I OSK 477/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Wincenciak po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.K., U.K., K.W., S.G., D.K., M.K. i K.K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 521/21 o odrzuceniu skargi J.K., U.K., K.W., S.G., D.K., M.K. i K.K. na pismo Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia numeru porządkowego nieruchomości postanawia oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 521/21, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J.K., U.K., K.W., S.G., D.K., M.K. i K.K. na pismo Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia numeru porządkowego nieruchomości, odrzucił skargę (pkt 1); zwrócił skarżącym solidarnie kwotę 200 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi (pkt 2). W uzasadnieniu postanowienia podał, że Burmistrz Miasta [...] pismem z dnia 13 października 2020 r. nr PPN.6624.2020 zawiadomił U.K. i J.K., jako właścicieli nieruchomości, że na podstawie art. 47a ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 276 ze zm., dalej w skrócie "p.g.k.") oraz rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów (Dz. U. z 2012 r., poz. 125) uległ zmianie dotychczasowy adres budynku położonego w [...] – [...] i został nadany nowy adres – [...]. Pismo to zostało doręczone wyżej wymienionym w dniu 14 października 2020 r. Pismem z dnia 1 grudnia 2020 r., uzupełnionym pismem z dnia 14 grudnia 2020 r., J.K. i J.K., jako właściciele w/w nieruchomości oraz K.W., S.G., D.K., M.K. i K.K., jako osoby zameldowane pod w/w adresem, wnieśli o zmianę adresu nieruchomości – ul. [...] na – ul. [...], nie akceptując czynności podjętej przez Burmistrza Miasta [...] z dnia 13 października 2020 r. Burmistrz Miasta [...], w odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] poinformował o odmowie zmiany ustalonego zawiadomieniem z dnia 13 października 2020 r. numeru porządkowego nieruchomości przy ul. [...] w [...], podtrzymując swoją wcześniejszą argumentację. Pismo to zostało doręczone wyżej wymienionym w dniu 5 stycznia 2021 r. W dniu 3 lutego 2021 r. J.K., U.K., K.W., S.G., D.K., M.K. i K.K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę "na czynność Burmistrza Miasta [...] stanowiącą odmowę zmiany numeru porządkowego nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] w [...], przedstawioną w piśmie z dnia [...] grudnia 2020 r. za numerem [...]". Skarżący wnieśli o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawili argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. Burmistrz Miasta [...] w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w sprawie. zawiadomieniach z dnia 13 października 2020 r. oraz 28 grudnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym na wstępie postanowieniem uznał skargę za niedopuszczalną. Wskazał, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W piśmiennictwie przyjmuje się, że akty i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., charakteryzują się tym, że: 1) nie mają charakteru decyzji lub postanowienia; 2) są podejmowane w sprawach indywidualnych; 3) muszą mieć charakter publicznoprawny; 4) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa. Stosownie do treści art. 47a ust. 1 pkt 1 p.g.k., do zadań gminy należy ustalanie numerów porządkowych, przy czym na mocy art. 47a ust. 5 p.g.k., wójt (burmistrz lub prezydent miasta) ustala numery porządkowe budynków mieszkalnych oraz innych budynków przeznaczonych do stałego lub czasowego przebywania ludzi, w tym w szczególności budynków: biurowych, ogólnodostępnych wykorzystywanych na cele kultury i kultury fizycznej, o charakterze edukacyjnym, szpitali i opieki medycznej oraz przeznaczonych do działalności gospodarczej, wybudowanych, w trakcie budowy i prognozowanych do wybudowania, z urzędu lub na wniosek zainteresowanych i zawiadamia o tych ustaleniach właścicieli nieruchomości lub inne podmioty uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków, które tymi nieruchomościami władają. W orzecznictwie ugruntowane jest także stanowisko, że czynności właściwych organów gminy, polegające na nadaniu, odmowie nadania, zmianie i odmowie zmiany numerów porządkowych mają charakter czynności materialno-technicznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 6/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 października 2019 r., sygn. akt I SA/Kr 752/19). Wobec powyższego, w ocenie Sądu pierwszej instancji, skarga złożona w niniejszej sprawie jest skargą na czynność materialno-techniczną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., o czym świadczy chociażby jej oznaczenie. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 czerwca 2017 r.), jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Przepis art. 53 § 2 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym przez art. 9 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), nie zawiera już – istniejącego wcześniej – wymogu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że w przypadku czynności dokonanych po dniu 1 czerwca 2017 r., stosownie do treści art. 17 ust. 2 w/w ustawy zmieniającej, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności bez uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z akt administracyjnych, skarżący dowiedzieli się o zmianie adresu nieruchomości w dniu 14 października 2020 r. (k. 52-53 akt administracyjnych), tj. w momencie doręczenia im zawiadomienia Burmistrza Miasta [...] z dnia 13 października 2020 r. Oznacza to, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na tę czynność rozpoczął swój bieg w dniu 15 października 2020 r., a upłynął w dniu 14 listopada 2020 r. W zakreślonym terminie skarżący nie złożyli skargi, co wprost wynika z akt sprawy. W dniu 1 grudnia 2020 r. pełnomocnik skarżących złożył natomiast pismo adresowane m.in. do Burmistrza Miasta [...] w sprawie "nieuzasadnionej zmiany dotychczasowego adresu budynku należącego do U. i J. małżonków K., z adresu [...] na adres ul. [...], na wniosek osoby trzeciej" (k. 56-85 akt administracyjnych). Przedmiotowego pisma, z uwagi na nieobowiązujący już art. 52 § 4 p.p.s.a., nie można jednak traktować jako wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Nie może być ono także uznane za żaden środek odwoławczy, ponieważ od czynności materialno-technicznych, podejmowanych przez organy administracji publicznej, które nie są decyzjami lub postanowieniami, żaden środek odwoławczy nie przysługuje. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, z punktu widzenia dopuszczalności niniejszej skargi w tej sprawie nie ma żadnego znaczenia pismo Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2020 r., w którym podtrzymał on swoje wcześniejsze stanowisko, jednocześnie nie przychylając się do żądania skarżących, dotyczącego zmiany oznaczenia ich nieruchomości z powrotem na [...]. Skarżący nie byli bowiem uprawnieni do złożenia skargi do sądu administracyjnego na zawiadomienie z dnia [...] grudnia 2020 r. Środek ten przysługiwał im tylko i wyłącznie na czynność materialno-techniczną Burmistrza Miasta [...] z dnia 13 października 2020 r. To wskutek tej właśnie czynności, o której zostali poinformowani poprzez doręczenie im w dniu 14 października 2020 r. stosownego zawiadomienia, doszło do zmiany numeru porządkowego w/w nieruchomości. Wprawdzie czynność tę skarżący kwestionowali także w piśmie z dnia 1 grudnia 2020 r., uzupełnionym pismem z dnia 14 grudnia 2020 r., to jednak późniejsze zawiadomienie Burmistrza Miasta [...] z dnia 28 grudnia 2020 r. jest jedynie konsekwencją składanych wcześniej pism i dotyczy czynności polegającej na zmianie numeru porządkowego nieruchomości. Pośrednio wskazuje na to nawet sam organ, informując skarżących, że od zawiadomienia w sprawie ustalenia numeru porządkowego nieruchomości nie przysługuje odwołanie, a strona niezadowolona z tej czynności może kwestionować jej prawidłowość na drodze sądowej. Inna natomiast byłaby sytuacja, gdyby to skarżący złożyli wniosek o zmianę numeru porządkowego nieruchomości, a organ wniosku by nie uwzględnił. W takim przypadku czynnością materialno-techniczną, która podlegałaby kontroli przez sąd administracyjny, byłaby odmowa zmiany numeru porządkowego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 kwietnia 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 89/20), czyli czynność, której Burmistrz Miasta [...] w ogóle nie podjął, a która jest przedmiotem rozpoznawanej skargi. Dodatkowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, iż odrzucając skargę nie mógł objąć kontrolą podniesionych w niej zarzutów o charakterze merytorycznym oraz szeregu pozostałych wniosków, a dotyczących w istocie różnych kwestii z zakresu administracji publicznej oraz prawa cywilnego. W tym stanie rzeczy stwierdził, że skarga na pismo Burmistrza Miasta [...] z dnia 28 grudnia 2020 r. – jako niedopuszczalna – podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzekł jak w pkt 1 postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzekł w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 2 postanowienia). Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli J.K., U.K., K.W., S.G., D.K., M.K. i K.K. Zaskarżając postanowienie w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucili naruszenie następujących przepisów: 1) art. 7, art. 77 § 1 i 80 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej w skrócie "k.p.a."), tj. naruszenie przepisów postępowania, gdyż uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez : - wskazanie w zaskarżonym postanowieniu podstawy prawnej, ale nieokreślenie z jakich "innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne"; - niewzięcie pod uwagę treści pisma organu z dnia 13 października 2020 r., która nie zawiera pouczenia skarżących o trybie, sposobie i terminie zaskarżenia; 2) art. 134 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 28 k.p.a. w zw. z art. 24 ust. 2a pkt 2 i art. 47a ust. 6 p.g.k. oraz rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów, tj. naruszenia prawa materialnego, poprzez błędna wykładnię oraz naruszenie przepisów postępowania, gdyż uchybienie to miało istotny wpływ na wynika sprawy, poprzez: - odrzucenie skargi w związku z błędnym i bezpodstawnym ustaleniem, że została ona złożona po upływie ustawowego terminu; - całkowite pominięcie i nierozważnie okoliczności istotnych dla niniejszej sprawy, związanych z przyjęciem przez organ wniosku aktualizacyjnego od osoby nieuprawnionej i wydaniu zaskarżonej czynności dotyczącej zmiany adresu cudzej nieruchomości bez podstawy prawnej – co uzasadnia uznanie nieważności, czy też bezskuteczności zaskarżonego stanowiska i konieczność wyłączenia go z obrotu prawnego; - całkowite pominięcie faktu, że ustalenie nowego numeru dla przedmiotowej nieruchomości nastąpiło bez stosownej procedury i obejmowało jedynie sam akt ustalenia numeru porządkowego, który został wydany poza procedurą założenia lub aktualizacji (zmiany, uzupełnienia) ewidencji; 3) art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, gdyż uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewskazanie, w związku z jakimi "innymi przyczynami" wniesienie skargi było niedopuszczalne; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 pkt 4 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) w zw. z art. 107 § 1 pkt 7, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez: - niewykonanie przez Sąd pierwszej instancji kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem; - odrzucenie skargi czyli odmowę dokonania kontroli działalności administracji publicznej, wobec udowodnionej okoliczności polegającej na braku pouczenia strony przez Burmistrza Miasta [...] w piśmie z dnia 13 października 2020 r. o możliwości zaskarżenia stanowiska o zmianie adresu, w sytuacji, gdy strona występowała wówczas bez pełnomocnika; - w związku z brakiem pouczenia – błędne uznanie, że skarżącym przysługiwał środek zaskarżenia tylko i wyłącznie na czynność materialno-techniczną z dnia 13 października 2020 r., tj. poprzez naruszenie obiektywnego porządku prawnego, który powinien obowiązywać w Państwie Prawa; - pominięcie w rozważaniach obszernego materiału dowodowego potwierdzającego działania organu z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na przyjęciu i uwzględnieniu wniosku aktualizacyjnego złożonego przez osobę trzecią (sąsiada) w stosunku do nieruchomości niestanowiącej jej własności, ani nieużytkowaną przez osobę trzecią, a stanowiącą własność rodziny małżonków K., z jednoczesnym żądaniem nadania tej cudzej nieruchomości nowego, wskazywanego przez tę osobę trzecią numeru porządkowego oraz z jednoczesnym wnioskiem o wymeldowanie skarżących "donikąd", czyli nadanie im statusu bezdomnych; - całkowite pominięcie okoliczności polegającej na tym, że organ dokonał zmiany numeru porządkowego nieruchomości w oparciu o wniosek osoby nieuprawnionej oraz bez wniosku, którego wzór określa w/w rozporządzenie, jak również bez dokumentów, które do tego wniosku powinny być dołączone – co świadczy o nieważności dokonanej czynności; 5) art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 24 ust. 2a pkt 2 w zw. z art. 47a § 1 ust. 1 i 5 w zw. z art. 47a § 1 ust. 4 pkt 5 lit. b i c oraz ust. 6 pkt 3 p.g.k. w zw. z § 5 ust. 1 i § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów, a także art. 22 ust. 2 p.g.k., tj. naruszenie prawa materialnego, przez błędną jego interpretację, czyli: - pozbawienie skarżących możliwości ubiegania się o dokonanie kontroli działalności administracji publicznej, w sytuacji udokumentowanej i świadczącej o wielu nieprawidłowościach popełnianych przez organ, a w szczególności nieprawidłowości polegającej na uwzględnieniu wniosku o zmianę adresu nieruchomości, złożonego organowi przez osobę trzecią, niebędącą właścicielem ani użytkownikiem tej nieruchomości i nieposiadającą żadnego tytułu do inicjowania postępowania aktualizacyjnego oraz żądania nadania cudzej nieruchomości nowego konkretnego numeru, wskazywanego przez nieuprawnionego wnioskodawcę; - całkowite pominięcie w swoich rozważaniach rażącego naruszenia wymienianych przepisów przez organ, pomimo obszernego materiału dowodowego przedstawionego przez skarżących, co jest jednoznaczne z usankcjonowaniem udokumentowanych nieprawidłowości; - pominięcie zasady, że ustalenie nowego numeru porządkowego może nastąpić jedynie w ramach i w toku procesu zakładania lub aktualizacji danych ewidencji miejscowości, ulic i adresów, ich uzupełnienia lub zmiany, czyli nie może obejmować jedynie samego aktu ustalenia numeru porządkowego, który byłby wydany poza procedurą założenia lub aktualizacji ewidencji; - pominiecie faktu, że organ nie ustalił w okresie 22 lat, w sposób prawomocny i ostateczny, prawidłowego numeru porządkowego nieruchomości nr [...], stanowiącej własność małżonków K.; 6) art. 52 i art. 53 § 1 p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, że wzywanie organu do usunięcia nieprawidłowości nie jest wymagane przez obowiązujące przepisy, a fakt dokonania wezwania organu przez skarżących spowodował przekroczenie terminu na złożenie skargi i w związku z tym uznanie, że skarga została wniesiona z przekroczeniem ustawowego terminu, który według oceny Sądu rozpoczął bieg od dnia 15 października 2020 r., czyli poprzez naruszenie interesu prawnego rodziny K. i ich uprawnień podmiotowych, tj. poprzez naruszenie obiektywnego porządku prawnego, który powinien obowiązywać w Państwie Prawa. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto oświadczyli, że zrzekają się przeprowadzenia rozprawy. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawili argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że w świetle art. 182 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Zgodnie z art. 182 § 3 p.p.s.a., rozpoznając tego rodzaju sprawę na posiedzeniu niejawnym, orzeka w składzie jednego sędziego. W świetle art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, bowiem postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do kwestii dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na pismo Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia numeru porządkowego nieruchomości. W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, że czynności właściwych organów gminy, polegające na nadaniu, odmowie nadania, zmianie i odmowie zmiany numerów porządkowych mają charakter czynności materialno-technicznych i jako czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., podlegają kognicji sądów administracyjnych. Jak słusznie zauważył jednak Sąd pierwszej instancji, w niniejszej sprawie pismo organu z dnia 28 grudnia 2020 r. nie mogło stanowić przedmiotu skargi, gdyż nie było w istocie czynnością z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., polegającą na odmowie zmiany numeru porządkowego, a jedynie pismem informacyjnym, wydanym na skutek kolejnego pisma procesowego skarżących złożonego w sprawie. Czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., polegającą na odmowie zmiany numeru porządkowego – była natomiast w niniejszej sprawie wyłącznie czynność Burmistrza Miasta [...] wyrażona w piśmie z dnia 13 października 2020 r. nr [...], w którym organ formalnie zawiadomił J.K. i J.K., jako właścicieli nieruchomości, że na podstawie art. 47a ust. 1 i ust. 5 p.g.k. oraz rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów – uległ zmianie dotychczasowy adres budynku położonego w [...] – [...] i został nadany nowy adres – [...]. Sąd pierwszej instancji trafnie wyjaśnił skarżącym, że sytuacja dotycząca dopuszczalności skargi na czynność z zakresu odmowy zmiany numeru porządkowego byłaby inna, gdyby to skarżący sami złożyli wniosek o zmianę numeru porządkowego nieruchomości, a organ – w następstwie tego wniosku – odmówiłby jego uwzględnienia. Taka sytuacja w okolicznościach tej sprawy jednak nie zaistniała i pismo Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] stanowiło jedynie pismo informacyjne, które w żadnym razie nie mogło stać się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Oceny tej nie zmienia podnoszony przez skarżących fakt braku pouczenia ich w piśmie z dnia 13 października 2020 r. przez organ o możliwości jego zaskarżenia, bowiem zamieszczenie takiego pouczenia – wobec charakteru przedmiotowego rozstrzygnięcia, które nie jest ani decyzją administracyjną, ani postanowieniem, zaś możliwość jego zaskarżenia do sądu administracyjnego jako czynności z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wynika, jak już wskazano, z orzecznictwa sądowoadministracyjnego – nie było obligatoryjne. Wobec powyższego uznać należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo odrzucił skargę. Wbrew twierdzeniu skarżących, powodem odrzucenia skargi nie było uchybienie terminu do jej wniesienia, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał jedynie – w oparciu o w/w przepis – jaki był konkretnie termin na wniesienie przez skarżących ewentualnej (dopuszczalnej) skargi na pismo z dnia 13 października 2020 r. Wyłącznym powodem odrzucenia skargi (dokonanego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., a nie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) było natomiast jej wniesienie przez skarżących na pismo o charakterze jedynie informacyjnym (czyli na pismo z dnia [...] grudnia 2020 r.), które nie stanowiło czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa i które – jak już wyżej wykazano – z uwagi na to przedmiotem skargi być nie mogło. Z tych względów podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące prawidłowości dokonania zmiany dotychczasowego adresu budynku położonego w [...] – [...] i na nowy adres – [...], w tym dotyczące wszczęcia postępowania aktualizacyjnego na wniosek osoby trzeciej, niemającej żadnego tytułu do przedmiotowej nieruchomości, nie mogły być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu.