II GSK 530/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lipca 2020 r.; sygn. akt VI SA/Wa 733/20 w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2015 r. Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 22 lipca 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 733/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. L. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2015 r. nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy. Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia. W dniu [...] grudnia 2013 r. wpłynął sprzeciw A. S.A. z siedzibą w S. (dalej: "Uczestnik", "Sprzeciwiający", ,,Wnoszący sprzeciw") wobec udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy GINO ROSSI o nr [...] udzielonego na rzecz M. L. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Produkcyjno - Usługowo - Handlowe M. L. w K. (dalej także: "Skarżący", "Uprawniony"). Sporny znak GINO ROSSI, jest znakiem słowno - graficznym i przeznaczony jest do oznaczania towarów w klasie 9,14 i 16 Klasyfikacji nicejskiej, to jest: kalkulatory, lornetki, okulary, oprawki do okularów, etui na okulary (klm 9), agaty, amulety jako biżuteria, bębenki do sprężynki naciągowej (zegarmistrzostwo), biżuteria, biżuteria komórkowa, biżuteria ze szkła sztrasowego jako imitacje drogich kamieni, bransoletki jako biżuteria, bransoletki do zegarków, breloczki jako biżuteria, breloczki do kluczy ozdobne, budziki, chronografy (zegarki), przyrządy do chronometrii, chronometry jako zegary o dużej dokładności, chronoskopy, części do zegarków, diamenty, displaye do zegarków, drut z metali szlachetnych jako biżuteria, dzieła sztuki z metali szlachetnych, emblematy z metali szlachetnych, etui na zegarki do prezentacji, figurki (statuetki) z metali szlachetnych, futerały do stosowania w zegarmistrzostwie, gagat nieprzetworzony lub półprzetworzony, ozdoby z gagatu, iryd, kamienie półszlachetne, kamienie szlachetne, kasetki na biżuterię jako szkatułki, kolczyki, koperty do zegarków, kotwiczki (zegarmistrzostwo), łańcuszki jako biżuteria, łańcuszki do zegarków, mechanizmy do zegarków, mechanizmy do zegarów i zegarków, medale, medaliony jako biżuteria, metale szlachetne, nieprzetworzone lub półprzetworzone, monety, naszyjniki jako biżuteria, nici ze srebra, nici ze srebra jako srebrny drut, nici ze złota jako biżuteria, nici z metali szlachetnych jako biżuteria, obrączki jako biżuteria, obudowy (skrzynki) do zegarów, oliwin jako kamień szlachetny, osm, ozdoby jako biżuteria, ozdoby do kapeluszy z metali szlachetnych, ozdoby do obuwia z metali szlachetnych, ozdoby z bursztynu, ozdoby ze srebra, ozdoby z gagatu, ozdoby z kości słoniowej, pallad, paski do zegarków, perły jako biżuteria, perły z ambroidu, platyna jako metal, popiersia z metali szlachetnych, posągi z metali szlachetnych, posążki z metali szlachetnych, pudełka z metali szlachetnych, pudełka do zegarków, rod, ruten, spinel jako kamienie szlachetne, spinki do krawatów, spinki do mankietów, sprężyny do zegarków, srebro, nieprzetworzone lub kute, stopery, stopy metali szlachetnych, szkiełka do zegarków, szpilki jako biżuteria, szpilki do krawatów, szpilki ozdobne, sztabki metali szlachetnych, tarcze zegarów i zegarków, wahadła (zegarmistrzostwo), wskazówki zegarów i zegarków, zapięcia (zamki) do bransolet zegarkowych, zapięcia jako klamerki do pasków zegarkowych, zegarki, zegarki na rękę, zegary, zegary atomowe, zegary i zegarki elektryczne, zegary słoneczne, zegary sterujące (zegary wzorcowe), złoto, nieprzetworzone lub kute, żetony miedziane (kim 14), papier, tektura i wyroby z tych materiałów, druki, materiały piśmienne, sprzęt biurowy, materiały z tworzyw sztucznych do pakowania, pióra, długopisy, ołówki, przybory do pisania, katalogi, taśmy samoprzylepne, torebki do pakowania z papieru i tworzyw sztucznych, pudełka do zegarków z papieru i tworzyw sztucznych, folie z tworzyw sztucznych do pakowania, notatniki (klm 16). Jako podstawę prawną sprzeciwu Wnoszący sprzeciw wskazał przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 ze zm., dalej: p.w.p.) w tym art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 131 ust. 1 pkt 3, art. 131 ust. 2 pkt 1 oraz art. 132 ust. 2 pkt 2 i art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. Spółka A. S.A. powołała się na przysługujące mu z wcześniejszym pierwszeństwem prawa wyłączne do następujących znaków towarowych: 1. słownego GINO ROSSI o nr [...], dla towarów w klasach 18, 25 i 26, 2. słowno - graficznego GINO ROSSI o nr [...], dla towarów w klasach 18, 25 i 26, 3. słowno - graficznego RG GINO ROSSI o nr [...], dla towarów w klasach 18, 25 i 26, 4. słowno - graficznego GINO ROSSI - CTM o nr [...], dla towarów w klasach 18, 25 i 26, 5. słownego GINO ROSSI - IR o nr [...], dla towarów w klasach 18, 25 i 26, 6. słowno - graficznego RG GINO ROSSI - IR o nr [...], dla towarów w klasach 18, 25 i 26. Podnosząc zarzut naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Sprzeciwiający stwierdził, że sporny znak towarowy w całości stanowi skopiowaną nazwę przedsiębiorstwa Sprzeciwiającego A., a firma na podstawie art. 23 i art. 24 k.c. w związku z art. 43 k.c. oraz art. 4310 k.c. jest chroniona. Sprzeciwiający podniósł, że w świetle art. 131 ust. 1 pkt 3 p.w.p. oraz art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, które ze swej istoty mogą wprowadzić w błąd. Zdaniem Uczestnika, wprowadzenie w błąd jest oceniane z perspektywy przeciętnego odbiorcy, a potwierdzają to liczne pomyłki wśród klientów, w tym pytania o dostępność zegarków i możność nabycia ich w salonach z obuwiem, czy też próby zgłoszenia reklamacji na zegarki w salonie obuwniczym. Uczestnik wskazał, że świadczy to o tym, że klienci mylą zegarki z produktami spółki A. Uprawniony ze spornego prawa na znak towarowy GINO ROSSI o nr [...] stwierdził, że wniosek spółki A. S.A jest bezzasadny, a wnioskodawca nie udowodnił powszechnej znajomości i renomy swojego znaku. Decyzją z [...] lutego 2015 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie art. 246 i 247 ust. 2 w związku z art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1410; dalej także: ,,p.w.p.") oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. – unieważnił prawo ochronne na znak towarowy GINO ROSSI o [...]. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uznał, że wniesiony przez A. S.A. z siedzibą w S. sprzeciw wobec udzielenia prawa ochronne na znak towarowy GINO ROSSI o nr [...] jest uzasadniony w zakresie podniesionego zarzutu zgłoszenia spornego znaku w złej wierze. Wyrokiem z dnia 28 grudnia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1094/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę M. L. uznając za prawidłowe stanowisko organu, który przyjął, że w analizowanej sprawie Skarżący zgłosił sporny znak towarowy w złej wierze. Zachowanie strony skarżącej było zdaniem Sądu niewątpliwie sprzeczne z dobrymi obyczajami, albowiem - jak słusznie stwierdził organ - celem zgłoszenia spornego znaku towarowego GINO ROSSI nr [...] była chęć wykorzystania przez Skarżącego wypracowanej przez spółkę A. S.A. renomy i rozpoznawalności oznaczenia, a także firmy A.. Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2019 r., sygn. akt II GSK 2476/17 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie uznając, że Sąd I instancji zakresem swojej kontroli nie objął wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę WSA w Warszawie zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę M. L. Sąd wskazał, że Skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Produkcyjno - Usługowo - Handlowe M. L. Jest zatem przedsiębiorcą, który prowadzi indywidualną działalność gospodarczą od 2006 r. oferując na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej swoje towary, głównie w ramach sprzedaży wysyłkowej lub poprzez partnerów handlowych. Przedmiot działalności Uprawnionego opiera się m.in na sprzedaży zegarków, a podstawy używania znaku towarowego Gino Rossi, którym opatrywane są te zegarki wywodzi z umowy o współpracy zawartej z A. w dniu [...] sierpnia 2006 r. na mocy której został upoważniony do bezterminowego używania jego imienia i nazwiska do oznaczania wprowadzanych na rynek polski zegarków. Natomiast spółka A. sp. z o.o. utworzona została w dniu [...] czerwca 1992 r. zaś od 2000 r. do dziś funkcjonuje na rynku polskim jak spółka akcyjna. W 2006 r. Uczestnik stał się spółką publiczną notowaną na Giełdzie Papierów Wartościowych. W tym też czasie kapitał zakładowy Spółki osiągnął poziom 10 mln. zł. Zasadnym było więc twierdzenie, że w czasie dokonywanego przez Uprawnionego zgłoszenia spornego znaku tj. 2012 r. Sprzeciwiający miał już ugruntowaną, silną pozycję rynkową w swojej branży i utrzymywał rozbudowaną sieć sklepów na terenie całej Polski (głównie w dużych galeriach handlowych) promując swoje towary. Jako przedsiębiorcy z już wieloletnim doświadczeniem w prowadzeniu działalności gospodarczej (od 2006 r.), któremu z racji profesjonalnego jej charakteru winien być przypisywany wyższy standard staranności w prowadzeniu swoich spraw, Skarżący powinien w zakresie podejmowanych przez niego działań związanych ze zgłoszeniem spornego znaku w celu uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy ,,Gino Rossi" dokonać odpowiedniego rozeznania w celu ustalenia, czy nie naruszy to interesów innego przedsiębiorcy w świetle dobrych obyczajów kupieckich i zachowania zasad uczciwej konkurencji. W szczególności przedmiotem rozeznania powinno być ustalenie, czy w obrocie funkcjonuje już identyczny lub podobny znak towarowy. WSA zauważył przy tym, że Uprawniony w swojej ofercie ma zegarki opatrzone spornym znakiem, które w odbiorze konsumenckim są postrzegane za dodatki do ubioru mieszczące się w tej samej kategorii akcesoriów, jakie w swojej ofercie posiada czy też może posiadać Wnoszący sprzeciw. Zgłoszenie w takiej sytuacji znaku towarowego zawierającego analogiczne oznaczenie słowne po dacie rejestracji znaków towarowych Sprzeciwiającego, przy uwzględnieniu wspomnianej należytej staranności w profesjonalnym obrocie gospodarczym, która warunkować powinna uprzednie rzetelne rozeznanie, czy inny podmiot stabilnie działający na rynku nie posługuje się podobnym znakiem towarowym wskazuje, że okoliczność ta była, czy też powinna zostać dostrzeżona przez Uprawnionego. Jeżeli pomimo tej wiedzy lub też na skutek niewiedzy z uwagi na brak należytej staranności w tym zakresie po stronie Skarżącego, Uprawniony dokonuje zgłoszenia takiego znaku, to jest to okoliczność przesądzająca o spełnieniu jednej z przesłanek złej wiary w zgłoszeniu spornego znaku towarowego. Zdaniem Sądu, przejawem nieuczciwego, sprzecznego z dobrymi obyczajami kupieckimi działania jest najpierw stworzenie metodą faktów dokonanych (w tym przypadku zgłoszenia spornego znaku towarowego przez Uprawnionego w okolicznościach niniejszej sprawy) takiej sytuacji, w której Uprawniony pozyskuje prawo ochronne na znak towarowy, o oznaczeniu słownym identycznym jak znak zarejestrowany na rzecz Uczestnika, a następnie z powołaniem się na tożsame uprawnienie zarzuca naruszenie przysługujących mu praw własności przemysłowej, aby w ostatecznym rezultacie zaproponować współpracę przy wykorzystaniu sieci salonów firmowych Wnoszącego sprzeciw. Takie działania, w świetle obyczajów kupieckich i zasad uczciwości, nie zasługują na ochronę. Ponadto, dla oceny działań podejmowanych przez Uprawnionego znaczenie miało to, że nie dysponował siecią sprzedaży analogiczną do tej posiadanej przez Uczestnika, a nadto nie był w stanie, czy też nie chciał ponosić kosztów reklamy swoich towarów w sposób i w zakresie, w jakim mógł to czynić z wykorzystaniem sklepów, czy też środków Wnoszącego sprzeciw. Z tego też względu te okoliczności związane z sytuacją Uprawnionego, są najistotniejsze z punktu widzenia oceny działań Skarżącego i to te okoliczności zostały przez organ właściwie ustalone i ocenione. WSA zwrócił uwagę na rozstrzygnięcia sądowe zapadłe w sprawie z powództwa Uczestnika przeciwko Uprawnionemu o zaniechanie czynów nieuczciwej konkurencji (wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie IX Sąd Gospodarczy z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt IX GC 758/13 nakazujący zaniechanie Ma. L. używania oznaczeń zawierających nazwę ,,Gino Rossi" w prowadzonej działalności gospodarczej na potrzeby oznaczania zegarków, ich reklamy i zezwalania osobom trzecim na używanie w powyższym zakresie oznaczeń zawierających nawę ,,Gino Rossi"; oraz wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie – Wydział I Cywilny z dnia 20 stycznia 2016 r. sygn. akt I ACa 1137/15). Choć nie istnieje instytucja związania tut. Sądu rozstrzygnięciami sądów powszechnych w tych sprawach to jednak ich wydanie, treść rozstrzygnięcia i ocena w zakresie zaistniałego naruszenia uczciwej konkurencji przez Uprawnionego, zbieżna z oceną organu przyjętą w zaskarżonej decyzji, nie mogła być pominięta. Czynem nieuczciwej konkurencji są bowiem działania sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami, które zagrażają interesowi innego przedsiębiorcy lub klienta lub naruszają go. Stwierdzenie takiego stanu rzeczy wobec Uprawnionego musiało rzutować na zasadność przyjęcia złej wiary przy dokonywaniu zgłoszenia spornego znaku towarowego. Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji uznał, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik przyjętego rozstrzygnięcia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. L., zaskarżając go w całości i zarzucając mu, na zasadzie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a to 1) art. 151 p.p.s.a. i 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 77 §1, art. 80, art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej także: "k.p.a.") i art. 256 ust. 1 p.w.p. polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja organu: a) została wydana bez uwzględnienia całości materiału dowodowego przedstawionego przez strony, w kontekście dokonywanych przez organ ustaleń faktycznych, poprzez pominięcie dowodów zgłoszonych przez uprawnionego odnoszących się do wykazania pozycji jego firmy na rynku właściwym (rynku sprzedaży zegarków, który istotnie różni się od rynku obuwniczego) i sposobu jej działania w chwili dokonywania zgłoszenia oraz nienależyte zbadanie uwarunkowań dotyczących powstania i działalności przedsiębiorstwa skarżącego, b) zawiera selektywną i sprzeczną z zasadami wiedzy, prawidłowego rozumowania i doświadczania życiowego ocenę znaczenia dokumentu z [...] listopada 2012 roku poprzez przyjęcie, iż stanowi on wyraz zamiaru, jaki od początku posiadał M. L. w związku ze zgłoszeniem spornego znaku do rejestracji, przy równoczesnym pominięciu tego, że powyższe pismo dotyczyło znaku towarowego [...], a prawo do używania tego znaku przysługiwało M. L., co zostało potwierdzone decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] stycznia 2015 r. (znak: Sp. [...]), przy czym M. L. prowadził działalność w zakresie sprzedaży zegarków niezmiennie od 2006 roku, a strony prowadzą działalność gospodarczą na odrębnych i niezależnych rynkach właściwych oraz w zakresie całkowicie różnych towarów, c) nie zawierała prawidłowo sformułowanego uzasadnienia poprzez niewskazanie przez organ przyczyn, z powodu których odmówił dowodom wnioskowanym przez uprawnionego wiarygodności i mocy dowodowej, skutkiem czego niemożliwa była kontrola merytoryczna toku jego rozumowania, podczas gdy w toku postępowania wywołanego wniesieniem sprzeciwu należy uwzględnić całokształt materiału dowodowego przedstawionego przez strony, który oceniony winien zostać całościowo, z zachowaniem wiedzy, prawidłowego rozumowania i doświadczenia żyłowego, przez co w ramach oceny zamiaru uprawnionego w momencie zgłoszenia rejestracyjnego (w szczególności w kontekście badania złej wiary) nie można abstrahować od zbadania jego pozycji rynkowej na rynku właściwym, świadomości, jak również możliwości wystąpienia potencjalnego konfliktu interesów z A. S.A., a w przypadku nieuwzględnienia dowodów powoływanych przez stronę dla obrony jej twierdzeń należało szczegółowo wyjaśnili powód i zasadność takiego działania, przez co wobec powyższych braków i braku możliwości merytorycznej kontroli podstaw rozstrzygnięcia, zaskarżona decyzja winna zostać uchylona, 2) art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do wskazań wyrażonych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 grudnia 2019 roku (sygn. akt: II GSK 2476/17; dalej także: "Wyrok NSA") i oddalenie skargi, mimo że NSA wprost wskazał, że w ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji skontroluje zaskarżoną decyzję w pełnym zakresie, czego jednak Sąd nie uczynił i zamiast skontrolować zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem procesowym i materialnym, samodzielnie rozstrzygnął sprawę administracyjną w istocie zastępując w tym zakresie organ; 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanu sprawy wykraczającego poza ustalenia przyjęte przez organ, podczas gdy w świetle konstytucyjnego i ustawowego modelu sądowej kontroli działalności administracji publicznej kompetencje do dokonywania ustaleń stanu faktycznego należą co do zasady tylko i wyłącznie do organu administracji publicznej, a obowiązkiem sądu administracyjnego jest dokonanie kontroli i zbadanie, czy organ ten, dokonując ustalenia stanu faktycznego, nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ pa wynik sprawy, oraz zajęcie stanowiska co do tego, jaki stan faktyczny został przyjęty. 4) art. 151 p.p.s.a. i 145 § 1 pkt 1 a) p.p.s.a. w zw. z art. 131 ust. 2 pkt. 1 p.w.p. (w brzmieniu sprzed dnia 15 kwietnia 2016 r.), polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, w sytuacji gdy organ w zaskarżonej decyzji niewłaściwie zastosował prawo materialne i błędnie uznał, że skarżący zgłosił sporny znak [...] w złej wierze, podczas gdy w sprawie nie występowały okoliczności świadczące o tym, a w konsekwencji brak było podstaw do zastosowania tego przepisu. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Zarządzeniem z dnia 11 maja 2021 r. Przewodnicząca Wydziału II Izby Gospodarczej NSA skierowała sprawę na posiedzenie niejawne, w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. poz. 1842). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wszystkie w niej zawarte zarzuty są nieusprawiedliwione, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Zgodnie z przepisem art.183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę wyłącznie w granicach zarzutów kasacyjnych, gdyż nie zachodzą podstawy nieważności postępowania. Skarżący skoncentrował swoje zarzuty przede wszystkim na zarzutach procesowych, które nie są trafne, bowiem ustalony przez organ stan faktyczny i przyjęty jako własny przez Sąd I Instancji jest prawidłowy, zgodny z rzeczywistym stanem, oparty na wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, włącznie z orzeczeniami sądów powszechnych i Sądu Najwyższego zapadłymi przeciwko skarżącemu w sprawie o zaniechanie czynów nieuczciwej konkurencji, związanej ze spornym znakiem towarowym (wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie, sygn. akt IX GC 758/13, wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 20 stycznia 2016 r. sygn. akt I ACa 1137/15). Sad I Instancji prawidłowo odniósł się do tych orzeczeń i znalazł w nich potwierdzenie przesłanki z art. 131 ust 1 p.w.p zgłoszenia przez skarżącego spornego znaku w złej wierze. W powyższych sprawach udowodniono ponad wszelką wątpliwość, że skarżący nie był uprawniony do zarejestrowania nazwy firmy Gino Rossi jako własnego znaku towarowego i działał w złej wierze, co zostało wykazane w sprawie o czyny nieuczciwej konkurencji. Skarżący jeśli nawet używał przed zarejestrowaniem spornego znaku za milczącym przyzwoleniem spółki A. jej nazwy, to i tak nie upoważniało go do ubiegania się o wyłączność prawa ochronnego na znak towarowy, który zawierał nazwę własną innego podmiotu gospodarczego, chronioną prawami osobistymi. Okoliczności dotyczące pozycji firmy skarżącego na rynku właściwym (rynku sprzedaży zegarków, który istotnie różni się od rynku obuwniczego) i sposobu jej działania w chwili dokonywania zgłoszenia oraz nienależyte zbadanie uwarunkowań dotyczących powstania i działalności przedsiębiorstwa skarżącego, nie miały w tej sprawie istotnego znaczenia i nie mogły podważyć ustaleń organu, zaakceptowanych przez Sąd I Instancji, tym bardziej, że skarżący nie przeciwstawił tym ustaleniom żadnych przekonywujących argumentów. Jeszce raz należy podkreślić, że materiał dowodowy, na którym oparte zostały ustalenia faktyczne, stanowiące podstawę rozstrzygnięcia przy zastosowaniu przepisu art.131 ust. 1 p.w.p. był wystarczający i kompletny. Ocena wszystkich dowodów wskazanych przez strony, w tym dokument prywatny z [...] listopada 2012 r. dokonana przez organ i przyjęta przez Sąd I Instancji jest prawidłowa, zgodna z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 80 k.p.a. Wbrew zarzutom skarżącego nie jest ona sprzeczna z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. W związku z powyższymi rozważaniami należy stwierdzić, że Sąd I Instancji nie mógł naruszyć przepisu art. 153 p.p.s.a., gdyż wykonał wytyczne zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 grudnia 2019 roku (sygn. akt: II GSK 2476/17; uchylającym poprzedni wyrok WSA). Przeanalizował wszystkie zarzuty skarżącego i odniósł się do wskazań NSA oraz orzeczeń sądów powszechnych cytowanych wyżej. Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisu postępowania art. 141 § 4 p.p.s.a. jest całkowicie bezpodstawny, gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest zgodne z wymaganiami procesowymi, wyczerpujące, zawierające pełną argumentację faktyczną i prawną oraz odniesienie do zarzutów skargi. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest w pełni zrozumiałe i przekonywujące, również w zakresie wykładni przesłanki "złej wiary" z art. 131 ust. 1 p.w.p Zatem zastosowanie w niniejszej sprawie w świetle całokształtu okoliczności czynów nieuczciwej konkurencji, świadczących o zgłoszeniu w złej wierze nie swojej nazwy do zarejestrowania znaku towarowego przepisu art. 131 ust. 1 p.w.p. jako podstawy materialnoprawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia było uzasadnione i przepis ten nie został naruszony przez organ i Sąd I Instancji. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.