II SA/Ke 859/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Asesor WSA Agnieszka Banach (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi J.S. na akt Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2020 r. znak: [...] w przedmiocie wpisu ostatecznego w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata R. K. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym VAT w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżonym aktem z dnia [...] 2020 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia punktów karnych Komendant Wojewódzki Policji poinformował J.S. , że w punkcie 3 wniosku z dnia 24 lutego 2015r. znak: [...] wskazano dwa naruszenia, za które w sumie przypisano 16 pkt do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, w tym 6 punktów za przekroczenie prędkości od 31 do 40 km/h oraz 10 punktów za kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie po użyciu alkoholu. Organ wyjaśnił, że taki sposób naliczenia punktów karnych jest zgodny z § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 488 ze zm.), zwanym dalej "rozporządzeniem". Biorąc pod uwagę powyższe organ uznał, że brak jest podstaw do usunięcia z ewidencji kierowców punktów przypisanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego popełnione w dniu 7 kwietnia 2014 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższy akt J.S. zażądał usunięcia punktów karnych związanych ze zdarzeniem z dnia 7 kwietnia 2014 r., podnosząc w szczególności, że zgodnie z ustawą (Dz. U. z 2013 r. poz. 482) odnośnie nakładania punktów karnych od dnia 19 stycznia 2013 r. można nałożyć maksymalnie 10 punktów karnych za jedno zdarzenie bez względu na ilość powstałych wykroczeń, podczas gdy skarżącemu za zdarzenie z dnia 7 kwietnia 2014 r. przyznano 16 punktów. Zdaniem skarżącego, powyższego naliczenia dokonano wbrew prawu, zwłaszcza art. 45 § 1 KW i art. 101 § 1 KPW, po okresie 180 dni bez powiadomienia skarżącego i pozbawienia go prawa do sprzeciwu. Skarżący podniósł, że zgodnie z § 5 rozporządzenia, punkty karne winny zostać usunięte z ewidencji kierowców jeszcze przed ogłoszeniem wyroku, co uniemożliwiłoby skierowania sprawy do Sądu, gdyż nie można dwukrotnie karać za to samo zdarzenie. W ocenie skarżącego, na zasadzie § 6 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia wpis punktów karnych z dnia 5 października 2013 r. nie istniał w dniu 14 października 2014 r. Wobec powyższego, skarżący zarzucił, że wnioski organu do Starosty Ostrowieckiego o sprawdzenie kwalifikacji i o skierowanie na badania psychologiczne były bezpodstawne i zażądał ich cofnięcia. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, przedstawiając następujący stan faktyczny sprawy. W dniu 24 lutego 2015 r. organ wystąpił z wnioskiem do Starosty o sprawdzenie kwalifikacji oraz skierowanie na badanie psychologiczne J.S. z powodu przekroczenia łącznej liczby 24 punktów karnych otrzymanych za naruszenia ruchu drogowego, wskazując, że skarżący otrzymał łącznie 30 punktów karnych w okresie od dnia 8 października 2013 r. do dnia 7 kwietnia 2014 r., nałożonych za naruszenia: - w dniu 8 października 2013 r. w miejscowości Pamiątka przekroczenie dozwolonej prędkości jazdy od 30 do 40 km/h - 6 pkt; - w dniu 13 stycznia 2014 r. w miejscowości Radom przekroczenie dozwolonej prędkości jazdy od 40 do 50 km/h - 8 pkt; - dniu 7 kwietnia 2014 r. w miejscowości Iłża przekroczenie dozwolonej prędkości jazdy od 30 do 40 km/h oraz kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie - 16 pkt. Pismem z dnia 18 marca 2017 r. skarżący poinformował organ, że złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu Rejonowego w Kozienicach w Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą w Lipsku z dnia 14 października 2014 r. w sprawie o sygn. akt VII W 217/14, którym uznano skarżącego winnym popełnienia zarzucanych mu naruszeń zaistniałych w dniu 7 kwietnia 2014 r. Pismem z dnia 6 czerwca 2017 r. Sąd poinformował organ, że powyższy wyrok uprawomocnił się i podlega wykonaniu. Wobec powyższego w dniu 9 czerwca 2017 r. organ poinformował skarżącego o braku podstaw prawnych do nie przypisania punktów za naruszenia zaistniałe w dniu 7 kwietnia 2014 r. i wyjaśnił, że nie posiada kompetencji do oceny rozstrzygnięć sądów, a wydane prawomocne orzeczenia i postanowienia wiążą organ. W dniu 6 listopada 2018 r. do organu wpłynęło pismo skarżącego, w którym zażądał cofnięcia punktów karnych nałożonych w wyniku naruszeń z dnia 7 kwietnia 2014 r. Organ w piśmie z dnia 19 listopada 2018 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi, że sposób rejestracji i usunięcia punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego reguluje ww. rozporządzenie, a kwestia przypisania spornych punktów była już przedmiotem wyjaśnień. W piśmie z dnia 11 maja 2019 r. skarżący podniósł, że odpowiedź organu zawiera stwierdzenia naruszające prawo i niezgodne z prawdą. Organ pismem z dnia 30 maja 2019 r. ponownie wyjaśnił skarżącemu, że sposób naliczenia punktów jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawa oraz, że wobec wniosków z dnia 24 lutego 2015 r. o sprawdzenie kwalifikacji i o skierowanie na badanie psychologiczne Starosta Ostrowiecki wydał decyzje orzekające o zatrzymaniu prawa jazdy i cofnięciu uprawnień skarżącemu, które to decyzje Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia [...] 2017 r. utrzymało w mocy. W piśmie z dnia 18 czerwca 2020 r. skarżący ponownie stwierdził, że udzielona mu odpowiedź jest zaprzeczeniem obowiązującego prawa i potwierdza nieznajomość prawa przez funkcjonariuszy Policji. W związku z powyższym w piśmie z dnia 10 lipca 2020 r. organ ponownie wskazał, że na podnoszone kwestie były już udzielane odpowiedzi. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczący przyznania maksymalnie 10 punktów za jedno zdarzenie bez względu na ilość powstałych wykroczeń, co miało nastąpić niezgodnie z ustawą o nakładaniu punktów karnych organ zaznaczył, że brak jest takiego przepisu prawa oraz wyjaśnił, że skarżącemu przypisano 16 punktów do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego zgodnie z § 2 ust. 4 rozporządzenia, bowiem skarżący w dniu 7 kwietnia 2014 r. w miejscowości Iłża przekroczył dozwoloną prędkość jazdy od 30 do 40 km/h i kierował pojazdem mechanicznym w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie. Wobec powyższego został sporządzony wniosek do Sądu Rejonowego w Lipsku oraz zarejestrowano naruszenia w ww. ewidencji kierowców dokonując wpisu tymczasowego, poprzez przypisanie odpowiednich kodów tj.: E03 - 6 pkt za przekroczenie dozwolonej prędkości jazdy od 30 do 40 km/h i A03 - 10 pkt za kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie, zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia, co odpowiadało zarzucanym czynom. W § 2 ust. 4 - 9 rozporządzenia określono zasady postępowania wobec kierowcy, który jednym czynem naruszył więcej niż jeden przepis ruchu drogowego. Wówczas w ewidencji uwidacznia się wszystkie naruszenia, przypisując każdemu odpowiednią liczbę punktów, z zastrzeżeniem ust. 5 - 9. Po uprawomocnieniu się ww. wyroku Sądu Rejonowego w Lipsku z dnia 14 października 2014 r. dotyczącego skarżącego, którym Sąd uznał go za winnego zarzucanych czynów, zarówno przekroczenia dopuszczalnej prędkości, jak i kierowania pojazdem mechanicznym w stanie po użyciu alkoholu - wyrok ten został przesłany do jednostki Policji zgodnie z § 4 ust. 5 rozporządzenia. Następnie rozstrzygnięcie sądowe zostało wprowadzone do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i zgodnie z § 4 ust. 4 rozporządzenia wpis tymczasowy stał się wpisem ostatecznym. Organ podkreślił, że punkty karne przypisywane kierowcom mają charakter akcesoryjny w stosunku do wykroczenia lub przestępstwa i są przypisane do poszczególnych naruszeń przepisów ruchu drogowego. Policjant lub sąd bezpośrednio nie decydują, czy kierowcy należy je przyznać i w jakiej wysokości, ponieważ są one przypisywane automatycznie po zapadnięciu prawomocnego rozstrzygnięcia. W związku z powyższym liczba punków, jakie zostały przypisane skarżącemu w okresie od 8 października 2013 r. do 7 kwietnia 2014 r. przekroczyła 24 punkty i zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia organ wystąpił z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie wszystkich posiadanych przez skarżącego kategorii prawa jazdy. Zdaniem organu, bezpodstawny jest zarzut, dotyczący uchylenia mandatu za wykroczenie z dnia 7 kwietnia 2014 r., gdyż zostało ono stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu. Zarzut dotyczący nieusunięcia wpisów z ewidencji kierowców zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia jest również bezzasadny, gdyż z treści tych przepisów wynika, że organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji punkty przypisane na podstawie wpisu ostatecznego tylko w przypadku, jeżeli wydano decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi oraz w razie otrzymania informacji o pozytywnym wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji. Organ podkreślił, że do chwili złożenia odpowiedzi na skargę nie otrzymał takiej informacji. Zgodnie zaś z § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji punkty przypisane na podstawie wpisu ostatecznego, jeżeli od dnia popełnienia naruszenia upłynął rok, chyba, że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyłaby 24 punkty. Organ wskazał, że przepis ten dokładnie odnosi się do przypadku skarżącego, gdyż jak wskazano wyżej dopuścił się on naruszeń, za które przypisano mu łącznie 30 punktów do prowadzonej ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Reasumując, organ stwierdził, że przypisanie skarżącemu 16 punktów karnych do ewidencji kierowców naruszających przepisu ruchu drogowego za naruszenia zaistniałe w dniu 7 kwietnia 2014 r. było zgodne z § 2 ust. 4 rozporządzenia, a nadto dokonane wykroczenia zostały potwierdzone powołanym wyżej prawomocnym wyrokiem Sądu. W ocenie organu, zasadnym było zatem wystosowanie wniosków o sprawdzenie kwalifikacji oraz o skierowanie na badania psychologiczne. Organ pismem procesowym z dnia 17 listopada 2020 r., w odpowiedzi na wezwanie Sądu, przesłał informację o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego dotyczących J.S. . W piśmie procesowym z dnia 26 listopada 2020 r. pełnomocnik skarżącego, będąc związany stanowiskiem mocodawcy, poparł skargę w całości i wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, jednocześnie oświadczając, że nie została ona opłacona w całości ani w części. W związku z odwołaniem rozpraw w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach na podstawie § 1 pkt 1 i 2 w zw. z § 3 zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r., mając na uwadze, że miasto Kielce objęte zostało obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 1758 z późn. zm.), co powodowało, że przeprowadzenie rozprawy mogło wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, niniejszą sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.), o czym strony zostały zawiadomione i nie przedstawiły Sądowi takich okoliczności w sprawie, że przeprowadzenie rozprawy okazałoby się konieczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należały, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności wymienionych w tym przepisie. Według zaś art. 146 § 1 tej ustawy, w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, sąd uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie z punktu widzenia zgodności z prawem stał się akt Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2020 r. znak: [...], którym odmówiono uwzględnienia wniosku skarżącego o usunięcie (korektę) wpisu ostatecznego z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie bowiem przyjmuje się, że pismo właściwego organu prowadzącego ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, ujawniające dokonanie czynności materialno-technicznej, polegającej na wpisaniu lub usunięciu punktów karnych w ewidencji, jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1388/09, LEX nr 737489 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt I OSK 1968/14, LEX nr 1528979). Analogicznie przyjąć należy, że również akt organu zawierający odmowę usunięcia (korekty) wpisów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jako objęty przepisem art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Równocześnie skarga spełnia pozostałe przewidziane przepisami ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wymagania formalne, w szczególności złożona została w terminie (obliczonym od dnia 14 lipca 2020 r. – adnotacja na pieczęci na piśmie z dnia 10 lipca 2020 r.). Wnikliwa analiza treści wywiedzionej do Sądu skargi i kierowanych do Komendanta Wojewódzkiego Policji pism przez J.S. wskazuje, że osią sporu w sprawie - a przez to także podstawą zarzutów skargi - stała się odmowa usunięcia (ewentualnie korekty) wpisu ostatecznego w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego dotyczącego zdarzenia z dnia 7 kwietnia 2014 r. polegającego na przekroczeniu przez J.S. prędkości od 31 do 40 km/h i kierowania pojazdem mechanicznym w stanie po użyciu alkoholu lub środka podobnie działającego do alkoholu. Skarżący nie zgadza się z dokonaniem wpisu do ewidencji odnośnie zdarzenia z dnia 7 kwietnia 2014 r. i kwestionuje ilość przypisanych za to zdarzenie punktów karnych. Zgodnie z art. 136 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 341 ze zm.), w przypadku gdy naruszenia przepisów ruchu drogowego popełnione przed dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 957 oraz z 2019 r. poz. 730), skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w trybie art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Powyższy komunikat nie został ogłoszony do daty wydania zaskarżonego aktu. Prawidłowo zatem materialnoprawną podstawę kwestionowanego aktu Komendanta Wojewódzkiego Policji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej też jako "Prawo o ruchu drogowym"), zwanej dalej "ustawą" oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012r., poz. 488, zwane też "rozporządzeniem"). Przepis art. 130 ust. 1 zd. 1 Prawa o ruchu drogowym stanowił, że Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Szczegółowe regulacje dotyczące sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego, warunków i sposobu prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego oraz trybu występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji; programu szkolenia i jednostek upoważnionych do prowadzenia szkolenia; liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia; podmiotów uprawnionych do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, zawarte zostały w wydanym na podstawie delegacji określonej w art. 130 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. W akcie tym określa się w szczególności, że ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi komendant wojewódzki Policji (§ 3 ust. 1), że wpisu do ewidencji dokonuje policjant lub pracownik jednostki Policji (§ 4 ust. 8) z tym, że wpisu ostatecznego dokonuje się, jeżeli naruszenie przepisów ruchu drogowego stwierdzone zostanie prawomocnym wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym (§ 4 ust. 1). Wpis tymczasowy staje się wpisem ostatecznym po stwierdzeniu naruszenia rozstrzygnięciem, o którym mowa w ust. 1. Po stwierdzeniu naruszenia jednym z ww. rozstrzygnięć wpis ten staje się wpisem ostatecznym (§ 4 ust. 2 i 4 rozporządzenia). Stosownie do § 5 ust. 2 rozporządzenia, organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji wpis ostateczny, jeżeli nastąpiło zatarcie ukarania (skazania) lub osoba wpisana do ewidencji zmarła. Zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, komendant wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy, w razie przekroczenia przez kierowcę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W takiej sytuacji ustawodawca założył, że wielokrotne naruszenia przepisów świadczą o utracie kwalifikacji i w związku z tym taka osoba powinna być poddana ich kontrolnemu sprawdzeniu. Treść obowiązujących przepisów ma charakter imperatywny i nie pozostawiający organowi jakichkolwiek możliwości uznaniowego decydowania w przedmiocie wydania skierowania. Zobowiązują one organ do podjęcia stosownych czynności w przypadku przekroczenia przez kierującego pojazdem silnikowym liczby 24 punktów w ewidencji kierowców. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, bowiem jak wynika z niezakwestionowanych ustaleń organu – potwierdzonych informacją urzędową udzieloną na żądanie Sądu o wpisach dotyczących skarżącego w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego (k. 25 akt sąd.) – J.S. przekroczył dozwolony limit punktów ostatecznych i tymczasowych, w związku z trzykrotnym naruszeniem przepisów ruchu drogowego. Z akt sprawy wynika, że przed upływem roku od popełnienia naruszenia w dniu 8 października 2013 r. skarżący popełnił naruszenie w dniu 13 stycznia 2014 r., a następnie przed upływem roku od ww. dwóch naruszeń popełnił on kolejne naruszenie przepisów ruchu drogowego w dniu 7 kwietnia 2014 r. Wskutek popełnienia ostatniego z wymienionych naruszeń doszło do przekroczenia 24 punktów karnych. Skarżący kwestionuje zasadność dokonania wpisu ostatecznego z tytułu zdarzenia z dnia 7 kwietnia 2014 r. Otóż wpis tymczasowy odnośnie ujawnionych w tej dacie naruszeń stał się – w myśl powołanych przepisów prawa - wpisem ostatecznym na skutek uprawomocnienia się wyroku Sądu Rejonowego w Kozienicach z dnia 14 października 2014 r. sygn. akt VII W 217/14. Orzeczenie sądu nie zostało skutecznie wzruszone ani podważone przez skarżącego, w każdym razie brak jest na to dowodów w sprawie. Wyrok sądu potwierdził, że skarżący dopuścił się naruszeń przepisów ruchu drogowego w dniu 7 kwietnia 2014 r. Nie ma znaczenia, że wyrok sądowy zapadł po upływie roku od popełnienia naruszenia w dniu 8 października 2013 r., skoro w ewidencji istniał wpis tymczasowy odnoście naruszenia z dnia 7 kwietnia 2014 r. Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji punkty przypisane na podstawie wpisu ostatecznego: jeżeli od dnia popełnienia naruszenia upłynął rok, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyłaby 24 punkty. Zatem wystarczające jest, aby punkty ujawnione zostały w ewidencji w ramach wpisu tymczasowego (wpisów tymczasowych), aby przekroczenie 24 punktów karnych wywołało skutki, jakich chce uniknąć skarżący. Za ujawnione w dniu 7 kwietnia 2014 r. naruszenia w ewidencji kierowców przypisano 16 punktów karnych, z czym także nie zgadza się skarżący. Jednakże kwalifikacja naruszeń przepisów ruchu drogowego, jakich dopuścił się skarżący w dniu 7 kwietnia 2014 r. wskazuje, że naliczona ilość punktów jest prawidłowa. Za naruszenie opisane w załączniku do rozporządzenia jako przekroczenie prędkości od 31 do 40 km/h (E03) prawidłowo przypisano 6 punktów karnych oraz za naruszenie polegające na kierowaniu pojazdem mechanicznym w stanie po użyciu alkoholu lub środka podobnie działającego do alkoholu (A03) także prawidłowo przypisano 10 punktów karnych. Nie ma racji skarżący, że za zdarzenie z dnia 7 kwietnia 2014 r. możliwe było przypisanie maksymalnie 10 punktów. Jak wynika z rozporządzenia, do ewidencji wpisuje się kierowcę, który kierując pojazdem silnikowym lub motorowerem, dopuścił się naruszenia przepisów ruchu drogowego, przy czym do ewidencji wpisuje się naruszenia wraz z odpowiadającą im liczbą punktów, zgodnie z wykazem określonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia (§ 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia). Jeżeli kierowca jednym czynem naruszył więcej niż jeden przepis ruchu drogowego, w ewidencji uwidacznia się wszystkie naruszenia, przypisując każdemu odpowiednią liczbę punktów, z zastrzeżeniem ust. 5-9 (§ 2 ust. 4 rozporządzenia). Przypadki z § 2 ust. 5-9 rozporządzenia w sprawie nie zachodzą. Dlatego zasadnie przypisano punkty karne za każde z dwóch naruszeń przepisów ruchu drogowego. Przepisy Kodeksu wykroczeń (na jaki wskazuje w skardze strona) nie regulują zasad prowadzenia ewidencji kierowców dopuszczających się naruszenia przepisów ruchu drogowego. Po uprawomocnieniu się w dniu 22 października 2014 r. wyroku wydanego przez Sąd Rejonowy w Kozienicach w Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą w Lipsku w sprawie sygn. akt VII W 217/14 punkty związane ze zdarzeniem z dnia 7 kwietnia 2014 r. stały się ostateczne, przez co nie podlegały wykreśleniu. Potwierdzona została zatem zasadność naliczenia liczby punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego wpisanych do ewidencji kierowców. Tym samym organ zobowiązany był do podjęcia stosownych działań i skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Zauważyć przy tym należy, że wpisy dotyczące punktów karnych wobec upływu czasu i wystąpienia okoliczności skutkujących usunięciem wpisu ostatecznego, nie rozstrzygają automatycznie o bezprzedmiotowości innych postępowań powstałych na skutek przekroczenia 24 punktów karnych za naruszenia w ruchu drogowym. Oznacza to, że na przykład zatarcie ukarania za wykroczenie drogowe, które następuje już po dacie wystąpienia przez Komendanta z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie podważa skuteczności tej czynności i faktu uzyskania przez kierowcę ponad 24 punktów za naruszenie przepisów o ruchu drogowym w okresie krótszym niż rok (wyrok WSA w Łodzi z dnia 18 października 2018 r., III SA/Łd 646/18, zob., www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ prowadzący ewidencję nie miałby natomiast - w świetle obowiązujących przepisów - możliwości sporządzenia wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji bądź o skierowanie na badania psychologiczne na podstawie wpisów, które w dacie składania tych wniosków z mocy prawa powinny być z ewidencji kierowców usunięte lub nie powinny być do rejestru kierowców w ogóle wprowadzone, gdyż zatarcie ukarania nastąpiło przed ich odnotowaniem przez organ prowadzący ewidencję. Niemniej z takimi sytuacjami tu nie mamy do czynienia. Z tych wszystkich powodów kwestionowany przez skarżącego co do jego zasadności, treści i skutków prawnych wpis ostateczny w ewidencji kierowców związany ze zdarzeniem z dnia 7 kwietnia 2014 r. nie mógł podlegać usunięciu (lub korekcie) z powodów wskazanych w skardze. Niewykluczone, że punkty karne ujawnione w ewidencji kierowców odnośnie J.S. przypisane na podstawie tego wpisu ostatecznego będą (albo już zostały) usunięte z tej ewidencji w trybie § 6 rozporządzenia, ale to nie czyni skargi zasadną, skoro zmierzała ona do podważenia samego wpisu ostatecznego odnośnie naruszeń przepisów ruchu drogowego z dnia 7 kwietnia 2014 r. i odwrócenia skutków prawnych tego wpisu (m.in. związanych z wnioskiem o skierowanie na sprawdzenie kwalifikacji). Z tych wszystkich powodów, zaskarżony akt jest zgodny z prawem, co spowodowało, że stosownie do art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę (punkt I wyroku). W punkcie II wyroku Sąd orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu na podstawie art. O wynagrodzeniu pełnomocnika ustanowionego z urzędu orzeczono w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. w związku z § 4 ust. 1 i 3 oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r., poz. 18).