuteczna jest obrona co faktów przeprowadzenia kontroli w innym podmiocie gospodarczym. Odnosząc się z kolei do zarzutu błędnego oparcia decyzji na art. 26 ust. 1 lit b ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, który to przepis jak wskazuje skarżący jest podstawą sankcji w postaci kary pieniężnej (a nie zawieszenia zatwierdzenia), jest zarzutem o tyle chybionym, że zarówno w uzasadnieniu decyzji organu I instancji jak i w zaskarżonej decyzji wyjaśniono powody zawieszenia zatwierdzenia zakładu. Nie ulega wątpliwości, że z uwagi na brak poddania się kontroli przez skarżącego jako przedsiębiorcę zasadnie przyjęły organy, iż zachodziła konieczność zastosowania sankcji z art. 138 ust. 2 lit j) rozporządzenia 2017/625. Zatem okoliczność wskazania w sentencji decyzji organu I instancji przepisu, który nie miał zastosowania w sprawie, została słusznie wywiedziona w skardze, ale nie miało to wpływu na rozstrzygnięcie Sądu. Organy wyjaśniły w uzasadnieniach decyzji co stanowi podstawę naruszenia przez przedsiębiorcę. Nie doszło w ocenie Sądu do naruszenia art. 15 zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczelnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ani naruszenia art. 10 § 2 k.p.a. Jak wskazano na wstępie uzasadnienia, organy mając na względzie szeroko pojęte bezpieczeństwo żywności i brak możliwości współpracy ze skarżącym w zakresie przeprowadzenia kontroli, kilkukrotne uchylanie się od przeprowadzenia kontroli w zakładzie produkcyjnym, miały wystarczające obawy do podjęcia niezbędnych czynności. Natomiast jak wynika z akt administracyjnych skarżący został powiadomiony przez [...]WLW o treści art. 10 § 1 k.p.a. Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, iż w sprawie doszło do naruszenia zasady proporcjonalności zastosowanej sankcji. Słusznie wywiódł organ odwoławczy, iż PLW wielokrotnie podejmował próby przeprowadzenia kontroli, które skarżący uniemożliwiał, również nie zgłaszał się na wezwania, informując o zwolnieniach lekarskich. Takie działanie skarżącego trwało wiele miesięcy i dlatego też zasadnie został zastosowany środek celem zobligowania skarżącego do poddania się kontroli. Jednocześnie zawieszenie działalności zakładu nie oznacza jego zamknięcia, bowiem poddanie się kontroli PLW w G. umożliwi sprawdzenie czy nie występują uchybienia w zakładzie. Mając na względzie stan faktyczny sprawy uwzględniony przez organy orzekające w kontekście zawartego rozstrzygnięcia w kwestionowanej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Bez wpływu na wynik sprawy pozostają opisane naruszenia procedury, gdyż nie miały one wpływu na wynik postępowania. Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną.