II OSK 2313/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. NSA Andrzej Irla (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 1244/17 w sprawie ze skargi [...] na decyzję [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2018 r. (sygn. akt II SA/Po 1244/17) oddalił skargę [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2017 r. (nr [...]) w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: [...] wnioskiem z dnia [...] maja 2017r. domagała się stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] (nr [...]) z dnia [...] lipca 2010 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie linii kablowych SN służących do przesyłu energii elektrycznej wraz z budową elektrowni wiatrowej o mocy do 2 MW jako urządzenia niezbędnego do korzystania z tych przewodów, z drogami dojazdowymi, placami manewrowymi, zatokami postojowymi, stacjami kontenerowymi i pozostałymi obiektami infrastruktury technicznej na działce nr [...] położonej w [...]. Żądanie stwierdzenie nieważności wskazanej wyżej decyzji wnioskodawca ograniczył do części tej decyzji dotyczącej pkt. 3 ppkt a), tj. w zakresie ustalenia średnicy wirnika do V 90 m. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją nr [...] lipca 2017 r. (nr [...]) orzekło o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...]. W ocenie Kolegium Odwoławczego brak było podstaw do stwierdzenia, że oceniana decyzja obarczona była wadą rażącego naruszenia prawa. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpił wnioskodawca, kwestionując stanowisko zajęte przez SKO w [...]. Ponownie rozpoznając tę sprawę, Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2017 r. (nr [...]) utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2017 r. (nr [...]). Wskazało, że istotą sprawy było stwierdzenie, czy rozstrzygnięcie decyzji Burmistrza [...] w zakresie ustalenia średnicy wirnika planowanej elektrowni wiatrowej do V 90 m znajduje podstawę prawną w obowiązujących przepisach i czy w sprawie naruszone zostały przepisy o właściwości organu administracji. Kolegium zauważyło, że ustalenie przez Burmistrza [...] warunków zabudowy zostało poprzedzone decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (decyzja Burmistrza [...] z [...] września 2009 r.). Zwróciło uwagę, że zgodnie z art. 86 pkt 2, w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017 r., poz.1405) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla danej inwestycji wiąże organy wydające decyzję o warunkach zabudowy. SKO w [...] zaakcentowało, że wnioskodawca we wniosku o ustalenie warunków zabudowy określił rodzaj inwestycji i podał jej parametry, w tym średnicę wirnika, określając tę średnicę na do 90 m. W wydanej decyzji ustalającej warunki zabudowy organ administracji określił przedmiot postępowania zgodnie ze złożonym wnioskiem, a w części obejmującej pkt 3 lit. a) określił parametr planowanego przez inwestora przedsięwzięcia dotyczący średnicy wirnika. Kolegium Odwoławcze zwróciło uwagę, że w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] zawarty został zarzut rażącego naruszenia art. 54 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak też przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (...). Nie wykazano jednak, że przepisy te zostały naruszone w sposób jasny i oczywisty. Kolegium Odwoławcze powołując się na orzecznictwo podkreśliło, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności nie chodzi o różnice w wykładni prawa, ale o przekroczenia prawa w sposób niewątpliwy. Błędna interpretacja przepisów składających się na podstawę prawną nie mieści się w przesłankach nieważności decyzji. W ocenie SKO w [...], określenie w badanej decyzji parametru technicznego w zakresie średnicy wirnika nie wykracza poza właściwość organu I instancji i nie jest zapisem świadczącym o rażącym naruszeniem prawa. Kolegium Odwoławcze stwierdziło też, iż Burmistrz [...] nie naruszył przepisów o właściwości organu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję wniosła [...]. Spółka zarzuciła naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości organu, podczas gdy w sprawie ustalenia warunków zabudowy Burmistrz [...] nie był legitymowany do ustalenia w decyzji o warunkach i zabudowy średnicy wirnika elektrowni wiatrowej oraz wysokości zawieszenia tego wirnika, a ustaleń tych powinien dokonać organ architektoniczno-budowlany, tj. Starosta [...] w ramach postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. W skardze podniesiono również zarzut niezastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i wadliwe uznanie, że w sprawie nie doszło do wydania decyzji bez podstawy prawnej, podczas gdy przesądzenie w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy parametrów technicznych elektrowni, tj. średnicy wirnika oraz wysokości zawieszenia wirnika stanowi przekroczenie kompetencji organu z uwagi na brak podstawy prawnej do zamieszczenia takiego rozstrzygnięcia w decyzji ustalającej warunki zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2018 r. oddalił skargę. Przedstawił instytucję stwierdzenia nieważności decyzji oraz rozumienie pojęcie "rażącego naruszenia prawa" (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Sąd I instancji podkreślił, że złożony wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zarzucał naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez przekroczenie przez Burmistrza [...] swej właściwości i określenie w decyzji o warunkach zabudowy parametru w postaci średnicy wirnika bez podstawy prawnej. Odnosząc się do powyższego sąd I instancji wskazał, że elektrownie wiatrowe stanowią urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p). Pojęcie to oznacza przewody lub urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej, czyli m.in. siłownie wiatrowe z generatorem energii elektrycznej, a ponadto urządzenia, które służą do jej wytwarzania. Mając na uwadze, czym jest siłownia wiatrowa z generatorem energii elektrycznej, wskazał sąd I instancji, że wniosek inwestora ubiegającego się o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę elektrowni wiatrowych powinien - zgodnie z art. 52 ust. 2 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. - obligatoryjnie zawierać określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, jak również określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Z powyższego wynika, że wniosek o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę elektrowni wiatrowej winien określać jej parametry techniczne. Siłownia wiatrowa składa się z różnych elementów takich jak wieża, fundament, śmigła. Elementy te są pomiędzy sobą powiązane technicznie i użytkowo. Do inwestora należy przedstawienie parametrów technicznych planowanej elektrowni wiatrowej. Podkreślił WSA w Poznaniu, że złożony wniosek o wydanie warunków zabudowy, wymóg powyższy spełniał. We wniosku o wydanie warunków zabudowy w postępowaniu objętym przedmiotowym postępowaniem nieważnościowym inwestor przedstawiając parametry techniczne planowanej elektrowni wiatrowej wskazał m.in. średnicę wirnika. Organ administracji orzekając w zakresie ustalenia warunków zabudowy był więc związany parametrami technicznymi określonymi przez inwestora. Podkreślił sąd I instancji, iż kontrolowana decyzja o warunkach zabudowy nie określa parametrów technicznych wykraczających poza zakres wniosku, jak też nie podaje szczegółowych danych technicznych planowanej elektrowni wiatrowej, w tym np. typu czy modelu turbiny. Określenie takich danych wykraczałoby poza zakres postępowania w przedmiocie warunków zabudowy. WSA w Poznaniu podał też, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający m.in. decyzję o warunkach zabudowy. Związanie to oznacza, że organ ustalający warunki zabudowy winien dokonać analizy, czy inwestycja o określonych we wniosku parametrach spełnia parametry określone decyzją Burmistrza [...] z [...] września 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Akcentował sąd I instancji, że w pkt 3a decyzji środowiskowej przedstawiono szczegółowe wymagania dotyczące ochrony środowiska, wskazując iż przedsięwzięcie powinno być realizowane zgodnie z projektem technicznym i uzgodnieniami branżowymi. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji środowiskowej. W charakterystyce przedsięwzięcia wskazano m.in., iż planowana turbina wiatrowa wyposażona jest w wirnik zbudowany z układu łopat o średnicy do 90 m. Oznacza to, iż nie może być uznane za rażące naruszenie prawa odwołanie się przez organ ustalający warunki zabudowy do wiążących ustaleń w zakresie charakterystycznych parametrów inwestycji i jej oddziaływania na środowisko. WSA w Poznaniu podzielił stanowisko Kolegium Odwoławczego, że zapis dotyczący parametru technicznego określającego średnicę śmigła nie wykracza poza właściwość organu I instancji i nie jest zapisem wprowadzonym bez podstawy prawnej. Skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku WSA w Poznaniu z dnia 5.04.2018 r. wniosła [...], zaskarżając wyrok ten w całości. Skargę kasacyjną oparto na podstawie naruszenia zarówno prawa materialnego jak i przepisów postępowania. W zakresie podstawy naruszenia prawa materialnego wskazano na naruszenie: 1) art. 54 ust. 1 w zw. z art. 52 ust. 1 i 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p poprzez ich błędną wykładnię i mylne przyjęcie, że orzekając w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy organ administracji obowiązany jest określić wszelkie parametry techniczne planowanej przez inwestora inwestycji oraz, że organ jest ściśle związany treścią wniosku inwestora również w zakresie wskazanych parametrów technicznych, podczas gdy właściwa interpretacja powołanych wyżej przepisów prowadzi do wniosku, że organ administracji przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy jest związany treścią wniosku inwestora tylko w zakresie niezbędnym do wydania decyzji, w granicach przysługujących ustawowo kompetencji, w związku z czym w decyzji o warunkach zabudowy nie powinien określać szczegółowych parametrów technicznych (które dookreślane są dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę), a jedynie ogólne parametry danego przedsięwzięcia, albowiem ustalenie warunków zabudowy jest dopiero wstępnym etapem zmierzającym do realizacji inwestycji, którego głównym celem jest odpowiedź na pytanie, czy na danym terenie dopuszczalna jest zabudowa określonego rodzaju (zmiana zagospodarowania terenu. Powyżej opisane naruszenia spowodowały, że decyzja o warunkach zabudowy została wydana z rażącym naruszeniem prawa, wobec czego zachodziła podstawa do stwierdzenia jej częściowej nieważności, co nie zostało uznane przez sąd I instancji; 2) art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 54 ust. 1 u.p.z.p. poprzez nieprawidłowe zastosowanie oraz art. 28 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 – zwanej dalej: Pb) w zw. z art. 34 Pb i art. 36 Pb poprzez ich nieprawidłowe niezastosowanie i niesłuszne pominięcie przez sąd I instancji tego, że Wójt Gminy [...] nie był uprawniony do określenia w decyzji o warunkach zabudowy szczegółowych parametrów technicznych inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowych tj. średnicy wirnika i wysokości jego zawieszenia, ponieważ kompetencje do określenia tego rodzaju parametrów technicznych w niniejszej sprawie posiada wyłącznie Starosta [...] jako organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę. Ta zaś decyzja powinna określać parametry techniczne inwestycji; powyżej opisane naruszenia spowodowały, że decyzja o warunkach zabudowy została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, wobec czego zachodziła podstawa do stwierdzenia jej częściowej nieważności, co nie zostało uznane przez sąd I instancji; 3) tj. 86 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że wszystkie parametry techniczne inwestycji określone w decyzji środowiskowej są wiążące na etapie wydania decyzji o warunkach zabudowy podczas gdy związanie decyzją ustalającą środowiskowe uwarunkowania dotyczy tylko części charakterystycznych parametrów danej inwestycji, istotnych dla wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy; powyżej opisane naruszenie spowodowało, że decyzja o warunkach zabudowy została wydana z rażącym naruszeniem prawa, wobec czego zachodziła podstawa do stwierdzenia jej częściowej nieważności, co nie zostało uznane przez sąd I instancji. W zakresie podstawy naruszenia przepisów postępowania wskazano na naruszenie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – zwana dalej: p.p.s.a.) poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku niespełniającego wymogów z powołanego przepisu, tj. niezawierającego wyczerpującego wyjaśnienia podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia, braku odniesienia się do wszystkich wskazanych przez skarżącą podstaw stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] oraz uchybień w procedowaniu Kolegium. W szczególności sąd I instancji nie odniósł się do wskazywanej przez skarżącego podstawy nieważności, tj. wydania przez Wójta Gminy [...] decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości; uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem uniemożliwiło stronie skarżącej zapoznanie się ze stanowiskiem sądu I instancji i podniesienie stosownych zarzutów merytorycznych w treści skargi kasacyjnej. W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r., poz. 2325; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 par. 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Powyższe oznacza, że zakres rozpoznawania sprawy wyznaczyła, przez wskazanie podstaw kasacyjnych, strona wnosząca skargę kasacyjną. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zdaniem zostały przez sąd naruszone (art. 174 p.p.s.a.), a nadto obowiązana jest uzasadnić przytoczone podstawy kasacyjne (art. 176 par. 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Mając na uwadze obecny stan epidemii, przyjąć należy, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Dodatkowo nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, stąd też sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Zaskarżony wyrok, mimo błędnego uzasadnienia odpowiada jednak prawu, co skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej stosownie do art. 184 p.p.s.a. Oceniając objęty skargą kasacyjną wyrok WSA w Poznaniu należy zwrócić uwagę, że sąd I ten dokonał merytorycznej oceny zasadności kontrolowanych aktów administracyjnych i podzielił stanowisko SKO w [...], że w sprawie brak jest podstaw do częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie linii kablowych SN służących do przesyłu energii elektrycznej wraz z budową elektrowni wiatrowej. Podkreślić jednak trzeba, iż przed przystąpieniem do merytorycznej kontroli aktu administracyjnego, zadaniem sądu administracyjnego jest uprzednie ustalenie, czy skarga wniesiona została przez legitymowany do tego podmiot. Wynika to z faktu, że postępowanie sądowoadministracyjne oparte jest na zasadzie skargowości, co oznacza, że warunkiem zbadania przez sąd legalności kwestionowanego aktu administracyjnego jest wniesienie skargi wszczynającej postępowanie sądowe przez podmiot, któremu przysługuje do tego legitymacja skargowa (por. W. Chróścielewski; Legitymacja skargowa w postępowaniu sądowoadministracyjm; Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2010 Nr 5-6 str. 77). Legitymację skargową w postępowaniu sądowoadmimstracyjnym określa art. 50 p.p.s.a. Przepis ten ogranicza krąg podmiotów, które mogą skutecznie wnieść skargę do sądu I instancji poprzez przyznanie takiego uprawnienia, co do zasady, temu, kto ma w tym interes prawny. Strona skarżąca musi mieć zatem interes prawny w złożeniu skargi aby móc skuteczne zainicjować sądowoadministracyjną kontrolę. Na potrzeby art. 50 p.p.s.a. pod pojęciem "interesu prawnego" rozumieć należy istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków strony skarżącej, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Interes prawny skarżącego może być oparty na przepisach prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego. Wskazać także należy, że interes ten musi być własnym, indywidualnym interesem skarżącego (por. W. Chróścielewski; jw.). Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga więc ustalenia związku, z reguły o charakterze materialnoprawnym, między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, a polegającego na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, które mogą stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Aktualność interesu prawnego oznacza, że nadaje się on do urzeczywistnienia w danej sytuacji faktycznej i prawnej i wiąże się z realnością, tj. tym, że interes ten powinien istnieć w dacie stosowania normy prawnej. O interesie prawnym osobistym, własnym i indywidualnym można zaś mówić, gdy przypisać go można do zindywidualizowanego podmiotu w tym znaczeniu, że akt prawny skierowany do danego podmiotu musi wpływać na jego sytuację prawną (por. np. wyrok NSA z dnia 3 września 2014 r., II OZ 783/14). W realiach niniejszej sprawy zbadania zatem wymagało, czy strona skarżąca - [...], ma legitymację skargową w postępowaniu zakończonym zaskarżoną do sądu decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2017 r. orzekającą o braku podstaw do stwierdzenia nieważności wskazanej powyżej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W ocenie NSA, strona inicjująca postępowanie sądowoadministracyjne - [...] – nie wykazała interesu prawnego (w przedstawionym rozumieniu) do zaskarżenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2017 r. Zwrócić bowiem należy uwagę na to, iż wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. o ustaleniu warunków zabudowy został złożony przez [...] w [...]. Na tę bowiem spółkę przeniesiona została powyżej wskazana decyzja o warunkach zabudowy (k. 56), która pierwotnie wydana została na [...] W następstwie rozpoznania powyższego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy zapadła decyzja SKO w [...] z [...].07.2017 r. (o odmowie stwierdzenia nieważności), w której treści wprost wskazano, że wydana została po rozpoznania żądania [...]. Skoro decyzja ta była niekorzystna dla wskazanej spółki, wniosła ona wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Następnie, decyzją SKO w [...] z dnia [...].09.2017 r. utrzymano w mocy decyzję tego organu z dnia [...].07.2017 r. Tu zwrócić należy uwagę, że choć w treści ostatnio wskazanej decyzji podano, że wydana jest po rozpoznaniu wniosku [...], to jednak z protokołu posiedzenia SKO w dniu [...].09.2014 r. (k. 148) wynika jednoznacznie, że sprawa dotyczyła wniosku [...]. Jak przy tym wyżej wskazano, w sprawie nie budziło wątpliwości, że [...] jest podmiotem uprawnionym w sprawie, gdyż jest beneficjentem uprawnień wynikających z kwestionowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji Burmistrza [...] o ustaleniu warunków zabudowy. W tych okolicznościach, złożenie skargi do WSA w Poznaniu na wskazane rozstrzygnięcie Kolegium Odwoławczego przez [...] w [...] – ocenić należy jako czynność dokonaną przez podmiot, który nie dysponował legitymacją skargową. Ani z akt administracyjnych, ani też z akt sądowych nie wynika przy tym, że istnieje jakikolwiek związek między wskazanymi wyżej podmiotami (spółkami) mogący przemawiać za tym, że [...] w [...] jest legitymowana do zaskarżenia decyzji SKO w [...] z dnia [...] września 2017 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie linii kablowych SN służących do przesyłu energii elektrycznej wraz z budową elektrowni wiatrowej. Stwierdzić zatem trzeba, że skarga wniesiona została przez nieuprawniony podmiot, tj. taki, który nie wykazał, że dysponuje w tej sprawie legitymacją skargową. To z kolei powoduje, iż skarga ta podlegała oddaleniu (por. postanowienie NSA z dnia 6.10.2006 r., sygn. akt II FSK 1250/05), lecz z innych (tj. proceduralnych) przyczyn niż z tych, które wskazał sąd I instancji. Niezależnie od powyższych ocen stwierdzić jednak należało, iż zarzuty skargi kasacyjnej nie zawierały usprawiedliwionych podstaw. Określenie bowiem w decyzji o warunkach zabudowy parametru dotyczącego średnicy wirnika, zgodnie z ustaleniami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie spełnia przesłanki, aby uznać, że decyzja o warunkach zabudowy została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt k.p.a. O rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy okoliczności: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Podkreślić należy, iż w spornej decyzji Burmistrza [...] z dnia [...].07.2010 r. nie doszło do ustalenia ostatecznych, dokładnych i precyzyjnych danych technicznych planowanej zabudowy. Kwestionowany parametr średnicy wirnika wskazuje tylko wielkość maksymalną – "do 90 m" – co wprost oznacza, że nie jest to wartość ostatecznie, finalnie ustalona. Nie są to także precyzyjne dane techniczne tegoż elementu inwestycji, bo z takimi mielibyśmy do czynienia w sytuacji podania np. typu czy modelu turbiny. Nie sposób zatem uznawać, że ustalenie maksymalnego parametru wirnika wywoływało skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (gospodarcze lub społeczne) i pozostawało w oczywistej sprzeczności z art. 54 ust. 1 w zw. z art. 52 ust 1 i 2 w zw. z art. 64 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Analogicznie rzecz się ma ze wskazaniem, że powyższy parametr maksymalny wynika z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wskazanie tego parametru i odwołanie się do ustaleń decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie może być uznane za naruszenie art. 86 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - skutkujące koniecznością stwierdzenia nieważności w kwestionowanej części decyzji o warunkach zabudowy. Jako nietrafny uznać należy zarzut, że przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości wobec czego zachodziła podstawa do stwierdzenia jej częściowej nieważności. Właściwość organu administracji w tej sprawie tj. do wydania decyzji o ustaleniu warunkach zabudowy (Burmistrza [...]) była oczywista, a okoliczność kwestionowania częściowych ustaleń tej decyzji (w zakresie średnicy wirnika) nie może być utożsamiana z określeniem rzeczowej właściwości organu. Organ I instancji nie naruszył też powołanych w podstawie skargi kasacyjnej przepisów Prawa budowlanego, gdyż decyzja tego organu nie stanowi zgody budowlanej i przepisy wskazanej ustawy, w ogóle w sprawie nie miały zastosowania (por. także wyrok NSA z dnia 12.03.2020 r., sygn. akt II OSK 1268/18). Pozbawiony doniosłości jest zarzut naruszenia art. 141 par. 4 p.p.s.a. Uwzględniając normatywną treść tego przepisu, prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jak natomiast wyżej wskazano, sąd I instancji nie przeprowadził weryfikacji legitymacji skargowej strony wnoszącej skargę i zaprezentował merytoryczne oceny, których wynik skutkował oddaleniem skargi. W tym też kontekście można upatrywać naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., jednak naruszenie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro akcentowany wyżej brak legitymacji – skutkować musiał także oddaleniem skargi. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.