II SA/Ol 165/21

Dnia 5 maja 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 maja 2021 roku sprawy ze skargi Gminy Jeziorany na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 23 grudnia 2020 r., nr PN.4131.500.2020 w przedmiocie przyjęcia programu współpracy Gminy Jeziorany z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami, o których mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie na 2021 rok I. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze w części, w której stwierdzono nieważność § 3 uchwały nr XVIII/157/20 Rady Miejskiej w Jezioranach z dnia 27 listopada 2020 r. w sprawie przyjęcia programu współpracy gminy Jeziorany z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami, o których mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie na 2021 rok; II. zasądza od Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na rzecz Gminy Jeziorany kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 28 stycznia 2020 r. (data nadania pocztowego) Gmina Jeziorany, reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z 23 grudnia 2020 r., nr PN.4131.500.2020, w części, w której stwierdzono nieważność § 3 uchwały nr XVIII/157/20 Rady Miejskiej w Jezioranach z dnia 27 listopada 2020 r. w sprawie przyjęcia programu współpracy gminy Jeziorany z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami, o których mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie na 2021 rok i wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego w tej części oraz zasądzenie od organu nadzoru na rzecz Gminy zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu nadzorczemu zarzuciła naruszenie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 713 ze zm., dalej jako: "u.s.g.") w zw. z art. 4 ust. 1 i art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1461) poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wymieniona uchwała w § 3 jest sprzeczna z prawem i w związku z tym nieważna, bowiem nie jest aktem normatywnym zawierającym przepisy powszechnie obowiązujące, podczas gdy rzeczona uchwała zawiera normy prawne o charakterze generalnymi i abstrakcyjnym oraz została wydana przez ustawowo wskazany organ administracji, co oznacza, że jest aktem prawa miejscowego ogłaszanym w dzienniku urzędowym i wchodzącym w życie po upływie czternastu dni od dnia jego ogłoszenia. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda Warmińsko-Mazurski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podniósł, że zgodnie z art. 5a ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego uchwala, po konsultacjach z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3, przeprowadzonych w sposób określony w art. 5 ust. 5, roczny program współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3. Roczny program współpracy jest uchwalany do dnia 30 listopada roku poprzedzającego okres obowiązywania programu (ust. 1); organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego może uchwalić, w sposób określony w ust. 1, wieloletni program współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3 (ust. 2); w przypadku gdy po konsultacjach, o których mowa w ust. 1, właściwa rada działalności pożytku publicznego wyrazi opinię o projekcie rocznego lub wieloletniego programu współpracy, opinię tę organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego załącza do przedstawianego organowi stanowiącemu jednostki samorządu terytorialnego projektu rocznego lub wieloletniego programu współpracy (ust. 2a); organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego, nie później niż do dnia 31 maja każdego roku, jest obowiązany przedłożyć organowi stanowiącemu jednostki samorządu terytorialnego oraz opublikować w Biuletynie Informacji Publicznej sprawozdanie z realizacji programu współpracy za rok poprzedni (ust. 3). Stosownie do art. 5a ust. 4 ww. ustawy, roczny program współpracy zawiera w szczególności: 1) cel główny i cele szczegółowe programu, 2) zasady współpracy, 3) zakres przedmiotowy, 4) formy współpracy, o których mowa w art. 5 ust. 2, 5) priorytetowe zadania publiczne, 6) okres realizacji programu, 7) sposób realizacji programu, 8) wysokość środków planowanych na realizację programu, 9) sposób oceny realizacji programu, 10) informację o sposobie tworzenia programu oraz o przebiegu konsultacji, 11) tryb powoływania i zasady działania komisji konkursowych do opiniowania ofert w otwartych konkursach ofert. Zdaniem organu nadzoru, z żadnego z powyższych przepisów nie wynika, iż regulacje podjęte na ich podstawie i w ramach upoważnienia przez organ uprawniony, stanowią akt prawa miejscowego. Programy nie zawierają norm o charakterze generalnym, nie są one kierowane do nieokreślonego kręgu odbiorców. W świetle postanowień art. 5a ust. 3 ww. ustawy, organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego, nie później niż do dnia 31 maja każdego roku, jest obowiązany przedłożyć organowi stanowiącemu jednostki samorządu terytorialnego oraz opublikować w Biuletynie Informacji Publicznej sprawozdanie z realizacji programu współpracy za rok poprzedni. To, w ocenie organu nadzoru, świadczy, iż uchwalony program jest aktem o charakterze programowym, wyznaczającym pewne kierunki i cele działania dla organu wykonawczego. Wojewoda nie zgodził się ze skarżącą, że takie elementy programu, jak: dotyczące sposobu oceny realizacji programu ( pkt 9 ust. 4 art. 5a ustawy), wysokości środków planowanych na realizację programu ( pkt 8 ust. 4 art. 5a ustawy) oraz trybu powoływania i zasady działania komisji konkursowych do opiniowania ofert w otwartych konkursach ofert ( pkt 11 ust. 4 art. 5a ustawy) stanowią, iż podjęta uchwała jest aktem prawa miejscowego. Za słuszną uznał uwagę skarżącej, iż program współpracy gminy Jeziorany z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami, o których mowa w art. 3 ust. 3 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, oprócz norm programowych zawiera także normy służące realizacji współpracy z organizacjami pozarządowymi, nie można zgodzić się jednak, iż w świetle tego, program współpracy z organizacjami pozarządowymi jest aktem prawa miejscowego i że normy te są skierowane do nieokreślonej liczby adresatów. Analiza treści programu, przyjętego przez Radę Miejską w Jezioranach, w żaden sposób nie wskazuje, iż skierowany jest on do nieokreślonego kręgu odbiorców. W ocenie Wojewody przepisy programu są wprost skierowane do organu wykonawczego gminy. O powyższym może świadczyć fakt, iż mowa jest w programie o planowanych środkach, jak wynika z treści § 8 ust. 1 i ust. 2 programu, wysokość środków przeznaczonych na realizację programu zostanie określona w budżecie Gminy Jeziorany na rok 2021. W postanowieniach programu wskazano jednocześnie, co należy podkreślić, iż prognozowane środki na dotacje udzielane organizacjom na zadania określono w sposób bardzo ogólny. Nie są to konkretne kwoty na określone zadania, a jedynie na grupy zadań, które mogłyby stać się podstawą do kształtowania jakichkolwiek obowiązków po stronie organu wykonawczego, a jedynie wytyczne do rozwijania współpracy z organizacjami pozarządowymi, wskazane dla tego organu. W § 9 programu regulacje dotyczące sposobu oceny realizacji programu są również wprost skierowane do organu wykonawczego i pracowników urzędu (ust. 2, ust. 3 i ust. 4). Wskazane natomiast w ust. 1 § 9 programu mierniki efektywności realizacji programu w danym roku (w pkt 1-7) stanowią podstawę do przygotowania sprawozdania, które zobowiązany jest przedłożyć właśnie organ wykonawczy, organowi stanowiącemu. Nie można zatem przyjąć, iż ww. postanowienia § 9 programu są kierowane do nieokreślonego kręgu podmiotów, nieokreślonej liczby adresatów. Również kwestie uregulowane w § 11 programu, odnoszące się do trybu powoływania i zasad działania komisji konkursowych do opiniowania ofert w otwartych konkursach ofert kierowane są do organu wykonawczego oraz dotyczą zadań członków komisji konkursowej, powoływanej przez organ wykonawczy. Wojewoda wskazał, że program współpracy z organizacjami pozarządowymi to pewne założenia i cele działania i mimo obowiązku konsultacji, stosownie do art. 5a ust. 1 ustawy, nie stanowi aktu prawa miejscowego. Mając bowiem na uwadze racjonalność ustawodawcy, gdyby zamierzał nadać uchwale przyjmującej program charakter aktu normatywnego, wprowadzając zmiany do treści przepisu art. 5a ustawy, wyartykułowałby to w wprost w treści przepisu stanowiącego podstawę do uchwalenia programu. Program nie ma na celu kształtowania sytuacji prawnej podmiotów niepodporządkowanych Gminie i wpływu na ich sferę uprawnień i obowiązków. Ma znamiona aktu prawa wewnętrznego. Są to przepisy, które stanowią przełożoną na język prawa pewną politykę działania, obrazują ogólną treść kierunek przedsięwzięć szczegółowo niewskazanych (J. Boć, E. Samborska-Boć, Ochrona środowiska, Wrocław 2000, s. 129). W orzecznictwie sądów administracyjnych, wielokrotnie podnoszono, że aktem prawa miejscowego jest taki akt, który zawiera normy postępowania o charakterze generalnym i abstrakcyjnym. Normatywny charakter aktu oznacza, że zawiera on wypowiedzi wyznaczające adresatom pewien sposób zachowania się, przybierający postać nakazu, zakazu lub uprawnienia. Charakter generalny oznacza, że normy zawarte w takim akcie definiują adresata poprzez wskazanie cech, a nie poprzez wymienienie go z nazwy. Natomiast abstrakcyjność normy wyraża się w tym, że nakazywane, zakazywane lub dozwolone zachowanie ma mieć miejsce w pewnych, z reguły powtarzalnych okolicznościach, nie zaś w jednej konkretnej sytuacji. Akty muszą dotyczyć zachowań powtarzalnych, nie mogą konsumować się przez jednorazowe zastosowanie. Akty prawa miejscowego skierowane są do podmiotów (adresatów) pozostających poza strukturą administracji. Wojewoda zaznaczył, powołując się na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, wyrażone w wyroku z dnia 17 czerwca 2020 r., sygn. akt: II SA/Ke 393/20, że "dopiero analiza konkretnej uchwały zawierającej program, o którym mowa w art. 5a ustawy o działalności organizacji pozarządowych i o wolontariacie, pozwala na ocenę, czy dany akt jest czy też nie jest aktem prawa miejscowego". Organ nadzoru zauważył, że stanowisko judykatury, co do charakteru omawianego programu, jako aktu podejmowanego przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, nie jest jednolite. Wojewoda stwierdził, że skarżąca powołuje w skardze orzecznictwo sądów administracyjnych, które ukształtowały pogląd wskazujący, iż do uznania danego aktu za akt prawa miejscowego wystarczającym jest uznanie, że uchwała zawiera przynajmniej jedną normę o charakterze generalnym i abstrakcyjnym. Organ nadzoru podkreślił, że nie kwestionuje takiego stanowiska, jednakże analiza programu przyjętego przez Radę Miejską w Jezioranach uchwałą Nr XVIII/157/20, nie wykazała, aby akt ten zawierał normy spełniające wymóg abstrakcyjności, skarżąca nie wskazała również takiej normy. Tym samym wniosek o oddalenie skargi jest zasadny. Pismem z 10 marca 2021 r. pełnomocnik Wojewody wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Pismem z 22 marca 2021 r. pełnomocnik Gminy wyraził zgodę na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 120 i art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, zwanej dalej: "p.p.s.a."). Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności zaskarżonego aktu, czyli ocenia jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty jego podjęcia, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest wyłącznie sprawdzenie, czy zaskarżony akt prawny został wydany zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz czy przy podejmowaniu zaskarżonego aktu nie zostały naruszone przepisy postępowania w stopniu wymagającym jego uchylenie. Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. W myśl art. 91 ust. 4 u.s.g. w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Unormowania te określają tryb i zakres procedowania przez organ nadzoru, który rozstrzyga o zgodności lub sprzeczności z prawem uchwał lub zarządzeń organów samorządu terytorialnego, oceniając tylko ich legalność, czyli sprawdza, czy wydane zostały na podstawie i w granicach prawa. Stanowi o tym wprost art. 85 u.s.g., zgodnie z którym nadzór nad działalnością gminną sprawowany jest na podstawie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, rola organu nadzoru sprowadza się do weryfikacji zgodności kontrolowanego aktu z wymaganą procedurą przy jego wydaniu oraz zastosowaną normą prawa materialnego. Organ nadzoru może ocenić skalę naruszenia i jego wpływ na obowiązywanie aktu i odpowiednio stwierdzić nieważność kontrolowanego aktu w całości lub w części, gdy naruszenie jest istotne lub, w przypadku nieistotnego naruszenia prawa, orzec o wydaniu aktu z naruszeniem prawa. W doktrynie i w orzecznictwie przyjmuje się, że istotne naruszenie prawa to uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do takich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał, powodujące pozostawanie uchwały w sprzeczności z określonym przepisem prawnym (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, str. 101, 102; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lutego 1998r., sygn. II SA/Wr 1459/97; z 8 lutego 1996r., sygn. SA/Gd 327/95, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). Zgodnie z art. 92 ust. 1 u.s.g. stwierdzenie przez organ nadzoru nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy wstrzymuje ich wykonanie z mocy prawa w zakresie objętym stwierdzeniem nieważności, z dniem doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego. W myśl ust. 2 tego przepisu ust. 1 nie stosuje się do uchwały lub zarządzenia o zaskarżeniu rozstrzygnięcia nadzorczego do sądu administracyjnego. Na zasadzie tego unormowania uchwała w części w jakiej nie została uznana za nieważną przez organ nadzoru ma moc obowiązującą i korzysta z domniemania legalności do czasu ewentualnego stwierdzenia jej nieważności przez uprawniony podmiot. W niniejszej sprawie ma to o tyle istotne znaczenie, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze stwierdziło nieważność tylko wyszczególnionych regulacji: § 3 uchwały i § 11 ust. 3 i ust. 4 załącznika do uchwały. Pozostałe przepisy uchwały pozostawiono jako zgodne z prawem, korzystają więc z domniemania legalności i Sąd rozpatrując skargę na akt nadzoru nie może ich oceniać. Wykraczałoby to poza granice sprawy i naruszało uprawnienia gminy, która korzysta z prawa do Sądu tylko w zakresie objętym rozstrzygnięciem nadzorczym. Tym samym, Sąd nie może badać, w warunkach niniejszej sprawy, czy niezakwestionowane przez organ nadzoru przepisy omawianego programu, które korzystają z domniemania legalności, realizują prawidłowo delegację ustawową. Ponieważ istota sporu dotyczy stwierdzenia nieważności tylko § 3 uchwały, w którym postanowiono, że: "Uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko-Mazurskiego.", rozstrzygnięcia Sądu wymaga, czy uchwała wydawana w trybie art. 5a ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie (Dz. U. z 2020 r. poz. 1057) powinna zawierać, w myśl delegacji ustawowej, unormowania o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, właściwe dla aktu prawa miejscowego i z tej racji podlegać obowiązkowej publikacji, skoro uchwala pozostaje w obrocie prawnym. Ustawodawca wprost nie wyartykułował, że uchwała w sprawie przyjęcia programu współpracy gminy z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami, o których mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie stanowi akt prawa miejscowego. Prawo nie wymaga takiego wskazania i brak takiego określenia nie stanowi przeszkody do uznania danej uchwały za akt prawa miejscowego. Ustawodawca może sprecyzować, że uchwała w określonym przedmiocie stanowi akt prawa miejscowego lub nie i wtedy jest to wiążące. Jednak status uchwały może być też wskazany przez ustawodawcę w sposób dorozumiany, gdy zleca do regulacji lokalnemu prawodawcy kwestie wymagające stanowienia norm generalnych i abstrakcyjnych. Bezsporne jest w sprawie, że takie normy charakteryzują akt prawa miejscowego i wystarczy, aby chociaż jeden przepis uchwały miał taki charakter. Uwzględniając powyższe, nie budzi wątpliwości sądu, że sporna uchwała stanowi akt prawa miejscowego. Po pierwsze dał temu wyraz ustawodawca w samej treści art. 5a ust. 1 omawianej ustawy, wskazując, że przedmiotowy program podlega konsultacjom przeprowadzonym w sposób określony w art. 5 ust. 5 tej ustawy. Przepis ten zaś dotyczy sposobu konsultowania projektów aktów prawa miejscowego. Poza tym, za przyjęciem, że sporna uchwała stanowi akt prawa miejscowego przemawia art. 5a ust. 4 pkt 11 ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie, zgodnie z którym program powinien określać tryb powoływania i zasady działania komisji konkursowych do opiniowania ofert w otwartych konkursach ofert. Charakter komisji konkursowej, jej zróżnicowany skład osobowy, zakres kompetencji, przekonuje, że zawarte w tym podustawowym akcie wykonawczym normy prawne winny mieć charakter norm generalnych, wyznaczających adresatom tych norm określony sposób funkcjonowania, a ponadto mają charakter powszechny na terenie gminy i wywołują określone skutki prawne. W orzecznictwie sadów administracyjnych szeroko prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym uchwała w sprawie współpracy gminy z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami, o których mowa w art. 3 ust. 3 ustawy stanowi akt prawa miejscowego (por wyroki: WSA w Łodzi z 4 grudnia 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 591/20; WSA w Olsztynie z 20 marca 2018 r.; z 12 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 120/19; z 30 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 271/20, publ. w CBOSA) W orzeczeniach tych zwraca się uwagę, że "program" konkretyzuje sposoby działania gminy w celu należytego wypełnienia jej obowiązków wynikających z ustawy. Jego treść stanowią normy planistyczne, normy-prognozy i zasady postępowania w określonych sytuacjach, których realizacja stanowi zadania własne gminy. Do istotnych cech programu trzeba zaliczyć to, że obok postanowień indywidualno-konkretnych, zawiera postanowienia o charakterze generalno-abstrakcyjnym, dotyczące współpracy gminy z organizacjami, spełniającymi kryteria określone w ustawie o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Nie stanowi tym samym o sytuacji konkretnie określonego adresata, ale o sytuacji prawnej wszystkich podmiotów spełniających określone ustawowo kryteria. Dotyczy zatem praw i obowiązków nieokreślonych organizacji pozarządowych (bez względu na formę organizacyjną czy osobowość prawną), prowadzących działalność pożytku publicznego, również tych przyszłych a jeszcze nie istniejących. Skład orzekający stanowisko to podziela. W konsekwencji należy uznać, że sporna uchwała, wobec pozostawania w obrocie prawnym, powinna być stosownie do art. 42 u.s.g. ogłoszona na zasadach i w trybie określonym w ustawie o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, a więc opublikowana w wojewódzkim dzienniku urzędowym (art. 13 pkt 2 tej ustawy), z mocą obowiązującą po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia (art. 4 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych). Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych, ogłoszenie aktu normatywnego w dzienniku urzędowym jest obowiązkowe. Niezasadnie tym samym Wojewoda stwierdził nieważność § 3 uchwały, który jest zgodny z tymi przepisami. W tym stanie rzeczy, Sąd uchylił rozstrzygnięcie nadzorcze w zaskarżonej części, na podstawie art. 148 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego, obejmujących zwrot od organu nadzoru na rzecz strony skarżącej kosztów wynagrodzenia pełnomocnika w kwocie 480 zł, orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.s. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).