III SA/Wa 436/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran, sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi F.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. – po rozpatrzeniu zażalenia F. B. (dalej: "Skarżący") na postanowienie Prezydenta [...] W. z dnia [...] października 2017 r. uznające zarzuty zobowiązanego dotyczące przedawnienia zobowiązań oraz braku uprzedniego doręczenia upomnień za niezasadne – utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. Prezydent [...] W. uznał zarzuty Skarżącego dotyczące przedawnienia zobowiązań oraz braku uprzedniego doręczenia upomnień za niezasadne. W zażaleniu Skarżący zakwestionował prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego, a w szczególności wskazał na brak doręczenia upomnień oraz przedawnienie obowiązków wskazanych w doręczonych tytułach wykonawczych. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że upomnienie z dnia [...] września 2014 r. nr [...], dotyczące należności za okres 2008-2013 doręczone zobowiązanemu w dniu 27 września 2014 r. Upomnienie z dnia [...] października 2015 r. nr [...] dotyczące należności za okres 03-04/2014, 02-03/2015 doręczono domownikowi - małżonce zobowiązanego w dniu 22 października 2015 r. Upomnienie z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], dotyczące należności za okres 04/2015, 01-02/2016, doręczono zobowiązanemu w dniu 23 sierpnia 2016 r. W związku z powyższymi okolicznościami, zarzuty zobowiązanego podniesione w zażaleniu są w tym zakresie niezasadne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że organ egzekucyjny nie ma podstaw, aby na etapie postępowania egzekucyjnego podważać treść tytułu wykonawczego, przez badanie kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego. Ciężar dowodu, iż obowiązek określony tytułami wykonawczymi nie istnieje (uległ przedawnieniu) obciążą stronę wnoszącą zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Strona wnosząc zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej winna wykazać, że takie okoliczności faktycznie istnieją. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 6 ust. 13 u.p.o.l. rada gminy określa, w drodze uchwał , wzory formularzy, o których mowa w ust. 6 i w ust. 9 pkt 1; w formularzach zawarte będą dane dotyczące podmiotu i przedmiotu opodatkowania niezbędne do wymiaru i poboru podatku od nieruchomości. Zatem w składanych organowi podatkowemu informacjach o nieruchomościach podatnik ma obowiązek prawidłowo ujawnić zarówno powierzchnię gruntów i budynków, wartość budowli, które są istotne dla wymiaru podstawy opodatkowania, ale także wszystkie dane niezbędne dla zastosowania prawidłowej stawki podatkowej w odniesieniu do wszystkich przedmiotów opodatkowania. W tym stanie prawnym przesłanka wymieniona w art. 68 § 2 pkt 2 O.p. realizuje się wówczas, gdy informacje o nieruchomościach w wyniku ich weryfikacji przez organ podatkowy okazują się nieprawidłowe w jakimkolwiek zakresie, a tym samym zawarte w nich dane nie pozwalają organowi podatkowemu na prawidłowy wymiar i pobór podatku od nieruchomości. Organ II instancji stwierdził, ze w toku prowadzonych kontroli podatkowych organy podatkowe stwierdziły zaniżenie wysokości podatku z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2008 i 2009. Okoliczności niniejszej sprawy uzasadniają zastosowanie art. 68 § 2 O.p., ponieważ nie ma wątpliwości, że zobowiązany nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych dla ustalenia zobowiązania podatkowego za przedmiotowy okres. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 124 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego rozstrzygnięcia, nie odniesienie się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów zażalenia z dnia 13 listopada 2017 r. i błędne uznanie, że w przypadku zgłoszenia zarzutu przedawnienia obowiązku określonego tytułem wykonawczym, ciężar dowodu, że obowiązek nie istnieje, w sytuacji wyczerpujących twierdzeń o przedawnieniu obowiązku, obciąża stronę wnoszącą zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej; 2. art. 7. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niepodjęcie przez Organ wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zwłaszcza w kontekście ustalenia, czy upomnienia, w tym zwłaszcza upomnienie z dnia [...] października 2015 r.. nr: [...]., a dotyczące należności za okres 03-04/2014. 02-03/2015. zostały doręczone, zwarzywszy na podnoszone od początku postępowania egzekucyjnego zarzuty, związane z brakiem doręczenia upomnień; 3. naruszenie art. 15 w zw. z art. 27 § 1 pkt 32 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne uznanie, że egzekucja w przedmiotowej sprawie mogła być wszczęta w sytuacji, w której nie doszło do prawidłowego i skutecznego doręczenia upomnień, zawierających wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego oraz brak jakichkolwiek ustaleń organu, co do podnoszonych zarzutów, że data wystawienia niektórych tytułów wykonawczych znacznie odbiega od dat rzekomego doręczenia upomnień: 4. naruszenie art. 68 ust. 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, że zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2 ustawy, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat. licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, a co za tym idzie, dochodzone w postępowaniu egzekucyjnym wierzytelności uległy przedawnieniu w całości - doszło do przedawnienia prawa do wydania decyzji podatkowej oraz przedawnienia samych zobowiązań, a więc obowiązek określony tytułami wykonawczymi nie istnieje. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021, poz. 137) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. 2019.2325), dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sprawowana jest według kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. zaskarżone postanowienie Sąd uchyla, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy p.p.s.a. Zgodnie z powołaną regulacją, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Skarga nie jest zasadna. Istota niniejszej sprawy koncentruje się na kwestii istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie wskazanej w art. 33 pkt 1-7, 9, 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Skarżący w przewidzianym prawem terminie złożył zarzuty określone w art. 33 § 1 pkt 1 i 7 u.p.e.a. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny był wierzycielem, a więc stosownie do treści wyżej wskazanych przepisów nie był zobowiązany do uzyskania stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów i był tym stanowiskiem związany. W ocenie Sądu, zarówno postanowienia organu egzekucyjnego oraz organu odwoławczego nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. W pierwszej kolejności podniesienia wymaga, że Sąd uznaje za niezasadny zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Skarżący stoi na stanowisku, że decyzje ustalające zobowiązanie zostały doręczone po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, a co za tym idzie, w jego ocenie, dochodzone w postępowaniu egzekucyjnym wierzytelności uległy przedawnieniu w całości, - doszło do przedawnienia prawa do wydania decyzji podatkowej oraz przedawnienia samych zobowiązań, a więc obowiązek określony tytułami wykonawczymi nie istnieje. W myśl art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Natomiast stosownie do § 2 tej regulacji, jeżeli podatnik: 1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, 2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, - zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Zastosowanie tego przepisu i tym samym wydłużenie prawa do dokonania wymiaru podatku poprzez doręczenie decyzji ustalającej wysokość zobowiązywania w podatku od nieruchomości uzależnione jest od ustalenia przez organy podatkowe wystąpienia okoliczności wymienionej w art. 68 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2018 r., sygn. akt II FSK 3484/17). Dysponowanie wiedzą przez organ podatkowy o faktycznym przedmiocie opodatkowania nie może doprowadzić do pominięcia uregulowania zawartego w tym przepisie. Wskazano w nim bowiem wyraźnie, że to zaniedbanie podatnika prowadzi do przedłużenia terminu do doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Dla ustalenia możliwości zastosowania tego przepisu, istotne jest jedynie ustalenie, czy podatnik poinformował organ podatkowy o wszelkich niezbędnych danych, pozwalających na prawidłowe ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego. Jeżeli zaś tego nie uczynił, z mocy omawianego przepisu termin do wydania decyzji ustalającej ulega przedłużeniu do 5 lat. Za wadliwą w rozumieniu art. 68 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej należy uznać deklarację (a należy do nich informacja, o której mowa w art. 6 ust. 6 u.p.o.l.), w której pominięto wymagane dane lub zamieszczono dane nierzetelne z zakresu związanego z przedmiotem podatku, podstawą opodatkowania i ulgami. W orzecznictwie przyjmuje się, że ogólny trzyletni termin na wydanie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, przewidziany w art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy pomiędzy podatnikiem i organem podatkowym nie ma sporu co do okoliczności objętych informacją o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Informacja ta powinna zawierać wszystkie te dane co do budynków, gruntów i statusu podatnika, które w całości, bez potrzeby jakichkolwiek dodatkowych ustaleń i wyjaśnień, mogą stanowić podstawę wydania decyzji z art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2017 r., II FSK 864/15, CBOSA). Podatnik powinien zatem wykazać w stosownej informacji takie dane, które umożliwią organowi podatkowemu wydanie prawidłowej decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości. Nie czyniąc tego, uniemożliwia wydanie prawidłowej decyzji. Okoliczność, iż organ podatkowy może zweryfikować dane wykazane przez podatnika w informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych nie zwalnia podatnika z obowiązku prawidłowego wypełnienia tej informacji. To właśnie konieczność weryfikacji błędnie wypełnionych deklaracji stanowi argument za przedłużeniem terminu przedawnienia do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe na podstawie art. 68 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Uznanie, że podatnik w informacji ma wykazać nieruchomości obojętnie w jakiej ich kategorii czy powierzchni prowadziłoby do uprzywilejowania podatników błędnie wypełniających deklaracje od tych, którzy prawidłowo wywiązują się ze swoich obowiązków. Fakt, iż organ wykazane przez podatnika w deklaracji dane może zweryfikować nie prowadzi do wniosku, że podatnik nie ma obowiązku deklaracji wypełnić prawidłowo (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2011 r., I FSK 2058/11, CBOSA). Odnosząc powyższe do realiów sprawy, wskazać należy, że w wyniku przeprowadzonej w dniach od 15 października 2012 r do 8 listopada 2012 r. kontroli podatkowej za okres od 1 stycznia 2007 r. do 31 sierpnia 2012 r. w zakresie ustalenia stanu własności, stanu posiadania oraz podstaw opodatkowania gruntów, budynków, budowli położonych na terenie m.st. Warszawy, stwierdzono, że K. i F. B. co do nieruchomości przy ul. Vogla 2A i przy ul. Ruczaj 89 naruszyli art. 6 ust. 6 u.p.o.l. Wobec tych wszystkich okoliczności rację należy przyznać organom podatkowym, że w grę wchodzi 5-letni okres na ustalenie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. i 2009 r., czyli decyzja dotycząca zobowiązania za 2008 r. powinna być doręczona do 31 grudnia 2013 r., a zobowiązania podatkowego za 2009 r. do 31 grudnia 2014 r. Jak wynika z przedstawionych Sądowi akt podatkowych, decyzje organu I instancji z [...] października 2013 r. ustalające na nowo zobowiązanie podatkowe za 2008 i 2009 r. podatnik otrzymał 25 października 2013 r., a zatem przed upływem 5 - letniego terminu, o którym mowa w art. 68 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Natomiast w przypadku decyzji dotyczących zobowiązań za lata 2010 – 2016, to doręczone one zostały przed upływem 3 lat, licząc od końca roku, w którym powstał obowiązek podatkowy. Zatem nie nastąpiło przedawnienie orzekania, co do spornych zobowiązań. Odnosząc się natomiast do zarzutu przedawnienia zobowiązań podatkowych dochodzonych w postępowaniu egzekucyjnym wskazać należy, że art. 70 O.p. stanowi, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (§ 1). W następstwie organ I instancji, który w trybie wznowienia postępowania podatkowego uchylił decyzje ustalające zobowiązanie podatkowe za lata 2008 - 2012 i ponownie orzekł o prawidłowej wysokości omawianego zobowiązania podatkowego mocą decyzji z [...] października 2013 r., w ten sposób zainicjował byt prawny tych zobowiązań podatkowych z dniem 25 października 2013 r., kiedy podatnik otrzymał decyzje z 21 października 2013 r. W takim przypadku stosownie do art. 47 § 1 O.p. termin płatności podatku wynosił - co do zasady - 14 dni od doręczenia podatnikowi decyzji organu I instancji z (...) W świetle powyższego w okolicznościach analizowanej sprawy - konsekwentnie za rozstrzygnięciem organu I instancji przyjętym w postanowieniu z [...] października 2017 r. - bieg pięcioletniego terminu przedawnienia zobowiązania podatnika w podatku od nieruchomości za lata 2008 - 2013 r., o którym stanowi art. 70 § 1 O.p., organ powinien był liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, czyli od 31 grudnia 2013 r. Oznacza to, że zobowiązania podatkowe za lata 2008 – 2013 przedawniłyby się z dniem 31 grudnia 2018 r. Natomiast zobowiązanie za rok 2014 uległoby przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2019 r., za rok 2015 z dniem 31 grudnia 2020 r., za rok 2016 z dniem 31 grudnia 2021 r. W § 4 art. 70 O.p. przyjęto, że bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Taka właśnie sytuacja, opisana w zacytowanym przepisie, wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Z akt sprawy wynika bowiem, że w ramach postępowania egzekucyjnego zastosowany został skutecznie środek egzekucyjny w postaci egzekucji z rachunku bankowego, dowodem czego są znajdujące się w aktach sprawy: zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w mBanku S.A. (K-11-12), kopia którego została doręczona Skarżącemu oraz pismo banku (K-21-20) z dnia 21 września 2017 r., w którym potwierdzone zostało, że Skarżący posiada rachunek bankowy oraz że doszło do zbiegu egzekucji. Dlatego doszło zastosowania środka egzekucyjnego, o którym Skarżący został poinformowany. Tym samym nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia, a w konsekwencji zarzut przedawnienia okazał się niezasadny. Konsekwencją powyższego, w ocenie Sądu zarzut sformułowany w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a jest nieuzasadniony. Skarżący zarzucił także brak uprzedniego doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1. W myśl tego przepisu egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba, że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. W kontrolowanej sprawie upomnienie z dnia [...] września 2014 r. dotyczące należności za lata 2008 – 2013 zostało doręczone Skarżącemu w dniu 27 września 2014 r., zaś upomnienie z dnia 4 sierpnia 2016 r. dotyczące należności za okres kwiecień 2015 r. i styczeń, luty 2016 r. również Skarżącemu w dniu 23 sierpnia 2016 r. Natomiast upomnienie z dnia [...] października 2015 r. dotyczące należności za okres marzec – kwiecień 2014 r. oraz luty – marzec 2015 r. odebrała w dniu 22 października 2015 r. małżonka Skarżącego – K. B. Artykuł 43 k.p.a. stanowi, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, m.in. dorosłemu domownikowi, jeżeli osoba ta podjęła się oddania pisma adresatowi, przy czym z faktu podjęcia pisma przez dorosłego domownika i złożenia przez niego podpisu na potwierdzeniu odbioru wynika domniemanie podjęcia się przez tę osobę oddania pisma adresatowi (tak np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2007 r., II GSK 315/06, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2019 r., I OSK 281/18). Przesyłka z przedmiotowym upomnieniem została fizycznie doręczona żonie adresata w dniu 22 października 2015 r., co zostało przez nią potwierdzone własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Oznacza to, że skoro osoba odbierająca pismo dorosły domownik pokwitowała odbiór przesyłki to tym samym zobowiązała się do jej przekazania adresatowi tj. Skarżącemu. Nie ma żadnych podstaw w tej sprawie do kwestionowania skuteczności tego doręczenia. Przewidziana w art. 43 k.p.a. zastępcza forma doręczenia, rodzi domniemanie prawne, a mianowicie, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma jako dorosły domownik, która pokwitowała odbiór, przyjęła je w celu oddania adresatowi. W konsekwencji przyjmuje się, że pismo zostało doręczone adresatowi. Dowodem na to jest dokument urzędowy w postaci prawidłowo wypełnionego przez pracownika operatora pocztowego zwrotnego potwierdzenia odbioru - jak w tej sprawie. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2020 r., I OSK 1695/19). Także zarzuty Strony związane z nieskutecznym doręczeniem upomnienia z 15 października 2015 r. nie zasługują na uwzględnienie. Pismo to, jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru zostało doręczone do rąk dorosłego domownika. Należy zaznaczyć, że w orzecznictwie szeroko prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on zatem z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. W konsekwencji to adresat pisma musi wykazać, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. Podejmując próbę obalenia tego domniemania, należy mieć jednak na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonujące (por. B. Dauter, Komentarz do art. 73 p.p.s.a. (w:) B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, pkt 12, a także postanowienia NSA: z dnia 17 października 2019 r., I OZ 967/19; z dnia 13 września 2017 r., I OZ 1312/17; z dnia 8 września 2017 r., I OZ 1311/17; z dnia 14 maja 2014 r., I FZ 25/14; z dnia 28 sierpnia 2013 r., II FSK 2228/13; z dnia 16 grudnia 2011 r., I FSK 1861/11). W realiach tej sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów podważających prawidłowość doręczenia, w szczególności Skarżący nie zainicjował postępowania reklamacyjnego we właściwym urzędzie pocztowym. Odnosząc się do zarzutów skargi tj. naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez nie podjęcie przez organ wszystkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu sprawy, Sąd stwierdza, że nie są one zasadne. W ocenie Sądu organy zebrały kompletny materiał dowodowy i dokonały jego prawidłowej oceny. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.