II SA/Kr 460/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej K. na decyzję Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 24 lutego 2021 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki nieużytkowanego obiektu budowlanego oraz ustalenia zasad i terminu wykonania tego obowiązku oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki decyzją z dnia 8.09.2020 r., znak: [...], na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333) nakazał: Gminie M., A. A., M. A. - S., A. A. rozbiórkę nieużytkowanego obiektu budowlanego (stodoły), nie nadającego się do remontu lub odbudowy, położonego na działkach nr [...], [...] i [...] obr. [...] przy ulicy [...] w K., mogącego stwarzać zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi wraz z uporządkowaniem terenu po dokonanej rozbiórce. W decyzji wskazano, że do rozbiórki ww. obiektu należy przystąpić gdy decyzja stanie się ostateczna, jednakże nie wcześniej niż po upływie 6 tygodni od dnia jej doręczenia. Termin wykonania obowiązku nałożonego decyzją wyznaczono do dnia 31.12.2020 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 17.07.2020 r. ustalono, że działki nr [...], [...] i [...] obr. [...] w K. usytuowane w rejonie ulic [...] zabudowane są budynkiem stodoły wykonanej w konstrukcji drewnianej. Budynek jest pozostałością po istniejącym na tym terenie gospodarstwie rolnym. Po długim okresie nieużytkowania jest on w znacznym stopniu zaniedbany i zdewastowany. Występujące ubytki w deskowaniu ścian i nieszczelności w pokryciu dachu nie zabezpieczają wnętrza stodoły i drewnianej konstrukcji przed destruktywnym działaniem czynników atmosferycznych, powodując dalsze uszkodzenia, korozję biologiczną i w rezultacie osłabienie konstrukcji. Narożnik budynku, w bezpośrednim sąsiedztwie chodnika ul. [...] jest zdeformowany, a dach w tym miejscu uległ zawaleniu. Stan faktyczny i prawny obligował organ nadzoru budowlanego do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w trybie art. 67 ustawy Prawo budowalne. Postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 30 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych (Dz. U. z 2004 r., Nr 198, poz. 2043). I tak w dniu 12.08.2020 r. zostały przeprowadzone oględziny w trakcie których stwierdzono, że stan faktyczny nie uległ zmianie i jest zgodny z zapisem protokołu z czynności kontrolnych z dnia 17.07.2020 r., natomiast w dniu 12.08.2020 r. przeprowadzona została rozprawa administracyjna. Dalej organ ustalił, że działki nr [...] i [...] obr. [...] w K. stanowiły na dzień oględzin własność Gminy Miejskiej K., działka nr [...] stanowiła współwłasność: A. A., M. A.- S. oraz A. A.. Organ uznał, że stan techniczny przedmiotowego obiektu budowlanego - stodoły z powodu długoletniego nieużytkowania, braku remontów oraz konserwacji, powoduje, że aktualni współwłaściciele obiektu nie planują żadnych działań inwestycyjnych związanych z obiektem a pogarszający się wraz z upływem czasu stan techniczny obiektu może powodować zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi. Nadmienił przy tym, że przedmiotowy budynek nie figuruje w gminnej ewidencji zabytków, rejestrze zabytków oraz nie jest objęty ochroną konserwatorską. Adresatem decyzji uczyniono aktualnych współwłaścicieli przedmiotowego budynku. Odwołanie od ww. decyzji wniosła Gmina Miejska K., zarzucając, że decyzja została wydana przedwcześnie, albowiem przed Sądem Okręgowym w K. prowadzone jest postępowanie o zasiedzenie m.in. działek nr [...] i [...] (na skutek apelacji od postanowienia Sadu I instancji w którym stwierdzono zasiedzenie). Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 24.02.2021 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.) art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego obowiązku i w tym zakresie określił termin rozpoczęcia rozbiórki nie wcześniej niż 6 tygodni od daty otrzymania decyzji, a termin zakończenia rozbiórki i uporządkowania terenu – 30.06.2021 r., w pozostałym zakresie utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że z treści przepisu art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wynika, że przesłanką umożliwiającą nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego jest nie tyle zły stan techniczny obiektu budowlanego, ale przede wszystkim to, że nie nadaje się on do remontu, odbudowy lub wykończenia. Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30.08.2004 r. w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórki nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych przed wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego i uporządkowanie terenu, organ nadzoru budowlanego ma obowiązek ustalić przyczyny niewykonania przez właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego remontu, odbudowy lub wykończenia obiektu, dokonać oględzin i oceny stanu technicznego oraz przeprowadzić rozprawę. Ponieważ obowiązek rozbiórki jest najdalej idącą, najbardziej dolegliwą sankcją za naruszenie przepisów Prawa budowlanego, rodzącą nieodwracalne bądź trudne do odwrócenia skutki, która najdalej ingeruje w konstytucyjnie chronione prawo własności, należy przestrzegać procedury określonej w rozporządzeniu oraz niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca przepisu art. 67 ustawy Prawo budowlane. Organ II instancji podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji, odwołując się do ustaleń przeprowadzonych w dniu 17.07.2020 r. czynności kontrolnych oraz w dniu 12.08.2020 r. oględzin. Wskazał również, że w dniu 12.08.2020 r. przeprowadzona została rozprawa administracyjna w trakcie których uczestniczący oświadczyli nie sprzeciwiają się wydaniu decyzji rozbiórki budynku stodoły na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.. Jako przyczynę nieodpowiedniego stanu technicznego wskazano cyt.: "nieuregulowany stan prawny nieruchomości, podziały działek, trwający od 1979 r. (od wydania zarządzenia nr [...] przez Naczelnika Dzielnicy [...] o przejęciu działek wydzielonych z dz. [...] na rzecz Skarbu Państwa)". Organ odwoławczy wskazał, że zebrany materiał dowodowy obejmujący ustalenia dokonane podczas czynności kontrolnych oraz oględzin wraz z dokumentacją fotograficzną wskazuje na stan destrukcji elementów drewnianych nieużytkowanego obiektu budowlanego budynku stodoły, spowodowany działaniem czynników atmosferycznych oddziaływujących na w/w obiekt przez nieszczelne pokrycie dachowe oraz ściany. Z uwagi na powyższe oraz brak zamiaru podjęcia przez współwłaścicieli prac naprawczych przedmiotowego obiektu, PINB miał wystarczające podstawy do wydania decyzji o nakazie rozbiórki w oparciu o art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Techniczna zasadność rozbiórki przedmiotowego obiektu nie była kwestionowana przez strony postępowania. Odnosząc się do zarzutów zawartych odwołaniu organ II instancji wskazał, że treść księgi wieczystej nr [...] jako właściciela działek nr [...] i [...] obr. [...] w K. [...] wskazuje Gminę K.. W dziale III w/w księgi wieczystej znajdują się natomiast ostrzeżenia o toczącym się postępowaniu sądowym o zasiedzenie w/w działek nr [...] i [...]. Zgodnie z informacją telefoniczną uzyskaną w dniu 23.02.2021 r. na infolinii Sądu Okręgowego w K. postępowanie sądowe prowadzone pod sygnaturą: II Ca 2372/19 nie zostało zakończone. Organy administracji publicznej są związane treścią wpisów istniejących w księgach wieczystych z racji domniemania wynikającego z zasady sformułowanej w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6.07.1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2019 r. poz. 2204). Obalenie domniemania wynikającego z powyższego przepisu może nastąpić w postępowaniu o charakterze cywilnym. Ostrzeżenie o toczącym się postępowaniu cywilnym, wyłącza jedynie ochronę, wynikającą z rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych, a nie powyższe domniemanie, które choć jest wzruszalne, to jednak dopóki nie zostanie wzruszone, jest prawnie wiążące. Organy prowadzące postępowanie administracyjne nie są wiec uprawnione do kwestionowania stanu prawnego wynikającego z treści ksiąg wieczystych i samodzielnego rozstrzygania o ich zgodności ze stanem rzeczywistym. MWINB w K. przychylił się w tym zakresie do linii orzeczniczej prezentowanej w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 08.11.2016 r., sygn. akt II SA/Kr 898/16 oraz wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10.05.2006 r., sygn. akt I OSK 755/05, z dnia 14.02.2019 r., sygn. akt II OSK 707/17 i z dnia 30.07.2019 r., sygn. akt I OSK 739/16. Wobec powyższego, w ocenie organu II instancji, PINB prawidłowo nałożył obowiązek rozbiórki na Gminę K. jako wykazanego w treści księgi wieczystej nr [...] właściciela działek nr [...] i [...] obr. [...] w K. Podgórze oraz wykazanych w odrębnej księdze wieczystej właścicieli działki nr [...]. Z kolei brak odniesienia się przez PINB w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji do faktu prowadzonego postępowania przed sądem cywilnym, powoduje naruszenie art. 107 § 3 Kpa, nie stanowi jednak podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że w związku z upływem czasu od wydania decyzji organu I instancji zaistniała konieczność zmiany wyznaczonego terminu nałożonego obowiązku. MWINB w K. uchylił więc zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wyznaczonego terminu i w tym zakresie wyznaczył termin rozpoczęcia rozbiórki - nie wcześniej niż 6 tygodni od daty otrzymania decyzji. Termin zakończenia rozbiórki i uporządkowania terenu wyznaczono na dzień 30.06.2021 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Gmina Miejska K., zarzucając decyzji Inspektor Nadzoru Budowlanego naruszenie: - zasad postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktyczno- prawnego nieruchomości stanowiącej działki nr [...] i [...] obr [...] i pominięcie faktu, iż w toku jest postępowanie sądowe o nabycie własności w/w nieruchomości przez zasiedzenie i w dniu 26.02.2019 r. zostało wydane postanowienie o stwierdzeniu nabycia własności w/w nieruchomości przez zasiedzenie w określonych udziałach przez A. A., B. A., M. A., J. S. oraz A. A. (postanowienie Sądu Rejonowego dla K. [...] w K. Wydział XII Cywilny, sygn, akt: XII Ns 126/15/P), - prawa materialnego, tj. art. 67 ust 1 ustawy Prawo budowlanej poprzez niewłaściwe zastosowanie co doprowadziło do wydania wadliwego orzeczenia o utrzymaniu w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w zakresie nałożenia na Gminę Miejską K. - jako współwłaściciela obiektu budowlanego (stodoły) - obowiązku rozbiórki stodoły położonej w części na działkach nr [...] i [...] obr [...], podczas gdy własność działek nr [...] i [...] obr [...] jest sporna, albowiem w toku jest postępowanie sądowe o nabycie własności nieruchomości przez zasiedzenie i w dniu 26.02.2019 r. zostało wydane postanowienie o stwierdzeniu nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie w określonych udziałach przez A. A., B. A., M. A., J. S. oraz A. A. (postanowienie Sądu Rejonowego dla K. [...] w K. Wydział XII Cywilny, sygn. akt: XII Ns 126/19/P). Gmina Miejska K. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz Gminy Miejskiej K. kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wskazano, że z wniosku osób fizycznych: A. A., M. A. oraz A. A. - adresatów (łącznie ze skarżącym) decyzji - toczy się postępowanie sądowe o nabycie przez zasiedzenie własności nieruchomości składającej się m. in. z działek nr [...] i [...] obr [...] W dniu 26.02.2019 r. Sąd Rejonowy dla K. [...] w K. Wydział XII Cywilny, w sprawie do sygn. akt: XII Ns 126/15/P stwierdził nabycie z dniem 25.10.2007 r. własności nieruchomości przez zasiedzenie w określonych udziałach przez A. A., B. A., M. A.- S., J. S. oraz A. A.. Postępowanie to aktualnie znajduje się na etapie postępowania odwoławczego (w dniu 29.03.2021 r. odbędzie się rozprawa przed Sądem Okręgowym w K.). Może zatem dojść do sytuacji, w której właścicielami (współwłaścicielami) całej nieruchomości, na której znajduje się budynek stodoły pozostaną osoby fizyczne, a nie Gmina. Ze względu na deklaratoryjny charakter orzeczenia w sprawie o zasiedzenie prawo własności osób fizycznych datować się będzie od dnia znacząco przesuniętego w czasie, tj. od dnia 25.10.2007 r. W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna. Na wstępie należy jednakże zaznaczyć, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia wyrokowania stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie zatem z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na mocy powołanego wyżej art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Rozpoczynając od zarzutu naruszenia przepisów postępowania, a to art. 7, 77 i 80 k.p.a. stwierdzić trzeba, że organ odwoławczy MWINB poczynił ustalenia w kwestii toku postępowania o zasiedzenie działek nr [...] i [...] obr. [...]. Organ ustalił bowiem, że na moment procedowania postępowanie to nie zostało zakończone. Ustalił ponadto, że w księdze wieczystej właściwej dla tych działek jako właściciel figuruje Gmina K., zaś w dziale III wpisane jest ostrzeżenie o toczącym się postępowaniu o zasiedzenie. Wobec tego trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece z dnia 6 lipca 1982r. ( DZ.U. z 2017r. poz. 1007 ze zm.) domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Należy zatem przyznać rację organowi, że obalenie domniemania wynikającego z wpisu do księgi wieczystej nie może nastąpić w postępowaniu administracyjnym. Jak to wskazał NSA w wyroku z dnia 23 czerwca 2020 r. I OSK 2202/19, LEX nr 3048091: " Organ administracyjny nie ma możliwości, aby w toku postępowania, jakie przed nim się toczy, dokonywać odmiennych ustaleń prawnych od tych jakie wynikają z wpisów dokonanych w księdze wieczystej. Przyjęcie poglądu odmiennego, polegającego na tym, że domniemanie wynikające z art. 3 ust. 1 u.k.w.h., mogłoby być obalone także w postępowaniu administracyjnym, prowadziłoby do sytuacji, w której w istocie rzeczy organ administracji publicznej zastępowałby sąd powszechny bo wydawałby rozstrzygnięcie w kwestii zastrzeżonej dla postępowań cywilnych" (podobnie wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2019 r. I OSK 3198/18, LEX nr 2799504, oraz wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2019 r. I OSK 1141/16, LEX nr 2720931). Ponadto nie ulega wątpliwości, że w pozostałym zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy wszystkie potrzebne ustalenia zostały poczynione, a dowody przeprowadzone. Wobec powyższego brak podstaw do formułowania wskazanego zarzutu. Co się tyczy zarzutu naruszenia art. 67 ust. 1 p.b., to przypomnieć trzeba, iż wskazany tam nakaz rozbiórki organ winien w formie decyzji skierować do właściciela lub zarządcy obiektu. Nie ulega kwestii, co wyżej podniesiono, że Gmina Miejska Kraków była właścicielem obiektu na dzień wydania decyzji, a zatem decyzja jest skierowana prawidłowo. Dodatkowo, co słusznie wyeksponowano w odpowiedzi na skargę, wpisane w dziale III ostrzeżenie z art. 10 ust. 2 k.w.h. dotyczące sprawy o zasiedzenie, nie może obalić domniemania z art. 3 k.w.h., gdyż skutki tego ostatniego polegają na wyłączeniu rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych, ustanowionej w art. 5 k.w.h. "Nie zmienia domniemania co do prawdziwości stanu prawnego wynikającego z ksiąg wieczystych wpis ostrzeżenia, gdyż domniemanie z art. 3 u.k.w.h. istnieje do czasu, gdy wpisane prawo nie zostanie wykreślone" (tak wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 stycznia 2020 r. III SA/Kr 612/19, LEX nr 2825330). W kwestii zaś zasiedzenia trzeba pamiętać, że w postępowaniu przed organem administracji, w opozycji do treści wpisu w kw, może ono zostać wykazane jedynie prawomocnym postanowieniem o zasiedzeniu. Sama sprawa cywilna o stwierdzenie zasiedzenia, mimo że toczy się w trybie nieprocesowym (art. 609-610 k.p.c.), jest sprawą o ustalenie prawa własności. Deklaratoryjne postanowienie sądu stwierdzające nabycie prawa własności przez zasiedzenie wiąże - zgodnie z art. 365 k.p.c. - nie tylko sąd i strony tego postępowania, ale także inne sądy. Jest ono dokumentem, na podstawie którego ujawnia się osobę wymienioną w postanowieniu sądu jako właściciela nieruchomości w księdze wieczystej, co wiąże się z kolei z działaniem domniemania zgodności wpisu w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym (art. 3 ust. 1 u.k.w.h.). Nie jest oczywiście wykluczone ustalenie właściciela wbrew treści Kw, na podstawie omawianego dokumentu, tj. stwierdzenia zasiedzenia, ale dokument ten musi mieć walor prawomocności. Do chwili uzyskania takiego waloru obowiązuje w takiej sytuacji domniemanie z art. 3 k.w.h. obejmujące dotychczasowy wpis, gdyż przyjmuje się, że nie zostało ono obalone. Skoro zatem na chwilę wydania decyzji przez organy obu instancji postanowienie o zasiedzeniu było nieprawomocne, obowiązywał stan ujawniony w księdze wieczystej. Prawidłowo zatem skierowano decyzję do ujawnionego w kw właściciela, tj. Gminy Miejskiej Kraków. Wobec powyższego, skoro nie doszło do naruszenia wymienionych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego, na zas. art.151 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji.