II SA/Wr 90/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński, Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek, Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane, na obszarze miasta [...] I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie § 7 ust. 2 pkt 2 lit. e; II. dalej idącą skargę oddala; III. zasądza od Gminy [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. U Z A S A D N I N I E Wojewoda Dolnośląski, działając jako organ nadzoru, zaskarżył uchwałę Nr XX/145/20 Rady Miejskiej w Lubinie z dnia 27 października 2020 r., podjętą w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane, na obszarze miasta Lubina. Na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713) oraz art. 50 § 2, art. 54 § 1, art. 119 pkt 2 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), wniósł o: 1. stwierdzenie nieważności § 7 ust. 2 pkt 2 lit. e oraz § 8 ust. 2 pkt 1 i § 8 ust. 3 pkt 1 uchwały Nr XX/145/20 Rady Miejskiej w Lubinie z dnia 27 października 2020 r. w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane, na obszarze miasta Lubina; 2. skierowania sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym; 3. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił Radzie Miejskiej w Lubinie podjęcie: - § 7 ust, 2 pkt 2 lit. e uchwały Nr XX/145/20 z istotnym naruszeniem art. 7 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483) w związku z art. 37a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. LF. z 2020 r. poz. 293), polegającym na ustanowieniu przepisu aktu prawa miejscowego bez podstawy prawnej, - § 8 ust. 2 pkt 1 i § 8 ust. 3 pkt 1 uchwały Nr XX/145/20 z istotnym naruszeniem art. 37a ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293) w związku z art. 3 pkt 1 i pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1331), polegającym na ustanowieniu przepisów aktu prawa miejscowego bez podstawy prawnej. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Rada Miejska w Lubinie w dniu 27 października 2020 r., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 37a ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293; zwanej dalej: upzp), podjęła uchwałę w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane, na obszarze miasta Lubina, zwaną dalej: "uchwałą". Ze względu na upływ terminu, o którym mowa w art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, Wojewoda Dolnośląski wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o stwierdzenie nieważności uchwały we wskazanym zakresie. Rada Miejska w Lubinie, mocą uchwały, ustaliła zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane, na obszarze miasta Lubina. Zgodnie z art. 37a ust. 1 upzp, rada gminy może ustalić w formie uchwały zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. Dalsze regulacje art. 37a upzp, wskazują, że w odniesieniu do szyldów w uchwale określa się zasady i warunki ich sytuowania, gabaryty oraz liczbę szyldów, które mogą być umieszczone na danej nieruchomości przez podmiot prowadzący na niej działalność (ust. 2). Rada gminy może również ustalić zakaz sytuowania ogrodzeń oraz tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, z wyłączeniem szyldów (ust. 3). Uchwała określa warunki i termin dostosowania istniejących w dniu jej wejścia w życie obiektów małej architektury, ogrodzeń oraz tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów, zasad i warunków w niej określonych, nie krótszy niż 12 miesięcy od dnia wejścia w życie uchwały (ust. 9). Uchwała może: 1) wskazywać rodzaje obiektów małej architektury, które nie wymagają dostosowania do zakazów, zasad lub warunków określonych w uchwale; 2) wskazywać obszary oraz rodzaje ogrodzeń dla których następuje zwolnienie z obowiązku dostosowania ogrodzeń istniejących w dniu jej wejścia w życie do zakazów, zasad lub warunków określonych w uchwale (ust. 10). Dla oceny prawidłowości regulacji uchwały kluczowe znaczenie ma zasada konstytucyjna, zgodnie z którą stanowienie aktów prawa miejscowego może odbywać się wyłącznie na podstawie i w granicach upoważnienia zawartego w ustawie (art, 94 zdanie pierwsze Konstytucji RP). Podjęcie regulacji aktu prawa miejscowego bez podstawy prawnej lub z przekroczeniem granic upoważnienia ustawowego stanowi istotne naruszenie Konstytucji RP, które implikuje konieczność stwierdzenia nieważności tych regulacji. W § 7 ust. 2 pkt 2 lit. e uchwały, ustalając jedną z zasad i warunków sytuowania szyldów na budynkach postanowiono, że w przypadku stosowania liter przestrzennych mogą one być podświetlane wewnętrznie wyłącznie na powierzchni prostopadłej do elewacji lub podświetlane światłem zewnętrznym od spodu liter. Wobec powyższego należy zauważyć, że art. 37a ust. 2 upzp wskazuje jednoznacznie, że w odniesieniu do szyldów w uchwale określa się zasady i warunki ich sytuowania, gabaryty oraz liczbę szyldów, które mogą być umieszczone na danej nieruchomości przez podmiot prowadzący na niej działalność. W przeciwieństwie do zakresu przedmiotowego regulacji uchwały, która odnosić się ma do obiektów małej architektury, tablic reklamowych, urządzeń reklamowych i ogrodzeń (ustalonego w art. 37a ust. 1 upzp), w zakresie przedmiotowym regulacji uchwały, który odnosić się ma do szyldów nie przewidziano możliwości ustalania ich standardów jakościowych, ani materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. Tymczasem postanowienie § 7 ust. 2 pkt 2 lit. e uchwały, mimo jego usystematyzowania w ramach zasad i warunków sytuowania szyldów, dotyczy standardów jakościowych, tj. form liter przestrzennych podświetlanych wewnętrznie pod światłem zewnętrznym. Standardy jakościowe określają bowiem jakie cechy dany przedmiot musi posiadać. W tym przypadku jest to rodzaj podświetlenia liter przestrzennych składających się na szyld. Wojewoda Dolnośląski, w toku postępowania nadzorczego, wystąpił do Rady Miejskiej w Lubinie o udzielenie wyjaśnień. W odpowiedzi wskazano, że ustalenia § 7 ust. 2 pkt 2 uchwały nie stanowią ustaleń w zakresie standardów jakościowych oraz że ustalenia dotyczą strefy A objętej ochroną konserwatorską i były jednym z warunków uzgodnienia projektu uchwały wniesionych przez Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Złożonych wyjaśnień nie można uznać. Zarówno w doktrynie, jak również w orzecznictwie ugruntował się przy tym pogląd dotyczący dyrektyw wykładni norm o charakterze kompetencyjnym. Naczelną zasadą prawa administracyjnego jest zakaz domniemania kompetencji. Ponadto należy podkreślić, że normy kompetencyjne powinny być interpretowane w sposób ścisły, literalny. Jednocześnie zakazuje się dokonywania wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych oraz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii, zatem także akty prawa miejscowego "muszą być wydawane na podstawie wyraźnego, a nie opartego jedynie na domniemaniu czy wykładni celowościowej, upoważnienia ustawowego, w granicach w tym upoważnieniu zakreślonych; [...] upoważnienie nie może się opierać na domniemaniu objęcia swym zakresem materii w nim niewymienionych" (D. Dąbek, Prawo miejscowe, Wolters Kluwer Polska 2007, s. 32). Nie ulega zatem wątpliwości, że wprowadzenie do uchwały normy określającej wygląd szyldu poprzez rodzaj jego podświetlenia nie znajduje podstawy prawnej. Taka regulacja narusza tym samym art. 7 i art. 94 Konstytucji RP, w związku z art. 37a ust. 1 i 2 upzp. Stanowienie aktów prawa miejscowego może - zgodnie z art. 94 Konstytucji RP - odbywać się wyłącznie na podstawie i w granicach upoważnienia zawartego w ustawie. Przepis ten wskazuje, że Konstytucja RP w sposób szczególny podkreśla konieczność działania na podstawie i w granicach prawa przy stanowieniu aktów prawa miejscowego. Taki wymóg kierowany jest do wszystkich organów władzy publicznej w art. 7 Konstytucji RP. Podjęcie aktu prawa miejscowego bez podstawy prawnej stanowi zatem istotne naruszenie wskazanych przepisów Konstytucji RP. Skoro w obowiązującym stanie prawnym nie istnieje podstawa do określania standardów jakościowych dla szyldów, z jakich mogą być wykonane szyldy, w szczególności takich podstaw nie daje art. 37a ust. 1 i 2 upzp, to podejmowanie uchwały zawierającej przepisy w tym zakresie stanowi istotne naruszenie prawa. II. W § 8 uchwały określono zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. Ustanowiona regulacja dotyczy koszy na śmieci, ławek, wyposażenia przystanków komunikacji zbiorowej (innych niż wiaty przystankowe), stojaków rowerowych (ust. 1 pkt 1 uchwały), osłon rowerowych i śmietnikowych (ust. 2 pkt 3 lit. a uchwały), posągów i figur (ust. 2 pkt 3 lit. b uchwały), dzieł artystycznych (ust. 2 pkt 3 lit. c uchwały), słupków odgradzających jezdnię (ust. 2 pkt 4 lit. f uchwały) i trwałych donic na zieleń (ust. 2 pkt 4 lit. g uchwały). Regulacja ta dotyczy również pojemników na odzież używaną (§ 8 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 uchwały). W ocenie organu nadzoru pojemników na odzież używaną nie można uznać za obiekty małej architektury, a w konsekwencji brak jest podstaw prawnych do regulowania zasad i warunków ich sytuowania w uchwałę podejmowanej na podstawie art. 37a ust. 1 upzp. Zgodnie z art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1331; zwanej dalej pr.b.) pod pojęciem obiektu małej architektury należy rozumieć niewielkie obiekty, w szczególności a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Pojęcie obiektu małej architektury zostało zdefiniowane przez ustawodawcę w postaci otwartego katalogu. Jednakże zwrócić należy uwagę, że obiekt małej architektury jest pojęciem węższym od pojęcia obiekt budowlany. Zgodnie z art. 3 pkt 1 b. pod pojęciem obiektu budowlanego należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Wojewoda Dolnośląski, w toku postępowania nadzorczego, wystąpił do Rady Miejskiej w Lubinie o udzielenie wyjaśnień. W odpowiedzi wskazano na otwarty charakter ustawowej definicji obiektu małej architektury, a także na funkcję kontenerów na odzież podobną do śmietników, z zastrzeżeniem, że umieszczana w nich odzież może być wtórnie wykorzystana. W wyjaśnieniach wskazano także, że chociaż kontener na odzież używaną nie jest wymieniony wprost w Prawie budowlanym w żadnej definicji obiektów budowalnych, to potocznie przez "małą architekturę miejską" rozumie się m. in. meble miejskie, czyli ławki, słupki parkingowe i pachołki, a także kosze na śmieci, pojemniki na psie odchody, kontenery na odzież używaną, place zabaw i ich wyposażenie, stojaki na rowery i siłownie zewnętrzne. W związku z udzielonymi wyjaśnieniami należy zwrócić uwagę, że przepisy gminne mogą być wydawane wyłącznie w ramach obowiązujących przepisów wyższego rzędu (konstytucja, ustawa) i w zakresie upoważnień wyraźnie tam udzielonych organom gminy. Akty prawa miejscowego nie mogą regulować materii należących do przepisów wyższego rzędu i nie mogą być sprzeczne z nimi. Do działalności organów samorządu terytorialnego w sferze zadań publicznoprawnych nie stosuje się zasady "co nie jest zakazane, jest dozwolone", lecz regułę "dozwolone jest tylko to, co prawo wyraźnie przewiduje"- teza z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 1997 r., sygn. akt III SA 534/96. W świetle powyższego, rada gminy nie jest uprawniona do dowolnego rozszerzania pojęć ustawowych, na własne potrzeby, uznając, ze skoro brak jest wprost regulacji dotyczących pojemników na odzież używaną, a istnieje potrzeba ich usytuowania w przestrzeni publicznej, to można uznać je za obiekty małej architektury. Organ nadzoru wskazał, że pojęcia obiektu małej architektury z art. 3 pkt 4 pr. b. nie można czytać w oderwaniu od definicji obiektu budowlanego z art. 3 pkt 1 pr. b., którym także jest obiekt małej architektury. Organ nadzoru wskazał, że obiekt małej architektury, będący jednocześnie obiektem budowalnym wznoszony jest z użyciem wyrobów budowlanych. Pojęcie obiektu budowlanego zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 1 pr. b. poprzez definicję zakresową pełną. Zgodnie z powołanym przepisem, w brzmieniu zmienionym ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 443), przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Należy zauważyć, że wskazana zmiana przedmiotowej definicji jedynie doprecyzowała to pojęcie, bezwzględnie wiążąc wzniesienie obiektu budowlanego z użyciem wyrobów budowlanych. Tymczasem pojemniki na odzież używaną są kontenerami nie przytwierdzonymi do gruntu, i w każdej chwili możliwe jest ich przesunięcie lub usunięcie. Nie sposób uznać, żeby pojemniki na odzież używaną (kontenery) były "wznoszone" z użyciem wyrobów budowlanych, o których mowa w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz. U. z 2020 r. poz. 215). Przepisy prawa nie zawierają norm w tym zakresie, w tym nie wymagają, aby pojemniki tej kategorii były produkowane czy "wznoszone" z użyciem ww. rodzaju wyrobów. Podkreślić również należy, za art. 29 ust. 1 pkt 28 pr. b., że nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa obiektów małej architektury w miejscach publicznych. Natomiast nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa obiektów małej architektury, z wyjątkiem obiektów małej architektury w miejscach publicznych (art. 29 ust. 2 pkt 19 pr.b.). Przepis ten potwierdza charakter obiektu małej architektury, za który nie może być uznany pojemnik na odzież używaną. W wyjaśnieniach z dnia 16 grudnia 2020 r. wskazano, że w wielu przypadkach kontenery na odzież używaną są zlokalizowane na terenie miasta Lubina w miejscach publicznych, takich jak pasy drogowe ulic, trawniki oraz w bezpośrednich sąsiedztwach istniejących osłon śmietnikowych na terenach należących do spółdzielni mieszkaniowych, co stanowi łącznie ponad 30 lokalizacje na terenie miasta. Miasto Lubin mocą zakwestionowanej regulacji miało na celu uporządkowanie przestrzeni miejskiej. Uznawszy jednakże pojemniki na odzież za obiekt małej architektury umieszczany w miejscach publicznych powinny one podlegać zgłoszeniu organowi administracji architektoniczno-budowlanej (art. 30 ust. Ib pr. b.). Przepisy ustawy Prawo budowlane nie posługują się pojęciem "przestrzeń publiczna", ani też tego pojęcia nie definiują, w art. 30 ust. 1 pkt 4, występuje jedynie odniesienie do "miejsc publicznych" w kontekście budowy obiektów małej architektury w takich miejscach. Obecnie w związku z brakiem w przepisach Prawa budowlanego definicji pojęcia "miejsce publiczne", należy poszukiwać jego znaczenia na gruncie przepisów innych aktów prawnych, stosując reguły wykładni językowej oraz posiłkować się poglądami doktryny i orzecznictwem sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 września 2005 r. (sygn. akt II OSK 27/05) wskazał: m.in. "W języku polskim pod pojęciem terminu "publicznej" rozumie się "dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony, dostępny dla wszystkich, związany z jakimś urzędem, instytucją itp., społeczny, powszechny, ogólny, nie prywatny". Tak też należy interpretować pojęcie miejsca publicznego.". Jednocześnie należy zauważyć, że w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na potrzeby regulacji tej ustawy zostało zdefiniowane pojęcie "obszar przestrzeni publicznej", przez który rozumie się obszar o szczególnym znaczeniu dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i sprzyjający nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na jego położenie oraz cechy funkcjonalno-przestrzenne, określony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (art. 2 pkt 6 upzp). Zgodnie z art. 9 ust. 4 upzp ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. W świetle przywołanych przepisów, w ocenie organu nadzoru, kontenery na odzież używaną nie są obiektami budowlanymi, a tym samym nie mogą być uznane za obiekty małej architektury. Nie podlegają one reglamentacji przepisów ustawy Prawo budowlane, ani ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym jej art. 37a. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewoda Dolnośląski wniósł jak na wstępie. Rada Miejska w Lubinie, odpowiadając na skargę wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej. Na uzasadnienie strona przeciwna wskazała, że podstawą do podjęcia prac nad uchwałą w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane na obszarze miasta Lubina, zwaną dalej "uchwałą krajobrazową", była uchwała Rady Miejskiej w Lubinie nr XXXIII/293/17 z dnia 17 października 2017 r. w sprawie przygotowania uchwały w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane na obszarze miasta Lubina. Projekt uchwały krajobrazowej został sporządzony zgodnie z przepisami art. 37a ust. 2-10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 293 z późn. zm.), który stanowi: Rada gminy może ustalić w formie uchwały zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. 2. W odniesieniu do szyldów w uchwale, o której mowa w ust. 1, określa się zasady i warunki ich sytuowania, gabaryty oraz liczbę szyldów, które mogą być umieszczone na danej nieruchomości przez podmiot prowadzący na niej działalność. W uchwale, o której mowa w ust. 1, rada gminy może ustalić zakaz sytuowania ogrodzeń oraz tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, z wyłączeniem szyldów. 4. uchwała, o której mowa w ust. 1, Jest aktem prawa miejscowego. 5. Uchwała, o której mowa w ust. 1, dotyczy całego obszaru gminy, z wyłączeniem terenów zamkniętych ustalonych przez inne organy niż ministra właściwego do spraw transportu. 6. Uchwała, o której mowa w ust. I, może przewidywać różne regulacje dla różnych obszarów gminy określając w sposób jednoznaczny granice tych obszarów. 7. W przypadku, o którym mowa w ust. 6, uchwała, o której mowa w ust. 1, może zawierać załącznik graficzny wraz z opisem. Jednoznacznie określającym ich granice. 8. Uchwała, o której mowa w ust. 1, w zakresie dotyczącym ogrodzeń, nie ma zastosowania do ogrodzeń autostrad i dróg ekspresowych oraz ogrodzeń linii kolejowych. 9. Uchwała, o której mowa w ust. 1, określa warunki i termin dostosowania istniejących w dniu jej wejścia w życie obiektów małej architektury, ogrodzeń oraz tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów, zasad i warunków w niej określonych, nie krótszy niż 12 miesięcy od dnia wejścia w życie uchwały. 10. Uchwała, o której mowa w ust. 1, może: 1) wskazywać rodzaje obiektów małej architektury, które nie wymagają dostosowania do zakazów, zasad lub warunków określonych w uchwale; 2) wskazywać obszary oraz rodzaje ogrodzeń dla których następuje zwolnienie z obowiązku dostosowania ogrodzeń istniejących w dniu jej wejścia w życie do zakazów, zasad lub warunków określonych w uchwale. Spełniono wymagania art. 37b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym: 1) informacja o podjęciu uchwały Rady Miejskiej w Lubinie XXXIII/293/17 z dnia 17 października 2017 r. w sprawie przystąpienia do przygotowania zmiany uchwały w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane, na obszarze miasta Lubina została podana do publicznej wiadomości poprzez: zamieszczenie ogłoszenia w prasie w dniu 7 listopada 2017 r., zamieszczenie obwieszczenia na tablicach ogłoszeń Urzędu Miejskiego i na stronie internetowej Urzędu Miasta (BIP), 2) projekt "uchwały krajobrazowej" podlegał opiniowaniu i uzgodnieniom: przez Marszałka Województwa Dolnośląskiego został zaopiniowany pozytywnie - w dniu 25 lutego 2020 r.., Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska zaopiniowany pozytywnie w dniu 26 lutego 2020 r., przez Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Oddział w Legnicy - odmowa uzgodnienia postanowieniem nr 58/2020 z dnia 24 lutego 2020 r., a następnie po ponownym skierowaniu projektu do uzgodnienia – został pozytywnie uzgodniony postanowieniem nr 141/2020 z dnia 14 kwietnia 2020 r., Komenda Powiatowa Państwowej Straży Pożarnej w Lubinie nie zajęła stanowiska w terminie miesiąca od daty otrzymania projektu uchwały do zaopiniowania, 3) projekt "uchwały krajobrazowej" był wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 17 sierpnia 2020 r. do 14 września 2020 r. i umożliwiono zainteresowanym składanie uwag do projektu uchwały do dnia 28 września 2020 r., 4) do wyłożonego do publicznego wglądu projektu uchwały nie wniesiono uwag. Organ wyjaśnia, że na obszarze miasta Lubina obowiązywała od dnia 8 lipca 2017 r. uchwała nr XXIX/268/17 Rady Miejskiej w Lubinie z dnia 13 czerwca 2017 r w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane, na obszarze miasta Lubina (Dz. Urz. Woj. Dolnośląskiego z dnia 23 czerwca 2017 r. - poz. 2929. Uchwała ta była jedną z pierwszych uchwał w Polsce w tym zakresie i wzbudzała wiele protestów podmiotów gospodarczych - była też zaskarżana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Celem sporządzenia zmiany tej uchwały było jej dostosowanie m.in. do potrzeb planowanego do wdrożenia systemu miejskiej informacji przestrzennej, a także uczytelnienie przepisów, zgodnie z oczekiwaniami społecznymi. Uproszczono m.in. podział obszaru miasta Lubina na strefy - zamiast dotychczasowych 10 stref wyodrębniono tylko 2 strefy, dla których określono różne regulacje, wskazując ich granice na załączniku graficznym, stanowiącym załącznik nr 1 do uchwały. Wyodrębniono strefy: 1) centrum, Starego Lubina i Kombinatu oznaczoną symbolem A; 2) miejską, oznaczoną symbolem B, obejmującą obszar niewymieniony w pkt 1. Projekt uchwały krajobrazowej został skierowany do uchwalenia na sesję Rady Miejskiej w Lubinie w dniu 27 października 2020 r. i został zaakceptowany. Odnosząc się szczegółowo do podniesionych w skardze zarzutów strona przeciwna wyjaśnia: ad. 1 Ustalenia § 7 ust. 2 pkt 2 skarżonej uchwały dotyczą zasad i warunków sytuowania szyldów w strefie A, tj. na obszarze objętym ochroną konserwatorską. W lit. e) określono iż "w przypadku stosowania liter przestrzennych mogą one być podświetlane wewnętrznie wyłącznie na powierzchni prostopadłej do elewacji lub podświetlane światłem zewnętrznym - od spodu liter. Ustalenie to zostało wprowadzone na wniosek Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (pismo L.N.5150.39.2019.ML z dnia 11 lipca 2019 r. oraz po konsultacjach roboczych z organem konserwatorskim. Organ ten został zawiadomiony pismem GG.XVI.6721.4.2019 z dnia 17 czerwca 2019 r. o rozpoczęciu prac nad zmianą dotychczas obowiązującej na obszarze miasta Lubina uchwały krajobrazowej w celu umożliwienia mu złożenia wniosków, aby usprawnić później proces sporządzania nowej uchwały krajobrazowej. Zgodnie z art. 37b ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym projekt uchwały podlega uzgodnieniu z właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków. Zawiadomienie wysłane do DWKZ nie wynikało z przepisów prawa, ale z praktyki, aby w ramach dobrej współpracy określić odpowiednie ustalenia dla obszarów objętych ochroną konserwatorską, które mają swoją specyfikę i wymagają szczególnych ustaleń. W ocenie organu sporządzającego projekt uchwały, warunek określający w jaki sposób mają być podświetlane litery przestrzenne w szyldach w strefie ochrony konserwatorskiej nie stanowi ustaleń w zalesie standardów jakościowych, nie nakazuje bowiem stosowania konkretnych materiałów i ani też nie określa ich jakości. Określa jedynie zasadę podświetlenia szyldu. Ad. 2 Ustalenia § 8 uchwały nr XX/l45/20 z dnia 27 października 2020 r. określają zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, jej gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakiej może być wykonana. W § 8 ust. 2 pkt 1 i w § 8 ust.3 pkt 1 wskazano zasady sytuowania pojemników na odzież używaną; § 8 ust. 2 pkt 1: "pojemniki na odzież używaną mogą być lokalizowane wyłącznie w obrębie osłon śmietnikowych lub nie dalej niż 1 m od tych osłon, z zachowaniem odległości między pojemnikami - minimum 200 m; 8 ust.3 pkt 1: "pojemniki na odzież używaną dopuszcza się w miejscach niekolidujących z ruchem pieszym, rowerowym i kołowym, w obrębie osłon śmietnikowych lub w bezpośrednim sąsiedztwie osłon lub śmietników, z zachowaniem odległości między pojemnikami - minimum 200 w." Z uwagi na to, że w wielu przypadkach kontenery na odzież używaną są lokalizowane na terenie miasta Lubin chaotycznie, nierzadko w przestrzeniach ulic i placów, to potrzebne są regulacje dotyczące ich sytuowania, w celu uporządkowania przestrzeni miejskiej. W świetle przepisów art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1331 z późn. zm.) katalog obiektów małej architektury nie jest zamknięty – to niewielkie obiekty, a w szczególności: a) kultu religijnego, jak; kapliczki, krzyże przydrożne, figury, b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Kontenery na odzież używaną są niewielkimi obiektami użytkowymi i służą utrzymaniu porządku, ponieważ gromadzone są w nich rzeczy wyrzucane przez ludzi - konkretnie odzież używana. Zauważyć należy, że odzież używaną można wyrzucać po prostu do śmietnika – do pojemnika na odpady zmieszane, jednakże pojawienie się specjalnych pojemników na odzież używaną umożliwia jej wtórne wykorzystanie. Kontener na odzież używaną ma zatem funkcję śmietnika, przy czym jest to rodzaj pojemnika, do którego wyrzucamy wyselekcjonowane odpady - odzież. Ponadto podkreślić należy, że chociaż kontener na odzież używaną nie jest wymieniony wprost w Prawie budowlanym w żadnej definicji obiektów budowlanych (ani jako budowla, ani jako obiekt małej architektury), przy czym katalogi tych obiektów nie są zamknięte, to potocznie przez "małą architekturę miejską" rozumie się m. in; meble miejskie, czyli ławki, słupki parkingowe i pachołki, a także kosze na śmieci, pojemniki na psie odchody oraz kontenery na odzież używana, place zabaw i ich wyposażenie, stojaki na rowery i siłownie zewnętrzne. Przyjmuje się zatem powszechnie, że kontenery te stanowią obiekty małej architektury miejskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Rozpoznając niniejszą sprawę trzeba podnieść, że przepis art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym stanowi, iż uchwała rady gminy jest nieważna, gdy jest sprzeczna z prawem. Ustawa ta wyróżnia dwie kategorie wad uchwał organów gminy: istotnie i nieistotnie naruszające prawo. W art. 91 ust. 4 u.s.g stanowi, że w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Ustawa nie definiuje rodzaju naruszeń prawa, które należy zakwalifikować do istotnie naruszających prawo. Orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazuje, że do naruszeń prawa o charakterze istotnym zaliczamy podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały, czy też naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do podejmowania tych aktów. Jak wyjaśnił Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 września 2008 r., SK 76/06 (OTK-A 2008/7/121, Dz. U. z 2008 r., nr 170, poz. 1053), wydanego na tle kontroli konstytucyjnej dotyczącej art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, "działalność samorządu terytorialnego podlega nadzorowi z punktu widzenia legalności, zgodnie z art. 171 ust. 1 Konstytucji. Sprawowanie nadzoru ustrojodawca powierzył Prezesowi Rady Ministrów, wojewodom i regionalnym izbom obrachunkowym (art. 171 ust. 2 Konstytucji). Jest to konsekwencja konstytucyjnych gwarancji zasady samodzielności samorządu terytorialnego. W myśl tej zasady, organy gminy ponoszą polityczną odpowiedzialność za swoją działalność tylko przed swoimi wyborcami - członkami wspólnoty samorządowej, a nadzór nad działalnością samorządu sprawowany jest według kryterium legalności. Szczegółowe uregulowania odnoszące się do wykonywania nadzoru nad samorządem zawiera ustawa o samorządzie gminnym. Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy wójt (burmistrz, prezydent) obowiązany jest do przedłożenia wojewodzie uchwał rady gminy w ciągu 7 dni od dnia ich podjęcia. W niniejszej sprawie organ nadzoru, wobec upływu terminu do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego, zaskarżył uchwałę do sądu administracyjnego (art. 93 ust. 1 ustawy). Dalej trzeba dodać, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej i akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie mamy do czynienia ze skargą na akt o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., ponieważ zaskarżona uchwała niewątpliwie stanowi akt prawa miejscowego (art. 37a ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073). Przepisy art. 37a ust. 1-10 tej ustawy stanowią: 1 rada gminy może ustalić w formie uchwały zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. 2. W odniesieniu do szyldów w uchwale, o której mowa w ust. 1, określa się zasady i warunki ich sytuowania, gabaryty oraz liczbę szyldów, które mogą być umieszczone na danej nieruchomości przez podmiot prowadzący na niej działalność. 3. W uchwale, o której mowa w ust. 1, rada gminy może ustalić zakaz sytuowania ogrodzeń oraz tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, z wyłączeniem szyldów. 4. Uchwala, o której mowa w ust. 1, jest aktem prawa miejscowego. 5. Uchwala, o której mowa w ust. 1, dotyczy całego obszaru gminy, z wyłączeniem terenów zamkniętych ustalonych przez inne organy niż ministra właściwego do spraw transportu. 6. Uchwała, o której mowa w ust. 1, może przewidywać różne regulacje dla różnych obszarów gminy określając w sposób jednoznaczny granice tych obszarów. 7. W przypadku, o którym mowa w ust. 6, uchwała, o której mowa w ust. 1, może zawierać załącznik graficzny wraz z opisem, jednoznacznie określającym ich granice. 8. Uchwala, o której mowa w ust. 1, w zakresie dotyczącym ogrodzeń, nie ma zastosowania do ogrodzeń autostrad i dróg ekspresowych oraz ogrodzeń linii kolejowych. 9. Uchwala, o której mowa w ust. 1, określa warunki i termin dostosowania istniejących w dniu jej wejścia w życie obiektów malej architektury, ogrodzeń oraz tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów, zasad i warunków w niej określonych, nie krótszy niż 12 miesięcy od dnia wejścia w życie uchwały. 10. Uchwała, o której mowa w ust. 1, może: 1) wskazywać rodzaje obiektów małej architektury, które nie wymagają dostosowania do zakazów, zasad lub warunków określonych w uchwale; 2) wskazywać obszary oraz rodzaje ogrodzeń dla których następuje zwolnienie z obowiązku dostosowania ogrodzeń istniejących w dniu jej wejścia w życie do zakazów, zasad lub warunków określonych w uchwale. Należy odnieść się do zarzutu organu nadzoru w zakresie przekroczenia delegacji ustawowej przez organ uchwałodawczy gminy w zakresie regulacji w odniesieniu do szyldów. Unormowanie dające gminie upoważnienie do regulowania kwestii dotyczących określania zasad i warunków ich sytuowania, gabaryty oraz liczbę szyldów, które mogą być umieszczone na danej nieruchomości przez podmiot prowadzący na niej działalność. Rada gminy może również ustalić zakaz sytuowania ogrodzeń oraz tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, z wyłączeniem szyldów (ust. 3). Unormowanie to nie daje zatem podstaw do regulowania w uchwale wyglądu szyldu, poprzez narzucenie sposobu jego podświetlenia. Należy bowiem zgodzić się z zarzutem skargi, że takie uregulowanie nie znajduje podstawy prawnej. Wobec tego, zdaniem sądu, należy zgodzić się z wnioskiem Wojewody Dolnośląskiego, że taka regulacja narusza art. 7 i art. 94 Konstytucji RP, w związku z art. 37a ust. 1 i 2 upzp. Dodatkowo należy wskazać, że, jak wynika wprost z treści przepisu (organ) "uzgadnia projekt uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1, z wojewódzkim konserwatorem zabytków w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu". Natomiast, zdaniem sądu, nie podlega uwzględnieniu skarga w zakresie zarzutu przekroczenia delegacji ustawowej w zakresie unormowania dotyczącego pojemników na odzież używaną (§ 8 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 uchwały). Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2017 r.(II OSK 335/17), badanie czy w konkretnym przypadku nie doszło do naruszenia granic władztwa planistycznego wymaga zwrócenia szczególnej uwagi na argumentację gminy dla uzasadnienia wprowadzonego w planie ograniczenia (....). To właśnie ona pozwala ocenić wprowadzone ograniczenie w kontekście zasady proporcjonalności wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Przepis ten bowiem jest zasadniczym przepisem Konstytucji stwarzającym granice dla władztwa planistycznego gminy. Ocena zatem w tym kontekście nadużycia władztwa planistycznego sprowadza się do zbadania, czy ustalone w planie miejscowym ograniczenia prawa własności nieruchomości są konieczne dla ochrony takich wartości, jak bezpieczeństwo i porządek publiczny lub ochrona środowiska, zdrowia i moralności publicznej, a także wolności i praw innych osób" (por. wyrok NSA z 29 listopada 2016 r., II OSK 440/15 dostępny na https://cbois.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie, zadaniem sądu w tym składzie istotnym jest, że organ wyjaśnił, że przyjęte unormowanie wynika z tego, że w wielu przypadkach kontenery na odzież używaną są lokalizowane na terenie miasta Lubin chaotycznie, nierzadko w przestrzeniach ulic i placów, zatem, jak argumentuje organ uchwałodawczy gminy, potrzebne są regulacje dotyczące ich sytuowania, w celu uporządkowania przestrzeni miejskiej. Nawiązując zatem do trafnego poglądu, zaprezentowanego w przywołanym wyroku NSA, zdaniem sądu, argumentacja organu gminy uzasadniająca wprowadzone ograniczenie zasługuje na aprobatę. Tym bardziej, że nie sposób zarzucić jej nieproporcjonalności, a co zatem nie narusza art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W tym kontekście trzeba przypomnieć brzmienie uchwały (w zakresie § 8.) kreującego zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, jej gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakiej może być wykonana 1. Dla całego obszaru miasta Lubina ustala się: 1) na terenach ogólnodostępnych, z zastrzeżeniem pkt 2, 3 i 4 obowiązuje ujednolicony typ: a) koszy na śmieci, b) ławek, c) wyposażenia przystanków komunikacji zbiorowej, d) stojaków rowerowych; 2) dopuszcza się przyjęcie odrębnego typu obiektów, o których mowa w pkt 1 dla każdej strefy, ulicy, dworca, linii kolejowej, każdego parku, skweru, placu zabaw, placu i wnętrza blokowego (podwórka), a także przestrzeni stanowiącej czytelny układ urbanistyczny; 3) warunek typizacji nie dotyczy dzieł artystycznych oraz obiektów sytuowanych na czas wydarzeń okolicznościowych; 4) na czas wydarzeń okolicznościowych dopuszcza się obiekty małej architektury z dowolnych materiałów; 5) usytuowanie obiektów małej architektury nie może utrudniać ruchu na przejściach dla pieszych oraz na ścieżkach rowerowych; 6) standardy jakościowe: a) należy stosować materiały trwałe, odporne na warunki atmosferyczne i dewastację, b) warunek określony w lit. a) nie dotyczy obiektów artystycznych (rzeźb), w przypadku zamierzonego poddania ich wpływowi warunków atmosferycznych w procesach takich jak rdzewienie, patynowanie. 2. W strefie A obowiązują następujące regulacje: 1) pojemniki na odzież używaną mogą być lokalizowane wyłącznie w obrębie osłon śmietnikowych lub nie dalej niż 1 m od tych osłon, z zachowaniem odległości między pojemnikami - minimum 200 m; 2) jako zadaszenie ogródków gastronomicznych dopuszcza się wyłącznie parasole i markizy; 3) określa się następujące gabaryty małej architektury: a) osłon stojaków rowerowych i osłon śmietnikowych: wysokość, licząc od poziomu terenu do najwyższego punktu pionowej osłony – maksymalnie 3 m, •szerokość frontu - maksymalnie 4 m, b) posągów i figur: wysokość postumentu – maksymalnie 3 m, •wysokość posągu lub figury – maksymalnie 4 m, c) dzieł artystycznych - dowolne, d) obiektów niewymienionych w lit. a), b) oraz c) – wysokość maksymalnie 3,5 m; 4) rodzaje materiałów budowlanych: a) siedziska ławek - z drewna, w kolorze naturalnego drewna, brązowym, szarym, antracytowym, czarnym, a na terenie placów zabaw dopuszcza się w kolorze odpowiadającym kolorystyce urządzeń zabawowych, b) pokrycie parasoli i markiz – tkanina w kolorze beżowym lub białym, c) elementy niewymienione w lit. a), b) - drewno, kamień, szkło, ceramika, tworzywa sztuczne, metal, beton, z uwzględnieniem kolorystyki elementów wymienionych w lit. od d) do g), d) kolorystyka koszy na śmieci: •kolor szary, antracytowy, zielony, brązowy, z dopuszczeniem elementów drewnianych oraz beżowych, a na terenie placów zabaw dopuszcza się w kolorze odpowiadającym kolorystyce urządzeń zabawowych, •w przypadku koszy zintegrowanych z latarniami i koszy na przystankach dopuszcza się kolorystykę odpowiadającą latarniom oraz konstrukcji przystanków, •dopuszcza się kolorystyczne oznaczenie komór do segregacji odpadów, e) kolorystyka koszy na odchody zwierzęce - kolor antracytowy, brązowy, f) kolorystyka słupków odgradzające jezdnię – kolor szary, antracytowy, czarny oraz kolor zgodny z przepisami w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, g) kolorystyka trwałych donic na zieleń - kolor szary, antracytowy, beżowy, srebrny, w kolorze naturalnego drewna. 3. W strefie B obowiązują następujące regulacje: 1) pojemniki na odzież używaną dopuszcza się w miejscach niekolidujących z ruchem pieszym, rowerowym i kołowym, w obrębie osłon śmietnikowych lub w bezpośrednim sąsiedztwie osłon lub śmietników, z zachowaniem odległości między pojemnikami - minimum 200 m; 2) ustala się następujące gabaryty małej architektury: a) osłon stojaków rowerowych: •wysokość, licząc od poziomu terenu do najwyższego punktu pionowej osłony – maksymalnie 4 m, •szerokość frontu - maksymalnie 6 m, b) osłon śmietnikowych - wysokość, licząc od poziomu terenu do najwyższego punktu pionowej osłony – maksymalnie 4 m, c) posągów i figur: •wysokość postumentu – maksymalnie 3 m, •wysokość posągu lub figury – maksymalnie 5 m, d) dzieł artystycznych - dowolne, e) obiektów niewymienionych w lit. a), b), c) oraz d) – wysokość maksymalnie 5 m; 3) rodzaje materiałów budowlanych: drewno, kamień, szkło, ceramika, tworzywa sztuczne, metal, beton, z uwzględnieniem kolorystyki: a) koszy na śmieci: •w pasie drogowym dróg publicznych obowiązuje kolor szary, z zastrzeżeniem tiret trzecie, •na terenach niewymienionych w tiret pierwsze - kolor czarny, grafitowy, szary, beżowy, zielony, brązowy, z dopuszczeniem łączenia z drewnem, a na terenie placów zabaw dopuszcza się w kolorze odpowiadającym kolorystyce urządzeń zabawowych, w przypadku koszy zintegrowanych z latarniami i koszy na przystankach dopuszcza się kolorystykę odpowiadającą latarniom oraz konstrukcji przystanków, dopuszcza się kolorystyczne oznaczenie komór do segregacji odpadów, b) koszy na odchody zwierzęce - kolor antracytowy, brązowy, c) słupków odgradzające jezdnię – kolor czarny, grafitowy oraz kolor zgodny z przepisami w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, d) siedzisk ławek: z drewna – w kolorze naturalnego drewna oraz brązowym i ciemnozielonym, z materiału innego niż drewno - w kolorze brązowym, szarym, antracytowym, czarnym, ciemnozielonym, ciemnoniebieskim, na terenie placów zabaw dopuszcza się w kolorze odpowiadającym kolorystyce urządzeń zabawowych. Wskazując na całość unormowań zawartych w opisanym fragmencie uchwały przydatnym będzie przywołanie poglądu, zawartego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 września 2018 r. (II SA/Wr 297/18-Lex nr 2610623) "Ustawodawca pozwala w uchwale reklamowej na określenie na terenach ogólnodostępnych ujednoliconego typu koszy na śmieci, ławek, wyposażenia przystanków komunikacji zbiorowej, stojaków rowerowych. Przemawia za tym cel wprowadzenia powyższej regulacji, którym jest ochrona krajobrazu osiągana między innymi poprzez ujednolicenie i typizację obiektów znajdujących się w przestrzeni publicznej". Przedmiotem takiej szczególnej ochrony są zwłaszcza te obszary miasta do których dostęp jest powszechny i nieodpłatny. Nadto, należy dodać, że stosownie do art. 3 ust. 6) ustawy o odpadach - rozumie się przez to każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. W świetle tej definicji odpadem będzie zatem także odzież, której właściciel pozbywa się, poprzez umieszczenie jej w pojemniku na nią przeznaczonym. Mając to na uwadze stwierdzić należy, iż skoro w uchwale dopuszcza się określenie koszy na śmieci/odpady, to dotyczy to także pojemników na odzież używaną. Zdaniem sądu trafnie ocenia strona przeciwna, że kontener na odzież używaną jest rodzajem pojemnika na wyselekcjonowane odpady, zatem takie unormowanie może ostać się w obrocie prawnym, obok szeregu innych, zawartych w zacytowanych paragrafach regulacji. Reasumując, na zasadzie art. 147 § 1 i 151 ppsa, należało orzec jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w art. 200 tejże ustawy, w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a.