II GZ 455/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [A.] S.A. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 131/20 w zakresie umorzenia postępowania sądowego w sprawie ze skargi [B.] S.A. w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie działalności polegającej na tworzeniu specjalistycznych funduszy inwestycyjnych, nadania decyzji natychmiastowej wykonalności oraz umorzenia postępowań w sprawie nałożenia kary administracyjnej i w zakresie naruszenia przepisów ustawy o funduszach postanawia: 1. sprostować oczywistą omyłkę w komparycji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 131/20, w ten sposób, że w miejsce błędnej nazwy skarżącej: "[A.] S.A. w W.", wpisać prawidłową: "[B.] S.A. w W."; 2. oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA, sąd pierwszej instancji) postanowieniem z 30 września 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 131/20, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej cyt. jako: p.p.s.a.) umorzył postępowanie ze skargi [B.] S.A. w W. (obecnie: [A.] S.A. w W., dalej: skarżąca, Spółka) na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego (dalej: KNF, Komisja) z [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie działalności polegającej na tworzeniu specjalistycznych funduszy inwestycyjnych, nadania decyzji natychmiastowej wykonalności oraz umorzenia postępowania w sprawie nałożenia kary administracyjnej w zakresie naruszenia przepisów ustawy o funduszach. W uzasadnieniu WSA wskazał, że zaskarżoną decyzją KNF orzekła o nałożeniu na skarżącą kar z tytułu naruszenia wskazanych w decyzji przepisów ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1335 ze zm.; dalej cyt. jako: ustawa o funduszach) w łącznej wysokości 6 500 000 zł (pkt 1-3 decyzji), o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie funduszy inwestycyjnych (pkt 4 decyzji), o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności (pkt 5 decyzji), a także o umorzeniu postępowania administracyjnego w zakresie nałożenia kary na podstawie art. 228 ust. 1 ustawy o funduszach (pkt 6 decyzji) oraz o umorzeniu postępowania administracyjnego w zakresie naruszenia przez skarżącą art. 48 ust. 2a pkt 2 w zw. z art. 10 ustawy o funduszach (pkt 7 decyzji). Pismem z 19 grudnia 2019 r. skarżąca złożyła do WSA w Warszawie skargę na tę decyzję, w której wniosła o jej uchylenie w całości, uchylenie w całości rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, zakazanie organowi publikacji oraz o udzielenie zabezpieczenia skargi. W odpowiedzi na skargę KNF wniosła o jej odrzucenie w części dotyczącej nałożenia na Spółkę kar pieniężnych określonych w punktach 1, 2 i 3 zaskarżonej decyzji oraz o oddalenie skargi w pozostałym zakresie. Organ wskazał, że skarżąca pismem z 2 stycznia 2020 r. złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy w zakresie pkt 1, 2 i 3 zaskarżonej decyzji. Prawomocnym postanowieniem z 25 maja 2020 r. WSA w Warszawie odrzucił skargę w części dotyczącej pkt 1, 2 i 3 zaskarżonej decyzji oraz orzekł o zwrocie na rzecz skarżącej kwoty 65 000 zł uiszczonej tytułem wpisu od skargi. Sąd zważył, że wobec złożenia przez skarżącą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie pkt 1, 2 i 3 zaskarżonej decyzji skarga wniesiona do sądu w tym zakresie (części) jest niedopuszczalna. Pismem z 27 maja 2020 r. WSA wezwał KNF do przekazania odpisu decyzji wydanej na skutek wniosku Spółki z 2 stycznia 2020 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z 5 lutego 2021 r. WSA zawiesił postępowanie sądowe w sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Na to postanowienie zażalenia wniosły Spółka oraz Komisja. Postanowieniem z [...] marca 2021 r. KNF zawiesiła z urzędu postępowanie w sprawie z wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją stwierdzając, że orzeczenie przez sąd administracyjny co do skargi na tę decyzję stanowi zagadnienie wstępne, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne dla prawidłowego przebiegu postępowania administracyjnego. Postanowieniem z 17 czerwca 2021 r., sygn. akt II GZ 180/21 Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA, sąd drugiej instancji) uchylił postanowienie WSA z 5 lutego 2021 r. uznając, że niezakończenie trybu postępowania administracyjnego prowadzonego co do tego samego aktu nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a tym samym nie zachodziły podstawy do zawieszenia postępowania prowadzonego przez WSA w Warszawie. W uzasadnieniu NSA zawarł wytyczne co do dalszego prowadzenia postępowania nakazując sądowi pierwszej instancji wzięcie pod uwagę treści art. 54a § 2 p.p.s.a. oraz rozważenie możliwości umorzenia postępowania sądowego zainicjowanego skargą, która powinna zostać przekazana organowi. Uzasadniając umorzenie postępowania sądowego w sprawie ze skargi Spółki na decyzję z [...] grudnia 2019 r. WSA wskazał, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a. związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną, o jakiej mowa w art. 190 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z poglądem wyrażonym we wcześniejszym orzeczeniu sądu drugiej instancji, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania. Realizując zatem wytyczne zawarte w postanowieniu NSA z 17 czerwca 2021 r. sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. strona może wnieść skargę do sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zasadę tę zmodyfikowano w art. 52 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Przepis ten dopuszcza zatem możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego – w administracyjnym toku instancji – decyzji nieostatecznej od której stronie przysługuje zwyczajny środek prawny, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jak podkreślił NSA w postanowieniu z 17 czerwca 2021 r., skargę do sądu można jednak wnieść tylko wtedy, gdy strona nie korzysta z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Niedopuszczalne jest zatem, aby strona korzystała z prawa do zaskarżenia danego aktu niejako "dwutorowo", tj. składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz wnosząc skargę na decyzję nieostateczną. Stosownie zaś do art. 54a § 2 p.p.s.a., jeżeli po przekazaniu sądowi skargi jednej ze stron postępowania administracyjnego, inna strona tego postępowania zwróciła się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy organ niezwłocznie zawiadamia o tym sąd. Sąd niezwłocznie przekazuje skargę wraz z aktami sprawy temu organowi. Przepis § 1 zdanie drugie tego artykułu stosuje się zaś odpowiednio, a zatem stosownie do tej regulacji organ rozpoznaje tę skargę jak wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o czym niezwłocznie zawiadamia stronę wnoszącą skargę. W ocenie WSA w okolicznościach faktycznych sprawy, wobec wniesienia przez skarżącą zarówno skargi do sądu, jak i złożenia do organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, uwzględniając stanowisko NSA, sąd pierwszej instancji zobowiązany był przekazać skargę Spółki w części dotyczącej pkt 4, 5, 6 i 7 zaskarżonej decyzji z [...] grudnia 2019 r. do organu, który zobligowany będzie rozpoznać ją jak wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zażalenie na to postanowienie wniosła skarżąca, domagając się na podstawie art. 185 § 1 i art. 197 § 2 p.p.s.a. jego uchylenia w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. Jednocześnie skarżąca na podstawie art. 196 p.p.s.a. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia. Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 163 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 166, art. 190 oraz art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., polegające na: a) niezajęciu przez WSA stanowiska w kluczowej dla rozstrzygnięcia kwestii, czy zaskarżona przez stronę decyzja KNF z [...] grudnia 2019 r. dotyczyła jednej lub więcej spraw administracyjnych tudzież niepodzielności lub podzielności sprawy, b) pominięciu kwestii wskazanej w lit. a) w uzasadnieniu postanowienia, co uniemożliwiło stronie poznanie i zrozumienie motywów jakimi kierował się WSA, a sądowi wyższej instancji uniemożliwia to kontrolę instancyjną, c) nieprawidłowym i milczącym założeniu, że przedmiotowa sprawa jest jedną sprawą, w sytuacji gdy pomimo zawarcia ich w jednej decyzji administracyjnej KNF z [...] grudnia 2019 r., sprawa dotycząca cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności towarzystwa funduszy inwestycyjnych udzielonego decyzją KNF z [...] czerwca 2008 r., znak [...] oraz nadania tej sankcji rygoru natychmiastowej wykonalności, oparta częściowo na innych podstawach faktycznych, na odrębnej kwalifikacji stanu faktycznego oraz rodząca wraz z wydaniem decyzji odmienne skutki prawne i faktyczne jest sprawą oddzielną od spraw dotyczących kar pieniężnych nałożonych na stronę. W ocenie skarżącej uchybienia wskazane w lit. a i b mają postać kwalifikowaną gdyż zostały popełnione wbrew wyraźnemu zaleceniu NSA do "rozważenia możliwości umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego zainicjowanego skargą", którego to "rozważenia" w tym zakresie WSA nie dokonał ani nie omówił w uzasadnieniu. Z ostrożności procesowej Spółka podniosła, że ponieważ kwestia rzekomej jedności sprawy nie była również przedmiotem rozważań NSA w postanowieniu z 17 czerwca 2021 r., sygn. akt II GZ 180/21, nie była tym samym objęta wykładnią prawa dokonaną przez NSA wiążącą dla WSA rozstrzygającego w sprawie. Wykładnia ta byłaby wiążąca jedynie wtedy, gdyby wcześniej NSA przeprowadził stosowną analizę i dokonał wiążącej WSA wykładni prowadzącej do uznania, że przedmiotem postępowania przed KNF z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz przed WSA ze skargi jest rzeczywiście jedną sprawą. Ponieważ NSA takiej wykładni nie dokonał (zdaniem strony byłaby ona błędna), WSA nie miał podstaw aby zastosować art. 190 p.p.s.a. Zdaniem strony możliwe jest prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego w części dotyczącej utraty zezwolenia niezależnie od tej części decyzji, która dotyczy kar pieniężnych będących przedmiotem ponownego rozpatrzenia przez organ. KNF nie zajęła stanowiska w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżonym postanowieniem, realizując wytyczne zawarte w postanowieniu NSA z 17 czerwca 2021 r., sygn. akt II GZ 180/21, WSA umorzył postępowanie przed sądem administracyjnym na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że na mocy art. 190 zd. 1 p.p.s.a., był w tej sprawie związany wykładnią dokonaną przez NSA w przywołanym postanowieniu z 17 czerwca 2021 r. Zgodnie z tym przepisem, sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Związanie sądu administracyjnego w rozumieniu art. 190 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się orzeczeniu w pełnym zakresie (np. wyrok WSA w Warszawie z 13 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 1264/20; LEX nr 3212020). Jak wskazuje się w orzecznictwie, przepis art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a. w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania sądu pierwszej instancji, który nie posiada już swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania (np. wyrok WSA w Gdańsku z 21 października 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 531/20, LEX nr 3068451). A zatem w tym zakresie, w którym sąd drugiej instancji wskazał, że "nie zachodzi możliwość, aby w jednej sprawie toczyło się równolegle postępowanie administracyjne w trybie odwoławczym oraz postępowanie sądowoadministracyjne poprzez zaskarżenie skargą aktu administracyjnego wydanego w I instancji" oraz stwierdził, że "w rozpoznawanej sprawie, biorąc pod uwagę wykładnię funkcjonalną i systemową omawianych wyżej przepisów, zastosowanie winien mieć art. 54a § 2 w zw. z art. 54a § 1 zdanie drugie p.p.s.a." WSA był związany przedstawionym poglądem prawnym. NSA polecił również sądowi pierwszej instancji "podjęcie stosownych czynności w sprawie oraz rozważenie możliwości umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego zainicjowanego skargą, która powinna być przekazana organowi". W orzecznictwie wskazuje się, że związanie wykładnią prawną dotyczy zarówno sądu rozpoznającego sprawę ponownie, jak również organu administracyjnego, do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia, chyba że nastąpi zmiana stanu prawnego, powodująca, że pogląd prawny NSA staje się nieaktualny. Oznacza to, że orzeczenie NSA wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 8 września 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 528/20, LEX nr 3057138). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy oznacza to, że wykonując wytyczne NSA prawidłowo sąd pierwszej instancji umorzył postępowanie przed sądem stwierdzając, że: "W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, wobec wniesienia przez stronę skarżącą zarówno skargi do sądu, jak i wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, uwzględniając stanowisko NSA, Sąd zobowiązany jest przekazać do organu skargę w części dotyczącej pkt 4, 5, 6 i 7 zaskarżonej decyzji". Natomiast w dalszej kolejności konsekwencją stanowiska wyrażonego przez NSA w postanowieniu z 17 czerwca 2021 r. będzie obowiązek organu do rozpoznania przekazanej mu przez WSA skargi Spółki (w części dotyczącej pkt 4-7) jako wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nie jest zatem zasadny zarzut naruszenia art. 190 p.p.s.a. Należy ponownie podkreślić, że zgodnie z art. 190 oraz art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Komentowane przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym, zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej. Związanie oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu orzeczenia oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że również organ nie może formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (zob. wyrok WSA w Krakowie z 6 października 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 313/21, LEX nr 3246324). Organy są związane nie tyko oceną prawną, ale i wskazaniami co do dalszego postępowania. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą sposobu działania organów w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie wadliwości w postępowaniu prowadzonym po wydaniu wyroku. Związanie wyrażonymi w orzeczeniu sądu wskazaniami co do dalszego postępowania obliguje organ do wykonania wytycznych sądu (np. wyrok NSA z 20 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 838/17; to i kolejne cytowane orzeczenia dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., który przewiduje, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. może być uznany za usprawiedliwiony wówczas, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy zarzuty bądź powołała dowody, które zostały przez sąd pominięte, względnie, gdyby w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne a przy tym oczywiste, iż bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku. Nie jest natomiast dopuszczalne w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. kwestionowanie wyniku sądowej kontroli ustaleń faktycznych sformułowanych przez organy ani też prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyroki NSA: z 17 września 2018 r., sygn. akt II OSK 3343/17, z 20 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 840/17, z 13 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 2349/17). Związanie wykładnią oznacza, że sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Przede wszystkim, "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a. podlegają zawężeniu do granic, w jakich NSA rozpoznawał sprawę (art. 183 p.p.s.a.) i w jakich wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Tak więc rozpoznając sprawę powtórnie, sąd pierwszej instancji musi interpretować i stosować art. 134 § 1 p.p.s.a. przy uwzględnieniu postanowień zawartych w art. 168 § 3 p.p.s.a., art. 183 § 1 p.p.s.a. i art. 190 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z 15 września 2020 r., sygn. akt II GSK 244/20, LEX nr 3082003). Dlatego niezasadnie Spółka zarzuca, że umarzając postępowanie sądowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. WSA nie zajął stanowiska w kluczowej, zdaniem skarżącej, kwestii czy zaskarżona przez stronę decyzja KNF z [...] grudnia 2019 r. dotyczyła jednej lub więcej spraw administracyjnych, a także niepodzielności lub podzielności sprawy. WSA, jak wyżej wskazano, był związany oceną sprawy dokonaną przez sąd drugiej instancji oraz wytycznymi zawartymi w postanowieniu NSA z 17 czerwca 2021 r., które zawęziły działanie sądu pierwszej instancji do wyraźnie postawionej kwestii możliwości zastosowania art. 54a § 2 p.p.s.a. oraz zbadania możliwości umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego zainicjowanego skargą, która powinna być przekazana organowi. Z tych przyczyn poza wynikającym z wytycznych NSA zakresem badania sądu znalazły się kwestie, na których koncentruje się w zażaleniu Spółka, a mianowicie czy zaskarżona przez stronę decyzja KNF z [...] grudnia 2019 r. dotyczyła jednej lub więcej spraw administracyjnych, a także niepodzielności lub podzielności sprawy. Wskazane w zarzutach i uzasadnieniu zażalenia poglądy Spółki w tej materii nie mogły służyć do skutecznego zakwestionowania rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania, bo kwestie te nie miały i nie mogły mieć wpływu na dokonaną w tej sprawie przez sąd pierwszej instancji ocenę o konieczności zastosowania art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Chybiony jest w związku z tym zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. uzasadnienie postanowienia powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ocenie NSA w rozpoznawanej sprawie uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera wszystkie podstawowe elementy wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., NSA orzekł o oddaleniu zażalenia. NSA ponadto sprostował oczywistą omyłkę pisarską w komparycji zaskarżonego postanowienia WSA w Warszawie z 30 września 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 131/20, w ten sposób, że w miejsce błędnej nazwy skarżącej: "[A.] S.A. w W.", wpisano prawidłową: "[B.] S.A. w W.". Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W rozpoznawanej sprawie w dacie wniesienia skargi skarżąca działała pod firmą: "[B.] S.A. w W.", która dopiero na późniejszym etapie postępowania uległa zmianie na: "[A.] S.A. w W.", w związku z czym stwierdzoną oczywistą omyłkę w komparycji postanowienia WSA należało sprostować zgodnie z art. 156 § 1 i 3 p.p.s.a.