VII SA/Wa 1379/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 marca 2018 r. sprawy ze skargi W. L. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ("GINB"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., "k.p.a.") po rozpatrzeniu zażalenia W. L. ("skarżący") na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ("[...] WINB") z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ("PINB") w [...], postanowieniem z dnia [...] września 2010 r., Nr [...], wstrzymał skarżącemu (inwestorowi) prowadzenie robót budowlanych w lokalu użytkowym w budynku usytuowanym na działce nr [...] przy ul. K. w Z. oraz nałożył obowiązek dostarczenia, w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia, oceny technicznej. Wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2010 r. złożył skarżący. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r., [...] WINB odmówił stwierdzenia nieważności ww. postanowienia. Na postanowienie to skarżący złożył zażalenie, wskazując na brak obowiązku zgłoszenia lub uzyskania pozwolenia na budowę dla prowadzonych przez niego robót budowlanych, oraz na fakt, że w dniu wydania postanowienia PINB w [...] z dnia [...] września 2010 r. roboty te były już wykonane. Po rozpatrzeniu zażalenia, GINB, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r., utrzymał w mocy postanowienie [...] WINB z dnia [...] lutego 2017 r., stwierdzając, że postanowienie PINB w [...] z dnia [...] września 2010 r. nie zostało obarczone wadą rażącego naruszenia prawa. Organ odwoławczy stwierdził, że postanowienie GINB z dnia [...] kwietnia 2017 r. zostało wydane w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia. Przedmiotem tego postępowania jest ustalenie istnienia, lub nie, wad postanowienia w oparciu o przesłanki z art. 156 k.p.a. Organy ustaliły, że PINB w [...] prowadził postępowanie w sprawie robót budowlanych związanych z przebudową części pomieszczeń w budynku przy ul. K. w Z. prowadzonych bez wymaganego prawem pozwolenia właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Po przeprowadzonych w dniu [...] września 2010 r. oględzinach, PINB w [...], postanowieniem z dnia [...] września 2010 r., wstrzymał prowadzenie robót budowlanych oraz nałożył obowiązek dostarczenia ekspertyzy technicznej. Z postanowienia tego wynika ponadto, że organ zakwalifikował roboty wykonane przez skarżącego w przedmiotowym lokalu, tj. wykonanie posadzki w pomieszczeniu głównym, przepierzenia z pustaków w planowanych pomieszczeniach wc, rozbiórkę części ścianek działowych, przeróbkę istniejącej instalacji wodno-kanalizacyjnej oraz elektrycznej, jako przebudowę. Jak wskazał GINB, przywołując także orzeczenia sądów administracyjnych, zgodnie z art. 3 pkt 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszcza się zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. Na dzień orzekania o wstrzymaniu robót budowlanych przebudowa wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy podkreślił, że występujące w orzecznictwie rozbieżności co do kwalifikacji robót polegających na budowie bądź usunięciu ścian działowych w obiekcie nie pozwala na przyjęcie, że PINB w [...] rażąco naruszył art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane kwalifikując wykonane przez skarżącego roboty jako przebudowę i przyjmując, że inwestor przed ich rozpoczęciem powinien legitymować się decyzją o pozwoleniu na budowę. Ponadto, faktyczne wykonanie wymienionych w postanowieniu PINB w [...] z dnia [...] września 2010 r. robót budowlanych w dniu ich wstrzymania nie mogło skutkować, jak chciał tego skarżący, stwierdzeniem nieważności postanowienia. W ocenie organu powiatowego roboty te stanowiły element większej całości, składającej się na przebudowę lokalu w obiekcie, o czym świadczy np. pismo z dnia [...] października 2010 r., w którym inwestor wskazuje, że dalsza modernizacja instalacji wodno-kanalizacyjnej i elektrycznej zostanie wykonana przez uprawnioną do tego firmę (potwierdzenie zamiaru kontynuacji robót). Skargę na powyższe postanowienie złożył W. L., wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia GINB. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie: 1. prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane, poprzez uznanie, że zmiana układu pomieszczeń, spowodowana przesunięciem lub usunięciem ścianek działowych, może stanowić "przebudowę" w rozumieniu tego przepisu; 2. przepisów postępowania, tj.: a) art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że postanowienie PINB w [...] z dnia [...] września 2010 r. nie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, b) art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz niewystarczające zebranie i rozważenie materiału dowodowego, c) art. 7 i 77 § 1 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. w zw. art. 156 § 1, 157 § 1oraz 158 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności niedopuszczalne jest dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w sytuacji, gdy wydanie takiej decyzji wymaga wiadomości specjalnych. W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że wykonane przez skarżącego w przedmiotowym lokalu prace nie wymagały zgłoszenia ani uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżący stwierdził, że celem wykonanych przez niego prac nie była zmiana przeznaczenia lokalu, czy też dostosowanie go do prowadzonej przez niego działalności, ale zabezpieczenie lokalu przed katastrofą budowlaną. Zdaniem skarżącego postanowienie PINB w [...] z dnia [...] września 2010 r. zagraża jego interesowi prawnemu z uwagi na fakt, że zostało wydane z naruszeniem prawa. Organ wydał postanowienie na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w odniesieniu do prac, które nie podlegały zgłoszeniu lub uzyskaniu pozwolenia na budowę, jak również wydał postanowienie o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych, które zostały już wykonane. Skarżący podkreślił, że wydanie postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych nie może służyć wyjaśnianiu wątpliwości organu i powinno być poprzedzone ustaleniami, czy roboty te wymagają zgłoszenia lub uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżący nie zgodził się także z oceną postanowienia PINB w [...] z dnia [...] września 2010 r., wskazaną w zaskarżonym postanowieniu, uznając ją za niewystarczającą, a rozważania GINB za lakoniczne. W jego ocenie GINB zaniechał zweryfikowania, czy w okolicznościach tej sprawy postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa, czy nie. Dopiero po takich ustaleniach, organ mógłby przeprowadzić ocenę, czy naruszenie prawa miało charakter rażący. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Zaskarżonym postanowieniem z dnia z dnia [...] kwietnia 2017 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2010 r., Nr [...], wstrzymującego skarżącemu prowadzenie robót budowlanych w lokalu użytkowym w budynku usytuowanym na działce nr [...] przy ul. K. w Z. oraz nakładającego obowiązek dostarczenia, w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia, oceny technicznej. Wskazać należy, iż zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r. wydane zostało w trybie stwierdzenia nieważności postanowienia, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji/postanowienia , a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Natomiast zgodnie z jednolitym stanowiskiem orzecznictwa i poglądem doktryny przyjmuje się, iż z zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w art. 16 § 1 kpa wynika, że przepisy, na podstawie których możliwe jest wzruszenie ostatecznej decyzji/postanowienia, nie mogą być w żadnym przypadku interpretowane rozszerzająco. Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji/postanowienia jest bezsporne ustalenie wyłącznie kwestii, czy dana decyzja/postanowienie jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym – odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym - nie można rozpatrywać sprawy co do istoty. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja/postanowienie, a nie sprawa. W postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa wyłącznie jako organ kasacyjny. Aby stwierdzić nieważność badanego postanowienia organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. . Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności postanowienia, które m.in.: wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) . Rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071). Poruszając się w zakreślonych wyżej granicach Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał prawidłowej oceny postanowienia PINB w [...] z dnia [...] września 2010 r., uznając, że nie zostało obarczone wadą rażącego naruszenia prawa. Kontrolowane w trybie nadzorczym postanowienie z dnia [...] września 2010r. zostało wydane na podstawie art. 50 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego, który stanowi, że w przypadkach innych niż określone w art 48 ust 1 lub 49b ust 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem roboty budowlane wykonywane bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. W oparciu o ust 3 art.50 Prawa budowlanego , organ może nałożyć obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni odpowiednich ocen technicznych. Przesłanka zastosowania powyższego przepisu było zakwalifikowanie robót wykonanych przez skarżącego w przedmiotowym lokalu, tj. wykonanie posadzki w pomieszczeniu głównym, przepierzenia z pustaków w planowanych pomieszczeniach wc, rozbiórkę części ścianek działowych, przeróbkę istniejącej instalacji wodno-kanalizacyjnej oraz elektrycznej, jako przebudowy w rozumieniu art 3 pkt 7a Prawa budowlanego, wymagającej uzyskania pozwolenia na budowę. W przypadku zakwalifikowania wykonanych robót do takich, których realizacja może mieć miejsce tylko w oparciu o pozwolenie na budowę, dla ich zalegalizowania (wobec braku pozwolenia na budowę) właściwy jest tryb naprawczy z art. 50-51 Prawa budowlanego. Wskazany tryb znajduje bowiem zastosowanie m. in. w stosunku do robót budowlanych polegających na przebudowie, montażu czy remoncie obiektu budowlanego, jako że nie są to prace mieszczące się w pojęciu budowy (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego). Tym samym są to inne przypadki niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1, w których to przepisach mowa jest o "budowie". Jak stanowi zaś art. 50 ust. 1, uregulowany w nim tryb naprawczy znajduje zastosowanie w przypadkach innych niż określone w ww. art. 48 ust. 1 czy art. 49b ust. 1 omawianej ustawy. Zgodnie z definicją legalną przebudowy zawartą w art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego, przebudową jest wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Ustawodawca odwołuje się więc do parametrów obiektu budowlanego jako integralnej całości, a nie do poszczególnych lokali w nim się znajdujących. W konsekwencji nie stanowią przebudowy roboty nie powodujące zmiany parametrów obiektu budowlanego pojmowanego w myśl art. 3 pkt 1 ustawy jako: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury; Stwierdzić zatem należy, iż w odróżnieniu od robót w ścianach nośnych, które ingerują w konstrukcję obiektu, postawienie wewnątrz budynku ścianki działowej, przesunięcie jej bądź usunięcie nie powinno być zakwalifikowane jako przebudowa obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Innymi słowy - przebudowa oznacza zmianę układu funkcjonalnego istniejącego obiektu budowlanego, jak i zmianę sposobu użytkowania danego obiektu. Nie można jednak tracić z pola widzenia, że postanowienie Nr [...] zapadło po ustaleniu przez organ, że inwestor dokonał zmiany instalacji wodno-kanalizacyjnej oraz elektrycznej , a od strony elewacji tylnej wykonał wzmocnienie skarpy, celem wzmocnienia fundamentów. Jednocześnie inwestor sporządził projekt budowlany –autorstwa mgr inż. A.S., a także legitymował się decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2010r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania hurtowni na usługi gastronomiczne. Słusznie organ odwoławczy podkreślił, że występujące w orzecznictwie rozbieżności co do kwalifikacji robót polegających na budowie bądź usunięciu ścian działowych w obiekcie nie pozwala na przyjęcie, że PINB w [...] rażąco naruszył art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane kwalifikując wykonane przez skarżącego roboty jako przebudowę i przyjmując, że inwestor przed ich rozpoczęciem powinien legitymować się decyzją o pozwoleniu na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 kwietnia 2016r. , II OSK 1972/14, stwierdził, że "dla uznania, że doszło do przebudowy obiektu budowlanego istotne jest więc ustalenie, że miała miejsce zmiana jego parametrów użytkowych lub technicznych. Jednocześnie ustawodawca nie wyjaśnia, co należy rozumieć przez parametry użytkowe i techniczne. Nie ulega jednak wątpliwości, że skoro przepis mówi zarówno o parametrach technicznych, jak i użytkowych, to nie chodzi w nim jedynie o wartości techniczne, jak na przykład obciążenia. Nie może też chodzić o parametry, których zmiana powoduje wyłączenie robót budowlanych poza zakres pojęcia przebudowy, czyli kubatura obiektu budowlanego, powierzchnia jego zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. W ocenie NSA, z legalnej definicji przebudowy wynika więc, że przebudową są też takie roboty budowlane, które nie zmieniają parametrów technicznych obiektu budowlanego, takich jak na przykład występujące w obiekcie obciążenia, ale które powodują zmianę parametrów związanych z jego użytkowaniem. Wskazuje na to użyty w art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego zwrot dotyczący zmiany parametrów użytkowych. Takim parametrem użytkowym jest niewątpliwie układ pomieszczeń w obiekcie budowlanym. Zatem, zmiana układu pomieszczeń spowodowana zmianą układu ścianek działowych i występujących w nich drzwi, jest przebudową obiektu budowlanego w rozumieniu powołanego przepisu". Jednocześnie WSA w Gliwicach i w Warszawie wyraziło pogląd ,że przesunięcie ściany działowej wewnątrz budynku nie pozwala zakwalifikować tych robót jako przebudowę a jedynie jako prace aranżacyjne( WSA w Gliwicach II SA/Gl 524/07, WSA w Warszawie VII SA/Wa 1447/16). Również Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II OSK 1581/14 stwierdził, że " w odróżnieniu od robót w ścianach nośnych, które ingerują w konstrukcję obiektu, postawienie wewnątrz budynku ścianki działowej, przesunięcie jej bądź usunięcie nie może być zakwalifikowane jako przebudowa obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane". Rażące naruszenie prawa występuje w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. O rażącym naruszeniu prawa można mówić w razie oczywistego naruszenia prawa, to jest takiego, gdy dane rozstrzygnięcie stoi w oczywistej sprzeczności z jasno sformułowanym przepisem prawa, to jest takim, który nie wymaga dalszych wyjaśnień. Skład orzekający w sprawie niniejszej podziela poglądy wyrażone w wyrokach NSA z dnia 4 grudnia 1986 r (sygn. akt IV SA 716/86), że: "Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa zachodzi wówczas gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją", z [...] czerwca 1987 r. (sygn. akt II SA 2145/86), że "cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Nie chodzi tu bowiem o wykładnię prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny", a także w wyroku z 21 października 1992 r. (sygn. akt V SA.86/92,publ. NSA 1993 r., nr 1, poz. 23), w którym Sąd wyraził pogląd iż: "rażące naruszenie prawa w rozumieniu art.156. § 1 pkt 2 kpa. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywiste sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa". W konsekwencji stwierdzić trzeba, że jeżeli przepis prawa dopuszcza rozbieżną interpretację, mniej lub bardziej uzasadnioną, to wybór jednej z takich interpretacji, nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa. Zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek nie budzących wątpliwości. Tam natomiast, gdzie zastosowanie przepisu prawa wymaga jego interpretacji i subsumcji do konkretnego stanu faktycznego, nie może być mowy rażącym naruszeniu prawa Zasadnie więc organy uznały, iż skoro rozumienie przepisu powoduje poważne wątpliwości, to nie można mówić o oczywistym naruszenie tego przepisu, a - co za tym idzie - naruszenia tego przepisu nie można traktować jako podstawy do stwierdzenia nieważności postanowienia na podstawie art.156 § 1 pkt 2 kpa. Ponadto, faktyczne wykonanie robót budowlanych w dniu ich wstrzymania nie mogło skutkować, jak chciał tego skarżący, stwierdzeniem nieważności postanowienia, bowiem w ocenie organu powiatowego roboty te stanowiły element większej całości, składającej się na przebudowę lokalu w obiekcie. Odnosząc się do zarzutu skargi naruszenia art. 7 i 77 § 1 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. w zw. art. 156 § 1, 157 § 1oraz 158 § 1 k.p.a., należy wyjaśnić, że obowiązkiem organu badającego ważność postanowienia w aspekcie przesłanki rażącego naruszenia prawa jest wyraźne ustalenie, który konkretny przepis został naruszony, przy czym, rozpoznając sprawę w omawianym trybie, organ orzekający bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania postanowienia objętego wnioskiem. W postępowaniu dowodowym sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji/postanowienia organ dokonuje ocen przez pryzmat akt postępowania zwykłego, nie przeprowadza zaś nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją, która jest przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji/postanowienia muszą tkwić w samej decyzji, Z tych wszystkich względów zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, podzielając w całości ocenę dokonaną w sprawie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.