III OZ 509/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 2057/20 odrzucające skargę A. Z. na akt Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2020 r. znak [...] w przedmiocie wynagrodzenia za pełnienie funkcji kuratora postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 9 marca 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 2057/20, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a." odrzucił skargę A. Z. na akt Prezydenta [...] z [...] lipca 2020 r. znak [...] w przedmiocie wynagrodzenia za pełnienie funkcji kuratora. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przedmiotem skargi jest akt z zakresu administracji publicznej, przyznający skarżącej wynagrodzenie w wysokości 70 zł z tytułu pełnienia funkcji kuratora. Skarżąca odebrała ww. rozstrzygnięcie 3 sierpnia 2020 r., a więc trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał z dniem 2 września 2020 r. Tymczasem skarga została wniesiona 10 września 2020 r., wobec czego podlegała ona odrzuceniu. Zażalenie złożyła A. Z., zaskarżając postanowienie w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie. W uzasadnieniu zażalenia wskazała, że błędnie Sąd Wojewódzki przyjął, iż skarżąca odebrała zaskarżony akt 3 sierpnia 2020 r., podczas gdy miało to miejsce 11 sierpnia 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu odnoszące się do uznania, że zaskarżony do sądu akt przyznający wynagrodzenie za pełnienie funkcji kuratora jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (zob. wyroki NSA z: 19 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 2108/13, LEX nr 1528998, sygn. akt I OSK 2636/12, LEX nr 1529034 i sygn. akt I OSK 2748/12, LEX nr 1529036). W konsekwencji powyższego, jako że ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia tego aktu w drodze odwołania, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy albo innego środka prawnego przed organem administracji publicznej, termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego wynosi trzydzieści dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności (art. 53 § 2 p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie natomiast przyjął, iż skarżąca odebrała ww. rozstrzygnięcie 3 sierpnia 2020 r. Stanowisku temu przeczy analiza załączonych do zażalenia dokumentów w postaci koperty przesyłki poleconej nr [...] dotyczącej znaku [...] (k. 33) oraz wydruku śledzenia przesyłek ze strony Poczty Polskiej (k. 34). Skoro w dniu 6 sierpnia 2020 r. nastąpiła awizacja ww. przesyłki, na co wskazuje adnotacja operatora pocztowego na kopercie, to niemożliwe jest aby została ona odebrana 3 sierpnia 2020 r. Już te rozbieżności co do daty odebrania aktu przesądzałyby o braku podstaw do odrzucenia skargi. Z orzecznictwa NSA wynika bowiem, że jeżeli istnieją wątpliwości co do prawidłowości doręczenia pisma i to pod rygorem formalnego zakończenia sprawy przez odrzucenie skargi, to uwzględniając okoliczności sprawy, należy kierować się potrzebą doprowadzenia do merytorycznego jej zbadania (postanowienia NSA: z 11 maja 2021 r. sygn. akt III OZ 314/21, z 1 września 2011 r. sygn. akt I OSK 1448/11, z 26 września 2012 r. sygn. akt I OSK 2161/12, z 3 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 1388/15). Natomiast kluczowe znaczenie miało nadesłane przez skarżącą 25 maja 2021 r. zawiadomienie Poczty Polskiej S.A. o rozpatrzeniu zgłoszenia (k. 50). Z dokumentu tego jednoznacznie wynika bowiem, że "przesyłka polecona nr [...] nadana w dniu 30.07.2020 r. w UP Warszawa [...] została w dniu 06.08.2020 r. awizowana przez listonosza UP Warszawa [...] z powodu niezastania adresata pod wskazanym adresem. Przesyłka została odebrana w dniu 11.08.2020 r. osobiście przez Panią A. Z.". Dalej operator pocztowy wskazuje, że należy domniemać, że doszło do zdublowania zapisów dotyczących dwóch przesyłek o jednakowych numerach nadania, ale różnych adresatach. Zatem przyjąć należy, iż skutecznie obalono domniemanie wynikające ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru powyższej przesyłki (k. 12 akt administracyjnych). Zwrotne potwierdzenie odbioru podpisane przez adresata lub osobę upoważnioną do odbioru korespondencji w imieniu adresata stanowi dowód doręczenia przesyłki temu adresatowi. Nie jest to jednak jedyny możliwy dowód na tę okoliczność. Dopuszczalne jest przedstawienie przez stronę dowodu przeciwnego w celu wykazania innej daty doręczenia korespondencji (postanowienie NSA z 17 listopada 2010 r. sygn. akt II GZ 344/10, LEX nr 743145). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca odebrała akt Prezydenta [...] z [...] lipca 2020 r. znak [...] w dniu 11 sierpnia 2020 r., co oznacza że skarga wniesiona 10 września 2020 r. została złożona z zachowaniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Powyższe przesądza o niezasadności odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. uchylono zaskarżone postanowienie.