I FZ 269/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Gabriela Zalewska-Radzik, , , po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. sp.k. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 1039/21 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi E. sp.k. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 1 marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do listopada 2019 r. oraz zabezpieczenie na jej majątku podatnika postanawia oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 czerwca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę E. sp. k. z siedzibą w W. (zwanej dalej skarżąca lub spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 1 marca 2021 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do listopada 2019 r. oraz zabezpieczenia jej na majątku podatnika. Z przebiegu postępowania przed Sądem pierwszej instancji wynika, że skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania poprzez uiszczenie wpisu od skargi oraz złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia. Jednocześnie pouczono skarżącą, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie spowoduje jej odrzucenie. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej 26 maja 2021 r., a więc siedmiodniowy termin do jego wykonania upłynął 4 maja 2021 r. (powinno być 2 czerwca 2021 r. - przyp. NSA). Tymczasem, wykonując powyższe, pełnomocnik skarżącej, zamiast bezpośrednio do Sądu, pismo uzupełniające braki formalne skargi skierował za pośrednictwem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie. Pismo uzupełniające braki formalne skargi, pełnomocnik skarżącej nadał w placówce pocztowej 31 maja 2021 r., natomiast Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie przekazał je do Sądu w dniu 14 czerwca 2021 r. W konsekwencji czynność została dokonana z przekroczeniem wyznaczonego przez Sąd terminu, co skutkowało odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2012 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca spółka, zaskarżając je w całości i zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez bezzasadne odrzucenie skargi w sytuacji, gdy pełnomocnik faktycznie miał prawo występowania w zastępstwie skarżącej, a stan ten był znany Sądowi z urzędu, z racji równoległego występowania tego pełnomocnika w innych sprawach skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, w których pełnomocnik przedstawia odpis tego samego dokumentu pełnomocnictwa, a ponadto w ciągu kilku ostatnich lat nie następowały żadne zmiany w zakresie podmiotów uprawnionych do reprezentowania skarżącej. W oparciu o powyższe, pełnomocnik skarżącej podniósł, że wskazany przez Sąd pierwszej instancji brak nie był istotny w sposób uniemożliwiający dalsze merytoryczne rozpoznanie skargi. W konsekwencji podniesionych zarzutów, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Termin siedmiodniowy przewidziany na uzupełnienie braków formalnych skargi jest terminem ustawowym i sąd nie jest uprawniony do modyfikacji jego długości. Jeżeli braki formalne skargi nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie skarga podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W okolicznościach niniejszej sprawy należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że pośredni tryb wnoszenia pism procesowych do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a więc za pośrednictwem organu, stanowi wyjątek od zasady bezpośredniego wnoszenia pism do sądu i dlatego też przypadki jego stosowania zostały wprost wymienione w ustawie – por. art. 54 § 1, art. 64c § 2 i art. 87 § 3 p.p.s.a. Natomiast w toku już wszczętego postępowania sądowoadministracyjnego, strona winna każde pismo procesowe kierować bezpośrednio do sądu, w tym odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi. W sytuacji bowiem wniesienia pisma procesowego, które powinno być skierowane bezpośrednio do Sądu, a zostało złożone za pośrednictwem organu, najwcześniejszą datą, jaką można przyjąć za datę złożenia tego pisma jest data przesłania tego pisma przez organ do Sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 889/15; 10 stycznia 2018 r., sygn. akt II OZ 1609/17; 24 października 2018 r., sygn. akt II OZ 1042/18 – orzeczenia przywołane w uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl). W podniesionej na etapie zażalenia kwestii występowania pełnomocnika skarżącej w innych sprawach skarżącej przed Sądem pierwszej instancji, w których pełnomocnik przedstawia odpis tego samego dokumentu pełnomocnictwa, a ponadto w ciągu kilku ostatnich lat nie następowały żadne zmiany w zakresie podmiotów uprawnionych do reprezentowania skarżącej, wskazać należy, że powołanie się przez pełnomocnika skarżącej na istnienie pełnomocnictwa w aktach innych spraw nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym pełnomocnictwo złożone do innych akt nie wypełnia dyspozycji z art. 37 § 1 zd. pierwsze oraz art. 46 § 3 p.p.s.a. i nie może być traktowane, jako skuteczne złożenie pełnomocnictwa przy pierwszej czynności procesowej w danej sprawie przed sądem. Brak jest również faktycznego i prawnego uzasadnienia dla stanowiska pełnomocnika, z którego zdaje się wynikać, iż to do strony należy uznanie, który brak formalny jest na tyle istotny, iż należy go uzupełnić, a które wezwanie można zignorować, zakładając, iż sąd może brak ten uzupełnić we własnym zakresie, szczególnie w kontekście pouczenia o skutkach prawnych, zawartego w wezwaniu do usunięcia braków formalnych skargi. W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął za datę uzupełnienia braków formalnych skargi dzień 14 czerwca 2021 r., tj. datę wpływu przesyłki zawierającej pismo uzupełniające braki formalne skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W zaistniałej sytuacji, skoro przekroczenie terminu nastąpiło wskutek nieprawidłowo dokonanej czynności związanej z wysłaniem pisma uzupełniającego braki formalne skargi do organu, zamiast do Sądu, to w takiej sytuacji Sąd pierwszej instancji miał obowiązek uwzględnić z urzędu jego upływ i z tej przyczyny odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił rozpoznawane zażalenie.