I SA/Wa 835/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska, sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.), sędzia WSA Joanna Skiba, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty oddala skargę. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania W.B., utrzymał w decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2020 r. nr [...] odmawiającą potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez W.K. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. W.B. zwróciła się do [...] Urzędu Wojewódzkiego z prośbą o udzielenie informacji, czy w związku z pozostawieniem przez W.K. i Z.K. majątku położonego na terenie obecnej [...] w województwie [...], powiecie [...], w miejscowości [...], został złożony wniosek o rekompensatę. Pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. Wojewoda [...] wezwał do przedstawienia stosownych dokumentów sądowych lub notarialnych potwierdzających następstwo prawne W.B. po wskazanych w piśmie osobach oraz o sprecyzowanie, czy pismo to należy potraktować jako wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania przedmiotowego wezwania. W piśmie z dnia [...] stycznia 2019 r. W.B. zwróciła się do [...] Urzędu Wojewódzkiego z wnioskiem o zawieszenie postępowania. W uzasadnieniu złożonego wniosku wskazała, że w dniu [...] grudnia 2018 r. wystąpiła do [...] Urzędu Wojewódzkiego o potwierdzenie prawa do rekompensaty oraz że nie jest w stanie w terminie wskazanym w piśmie Wojewody z dnia [...] stycznia 2019 r. przedłożyć do organu stosownych dokumentów potwierdzających następstwo prawne po W.K. oraz Z.K.. Następnie pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. W.B. potwierdziła, że jej intencją było złożenie wniosku o wszczęcie i prowadzenie postępowania w sprawie ustalenia prawa do rekompensaty. Natomiast w piśmie z dnia [...] sierpnia 2019 r., działając jako spadkobierca W. i Z.K., skarżąca ponownie zwróciła się do [...] Urzędu Wojewódzkiego o udzielenie informacji, czy w przeszłości toczyło się postępowanie o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami kraju. Do tego pisma dołączyła dokumenty potwierdzające m.in. jej prawa do spadku po W.K. zmarłym dnia [...] grudnia 1952 r. w [...] oraz Z.K. zmarłej dnia [...] sierpnia 1988 r. w [...]. Pismem z dnia [...] września 2019 r. Wojewoda poinformował W.B., że w tamtejszym Urzędzie został złożony wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez W.K. i Z.K. w miejscowości [...], obecne tereny [...], na podstawie którego zostało przeprowadzone postępowanie zakończone decyzją Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] o umorzeniu postępowania, a decyzja ta stała się ostateczna w dniu [...] stycznia 2019 r. Przedmiotowe postępowanie toczyło się na wniosek C.M. z dnia [...] grudnia 2008 r. Postępowanie w sprawie zostało umorzone z uwagi na brak wniosku o jego podjęcie złożonego przez stronę w ustawowym terminie. Następnie, uznając się za niewłaściwego w sprawie, Wojewoda [...] zawiadomieniem z dnia [...] września 2019 r. przekazał wniosek W.B. Wojewodzie [...] do rozpoznania zgodnie z właściwością miejscową ustaloną na podstawie ostatniego miejsca zamieszkania właściciela nieruchomości pozostawionej, wskazanego w postanowieniu Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. sygn. akt [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...] odmówił W.B. potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przedmiotowej nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że wniosek W.B. złożony został po upływie terminu wynikającego z ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. z 2017 r. Dz. U. poz. 935). Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, W.B. wniosła odwołanie. W uzasadnieniu Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 5 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. poprzez niewłaściwą wykładnię powyższych przepisów polegającą na interpretacji zakładającej, że złożenie wniosku przez jednego ze spadkobierców nie odnosi skutku względem pozostałych i w konsekwencji uznanie, że wnioskodawczyni uchybiła terminowi do złożenia wniosku, podczas gdy siostra wnioskodawczyni C.M. złożyła wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty, mieszcząc się w ustawowym terminie, działając w tym zakresie na rzecz pozostałych spadkobierców. Po rozpatrzeniu złożonego odwołania Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ odwoławczy wyjaśnił, że kwestie rekompensat za "mienie zabużańskie" reguluje obecnie ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Minister przywołał treść art. 5 ust. 1 powołanej ustawy i wyjaśnił, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż wniosek W.B. o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty wpłynął do Wojewody [...] w dniu [...] grudnia 2018 r. (data nadania w placówce pocztowej operatora publicznego: [...] grudnia 2018 r.), czyli już po upływie ustawowego terminu (czyli po dniu [...] grudnia 2008 r.). Termin do złożenia wniosku o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty został zatem przekroczony. Minister wyjaśnił również, że termin do złożenia wniosku o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawionych nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (tj. [...] grudnia 2008 r.) jest terminem prawa materialnego, który ogranicza w czasie dochodzenie praw podmiotowych. Organ wyjaśnił znaczenie i skutki takiego charakteru omawianego, ustawowego terminu. Odwołując się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 1996 r. sygn. akt III OPK 19/96 (ONSA z 1997 r. nr 2, poz. 56), organ odwoławczy stanął na stanowisku, że określony w ustawie z dnia 8 lipca 2005 r. termin do złożenia wniosku o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej upłynął w dniu [...] grudnia 2008 r. i obecnie brak jest prawnych możliwości przywrócenia tego terminu. W przedmiotowej sprawie oznacza to, że wobec faktu niezłożenia wniosku o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty w terminie, niemożliwe jest potwierdzenie wnioskodawczyni prawa do tej rekompensaty. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, że w postępowaniu o potwierdzenie prawa do rekompensaty wszczętym wnioskiem złożonym w terminie ustawowym przez siostrę wnioskodawczyni obowiązkiem organu było prawidłowe ustalenie wszystkich stron postępowania, czego organ zaniechał i w konsekwencji nie przyznał uprzednio W.B. statusu strony oraz nie poinformował jej o toczącym się postępowaniu, Minister uznał te zarzuty za bezprzedmiotowe, ponieważ nie odnoszą się do decyzji będącej przedmiotem złożonego odwołania, tj. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2020 r. nr [...]. Dotyczą natomiast decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] orzekającej o umorzeniu postępowania. Decyzja Wojewody [...] została wydana w ramach odrębnego postępowania, prowadzonego przez ten organ, które to postępowanie zostało ostatecznie i prawomocnie zakończone, a strona tego postępowania nie skorzystała z przysługującego jej prawa do złożenia odwołania. Tym samym zarzuty kierowane wobec decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] nie mogą odnieść skutku w obecnym postępowaniu odwoławczym, w którym badaniu podlega prawidłowość postępowania prowadzonego przez Wojewodę [...] i legalność wydanej w sprawie w dniu [...] października 2020 r. przez ten organ decyzji, a nie postępowanie prowadzone przez Wojewodę [...] . Minister opisał przebieg postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] oraz wyjaśnił przyczyny umorzenia tego postępowania. Wyjaśnił powody, dla których wniosek C.M. został uznany za wycofany. Wskazał, że skutki procesowe cofnięcia wniosku dotyczą również innych spadkobierców, którzy sami nie złożyli w ustawowym terminie wniosków, w tym także skarżącej. Reasumując, wniosek skarżącej z dnia [...] grudnia 2018 r. o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej złożony został po upływie terminu ustawowego, tj. po dniu [...] grudnia 2008 r. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że Wojewoda [...] zwrócił się do wszystkich Wojewodów o informację, czy przed tamtejszymi organami toczy się lub toczyło postępowanie w przedmiotowej sprawie. Z uzyskanych informacji wynika, że nie został złożony inny wniosek o przyznanie rekompensaty w przedmiotowej sprawie. Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła W.B.. W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów: I - prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, czyli art. 5 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez ich niewłaściwą wykładnię, polegającą na uznaniu, że złożenie wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty przez jednego ze spadkobierców nie odnosi skutku względem pozostałych, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego twierdzenia, że wnioskodawczyni uchybiła terminowi do złożenia przedmiotowego wniosku, podczas gdy złożenie wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty przez osobę uprawnioną, tj. siostrę skarżącej, w ustawowym terminie odniosło skutek co do konsekwencji prawnych na rzecz pozostałych (nawet nieujawnionych) spadkobierców, II - postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania, czyli: - art. 10 § 1 kpa poprzez uniemożliwienie udziału skarżącej w każdym stadium postępowania, - art. 8 oraz art. 11 kpa poprzez niewyjaśnienie podstaw prawnych ustalenia zakresu podmiotowego postępowania w przedmiocie rekompensaty wszczętego na wniosek C.M. w szczególności brak uzasadnienia odejścia od stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie objęcia postępowaniem wszystkich współuprawnionych do rekompensaty z urzędu, pomimo podnoszenia przedmiotowej argumentacji przez skarżącą już na etapie złożonego odwołania. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych zarzutów. Podniosła, że "Pominięcie na etapie postępowania przed Wojewodą [...] skarżącej W.B. jako strony i umorzenie ówczesnego postępowania winno być konwalidowane przez organ administracji publicznej, który powinien z urzędu ustalić, komu przysługuje prawo strony, oraz zadbać o to, aby każda z nich została zawiadomiona". Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Przede wszystkim wyjaśnić należy, co prawidłowo podniósł organ II instancji w uzasadnieniu wydanej decyzji, że przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu jest jedynie decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2020 r. nr [...] odmawiającą potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Przedmiotem niniejszego postępowania zarówno administracyjnego, jak i obecnie sądowego nie są i nie mogą być zatem kwestie prawidłowości wydania przez Wojewodę [...] decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] orzekającej o umorzeniu postępowania o potwierdzenie prawa do rekompensaty, wszczętego z wniosku siostry skarżącej C.M. z dnia [...] grudnia 2008 r. Dlatego też, wbrew stanowisku zawartemu w złożonej skardze, podnoszone w tym zakresie zarzuty skargi pozostają bez wpływu na ocenę prawidłowości wydanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia. Oba te postępowania toczyły się bowiem w innym czasie, przed różnymi organami administracyjnymi, rozpatrywane były w ramach odrębnych postępowaniach administracyjnych i zakończone zostały odrębnymi decyzjami administracyjnymi. Przy czym podkreślić należy, że jak wynika z akt sprawy, decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] nie została zaskarżona i jest obecnie ostateczna (od dnia [...] stycznia 2019 r.). Skarżąca w odpowiedziach na pisma Wojewody [...] wskazywała przy tym, że jej intencją złożenia pisma z dnia [...] grudnia 2018 r., zawierającego prośbą o udzielenie informacji, czy w związku z pozostawieniem przez W.K. i Z.K. majątku położonego na terenie obecnej [...], został złożony wniosek o rekompensatę, było złożenie wniosku o wszczęcie i prowadzenie postępowania w sprawie ustalenia prawa do rekompensaty, a nie udział w ewentualnie toczącym się postępowaniu. W tej sytuacji, na marginesie jedynie, wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 4 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Przy tym ta przesłanka wznowienia postępowania nie może być uwzględniona z urzędu ani przez organ, ani przez Sąd (art. 147 kpa). Tylko bowiem podmiot, który uznaje, że bez swojej winy nie brał udziału w postępowaniu, jest uprawniony do podnoszenia zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 kpa, przez okres czasu wskazany w przepisie art. 146 § 1 oraz art. 148 kpa. Inne podmioty nie mogą powoływać się skutecznie na tę okoliczność. Podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa może skutecznie podnieść tylko osoba, której ona bezpośrednio dotyczy (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 7 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 2150/13, 2 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1024/11, 26 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 51/08, 21 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1628/08, 14 listopada 2017 r. sygn. akt I OSK 82/16, 17 listopada 2017 r. sygn. akt II OSK 87/17, 1 marca 2018 r. sygn. akt II OSK 1837/17, 9 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 1259/17, publ. pod adresem internetowym: www.orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOSA). Oznacza to, że to strona jest wyłącznym inicjatorem takiego postępowania wznowieniowego. Przechodząc zatem do oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, zwrócić należy uwagę, że materialnoprawną podstawę tej decyzji stanowi przepis art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. z 2017 r. Dz. U. poz. 2097). Zgodnie z jego treścią potwierdzenie prawa do rekompensaty następuje na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzenie tego prawa, złożony nie później niż do dnia [...] grudnia 2008 r. Z przepisów powołanej ustawy wynika, że skorzystanie z prawa do rekompensaty ustawodawca powiązał z wymogiem stosownej aktywności i dyscypliny osób zainteresowanych, skoro potwierdzenie prawa do rekompensaty nie następuje z urzędu, lecz wyłącznie z inicjatywy samych uprawnionych (art. 5 ust. 1 i 2 ustawy). Regulacja taka koresponduje z celem ustawy, która zmierza do realnego, kompleksowego i możliwie ostatecznego uregulowania zasad oraz procedury dochodzenia roszczeń z tytułu mienia pozostawionego przez obywateli polskich poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej. Świadczy o tym precyzyjnie wyznaczony przez ustawodawcę zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy oraz ramy czasowe dochodzenia roszczeń (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2013 r. sygn. akt I OSK 594/12). Z powołanych przepisów wynika, że ustawodawca ograniczył w czasie możliwość złożenia wniosku o przyznanie rekompensaty do dnia [...] grudnia 2008 r. Zachowanie tego terminu jest tym samym warunkiem koniecznym do merytorycznego rozpoznania wniosku, ponieważ po jego bezskutecznym upływie roszczenie o ustalenie i wypłatę odszkodowania wygasa, a więc następuje bezwzględna utrata możliwości jego dochodzenia przez stronę. Przewidziany w art. 5 ust. 1 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej termin do złożenia wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty jest zatem terminem prawa materialnego, które to terminy są nieprzywracalne, gdyż nie ma do nich zastosowania art. 58 § 1 kpa odnoszący się do terminów prawa procesowego. Przywrócenie terminu prawa materialnego jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy taką możliwość przewidują przepisy prawa określające dany termin. Powołana ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. nie przewiduje natomiast możliwości przywrócenia terminu wskazanego w jej art. 5 ust. 1. Uchybienie terminowi materialnemu wywołuje skutek w postaci wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnym. Z akt sprawy bezspornie wynika, że pismo uznane za wniosek skarżącej o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskie datowane jest na dzień [...] grudnia 2018 r., czyli złożone zostało prawie [...] lat po upływie ustawowego terminu do jego złożenia. Fakt ten natomiast prawidłowo stał się podstawą do odmowy potwierdzenia wnioskowanego przez skarżącą prawa do rekompensaty. Ze względu na podnoszone w uzasadnieniu złożonej skargi zarzuty wyjaśnić jeszcze należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego wydaną w składzie 7 sędziów z dnia 9 października 2017 r. sygn. akt I OPS 3/17 rzeczywiście zainicjowanie sprawy przez jedną uprawnioną osobę wywołuje konsekwencje prawne (zarówno pozytywne, jak i negatywne) dla wszystkich pozostałych stron, nawet nieujawnionych sukcesorów, gdyż prawo do rekompensaty ma charakter jednolity. Oznacza to jednak także, że z chwilą umorzenia, na podstawie art. 98 § 2 kpa, postępowania wszczętego z wniosku siostry skarżącej C.M. z dnia [...] grudnia 2008 r. ze względu na prawne domniemanie cofnięcia złożonego wniosku, postępowanie to zakończyło się umorzeniem dla wszystkich potencjalnych jego stron, w tym i skarżącej. Dlatego też wniosek skarżącej z dnia [...] grudnia 2018 r. prawidłowo został uznany za nowy wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty, skoro poprzedni wniosek został uznany za wycofany. Wniosek skarżącej, jak już wyżej wyjaśniono, nie mógł wywrzeć oczekiwanego skutku ze względu na złożenie go po dniu [...] grudnia 2008 r. Brak jest także podstaw prawnych i właściwego trybu administracyjnego, by ewentualne wady postępowania prowadzonego przez Wojewodę [...] , zakończonego decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...], czyli w ocenie skarżącej pominięcie jej w tym postępowaniu jako jego strony, spowodowały - jak to określiła skarżąca w złożonej skardze - by inny organ administracji publicznej (Wojewoda [...] lub Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji) "konwalidował" ostateczną decyzję Wojewody [...] i wydał decyzję merytoryczną potwierdzającą prawo skarżącej do uzyskania wnioskowanej rekompensaty. Podsumowując, Sąd uznał, że z analizy akt sprawy wynika, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją zostało przeprowadzone wnikliwie, z zachowaniem reguł postępowania określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego (w tym przepisów powołanych w złożonej skardze). Materiał dowodowy w sprawie został dostatecznie zebrany. Wyjaśnione zostały także wszystkie okoliczności istotne dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Także w zgodzie z treścią art. 107 § 3 kpa organ przedstawił swoje stanowisko w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, które dostatecznie odzwierciedla rację decyzyjną i wyjaśnia tok rozumowania organu, który prowadzi do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego i procesowego do rzeczywistej sytuacji faktycznej zaistniałej w rozpatrywanej sprawie. Minister w uzasadnieniu wydanej decyzji prawidłowo wskazał i wyjaśnił również fakty i dowody, na których oparł swoje rozstrzygnięcie. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Dodatkowo wyjaśnić należy, że na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374) i zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2021 r., w związku z ogłoszeniem stanu epidemii i związanymi z tym ograniczeniami i wymogami w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego stanu zagrożenia dla stanu zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych, niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, o czym zawiadomiono strony, umożliwiając im przedstawienie dodatkowych argumentów. Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw na rozprawie.