III OSK 3142/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 listopada 2019 r., sygn. akt II SAB/Kr 379/19 w sprawie ze skargi K.M. na bezczynność [...] Sp. z o. o. z siedzibą w T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie; 2. zasądza od [...] Sp. z o. o. z siedzibą w T. na rzecz K. M. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 listopada 2019 r. oddalił skargę K.M. na bezczynność [...] Sp. z.o.o. z siedzibą w T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Skarżący wnioskiem z dnia 2 lipca 2019 r. zwrócił się do Spółki o udostępnienie dokumentacji techniczno-prawnej, w tym dokumentacji prawnej stanowiącej podstawę lokalizacji i budowy infrastruktury [...] na nieruchomościach stanowiących jego własność, położonych w miejscowości S., nr ew. działki [...], gmina S., powiat s., województwo [...], nr księgi wieczystej [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy [...] Wydział Ksiąg Wieczystych oraz w miejscowości W., nr ew. działki [...], gmina S., powiat s., województwo [...], nr księgi wieczystej [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy [...] Wydział Ksiąg Wieczystych. [...] Sp. z.o.o. z siedzibą w T., pismem z dnia 19 lipca 2019 r. wezwała skarżącego do przedłożenia informacji zawierającej wykazanie, że udostępnienie żądanej informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, jednocześnie wskazując, że brak udzielenia odpowiedzi na wezwanie będzie skutkować brakiem podjęcia dalszych czynności przez Spółkę w zakresie udostępnienia żądanej informacji publicznej. W takich okolicznościach skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Spółki w udostępnieniu informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie. Powołanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), uznał, że skarga jest niezasadna. Zdaniem Sądu, w sprawie nie budzi wątpliwości, że Spółka jako podmiot realizujący zadania publiczne w zakresie dystrybucji gazu ziemnego, stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm., dalej jako "u.d.i.p."), jest zobowiązana do udzielania informacji publicznej, której udostępnienia domagał się skarżący. W sprawie nie jest też kwestionowane, że we wniosku z dnia 2 lipca 2019 r. skarżący domagał się nie tylko udostępnienia wszelkich ewentualnych decyzji administracyjnych, stanowiących podstawę lokalizacji, budowy, posadowienia, przebudowy, remontów i eksploatacji urządzeń przesyłowych na działkach, ale także innych dokumentów techniczno-prawnych, takich jak w szczególności protokoły odbiorów technicznych i przekazania do eksploatacji, protokoły zdawczo-odbiorcze, protokoły zdawczo-odbiorcze środków trwałych przekazania na rzecz ówczesnego państwowego przedsiębiorstwa przesyłowego, dzienników budów. Z akt sprawy wynika przy tym, co pominął w skardze skarżący, że, mając na uwadze obszerny zakres żądania, Spółka zawiadomiła go pismem z dnia 19 lipca 2019 r. o zakwalifikowaniu żądanych informacji jako informacji przetworzonych. Z tego względu Spółka poinformowała skarżącego o nowym terminie załatwienia sprawy wyznaczonym do dnia 6 września 2019 r. Zatem pismo informujące o przedłużeniu terminu rozpoznania wniosku zostało przed upływem 14 dniowego terminu zakreślonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wyekspediowane do skarżącego. Natomiast już w dniu 27 sierpnia 2019 r. do Spółki wpłynęła skarga na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Tymczasem z orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Z opisanego wyżej uprawnienia organ może skorzystać także wówczas, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest nieprecyzyjny i zachodzi potrzeba wyjaśnienia jego zakresu z wnioskodawcą. Należy jednak pamiętać, że wątpliwości organu, co do zakresu informacji publicznej objętej wnioskiem, muszą być uzasadnione. Niedopuszczalne jest bowiem stosowanie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jedynie w celu "odroczenia" na okres do dwóch miesięcy obowiązku udostępnienia żądanej informacji publicznej. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, postępowanie Spółki było uprawnione, a jednocześnie w pełni uzasadnione okolicznościami sprawy. Po pierwsze, wniosek skarżącego był wyjątkowo obszerny, a po drugie, nie był on precyzyjny i do końca jasny. Co więcej, skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie Spółki z dnia 19 lipca 2019 r. Sposób działania Spółki był zgodny z regułami wynikającymi z przepisów u.d.i.p. Jeszcze raz należy podkreślić, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie - ale mimo zaistnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Z całą mocą podkreślić należy, że skarżący wskazał w sposób ogólny, że domaga się udostępnienia np. dokumentacji technicznej i prawnej, w żaden sposób nie ograniczył swojego żądania, wskazując na konkretne dokumenty. Dlatego Spółka postąpiła właściwie zwracając się do skarżącego pismem z dnia 19 lipca 2019 r. i jednocześnie przedłużając termin rozpoznania wniosku. To bierność skarżącego wpłynęła na fakt, że Spółka była ograniczona w możliwości podjęcia kolejnych działań. W ocenie Sądu, dane zawarte we wniosku z dnia 2 lipca 2019 r. nie stanowiły wystarczającej informacji dla skonkretyzowania zakresu wniosku. Mając na uwadze powyższe stanowisko Sąd wskazał, że w sprawie brak jest jakichkolwiek podstaw, by kwestionować wyjaśnienia Spółki zawarte w odpowiedzi na skargę. Bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ w terminach wskazanych w art. 13 ust. 1 w związku z ust. 2 u.d.i.p. nie komunikuje stronie w żaden sposób, jak zakwalifikował żądanie, jak zamierza w stosunku do niego procedować oraz tego, co strona powinna uzupełnić, wyjaśnić i wskazać, aby nadać wnioskowi prawidłowy bieg, ewentualnie (gdy powziął wątpliwości) nie wzywa strony do określenia rodzaju trybu, w jakim występuje ona o udostępnienie informacji publicznej (wyrok WSA w Białymstoku z 19.06.2019r. sygn. akt II SAB/Bk 33/19). Z opisanego wyżej uprawnienia organ może skorzystać także wówczas, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest nieprecyzyjny i zachodzi potrzeba wyjaśnienia jego zakresu z wnioskodawcą. Powyższe warunki zostały spełnione w rozpoznawanej sprawie, gdyż wnioskodawca nie sprecyzował przedmiotu żądania, jednocześnie nie udzielił odpowiedzi na pismo z dnia 19 lipca 2019 r. W dniu 28 lutego 2020 r. skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, wnosząc o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 listopada 2019 r., a następnie rozpoznanie skargi poprzez: • stwierdzenie bezczynności [...] Sp. z o.o. z/s w T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącego z dnia 2 lipca 2019 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.; • zobowiązanie [...] Sp. z o.o. z/s w T. do udzielenia pełnej informacji publicznej w zakresie i formie zgodnej z wnioskiem skarżącego z dnia 2 lipca 2019 r. w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku w sprawie. Ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 1. art. 2 ust. 2 u.d.i.p. poprzez nieuwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji, że Spółka pismem z dnia 19 lipca 2019 r. wezwała skarżącego kasacyjnie do wykazania, że udostępnienie zawnioskowanej przez niego informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, zaś pismem z dnia 19 sierpnia 2019 r. Spółka poinformowała skarżącego kasacyjnie, że pozostawia jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej wskazanej w jego piśmie z dnia 2 lipca 2019 r. bez rozpoznania z uwagi na brak wykazania przez skarżącego kasacyjnie, że są to informacje publiczne szczególnie istotne dla interesu publicznego, podczas gdy art. 2 ust. 2 u.d.i.p. wprost stanowi, że od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego; 2. art. 2 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez nieuwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji, że Spółka pismem z dnia 5 września 2019 r. odmówiła udostępnienia części dokumentacji, wskazując jedynie, iż pozostałe dokumenty określające parametry techniczne infrastruktury [...] niezbędne są do prawidłowej eksploatacji [...] i przyłączy [...], nie stanowią one informacji publicznej, w związku z czym nie podlegają udostępnieniu, podczas gdy Spółka, ograniczając prawo od informacji publicznej, powinna w myśl art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. wykazać, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych lub ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, czego jednak nie wykazano, tym samym bezpodstawnie odmówiono udostępnienia części wnioskowanej informacji publicznej; 3. art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w drodze uznania, iż Spółka nie dopuściła się bezczynności w zakresie udostępnienia pełnej informacji publicznej na wniosek skarżącego z dnia 2 lipca 2019 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 2 pkt 4 i 8 P.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 149 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9, art. 11, art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuwzględnieniu skargi na bezczynność Spółki w przedmiocie pierwotnego wniosku skarżącego, pomimo nierozpoznania całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, rozpoznania materiału dowodowego z pominięciem zasady swobodnej oceny materiału dowodowego, uwidaczniającej się w szczególności poprzez pominięcie przez Sąd pierwszej instancji, że Spółka pismem z dnia 19 lipca 2019 r. wezwała skarżącego kasacyjnie do wykazania, że udostępnienie zawnioskowanej przez niego informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, zaś pismem z dnia 19 sierpnia 2019 r. Spółka poinformowała skarżącego kasacyjnie, że pozostawia jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej wskazanej w jego piśmie z dnia 2 lipca 2019 r. bez rozpoznania, z uwagi na brak wykazania przez skarżącego kasacyjnie, że są to informacje publiczne szczególnie istotne dla interesu publicznego, podczas gdy art. 2 ust. 2 u.d.i.p. wprost stanowi, że od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego oraz poprzez nieuwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji, że Spółka pismem z dnia 5 września 2019 r. odmówiła udostępnienia części dokumentacji, wskazując jedynie, iż pozostałe dokumenty określające parametry techniczne infrastruktury [...] niezbędne są do prawidłowej eksploatacji [...] i przyłączy [...], nie stanowią one informacji publicznej, w związku z czym nie podlegają udostępnieniu, podczas gdy Spółka, ograniczając prawo od informacji publicznej, powinna w myśl art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. wykazać, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych lub ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, czego jednak nie wykazano, tym samym bezpodstawnie odmawiając udostępnienia części wnioskowanej informacji publicznej, przy czym w niniejszym zakresie Sąd pierwszej instancji dopuścił się również naruszenia zasady zaufania obywateli do organów administracji publicznej (art. 8 k.p.a.) oraz zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) poprzez brak rozważenia przez Sąd pierwszej instancji dokładnego brzmienia treści pisma z dnia 19 lipca 2019 r., którym wezwano skarżącego do wykazania, że żądana przez niego informacja publiczna jest szczególnie istotna dla interesu publicznego oraz treści pisma z dnia 19 sierpnia 2019 r., którym poinformowano skarżącego o tym, że jego wniosek z dnia 2 lipca 2019 r. został pozostawiony bez rozpatrzenia, z uwagi na to, że skarżący kasacyjnie nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] Sp. z o.o. z siedzibą w T., wniosła o jej oddalenie podkreślając, że zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Nie zasługiwały na uwzględnienie pierwsze dwa zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez WSA w Krakowie przepisu art. 2 ust.1- 2 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez nieuwzględnienie w orzeczeniu, że Spółka pismem z dnia 19 lipca 2019 r. wezwała skarżącego kasacyjnie do wykazania, że udostępnienie zawnioskowanej przez niego informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, a następnie poinformowała skarżącego, że jego wniosek pozostawiony został bez rozpoznania, a kolejnym pismem z dnia 5 września 2019 r. faktycznie odmówiono skarżącemu udostępnienia informacji publicznej, ponosząc, że żądane dane nie są informacją publiczną. W tym zakresie wskazać należy, że na żadnym etapie postępowania w sprawie udostępnienia informacji, a następnie postępowania przed sądem administracyjnym Spółka nie naruszyła ww. przepisów, ponieważ nie żądała od skarżącego kasacyjnie wykazania interesu prawnego w sprawie udzielenia informacji publicznej nieprzetworzonej. Natomiast Spółka konsekwentnie, począwszy od pierwszego pisma skierowanego do skarżącego kasacyjnie (z dnia 19 lipca 2019 r., k-24 akt administracyjnych), wykazywała, że w jej przekonaniu żądane przez niego informacje stanowią informacje przetworzone, a zatem podstawą jej działania jest art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., wedle którego w sytuacji, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczy informacji przetworzonej podmiot, do którego został skierowany jest uprawniony do żądania od wnioskodawcy wykazania, czy legitymuje się działaniem szczególnie istotnym dla interesu publicznego. Uzasadniony jest natomiast zarzut naruszenia przez WSA w Krakowie art. 13 u.d.i.p. Sąd pierwszej instancji wskazał bowiem, że Spółka postąpiła właściwie zwracając się do skarżącego pismem z dnia 19 lipca 2019 r. i jednocześnie przedłużając do 6 września 2019 r. termin rozpoznania wniosku. Na przedłużenie okresu postępowania wpłynął sam wnioskodawca, ponieważ żądania zawarte we wniosku z dnia 2 lipca 2019 r. nie stanowiły wystarczającej informacji dla skonkretyzowania zakresu wniosku. Stanowisko takie jest błędne, ponieważ WSA w Krakowie nie dostrzegł, na co słusznie zwrócono uwagę w skardze kasacyjnej, że pismem z dnia 19 sierpnia 2019 r. (k-26 akt administracyjnych) Spółka odpowiedziała skarżącemu kasacyjnie, że wobec niewykazania przez niego, iż legitymuje się szczególnie istotnym interesem społecznym –"pozostawia jego wniosek bez rozpoznania", a następnie pismem z dnia 5 września 2019 r. (k-77 akt administracyjnych), przekazała część dokumentacji, a w przypadku części uznała, że nie stanowi ona informacji publicznej, ponieważ zawiera tylko parametry techniczne, a część dokumentacji jest już znana wnioskodawcy. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że przypadku, gdy zdaniem podmiotu zobowiązanego żądane dane zawierają w istocie wniosek o udostępnienie informacji przetworzonej powinien on zwrócić się do wnioskodawcy o wykazanie, że jego działanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jeżeli wnioskodawca tego nie uczyni, wówczas wniosek o udostępnienie informacji przetworzonej winien zostać rozpoznany zarówno, gdy brak w nim będzie jakiegokolwiek uzasadnienia "szczególnego interesu publicznego", jak również, kiedy wnioskodawca w ogóle nie zareaguje na wezwanie, by ten interes wykazać. W takiej sytuacji podmiot zobowiązany powinien samodzielnie zbadać przesłanki przemawiające za istnieniem szczególnej istotności dla interesu publicznego. Jeżeli uzna, że takie przesłanki wystąpią wówczas powinien udzielić informacji. Natomiast w sytuacji, jeśli ocena przeprowadzona przez podmiot zobowiązany będzie negatywna - powinien na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. wydać decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji. Przepisy u.d.i.p. nie znają instytucji "pozostawienia wniosku bez rozpoznania", w sytuacji, gdy wnioskodawca nie odpowie na wezwanie do wykazania się interesem, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Za usprawiedliwiony należy uznać zarzut naruszenia przepisów procesowych. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, iż przepis ten jest przepisem ustrojowym, normującym zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Przepis ten może tylko wyjątkowo stanowić samodzielną podstawę kasacyjną. Co do zasady naruszenie przepisów art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. – poza odmową rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa – może polegać na rozpoznaniu skargi przy zastosowaniu innych wzorców kontroli, niż zgodność z prawem, na wykroczeniu poza właściwość sądu albo zastosowaniu środka nieznanego ustawie, przy czym żaden z powołanych przepisów nie może być naruszony poprzez wadliwe dokonanie kontroli (por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II GSK 2147/11). Z kolei przywołany w zarzucie art. 3 § 1 P.p.s.a. jest przepisem ogólnym (ustrojowym) o charakterze kompetencyjnym, stanowiącym, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W pozostałych jednostkach redakcyjnych tego przepisu sprecyzowano zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych. Przepis art. 3 P.p.s.a. określa zatem kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne i zakres ich właściwości rzeczowej. Przepis ten w żadnej z jednostek redakcyjnych nie odnosi się, przynajmniej wprost, do obowiązku sądu w zakresie sposobu procedowania przed tym sądem (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r., sygn. akt I OSK 266/08). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywał, że naruszenie art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a., art. 3 § 1 lub § 2 P.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, gdy wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego, bądź gdy zastosuje środki nieznane ustawie. W sprawie, WSA w Krakowie nie rozpoznał kwestii związanej z żądaniem Spółki, aby skarżący kasacyjnie wykazał się szczególnie istotnym interesem publicznym, wobec uznania, że jego żądanie dotyczy informacji przetworzonej. Natomiast Sąd pierwszej instancji skoncentrował swoje rozważania jedynie na terminach związanych z udzieleniem informacji. Skarżący kasacyjnie podniósł również w ramach zarzutu procesowego, że WSA w Krakowie naruszył art. 149 § 1, art. 134 § 1 i art. 151 P.p.s.a. oraz art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Zarzuty te zmierzają do wykazania, że Sąd pierwszej instancji nie ocenił w całości zebranego materiału dowodowego, szczególnie zaś pism Spółki z dnia 19 sierpnia 2019 r. i z dnia 5 września 2019 r. Zarzut ten jest usprawiedliwiony, ponieważ istotnie WSA w Krakowie niejako poprzestał na ocenie sprawy w kontekście pisma Spółki z dnia 19 lipca 2019 r, tymczasem w ogóle nie ocenił działań Spółki, która pismem z dnia 19 sierpnia 2019 r. pozostawiała wniosek skarżącego kasacyjnie bez rozpoznania, a następnie pismem z dnia 5 września 2019 r., część informacji udostępniła, a części odmówiła - wskazując, że nie stanowią one informacji publicznej. Sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę powinien zatem dokonać kontroli wszystkich działań Spółki w tej sprawie. Mając na uwadze powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Koszty te wynoszą 457 zł. Na koszty te składają się: wpis od skargi kasacyjnej (100 zł), opłata kancelaryjna za sporządzenie i doręczenie uzasadnienia (100 zł), wynagrodzenie dla pełnomocnika skarżącego kasacyjnie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej (240 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).