VI SA/Wa 1179/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi H. S.A. z siedzibą w [...], Szwajcaria na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy oraz oddalenia sprzeciwu wobec udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę 19 maja 2008 r. skarżąca złożyła sprzeciw wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowny "[...]" o nr [...] na rzecz F. sp. z o. o. z siedzibą w K., przeznaczony do oznaczania preparatów i produktów farmaceutycznych, paraleków jako preparatów o działaniu leczniczym, suplementów diet, substancji dietetycznych i żywności do celów medycznych ujętych w klasie 5. Jako podstawę prawną sprzeciwu skarżąca wskazała art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 119 poz. 1117 ze zm.; dalej: p.w.p.) podnosząc, że sporny znak jest podobny do przysługujących jej znaków towarowych słownych: "[...]" o numerze [...] oraz "[...]" o numerze [...], w sposób mogący powodować ich mylne skojarzenie i wprowadzenie nabywców w błąd, co do pochodzenia towarów. W odpowiedzi na sprzeciw uprawniona F. sp. z o. o. uznała go za bezzasadny. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej decyzją z [...] maja 2011 r. oddalił sprzeciw skarżącej wobec udzielenia na rzecz F. Sp. z o. o. w K. prawa ochronnego na znak towarowy [...]. Skarżąca powołując się na art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2017 r., poz. 776 ze zm.) – zwanej dalej "p.w.p." wskazywała, że jest uprawniona z praw ochronnych do międzynarodowych znaków towarowych [...] oraz [...], do których sporny znak jest podobny w sposób stwarzający zaistnienie ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd. Wyrokiem z 23 stycznia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1428/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę wniesioną na tę decyzję. Wyrok ten został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2014r., sygn. akt II GSK 1399/13, a sprawa została przekazana sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 3 czerwca 2015 r., sygn. akt VI SA/834/15 uchylił decyzję Urzędu Patentowego z [...] maja 2011 r., wskazując że przy ocenie podobieństwa analizowanych znaków słownych decydujące znaczenia mają początkowe pięć liter oznaczeń, odpowiadające nazwie jednego z przeciwstawionych znaków, a okoliczność ta powinna zostać szczegółowo zbadana pod względem wpływu na ryzyko wprowadzenia w błąd nabywców towarów. Sąd zwrócił uwagę na konfuzyjne skojarzenie znaków, potęgujące podobieństwo towarów, podobną grupę odbiorców oraz warunki zbytu. Sąd zalecił, by – z uwagi na pełną inkorporację znaku [...] w znaku [...] – ocenić to, czy sporny znak nie będzie kojarzony przez konsumentów jako mutacja znaku przeciwstawionego bądź jako wytworzony przez tego samego producenta. Ponadto Sąd uznał za konieczne wyjaśnienie znaczenia wyrazu [...] w spornym znaku oraz tego, czy człon ten może być uznany za fantazyjny. Sąd przyjął, iż to zdolność odróżniająca wyrazu [...] ma zasadnicze znaczenie dla oceny ryzyka wprowadzenia konsumentów w błąd, wskazując że należy dokonać oceny całościowego wrażenia, jakie wywołują porównywane znaki, a także zakres i sposób dystrybucji towarów oznaczanych znakiem [...]. W toku ponownego rozpatrywania przez Urząd Patentowy sprawy uprawniony podniósł zarzut nieużywania przeciwstawionego znaku towarowego [...] oraz wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na ten znak w zakresie towarów objętych ochroną w klasie 5 z datą 1 stycznia 2012 r. Skarżąca wnosząc o oddalenie tego wniosku podniosła, że znak ten jest używany przez nią lub za jej zgodą dla towarów z klasy 5 w wielu wariantach, jak np. [...]. W dniu 15 maja 2017 r. uprawniony wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia ochrony międzynarodowego znaku towarowego [...] dla towarów z klasy 5 z powodu jego nieużywania. Skarżąca wniosła o oddalenie tego wniosku wskazując, że znak ten jest używany przez nią lub za jej zgodą dla towarów z klasy 5 przez dystrybutorów [...]. Skarżąca złożyła materiały dowodowe na okoliczność używania znaku towarowego [...] (używanego "w wariancie" [...]). Wszystkie powyższe sprawy rozpoznano łącznie – na podstawie art. 166 ust. 1 i 2 p.w.p. Decyzją z [...] lipca 2019 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej stwierdził z dniem [...] stycznia 2012 r. wygaśnięcie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego [...] o numerze [...] w zakresie wszystkich towarów ujętych w klasach 3, 5 i 30, stwierdził z dniem 1 stycznia 2005 r. wygaśnięcie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego [...] o numerze [...] i oddalił sprzeciw H. S. A. w S. wobec udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...] na rzecz F. Sp. z o. o. w K. W uzasadnieniu decyzji Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej zauważył, że znak [...] przeznaczono do oznaczania towarów: kosmetyki z klasy 3, produkty farmaceutyczne i dietetyczne środki przeznaczenia medycznego z klasy 5. Przyjął, że skarżąca nie wykazała używania tego znaku przez siebie bądź inny podmiot. Wyjaśnił, że brał pod uwagę wyłącznie dowody przedłożone w języku polskim, co wykluczało możliwość poddania ocenie zamówień i faktur oraz [...] w języku angielskim. Zauważył, że złożone przez skarżącą faktury i listy przewozowe nie dotyczyły żadnego z produktów wskazanych w wykazie towarów spornego znaku, lecz wyciągu z francuskiej sosny nadmorskiej – półproduktu, który ma inny krąg odbiorców i kanały dystrybucji niż produkt finalny. Załączone zdjęcia produktów i opakowań nie mogły – zdaniem organu – świadczyć o dostępności tych produktów na rynku i ich używaniu, a ulotki preparatu [...] dowodziły tylko składu produktu, zaś umowa z U. – jedynie ekstraktu z kory sosny, a więc surowca. Z kolei zezwolenie Głównego Inspektora Sanitarnego na produkcję i wprowadzanie do obrotu dietetycznego środka spożywczego [...], próbki ulotek, faktur ani zamówień, umów dotyczących półproduktu nie dowodzą – według organu – wprowadzenia do obrotu towaru. Organ wyjaśnił, że skoro ogłoszenie o uznaniu ochrony znaku [...] nastąpiło w Wiadomościach Urzędu Patentowego [...] marca 1997 r., to zasadnym było stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego zgodnie z żądaniem wnioskodawcy, z dniem 1 stycznia 2005 r. W odniesieniu do znaku [...], organ wyjaśnił że został on przeznaczony do oznaczania produktów farmaceutycznych i dietetycznych do celów medycznych, suplementów żywności do celów medycznych oraz substancji do ich opracowywania, wyciągów z roślin zawierających [...] do celów medycznych z klasy 5, kosmetyków, mydeł, substancji zapachowych, olejków aromatycznych, środków do czyszczenia zębów, wyciągów z roślin zawierających [...] do celów kosmetycznych z klasy 3, suplementów żywności – wyciągów z roślin zawierających [...] z klasy 30. Organ przyjął, że uprawniony – powołując się na te same dowody, co w przypadku znaku [...] – nie wykazał używania tego znaku. Za takie nie uznano podnoszonego przez uprawnionego używania znaku [...], zawierającego słowo "[...]". Organ ocenił, że złożone dowody wykazywały posługiwanie się jedynie półproduktami, a nie produktami finalnymi, objętymi ochroną, a nadto wykaz towarów dotyczył też tych, które zawierają [...], występujące w wielu roślinach, a sosna śródziemnomorska nie jest jedynym ich źródłem. Urząd Patentowy przyjął, że uprawniony nie wykazał, by wyciągi z roślin zawierających [...] pochodziły z sosny śródziemnomorskiej. Organ stwierdził, że skoro ogłoszenie o uznaniu ochrony międzynarodowego znaku towarowego [...] miało miejsce 28 lutego 2006 r., to zasadnym było stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego zgodnie z żądaniem – z dniem 1 stycznia 2012 r. Wobec stwierdzenia wygaśnięcia ochrony znaków [...] i [...] z powodu ich nieużywania, organ – powołując się na art. 132 ust. 2 pkt 2, art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 p.w.p. – nie unieważnił prawa ochronnego na znak towarowy [...] z powodu podobieństwa do wspomnianych dwóch znaków. Organ podkreślił, że po wydaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 3 czerwca 2015 r. w sprawie pojawiły się nowe okoliczności, które zwalniały z obowiązku oceny podobieństwa znaków. We wniesionej przez H. S. A. na powyższą decyzję skardze podniesiono zarzut naruszenia art. 7 w związku z art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257. ze zm.) – zwanej dalej "k.p.a." w związku z art. 252 p.w.p. poprzez brak wszechstronnego, całościowego oraz rzetelnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych w sprawie, nierozpatrzenie materiału dowodowego, przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o błędne ustalenia faktyczne, brak właściwego uzasadnienia rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżącej dowolność poczynionych przez organ ustaleń przejawiała się w następujących ocenach: że oznaczenie [...] jest oznaczeniem rodzajowym, podczas gdy ma ono charakter fantazyjny, że używanie znaku [...] w wersji [...] dla ekstraktów roślinnych oraz substancji do produkcji produktów farmaceutycznych i suplementów diety nie stanowi używania znaku, że w aktach sprawy brak jest dowodów poświadczających, że skarżący używał spornych znaków, że skarżący nie wykazał, że wyciąg z sosny śródziemnomorskiej posiada w składzie proantycojanidyny, że zamówienia i faktury dotyczące oznaczenia [...] nie stanowią dowodów potwierdzających używanie znaku z uwagi na ich nieprzetłumaczenie, podczas gdy zostały przetłumaczone, że przedstawione oświadczeniu S. B. z [...] stycznia 2018 r. zdjęcia produktów są nieczytelne, wskutek czego organ odmówił wszechstronnej ich analizy, a nadto nieuzasadnione zaniechanie analizy witryn internetowych, niewłaściwe uzasadnienie decyzji poprzez nieodniesienie się do całokształtu materiału dowodowego i argumentów skarżącej. Strona zarzuciła także naruszenie prawa materialnego, to jest niewłaściwe zastosowanie art. 169 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 15215 p.w.p. mimo braku spełnienia przesłanek warunkujących stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego, niewłaściwe zastosowanie art. 166 ust. 1 w związku z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. w sytuacji, gdy znaki [...] i [...] były używane w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy Rzeczypospolitej wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 września 2020r. sygn. VI SA/Wa 241/20 uchylił decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia praw ochronnych na znaki towarowe oraz oddalenia sprzeciwu wobec udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy, a także zasądził od organu na rzecz skarżącej – H. S.A. z siedzibą w M., Szwajcaria zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie, po wydaniu wyroku WSA w Warszawie z 3 czerwca 2015 r. sygn. VI SA/834/15, doszło do korekty żądania jednej ze stron tj. zgłoszenia zarzutu nieużywania znaków "[...]" i "[...]", a także do zmiany stanu prawnego w związku z wejściem w życie ustawy z 20 lutego 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. poz. 501). Sąd przyjął, że wprawdzie przepisy intertemporalne zawarte w powołanej ustawie nowelizującej nie odwołują się precyzyjnie do postępowania uruchomionego sprzeciwem, jednak treść uregulowania art. 2 ust. 1, 2 i 5 tej ustawy prowadzą do wniosku, że ustawodawca opowiedział się za zasadą stosowania ustawy nowej. Skoro w rozpatrywanej sprawie postępowanie zakończyło się po wejściu w życie nowelizacji tj. po 16 marca 2019 r., to należało brać pod uwagę przepisy p.w.p. w brzmieniu nadanym jej treścią. Zmiana dotyczyła m. in. art. 166 p.w.p., który w nowym stanie prawnym odnosi się jedynie do unieważnienia prawa ochronnego. Zdaniem WSA, z uwagi na treść powołanych przepisów intertemporalnych - stosować należało nową wersję p.w.p., uwzględniającą nie tylko ostatnią nowelizację, ale i te wszystkie, które łącznie składają się na aktualnie obowiązującą treść ustawy. Sąd pierwszej instancji wywodził, że ocena zasadności zgłoszonego sprzeciwu i zarzutu nieużywania znaku powinna była więc odbyć się na podstawie przepisów rozdziału 42 p.w.p. wprowadzonego ustawą z 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. poz. 1615) - z uwzględnieniem stanu nabycia określonych praw procesowych, w tym prawa do skutecznego wniesienia sprzeciwu i prawa do zgłoszenia zarzutu nieużywania znaków towarowych bez względu na upływ terminu, o którym mowa w art. 15219 ust. 1 i 3 p.w.p. Sąd uznał, że w stanie prawnym rozpatrywanej sprawy, postępowanie ze sprzeciwu musi zakończyć się decyzją o oddaleniu sprzeciwu, bądź o uznaniu go za zasadny w całości lub części (art. 15221 p.w.p.). Z kolei wniosek o wygaśnięcie znaku towarowego powinien uruchomić postępowanie kończące się decyzją, o której mowa w art. 169 ust. 2 p.w.p., bądź odmowną. W ocenie WSA postępowania te mają charakter autonomiczny i brak jest wśród przepisów p.w.p. samoistnej podstawy do łącznego ich prowadzenia. Ewentualne połączenie tych spraw do wspólnego prowadzenia i rozstrzygnięcia możliwe jest na podstawie stosowanego z mocy art. 252 p.w.p. odpowiednio art. 62 k.p.a. Wymaga to jednak wydania postanowienia. Sąd uznał ponadto, że organ wadliwie przeprowadził postępowanie wyjaśniające, odnoszące się do weryfikacji zarzutu nieużywania znaków. Zdaniem WSA, przyjmując, że słowo "[...]" posiada nie tylko zdolność odróżniającą, ale stanowi ono zasadniczy element słowa "[...]", należało zbadać, czy dowody zgłoszone na okoliczność używania drugiego z tych znaków mogły służyć wykazaniu używania pierwszego. Obowiązkiem organu było w szczególności dokonanie weryfikacji, czy przedłożone przez stronę dowody wykazują używanie znaku "[...]" w każdym spośród zgłoszonych zastosowań. Niedopełnienie tych obowiązków stanowiło naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Urząd Patentowy zaskarżając go w całości. Wyrokiem z dnia 24 lutego 2021r. sygn. akt II GSK 1335/20 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. NSA stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpatrując sprawę uwzględni stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego co do tego, jakie przepisy powinny stanowić elementy wzorca kontroli legalności zaskarżonej decyzji i wykorzystując prawidłowo skonstruowany wzorzec przedstawi swoją ocenę m.in. co do dopuszczalności zgłoszenia przez uprawnionego nowych zarzutów i żądań po upływie terminu na ustosunkowanie się do sprzeciwu wobec prawomocnej decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy (art. 247 ust. 1 p.w.p.), a w dalszej kolejności - ewentualnie - co do prawidłowości ustaleń organu na okoliczność używania wskazanych znaków towarowych, a także związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, które zostały wyrażone w wyroku WSA w Warszawie z 3 czerwca 2015 r. sygn. VI SA/Wa 834/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. 2019 poz.2325). Ponadto rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze treść art. 190 p.p.s.a., zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna. Mając na uwadze wykładnię prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny wskazać należy na wstępie, że w rozpatrywanej sprawie znajdują zastosowanie przepisy, które obowiązywały do 15 kwietnia 2016 r., w tym art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p. stanowiący, że Urząd Patentowy w trybie postępowania spornego rozstrzygał m.in. sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy na skutek złożonego sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny oraz art. 166 p.w.p., zgodnie z którym prawo ochronne na znak towarowy nie mogło być unieważnione z uwagi na podobieństwo do znaku wcześniejszego, jeżeli znak wcześniejszy nie był używany w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i 5 p.w.p., a zarzut nieużywania znaku towarowego mógł zostać podniesiony tylko łącznie z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego i podlegał łącznemu rozpoznaniu wraz z wnioskiem o unieważnienie. Ponadto rozpoznający ponownie sprawę sąd za dopuszczalne uznał zgłoszenie przez uprawnionego nowych zarzutów i żądań po upływie terminu na ustosunkowanie się do sprzeciwu wobec prawomocnej decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy (art. 247 ust. 1 p.w.p.). W niniejszej sprawie po wydaniu wyroku z 3 czerwca 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 834/15 uchylającym decyzję Urzędu Patentowego z [...] maja 2011r. w trakcie ponownego postępowania administracyjnego prowadzonego przed Urzędem Patentowym, uprawniony podniósł zarzut nieużywania znaków "[...]" i "[...]" i złożył wnioski o wygaśnięcie praw ochronnych na ww. znaki towarowe. Złożenie tych wniosków skutkowało koniecznością łącznego ich rozpoznania wraz z wnioskiem o unieważnienie - co wynikało z przepisu art. 166 ust. 2 p.w.p. W ocenie sądu organ prawidłowo zastosował w niniejszej sprawie art. 166 p.w.p. z uwagi na fakt, iż dopiero w sytuacji gdy okaże się, że znak jest rzeczywiście używany i nie ma podstaw do wydania decyzji o wygaśnięciu prawa ochronnego na ten znak, jest możliwe badanie przesłanek unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy, co do którego podnosi się, iż jest podobny do przedmiotowego znaku. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 13 maja 2014 r. sygn. akt II GSK 582/13, LEX nr 1586368, ustawa Prawo własności przemysłowej nie ogranicza terminu do zgłoszenia zarzutu nieużywania w toczącym się postępowaniu spornym o unieważnienie prawa ochronnego. Zgodnie z art. 247 ust. 1 p.w.p. Urząd Patentowy zawiadamia uprawnionego o wniesieniu sprzeciwu, zakreśla mu termin na ustosunkowanie się do zarzutów (motywów podniesionych w sprzeciwie). Zgodnie z powołanym przepisem uprawniony ma zająć stanowisko co do motywów podniesionych w sprzeciwie. Uznanie przez uprawnionego sprzeciwu za bezzasadny skutkuje przekazanie sprawy do postępowania spornego, które toczy się jako postępowanie o unieważnienie prawa, ale granice tego postępowania w zakresie okoliczności unieważnienia prawa wskazane są w sprzeciwie. Powyższy termin dotyczy jednak wyłącznie ustosunkowania się do zarzutów (motywów podniesionych w sprzeciwie). Po upływie terminu do złożenia sprzeciwu i wypowiedzeniu się uprawnionego co do zasadności sprzeciwu nie jest możliwe rozszerzenie sprzeciwu o nowe podstawy (okoliczności), Ustawodawca nie określił jednak terminu na podniesienie zarzutu nieużywania znaku z jednoczesnym złożeniem wniosku o wygaśnięcie prawa ochronnego w postępowaniu o unieważnienie prawa ochronnego, które toczy się po uznaniu sprzeciwu za bezzasadny. Nie ma więc żadnych podstaw prawnych do przyjęcia poglądu, że w postępowaniu które po uznaniu sprzeciwu za bezzasadny toczy się o unieważnienie prawa ochronnego, strona której prawo ochronne jest przedmiotem tego postępowania nie może podnieść zarzutu nieużywania przeciwstawionego jej znaku i żądać jego wygaszenia. Wówczas przedmiotem dalszego postępowania spornego przed Urzędem Patentowym jest kwestia unieważnienia prawa i kwestia stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego. Skoro w tym postępowaniu może dojść do unieważnienia prawa ochronnego, to nie jest wyłączone stosowanie przepisu art. 166, z którego wynika brak możliwości unieważnienia prawa ochronnego na tej podstawie, że znak późniejszy jest podobny do znaku wcześniejszego, który nie był używany w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i 5. Wobec powyższe zauważyć należy, że po wydaniu przez WSA w Warszawie wyroku z 3 czerwca 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 834/15 uchylającym decyzję Urzędu Patentowego z [...] maja 2011r. przy ponownym rozpoznaniu przez Urząd Patentowy sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy nastąpiły istotne zmiany w stanie faktycznym, które spowodowały konieczność dokonania przez ten organ nowych, samodzielnych ocen prawnych określonego stanu faktycznego. W ocenie sądu, zaskarżona decyzja z [...] lipca 2019 r. którą organ stwierdził wygaśnięcie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego "[...]" w zakresie wszystkich towarów ujętych w klasach 3, 5 i 30, oraz stwierdził wygaśnięcie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego "[...]" i oddalił sprzeciw skarżącej wobec udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...] nie narusza prawa. Wobec stwierdzenia wygaśnięcia ochrony znaków "[...]" i "[...]" z powodu ich nieużywania, organ powołując się na art. 132 ust. 2 pkt 2, art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 p.w.p. nie unieważnił prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" z powodu podobieństwa do wspomnianych dwóch znaków. Badając prawidłowość merytorycznego rozstrzygnięcia wskazać należy, że zgodnie z art. 169 ust. 6 p.w.p. w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie wygaśnięcia prawa ochronnego, obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego. A zatem to skarżący jako uprawniony powinien był wykazać, iż używał znaku towarowego na terytorium Polski w sposób rzeczywisty poprzez nakładanie oznaczenia na towar i wprowadzanie tak oznaczonych towarów do obrotu. W ocenie sądu organ prawidłowo ocenił złożone przez skarżącego dowody, które oceniał jako dowody używania znaku towarowego, Urząd Patentowy odniósł się do obszernego materiału (dokumentów), które skarżący przedłożył będąc zobowiązanym do wykazania używania "[...]" i "[...]" w kwestionowanym zakresie, uzasadniając, dlaczego materiały w nich zawarte nie mogą stanowić dowodów na rzeczywiste używanie znaku w spornym zakresie. W uzasadnieniu decyzji Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej zauważył, że znak [...] przeznaczono do oznaczania towarów: kosmetyki z klasy 3, produkty farmaceutyczne i dietetyczne środki przeznaczenia medycznego z klasy 5. Przyjął, że skarżąca nie wykazała używania tego znaku przez siebie bądź inny podmiot. Wyjaśnił, że brał pod uwagę wyłącznie dowody przedłożone w języku polskim, co wykluczało możliwość poddania ocenie zamówień i faktur oraz [...] w języku angielskim. Zauważył, że złożone przez skarżącą faktury i listy przewozowe nie dotyczyły żadnego z produktów wskazanych w wykazie towarów spornego znaku, lecz wyciągu z francuskiej sosny nadmorskiej – półproduktu, który ma inny krąg odbiorców i kanały dystrybucji niż produkt finalny. Załączone zdjęcia produktów i opakowań nie mogły – zdaniem organu – świadczyć o dostępności tych produktów na rynku i ich używaniu, a ulotki preparatu [...] dowodziły tylko składu produktu, zaś umowa z U. – jedynie ekstraktu z kory sosny, a więc surowca. Z kolei zezwolenie Głównego Inspektora Sanitarnego na produkcję i wprowadzanie do obrotu dietetycznego środka spożywczego [...], próbki ulotek, faktur ani zamówień, umów dotyczących półproduktu nie dowodzą – według organu – wprowadzenia do obrotu towaru. Organ zauważył, że możliwe jest wykazywanie używania znaku również poprzez inne podmioty niż H. SA, zdaniem organu jednak żaden z dowodu przedłożonego do akt przedmiotowej sprawy powyższego nie dowodzi. Organ wyjaśnił, że skoro ogłoszenie o uznaniu ochrony znaku [...] nastąpiło w Wiadomościach Urzędu Patentowego [...] marca 1997 r., to zasadnym było stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego zgodnie z żądaniem wnioskodawcy, z dniem 1 stycznia 2005 r. W odniesieniu do znaku [...], organ wyjaśnił że został on przeznaczony do oznaczania produktów farmaceutycznych i dietetycznych do celów medycznych, suplementów żywności do celów medycznych oraz substancji do ich opracowywania, wyciągów z roślin zawierających proantocjanidyny do celów medycznych z klasy 5, kosmetyków, mydeł, substancji zapachowych, olejków aromatycznych, środków do czyszczenia zębów, wyciągów z roślin zawierających proantocyjanidyny do celów kosmetycznych z klasy 3, suplementów żywności – wyciągów z roślin zawierających proantocyjanidyny z klasy 30. Organ przyjął, że uprawniony – powołując się na te same dowody, co w przypadku znaku [...] – nie wykazał używania tego znaku. Za takie nie uznano podnoszonego przez uprawnionego używania znaku [...], zawierającego słowo "[...]". Organ ocenił, że złożone dowody wykazywały posługiwanie się jedynie półproduktami, a nie produktami finalnymi, objętymi ochroną, a nadto wykaz towarów dotyczył też tych, które zawierają [...], występujące w wielu roślinach, a sosna śródziemnomorska nie jest jedynym ich źródłem. Urząd Patentowy przyjął, że uprawniony nie wykazał, by wyciągi z roślin zawierających [...]pochodziły z sosny śródziemnomorskiej. Organ stwierdził, że skoro ogłoszenie o uznaniu ochrony międzynarodowego znaku towarowego [...] miało miejsce 28 lutego 2006 r., to zasadnym było stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego zgodnie z żądaniem – z dniem 1 stycznia 2012 r. Skarżąca strona nie wykazała zatem używania spornych znaków towarowych "[...]" i "[...]" w sposób rzeczywisty i poważny w badanym okresie, jak również nie wykazała, że istniały ważne powody usprawiedliwiające nieużywanie spornego znaku. Przedłożone dowody nie potwierdziły również takiego używania poprzez inne podmioty niż H. SA. Z powyższych względów Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących naruszenia tj. art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa albowiem Urząd wnikliwie i wszechstronnie dokonał oceny używania znaków towarowych "[...]" i "[...]", z uwzględnieniem całego materiału dowodowego a stanowisko Urzędu, w sposób szczegółowy, zostało przedstawione w wydanej przez Urząd decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.