VII SA/Wa 1762/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, , Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), , Protokolant st. sekr. sąd. Sylwia Rosińska- Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi I. i J. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie oddala skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] czerwca 2017 r. (nr [...]) - zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez I. i J. L., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...] października 2008 r. (nr [...]) o udzieleniu B. T.-K. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego z trzema lokalami mieszkalnymi, znajdującego się na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Z akt sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z [...] października 2008 r. udzielił B. T.-K. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego z trzema lokalami mieszkalnymi, znajdującego się na nieruchomości przy ul. [...] w [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołań I. i J. L. oraz Spółdzielni [...] w [...], decyzją z [...] sierpnia 2013 r. (nr [...]) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 października 2014 r., VII SA/Wa 2208/13 oddalił skargę I. i J. L. na tę decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 17 listopada 2016 r., II OSK 256/15 uwzględnił skargę kasacyjną wniesioną przez I. L. od tego wyroku, uchylił ten wyrok oraz zaskarżoną decyzję z [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie. Sąd II instancji w uzasadnieniu wyroku wyjaśnił, że tej sprawie, która toczy się już co najmniej od kilkunastu lat, wydano szereg rozstrzygnięć administracyjnych, które następnie były eliminowane z obrotu prawnego w trybie działań nadzorczych lub na mocy orzeczeń sądu administracyjnego. W orzeczeniach tych zarówno Naczelny Sąd Administracyjny jak i wojewódzki sąd administracyjny zawarły szereg ocen prawnych i wskazań co do dalszego postępowania, którymi to ocenami i wskazaniami organy których działanie było przedmiotem zaskarżenia i sądy są związane (art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). W tych wyrokach przesądzono m. in., że w związku z samowolną rozbudową obiektu budowlanego (prowadzeniem robót budowlanych w zakresie nieobjętym decyzją z [...] lipca 1985 r. o zatwierdzeniu planu realizacyjnego przedsięwzięcia i udzieleniu pozwolenia na budowę), organy nadzoru budowlanego zobowiązane były prowadzić postępowanie w oparciu o art. 37, 40 i 42 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. (przy czym stosowanie art. 40 i 42 ma miejsce wówczas gdy nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 37 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 które odnoszą się do nakazu rozbiórki), oraz że postępowanie oprócz budynku mieszkalnego ma obejmować również wiatę, ogrodzenie i przybudówkę (wyroki WSA wydane w sprawach o sygn. akt VII SA/Wa 774/07 i 7/IV SA 3972/03). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji niezasadnie, bo bez przeprowadzenia dostatecznego postępowania wyjaśniającego, zaakceptował stanowisko organu odwoławczego, że spełnione zostały przesłanki do udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego (art. 42 prawa budowlanego z 1974 r.). Organ oparł się na trzech ekspertyzach i opiniach dotyczących zagadnienia zagrożenia pożarowego samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego wraz z obiektami towarzyszącymi, pomijając to, że dwie z trzech ekspertyz (st. bryg. Inż. B. B. i rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych Z. W.) nie odnoszą się do wymagań ochrony przeciwpożarowej określonych w rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych (Dz. U. z 1980, nr 17, poz. 62 ze zm.), które ma zastosowanie w tej sprawie, ale do rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 140 ze zm.), które jak już przesądzono w tej sprawie, nie ma w niej zastosowania. Natomiast trzecia z opinii, sporządzona przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych M. B. nie została oceniona przez organ zgodnie z wymaganiami art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Samo tylko podzielenie ustaleń dokonanych przez rzeczoznawcę nie świadczy o przeprowadzeniu rzetelnej oceny tego dowodu, zwłaszcza, że zagrożenie pożarowe związane z zabudową na działce sąsiedniej było przez skarżącą w toku całego postępowania mocno akcentowane. W razie wątpliwości organ może, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, zwrócić się do biegłego o wydanie opinii. Tymczasem Sąd pierwszej instancji, bez kontroli czy dowody w postaci opinii i ekspertyzy zostały przez organ odwoławczy ocenione w sposób wyczerpujący, ograniczył się do zaakceptowania tych opinii i w ten sposób naruszył art. 141 § p.p.s.a. Nadto, zdaniem NSA, Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł, że organy w wydanych decyzjach skupiły się na budynku mieszkalnym, a marginalnie potraktowały pozostałe obiekty budowlane. Tymczasem przybudówka, wiata i ogrodzenie (w kontekście § 278 ust. 2 rozporządzenia z 1980 r.) oraz spływ wód opadowych na działkę sąsiednią, w tym odprowadzenie wód z dachu wiaty, powinny być także przedmiotem analizy i oceny, w tym w kontekście podnoszonego przez skarżącą niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. NSA dodał, że w wyroku NSA z 24 listopada 2011 r., II OSK 1639/10 przesądzono, że w tej sprawie nie ma zastosowania § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 3 lipca 1980 r. Realizując wytyczne NSA, organ odwoławczy zlecił organowi I instancji na podstawie art. 136 k.p.a., przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego przez: dokonanie oględzin wiaty (z uwzględnieniem sposobu odprowadzania z niej wód opadowych), ogrodzenia (pod kątem wymogów z § 278 ust. 2 rozporządzenia z 1980 r.) oraz przybudówki (pod kątem parametrów technicznych tego obiektu, materiałów z jakich jest wykonany oraz usytuowania względem sąsiedniej zabudowy), stanowiących oprócz budynku mieszkalnego zabudowę nieruchomości przy [...] w [...]. Organ, wykonując wytyczne Sądu, poddał również ponownej ocenie ekspertyzę z [...] września 2008 r. sporządzoną przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych st. bryg. inż. M. B.. W oparciu o te ustalenia (protokół oględzin z [...] marca 2017 r.) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że wybudowane samowolnie sporne obiekty budowlane (nie objęte projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją z [...] lipca 1985 r. o pozwoleniu na budowę i projektem zamiennym z [...] września 1992 r.) znajdują się na terenie przeznaczonym w planie zagospodarowania (uchwała Rady [...] z [...] września 1992 r.) pod zabudowę mieszkaniowo - usługową oraz nie powodują niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia (art. 37 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 prawa budowlanego z 1974 r.). Nie było zatem podstaw do orzeczenia rozbiórki budynku (art. 37 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 powołanej ustawy). W związku z tym organ odwoławczy decyzją z [...] czerwca 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2008 r. (nr [...]) o udzieleniu B.T.-K. na podstawie art. 42 ust. 3 prawa budowlanego, pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego z trzema lokalami mieszkalnymi, znajdującego się na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że przed wydaniem przez Burmistrza Gminy [...] decyzji z [...] czerwca 1998 r. (nr [...]) o podziale nieruchomości o nr ew. [...] na trzy działki (nr [...],[...] i [...]) na tych nieruchomościach istniały już obiekty budowlane. Organ zwrócił uwagę, że NSA w wyroku z 24 listopada 2011 r., II OSK 1639/10 podzielił stanowisko organów (i Sądu I instancji), że z faktu zabudowy nieruchomości przed jej formalnym podziałem na odrębne działki budowlane wynika, że do obiektów budowlanych wybudowanych na takiej działce nie mogą mieć zastosowania normy odległościowe określone w § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r. Przy czym co istotne, formalny podział działki to podział prawny, a ten nastąpił z datą wydania ostatecznej decyzji z dnia [...] czerwca 1998 r. Wykonując wytyczne NSA, organ odwoławczy zobowiązał st. bryg. inż. M. B. do uzupełnienia opinii z [...] września 2008 r. W piśmie z [...] kwietnia 2017 r. biegły podtrzymał swoją opinię z 2008 r. i stwierdził, że budynek mieszkalny przy ul. [...] w [...] ze wszystkimi częściami, nie stanowi niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia, ani nie powoduje niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, w tym dla budynków sąsiednich przy ul. [...] i przy ul. [...] w [...]. Z tej opinii (pkt 4) wynika, że od strony północnej, a więc od strony działki należącej do skarżących ściana spornego budynku stanowi ścianę oddzielenie ogniowe klasy 2- godzinnej odporności. Biegły wyjaśnił, że obiekty budowlane usytuowane na nieruchomościach B. T.-K. przy [...] i budynek skarżących przy [...] w [...] są od siebie oddalone o 10,7 m., co spełnia wymogi odległościowe z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Jedynie na odcinku garażu znajdującego się na działce skarżących (szerokości ok. 4 m. i wysokości 1,5 m) ta odległość jest mniejsza i wynosi 7,54 m. Garaż (a więc obiekt budowlany o funkcji niemieszkalnej) "sąsiaduje" z budynkiem gospodarczym na działce przy ul. [...], a więc również budynkiem o funkcji niemieszkalnej. Z tego wynika, że zostały zachowane wymogi ochrony przeciwpożarowej określone w § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 1980 r. (minimalna odległość wynosi 5 m). Zachowane zostały również odległości budynku od strony nieruchomości przy ul. [...]. A zatem, zdaniem organu, budynek przy [...] nie stanowi zagrożenia pożarowego dla ludzi lub mienia oraz nie powoduje niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, w tym dla sąsiedniej zabudowy. Organ zwrócił uwagę, że opinia na którą powoływali się skarżący została oceniona przez NSA jako nieprzydatna w sprawie, zaś strona nie przedstawiła żadnego innego specjalistycznego opracowania, które podważyłoby opinię sporządzoną w 2008 r. przez niezależnego rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych st. bryg. inż. M. B., uzupełnioną w ponownym postępowaniu administracyjnym, po wyroku NSA. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził w uzasadnieniu tej decyzji, w oparciu o zgromadzone dowody, że przybudówka stanowiąca część budynku mieszkalnego jest wykonana zgodnie z prawem, sztuką budowlaną oraz nie zagraża bezpieczeństwu i zdrowiu ludzi i może być użytkowana zgodnie z przeznaczeniem. Wiata (z dachem krokwiowym, drewnianym, pokrytym blachą miedzianą) jest posadowiona w odległości od 0,76 m do 0,13 m od muru ogrodzeniowego dzielącego nieruchomość przy [...] od nieruchomości skarżących (ul. [...] Ogrodzenie (mur z cegły klinkierowej o długości 4,49 m i wysokości 2,40 m) pomiędzy działkami przy ul. [...] i ul. [...], zgodnie z oświadczeniem I. L. zostało wybudowane przez nią w latach 1992-1993 a zatem nie stanowi części inwestycji B. T.-K.. W konsekwencji nie można postawić B. T.-K. zarzutu naruszenia przepisu § 278 ust. 2 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r. przez ograniczenie dostępu światła słonecznego do sąsiedniej działki - przy ul. [...] w [...]. Organ wyjaśnił, powołując się na część opisową inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej z [...] lutego 2006 r., opinię mgr inż. W. R. - biegłego sądowego ds. geodezji i kartografii z [...] marca 2008 r. oraz protokół oględzin z [...] marca 2017 r., że wody opadowe z połaci dachowych zabudowań znajdujących się na działce przy [...] nie są odprowadzane na teren sąsiednich działek, ale do rynien i rur spustowych do studni chłonnej pod wiatą na tej nieruchomości. W konkluzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził w zaskarżonej decyzji, że zabudowa przy ul. [...] w [...] została wykonana zgodnie z przepisami rozporządzenia z 1980 r. Skoro ściana zewnętrzna znajdującego się przy granicy z działką przy ul. [...] obiektu przybudówki (tj. obiektu o funkcji niemieszkalnej) usytuowana jest w odległości ok. 7,54 m od części zabudowy na sąsiedniej nieruchomości (garażu czyli obiektu funkcji niemieszkalnej) jest ścianą pełną, wykonaną z materiałów o odpowiedniej odporności ogniowej, to zdaniem organu, spełnione są wymagania norm odległościowych z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Nie można też pominąć tego, że odległość pomiędzy ścianą pełną przybudówki a ścianą budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...] wynosi ok. 10,70 m. Dodatkowo organ wyjaśnił, że inwestor – B. T.-K. która na mocy umowy ze spółdzielnią samodzielnie wybudowała budynek, była uprawniona do ubiegania się o wydanie decyzji o pozwolenie na użytkowanie obiektu. I. L. i J. L. w skardze na tę decyzję podnieśli, że to plan realizacyjny "determinuje odległości budynku od działek sąsiednich", w związku z tym w tej sprawie ma zastosowanie § 12 ust. 2 rozporządzenia z 1980 r. Samowola budowlana na sąsiedniej nieruchomości jest oddalona od ich budynku o 7,30 m. (a nie 7,54 m), a więc niezgodnie z tym przepisem. Zdaniem strony, "ekspertyza wykonana przez inż. M. B. nic nie jest warta", zaś przybódówka zagraża bezpieczeństwu otoczeniu (znajduje się w niej kocioł gazowy, który grozi wybuchem). [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Należy przypomnieć, że zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2017 r. o utrzymaniu w mocy decyzji PINB [...] z [...] października 2018 r. w sprawie udzielenia B. T.-K. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego z trzema lokalami mieszkalnymi, znajdującego się na nieruchomości przy ul. [...] w [...], została wydana po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 17 listopada 2016 r., II OSK 256/15 poprzedniej decyzji organu odwoławczego (z [...] sierpnia 2013 r.). Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku zobowiązał [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do przeprowadzenia postępowania dowodowego zgodnie z zasadami określonymi w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., co do tego, czy spełnione zostały przesłanki do udzielenia B. T.-K. pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego (art. 42 prawa budowlanego z 1974 r.). Przede wszystkim trzeba wyjaśnić, że zarówno organ odwoławczy jak i sąd rozpoznający sprawę ponownie są związane tym wyrokiem, co wynika z art. 153 p.p.s.a. Są również związane, co oczywiste, "wcześniejszymi" orzeczeniami sądowymi wydanymi w tej sprawie, co oznacza, że nie mogą formułować ocen odmiennych od zawartych w tych orzeczeniach. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpoznając sprawę ponownie prawidłowo wykonał zalecenia sądu zawarte w "ostatnim" wyroku NSA z 17 listopada 2016 r. i usunął wytknięte mu nieprawidłowości. Realizując wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ odwoławczy zlecił organowi I instancji na podstawie art. 136 k.p.a., przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego przez : dokonanie oględzin wiaty (z uwzględnieniem sposobu odprowadzania z niej wód opadowych), ogrodzenia (pod kątem wymogów z § 278 ust. 2 rozporządzenia z 1980 r.) oraz przybudówki (pod kątem parametrów technicznych tego obiektu, materiałów z jakich jest wykonany oraz usytuowania względem sąsiedniej zabudowy), stanowiącej oprócz budynku mieszkalnego zabudowę nieruchomości przy [...] w [...]. Organ, wykonując wytyczne Sądu, poddał również ponownej ocenie ekspertyzę z [...] września 2008 r. sporządzoną przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych st. bryg. inż. M. B.. Zdaniem Sądu, stan faktyczny w zaskarżonej decyzji został ustalony prawidłowo, organ odwoławczy w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy i w konsekwencji zasadnie przyjął, że sporna inwestycja na nieruchomości przy ul. [...] spełnia wymagania norm odległościowych z zakresu ochrony przeciwpożarowej. W odniesieniu do zarzutów skargi, Sąd stwierdza, że nie ma podstaw do odmówienia mocy dowodowej opinii M.B.. Opinia ta dostatecznie wyjaśnia sporne w tej sprawie okoliczności, zaś strona skarżąca kwestionując ten dokument nie przedłożyła innej opinii, która podważałaby wnioski biegłego. Należy przypomnieć, że z tej opinii wynika, że od strony północnej, a więc od strony działki należącej do skarżących ściana spornego budynku to ściana bez otworów okiennych, 2 klasy odporności ogniowej (2 - godzinnej odporności), co pozwala na "zastosowanie" do tego budynku norm odległościowych określonych w § 18 ust. 1 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r. Od strony wschodniej ściana zewnętrzna budynku przy ul. [...] na odcinku o długości 7,65 m jest ścianą murowaną pełną i również spełnia wymogi powołanego rozporządzenia. Jak już powiedziano, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego kierując się wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w wyroku z 17 listopada 2016 r. dokonał oceny legalności posadowienia pozostałych elementów zabudowy na działce przy ul. [...]. W ocenie Sądu, w oparciu o zgromadzone dowody, organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że przybudówka stanowiąca część budynku mieszkalnego jest wykonana zgodnie z prawem, sztuką budowlaną oraz nie zagraża bezpieczeństwu i zdrowiu ludzi i może być użytkowana zgodnie z przeznaczeniem. Wiata jest posadowiona w odległości od 0,76 m do 0,13 m od muru ogrodzeniowego, dzielącego nieruchomość przy [...] od nieruchomości skarżących. Sąd podziela stanowisko organu także co do tego, że skoro ogrodzenie zostało wybudowane przez skarżącą I. L., to nie można zarzucić B. T.-K., że to ogrodzenie ogranicza dostęp światła słonecznego do sąsiedniej działki, należącej właśnie do I. L. (§ 278 ust. 2 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r.). Zdaniem Sądu, organ odwoławczy w oparciu o inwentaryzację architektoniczno-budowlaną z [...] lutego 2006 r., opinię mgr inż. W.R. - biegłego sądowego ds. geodezji i kartografii z [...] marca 2008 r. oraz protokół oględzin z [...] marca 2017 r., miał dostateczne podstawy do przyjęcia, że wody opadowe z połaci dachowych zabudowań znajdujących się na działce przy [...] nie są odprowadzane na teren sąsiednich działek, ale do rynien i rur spustowych i do studni chłonnej pod wiatą na tej nieruchomości. Strona skarżąca zarówno w toku postępowania administracyjnego jak i na rozprawie podnosiła, że nie podpisała protokołu z tych oględzin, a więc nie może on stanowić dowodu w sprawie. Z akt sprawy wynika, że I. i J. L. uczestniczyli w oględzinach. Skarżący nie byli obecni przy sporządzaniu protokołu, ale zapoznali się z nim w siedzibie organu i pisemnie ustosunkowali do zawartych w nim ustaleń. Sąd zauważa, że skarżący w skardze do Sądu nie stawiają zarzutu niewykonania przez organ odwoławczy zaleceń i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku z 17 listopada 2016 r. Zarzuty skargi w istocie zmierzają do podważenia tego ostatecznego orzeczenia NSA oraz poprzednich prawomocnych wyroków wydanych w tym postępowaniu i stanowią niedopuszczalną polemikę z tymi rozstrzygnięciami sądowymi. Trzeba więc przypomnieć, że w tej sprawie zostało już przesądzone (wyrok NSA z 24 listopada 2011 r., II OSK 1639/10 o uchyleniu wyroku WSA z 11 marca 2010 r., VII SA/Wa 2119/08), że do obiektów budowlanych wybudowanych na działce B. T.-K. nie mają zastosowania normy odległościowe określone w § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia [...] lipca 1980 r. Ten przepis rozstrzyga bowiem o miejscu usytuowania projektowanych obiektów budowlanych w odniesieniu do granic działki sąsiedniej oraz do obiektów budowlanych znajdujących się na działce sąsiedniej. W związku z tym, zgodnie z powołanym wyrokiem, nie jest prawidłowe stanowisko skarżących, że odległość między budynkami na sąsiednich działkach powinna wynosić co najmniej 8 m. Sąd jeszcze raz podkreśla, że w rozpoznawanej sprawie jest związany tą oceną prawną i w związku z tym nie jest uprawniony do ponownej oceny tego zarzutu podniesionego w rozpatrywanej skardze. Z tego samego powodu nie jest dopuszczalne odniesienie się przez Sąd orzekający w tej sprawie do zarzutu, że plan realizacyjny (zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego) a nie podział prawny działek, determinuje ocenę odległości budynku od innych zabudowań. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.