II SA/Rz 97/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi R. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] października 2019 r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego R. F. kwotę 697 zł /słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu (dalej: "organ I instancji" lub "Starosta") z dnia [...] października 2019r., znak: [...] o odmowie wydania R. F. (dalej: "skarżący") dokumentu prawa jazdy kat. B - do czasu złożenia z wynikiem pozytywnym egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje do kierowania pojazdami kat. B. Z uzasadnienia decyzji wynika, że została ona wydana w wyniku postępowania o następującym przebiegu; Komendant Powiatowy Policji działając na podstawie art 122 ust. 1 pkt 3 oraz art 124 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2003 r., Nr 58, poz. 515; dalej: "P.r.d."). skierował skarżącego na badania lekarskie i psychologiczne mające na celu stwierdzenie istnienia lub brak przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do kierowania pojazdami (skierowanie nr 13375/10 z dnia 25.08.2010r. i bez numeru z tej samej daty). W pouczeniu zawartym w wyżej wymienionych skierowaniach skarżący został poinformowany o obowiązku poddania się badaniom w terminie miesiąca od doręczenia skierowania oraz o obowiązku przekazania Staroście oryginałów orzeczeń lekarskich i psychologicznych. Skarżący nie przedstawił orzeczeń lekarskiego ani psychologicznego w wyznaczonym terminie, w związku z czym Starosta decyzją z dnia [...] października 2010r. , nr [...] działając na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 122 ust. 1 pkt 3 oraz art. 124 ust. 1 pkt 2 P.r.d. cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B. W pouczeniu poinformowano skarżącego o zapisie art. 114 ust. 1 pkt 2 P.r.d., zgodnie z którym osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnień cofniętych na okres przekraczający 1 rok podlega kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kat. B, o której mowa powyżej została odebrana przez skarżącego w dniu 15.11.2010 r. Z decyzji organu I instancji wynika też, że w dniu 13 stycznia 2011r. do Starostwa Powiatowego wpłynął odpis wyroku Sądu Rejonowego dla [...] - w [...] z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt [....] uznający skarżącego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Zgodnie z orzeczonym względem skarżącego zakazem prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 1 roku, Starosta decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B na okres od dnia 19 sierpnia 2010 r. do dnia 19 sierpnia 2011 r. Skarżący działając przez pełnomocnika w dniu 20 września 2019 r. złożył wniosek o wydanie dokumentu – prawa jazdy oraz orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia 27 kwietnia 2017 r. o braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem kat. B. Starosta decyzją z dnia [...] października 2019 r., nr [...] odmówił wydania skarżącemu dokumentu prawa jazdy kat. B - do czasu złożenia z wynikiem pozytywnym egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje do kierowania pojazdami kat. B. Powołując się na art. 49 ust.1 pkt 3 lit a oraz art. 49 ust.2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2011 r., Nr 30, poz. 151 ze zm.; dalej: "ustawa o kierujących pojazdami" lub "u.k.p."), stanowiących o konieczności podania egzaminowi kontrolnemu, w przypadku przywrócenia uprawnienia do kierowania pojazdami, cofniętego na okres przekraczający rok. W odwołaniu od decyzji skarżący wniósł o zmianę decyzji organu I instancji i wydanie skarżącemu prawa jazdy bez obowiązku poddania się egzaminowi kontrolnemu lub o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 49 ust. 1 pkt 3 lit a oraz art.49 ust.2 ustawy o kierujących pojazdami poprzez błędną interpretację i zastosowanie. Podniósł, że cofnięcie skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B nastąpiło na mocy decyzji Starosty z dnia 28 października 2010r. w związku z niepoddaniem się kontrolnym badaniom lekarskim i psychologicznym w wyznaczonym terminie, tymczasem w treści rozstrzygnięcia o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami brak jest wskazań na jaki okres cofnięto uprawnienia oraz kiedy orzeczenie o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami strona ma przedłożyć, a zatem nie oznacza to, że dostarczenie takiego orzeczenia po upływie roku usankcjonowane jest dodatkowym rygorem poddania się egzaminowi sprawdzającemu. Wyjaśnił, że wykonał zalecone badanie psychologiczne i uzyskał pozytywne orzeczenie. Kolegium nie podzieliło powyższych zarzutów i opisaną na wstępie decyzją utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. Wyjaśniło, że dopiero w dniu 19 września 2019r. do organu I instancji wpłynęło orzeczenie psychologiczne nr [...] wystawione 27 kwietnia 2017r. o braku u R.F. przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem kat B. Równocześnie złożony został wniosek o wydanie dokumentu prawa jazdy. Powołując się na art. 49 ust.1 pkt 3 lit a ustawy o kierujących pojazdami organ I instancji wskazał, że sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego podlega osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdami silnikowymi lub tramwajem cofniętego na okres przekraczający rok, a zgodnie z art. 49 ust. 2 ustawy, w takich przypadkach prawo jazdy wydaje się po złożeniu, z wynikiem pozytywnym, odpowiedniego do rodzaju uprawnienia egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje. Komendant Powiatowy Policji w obu skierowaniach z dnia 25 sierpnia 2010.r. prawidłowo pouczył skarżącego o terminach do poddania się badaniu lekarskiemu i psychologicznemu oraz o obowiązku przekazania tych orzeczeń do Starostwa. W związku z bezskutecznym upływem wyznaczonego terminu, pismem z dnia 4 października 2010r., organ I instancji powiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia prawa jazdy z powodu nieprzedstawienia żadnego z wymaganych orzeczeń a następnie decyzją z dnia 28 października 2010r. orzekł o cofnięciu uprawnienia kat. B. Kolegium wskazało, że skarżący był prawidłowo pouczony o terminach badań i miał możliwość wywiązania się w terminie z powyższego obowiązku. Postępowanie w sprawie cofnięcia prawa jazdy zostało wszczęte po upływie wyznaczonego terminu a zaistniały stan rzeczy zobligował organ do wydania decyzji o cofnięciu prawa jazdy. Dalej organ II instancji wyjaśnił, że decyzja o cofnięciu prawa jazdy w analizowanej sprawie nie upada w momencie przedstawienia pozytywnego orzeczenia psychologicznego. Z uwagi na to, że orzeczenie psychologiczne nr 302/1/2017 o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami zostało, złożone do Starostwa w dniu 20 września 2019 r.(a wydane w dniu 27 kwietnia 2017 r.), a więc po upływie ponad jednego roku od cofnięcia mu prawa jazdy w sprawie ma zastosowanie art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami. Konieczność poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kat. B przez skarżącego wynika z faktu cofnięcia mu uprawnień do kierowania pojazdami, co do których wymagane jest prawo jazdy kat. B na okres powyżej roku. W skardze do Sądu skarżący zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 49 ust. 1 piet 3 lit. a oraz art. 49 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego błędne zastosowanie na skutek uznania, że w niniejszej sprawie występuje przypadek cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi na okres przekraczający rok i że przepis art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami daje podstawę do konstruowania wobec skarżącego dodatkowego wymogu w postaci sprawdzenia kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, podczas gdy brzmienie w/w przepisu wskazuje, że ponownemu egzaminowi podlega osoba, której uprawnienie "cofnięto na okres przekraczający jeden rok - warunek ten ma zatem charakter normatywny, a nie faktyczny, co oznacza, że cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami na okres przekraczający rok, po upływie którego osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia jest zobowiązana poddać się egzaminowi, powinno wyraźnie wynikać z treści decyzji i nie chodzi w tym przypadku jedynie o faktyczne utrzymywanie się stanu cofnięcia uprawnienia przez okres dłuższy niż rok. Tymczasem decyzja Starosty z dnia [...] października 2010 r. nie stanowiła, na jaki okres następuje cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B, wobec czego w sprawie nie zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami i organ nie mógł uzależnić przywrócenia uprawnień od sprawdzenia kwalifikacji strony do kierowania pojazdami w drodze egzaminu państwowego; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nierozpoznanie zarzutu zawartego w odwołaniu od decyzji Starosty Powiatu z dnia 29 października 2019 r., co oznacza nierozpoznanie istoty sprawy, gdyż zarzut dotyczył istotnej dla rozstrzygnięcia okoliczności, natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze, błędnie interpretując postawiony zarzut, uzasadniło swoje rozstrzygnięcie wskazując, że Komendant Powiatowy Policji w skierowaniach z dnia 25 sierpnia 2010 r. prawidłowo pouczył skarżącego o terminach poddania się badaniu lekarskiemu i psychologicznemu oraz o przekazaniu tych orzeczeń do starostwa, w związku z czym skarżący miał możliwość wywiązania się w terminie z obowiązku, czego nie uczynił, w związku z czym po upływie terminu organ był zobligowany do wydania decyzji - tymczasem zarzut postawiony w odwołaniu przez pełnomocnika skarżącego dotyczył kwestii zupełnie innej, tj. niewskazania w decyzji Starosty z dnia [...] października 2010 r. okresu, na jaki okres następuje cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B, wobec czego w sprawie nie zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 49 ust. 1 pkt 3 lit, a ustawy o kierujących pojazdami, gdyż przesłanka cofnięcia prawa jazdy na okres przekraczający jeden rok ma wynikać z treści decyzji, nie zaś ze stanu faktycznego polegającego na utrzymywaniu się stanu cofnięcia uprawnienia w okresie dłuższym niż rok. Na tych podstawach wniósł o uchylenie decyzji Kolegium oraz decyzji Starosty Powiatu z dnia [...] października 2019 r., znak [...] i o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Po zbadaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, z tym że także z powodów inne niż w niej podniesione. Jak na wstępie wskazano, przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja SKO, którą utrzymana została w mocy decyzja Starosty odmawiająca wydania skarżącemu dokumentu prawa jazdy kat. B – do czasu złożenia z wynikiem pozytywnym egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje do kierowania pojazdami kategorii B. Jako materialnoprawna podstawa tej decyzji wskazane zostały przepisy art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. a i art. 49 ust. 2 u.k.p. Zgodnie z ww przepisami sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego podlega osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdami silnikowymi (...) cofniętego na okres przekraczający rok (art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p.). W takim przypadku prawo jazdy wydaje się po złożeniu, z wynikiem pozytywnym odpowiedniego do rodzaju uprawnienia egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje (art. 49 ust. 2 u.k.p.). Odwołując się do bezspornego faktu nieprzedłożenia w wyznaczonym terminie przez skarżącego, mimo prawidłowych pouczeń w tym zakresie na skierowaniach, orzeczeń lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwskazań do kierowania pojazdami, co było podstawą wydania przez Starostę decyzji z dnia 28 października 2010 r. o cofnięciu mu uprawnienia kategorii B, organy obydwu instancji stanęły na stanowisku, że mimo przedłożenia wraz z wnioskiem złożonym w dniu 20 września 2019 r. orzeczenia psychologicznego z dnia 27 kwietnia 2017 r. o braku przeciwskazań do kierowania pojazdem kat. B, nie można uwzględnić żądania strony ale do czasu złożenia z wynikiem pozytywnym egzaminu państwowego sprawdzającego te kwalifikacje. Według organów, skoro od czasu kiedy skarżącemu cofnięto uprawnienia w oparciu o tę decyzję faktycznie upłynął okres dłuższy niż 1 rok, to warunkiem przywrócenia uprawnień jest poddanie się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego i uzyskanie wyniku pozytywnego na tym egzaminie. Spór sprowadzał się do kwestii, czy w takim wypadku warunkiem wydania dokumentu prawa jazdy kat. B rzeczywiście było złożenie z wynikiem pozytywnym odpowiedniego egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje, mimo że w decyzji Starosty z dnia 28 października 2010 r. nie wskazano w ogóle okresu, na który cofnięto skarżącemu uprawnienia. Według organów, skoro skarżący, po cofnięciu mu uprawnień ww decyzją, faktycznie nie dysponował tymi uprawnieniami przez okres dłuższy niż rok, zobligowany jest, w myśl art. 49 ust. 2 w zw. z art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p. poddać się państwowemu egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje i złożyć go z wynikiem pozytywnym. Zarzuty skargi w tym zakresie w ocenie Sądu są zasadne. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela przeważające także na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów stanowisko, że "cofnięcie uprawnień na okres przekraczający rok", o którym mowa w art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p. ma charakter prawny a nie faktyczny. W związku z tym następuje ono tylko na okres określony w decyzji lub w wyroku sądowym. Normatywny w nie faktyczny charakter tego pojęcia oznacza, że przepisy te nie mają zastosowania w sytuacji, gdy cofnięcie uprawnień na okres przekraczający rok nie wynika z takich tytułów prawnych lecz z faktu przedłożenia badań nawet znacznie po upływie roku od daty cofnięcia uprawnień (zob. uzasadnienia wyroków: NSA z dnia 24 października 2010 r., sygn. akt I OSK 24/12, z dnia 17 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1457/07, WSA w Rzeszowie z dnia 1 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 738/09 i innych dostępnych na stronie www.cbois.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy organy zastosowały błędną rozszerzającą wykładnię przepisu prawa materialnego poprzez uznanie, że decydujące znaczenie ma okres faktyczny, w którym strona nie dysponowała uprawnieniami po ich cofnięciu jako niezależny od tego czy okres ten wynikał z wyroku lub decyzji czy też nie. Podkreślenia jednak wymaga, iż organy ograniczyły swe rozważania wyłącznie do konsekwencji decyzji Starosty Powiatu z dnia [...] października 2010 r., nr [...], i to – jak trzeba zauważyć – w niepełnym zakresie. Organy uwzględniły bowiem fakt przedłożenia przez skarżącego orzeczenia psychologicznego oraz obowiązek poddania się egzaminowi kontrolnemu i uzyskania wyniku pozytywnego z takiego egzaminu. Tymczasem z ww decyzji Starosty z dnia [...] października 2010 r. wynika, że podstawą cofnięcia skarżącemu uprawnień było także nieprzedłożenie orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwskazań do kierowania pojazdami, pomimo upływu terminu określonego w skierowaniu. Zgodnie zaś z art. 12 ust. 1 pkt 3 u.k.p. nie można wydać prawa jazdy osobie, w stosunku do której wydano decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami – w okresie i zakresie obowiązywania tej decyzji. Przede wszystkim zaś – jak wynika z art. 103 ust. 3 u.k.p. starosta, niezależnie od ewentualnego obowiązku uzyskania pozytywnego wyniku z egzaminu sprawdzającego kwalifikacje, wydaje decyzję administracyjną o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie. Skupiwszy się jedynie na obowiązku poddania się sprawdzeniu kwalifikacji organy zupełnie pominęły tę kwestię i nie zajęły stanowiska w tym zakresie, a mogło to mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Sformułowanie zaś sentencji decyzji organu I instancji utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy sugeruje, że po przedłożeniu orzeczenia psychologicznego jedynym warunkiem wydania skarżącemu prawa jazdy jest przedstawienie pozytywnego wyniku egzaminu sprawdzającego kwalifikacje. Wspomnienie jedynie w uzasadnieniu (na końcu) o warunku przedłożenia orzeczenia lekarskiego i zupełne jego przemilczenie przez organ II instancji jest także naruszeniem przepisów prawa procesowego w zakresie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto poza zakresem rozważań organów, co do skutków jakie wywołują w odniesieniu do możliwości wydania skarżącemu dokumentu prawa jazdy kat. B w aspekcie przedstawionej wcześniej przez Sąd wykładni przepisów prawa materialnego pozostawały wspomniane w decyzjach: wyrok Sądu Rejonowego dla w K. z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt [....] oraz decyzja Starosty Powiatu z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...]. Abstrahując od orzeczonego przez Sąd środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, należy zwrócić uwagę na treść ostatecznej decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2011 r. Jak wskazały organy, w ww decyzji cofnięto przecież uprawnienia na okres od dnia 19 sierpnia 2010 r. do dnia 19 sierpnia 2011 r. Pomimo treści uzasadnień decyzji organów wydanych w kontrolowanej sprawie w aktach sprawy nie znalazły się i nie zostały poddane stosownej ocenie zgodnie z art. 80 k.p.a. ani wspomniany wyrok Sądu Rejonowego w [...] ani decyzja Starosty z dnia [...] lutego 2011 r. Zostały one dopiero na wezwanie Sądu nadesłane dodatkowo. Jak się okazało treść tych dokumentów jest zgodna z tym, co zostało ogólnie przedstawione w decyzjach. Z ww dokumentami organy nie powiązały jednakże żadnych skutków, mimo że zdaniem Sądu, mogą one mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wydania skarżącemu prawa jazdy, a skoro tak, to powinny one być podstawą dokonanych ustaleń. Zgodnie zaś z art. 81 k.p.a. okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 k.p.a. W ocenie Sądu przeprowadzenie dowodów z ww dokumentów, wobec niepodzielenia stanowiska organów wyrażonego w dotychczas wydanych w sprawie wydania skarżącemu dokumentu prawa jazdy decyzjach, zwłaszcza że z nimi organy nie powiązały w ogóle podstaw swego negatywnego względem złożonego wniosku – stanowiska, jest niezbędne w aspekcie wyjaśnienia wszystkich istotnych dla wyniku sprawy okoliczności. Najistotniejsze jednak – nawet w związku z podstawami wydania decyzji Starosty z dnia [...] października 2010 r. w kontekście cytowanego wcześniej przepisu art. 103ust. 3 u.k.p. jest ustalenie nie tylko czy skarżący ma obowiązek poddania się egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje i uzyskania pozytywnego wyniku tego egzaminu, ale także czy ustały wszystkie przyczyny, które spowodowały cofnięcie skarżącemu uprawnień. W przypadku skarżącego zostały bowiem wydane dwie ostateczne decyzje o cofnięciu mu uprawnień do kierowania pojazdami kat. B oparte na różnych podstawach faktycznych i prawnych. Organy zaś, wbrew regułom wynikającym z art. 7, art. 77 § 11 i art. 80 k.p.a. nie tylko nie zgromadziły całego niezbędnego dla rozstrzygnięcia złożonego przez skarżącego wniosku materiału dowodowego, ale też wydały decyzje, w których w świetle art. 103 ust. 3 u.k.p. nie ustaliły czy rzeczywiście ustały wszystkie przyczyny, z powodu których cofnięto skarżącemu prawo jazdy. Zestawienie zaś rozstrzygnięcia decyzji organu I instancji utrzymanego w mocy przez organ odwoławczy nawet z treścią decyzji Starosty z dnia 28 października 2010 r. powodowało konieczność wyeliminowania z obiegu prawnego decyzji organów obydwu instancji z powodu naruszenia przepisów postępowania, które w sposób oczywisty mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz błędnej wykładni prawa materialnego – art. 49 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 u.k.p. Sąd administracyjny nie jest władny wyręczyć organy w sytuacji, gdy nie przeprowadziły one wszystkich niezbędnych dla prawidłowego i pełnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie dowodów, a strona nawet nie odniosła się do niepopartych dowodami twierdzeń decyzji zwalczając zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i w skardze błędne, także w ocenie Sądu, stanowisko dotyczące wykładni przepisów prawa materialnego. Z tych względów Sąd uchylił decyzje organów obydwu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego od organu poniesione przez niego koszty, na które złożyły się: 200 zł wpisu od skargi, 17 zł opłaty skarbowej od złożonego pełnomocnictwa procesowego oraz koszty zastępstwa procesowego zgodne z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U z 2015 r., poz. 1800 z późn. zm.).