I SA/Kr 606/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) Sędziowie: WSA Bogusław Wolas WSA Piotr Głowacki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 sierpnia 2021r. sprawy ze skarg M. J. i J. J. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2021r. nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015r., 2016r., 2017r., 2018r., 2019r., oraz 2020r. I. uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących koszty postępowania w kwocie 600 zł (sześćset złotych). Decyzją z dnia 17 listopada 2020 r. Nr [...], Burmistrz B. uchylił M. i J. J. podatek za okres od 1.01.2015 r. do 31.12.2015 r. w kwocie 168,00 zł i ustalił podatek za okres od 1.01.2015 r. do 31.12.2015r. w kwocie 344,00 zł. Decyzją z dnia 17 listopada 2020 r. Nr [...], Burmistrz B. uchylił M. i J. J. podatek za okres od 1.01.2016 r. do 31.12.2017 r. w kwocie 171,00 zł i ustalił podatek za okres od 1.01.2016 r. do 31.12.2016r. w kwocie 360,00zł. Decyzją z dnia 17 listopada 2020 r. Nr [...], Burmistrz B. uchylił M. i J. J. i ustalił wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 rok ustalony decyzją Burmistrza B. z dnia 6 lutego 2017r. znak [...] z kwoty 170,00 zł do kwoty 360,00 zł. Decyzją z dnia 17 listopada 2020 r. Nr [...], Burmistrz B. uchylił M. i J. J. i ustalił wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 rok ustalony decyzją Burmistrza B. z dnia 24 stycznia 2018 r. znak [...] z kwoty 170,00 zł do kwoty 360,00 zł. Decyzją z dnia 17 listopada 2020 r. Nr [...], Burmistrz B. uchylił M. i J. J. i ustalił wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 rok ustalony decyzją Burmistrza B. z dnia 28 stycznia 2019 r. znak [...] z kwoty 171,00 zł do kwoty 360,00 zł. Decyzją z dnia 17 listopada 2020 r. Nr [...], Burmistrz B. uchylił M. i J. J. i ustalił wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 rok ustalony decyzją Burmistrza B. z dnia 30 stycznia 2020 r. znak [...] z kwoty 177,00 zł do kwoty 376,00 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wymiar podatku był wynikiem wznowienia postępowania, które nastąpiło w związku z ujawnieniem do opodatkowania nowych pomiarów budynku mieszkalnego, gospodarczego oraz garażu w części dotyczącej ich powierzchni i wysokości do tej pory nie wykazanych oraz aktualizację użytków gruntowych wprowadzoną operatem ewidencji gruntów i budynków nr [...], a przyjętym do zasobów dnia 10.09.2013 r. Organ I instancji podkreślił, że dnia 28 października 2020 r. zostały przeprowadzone oględziny na działce nr [...] w B.-J. przy ul. [...]. Przedmiotem oględzin był budynek inny niemieszkalny (garaż blaszany). Ze zgromadzonych przez organ podatkowy dokumentów wynika, iż: wyżej wymieniony obiekt posiada kartotekę budynku w wypisie z rejestru gruntów i budynków, posadowiony jest na wylewce, która została wykonana na folii, rogi garażu zostały zakotwione do betonowych pacek. Ponadto Burmistrz B. dnia 30 grudnia 1997 r. wydał pozwolenie na budowę garażu blaszanego, który został postawiony zgodnie z planem. W ocenie organu podatkowego ww. garaż jest budynkiem podlegającym opodatkowaniu. Uzasadniając swoje stanowisko Burmistrz B. powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt II FSK 2968/14, LEX nr 2152973). Ponadto podkreślono, że na podstawie art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2020 r. póz. 276) podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zatem z mocy powyższego przepisu organ podatkowy ustalając wysokości podatku od nieruchomości i podatku rolnego jest zobowiązany uwzględniać dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Powyższe stanowisko zostało potwierdzone zarówno w wykładni przepisów jak i orzecznictwie sądowym. Wskazać należy np: wyrok NSA z 26 września 2014 r., (II FSK 3099/12), wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2006 r. (sygn. akt II FSK 542/05, niepubL), wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 marca 2007 r., (sygn. akt IIISA/Wa 136/2007, niepubL), gdzie sąd podkreślił, że dla potrzeb podatku od nieruchomości podstawowe znaczenie mają zapisy dokonane w ewidencji gruntów i budynków, a organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnie ustaleń co do klasyfikacji gruntów. Od powyższych decyzji odwołania w ustawowym terminie Podatnicy złożyli wnosząc o umorzenie postępowania w tej sprawie. Poinformowały także, iż odwołują się od decyzji wydanej przez Starostę Oświęcimskiego. Strony wnoszą również o przywrócenie terminu do odwołania od decyzji w sprawie operatu z 2013 r. Ponadto Odwołujący stwierdzili, iż decyzje wydane w sprawie obarczone są wadą z art. 156 § 1 pkt. 2, 5, 6, 7 k.p.a. i zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa i w związku z tym składaj ą również wniosek o stwierdzenie nieważności wydanych decyzji zarówno przez Starostę Oświęcimskiego w sprawie, jak i też decyzji Urzędu Gminy w B. W uzasadnieniu odwołania Strony wyjaśnili, że we wrześniu 2020 r. Urząd Gminy nakazał im złożenie deklaracji podatkowych od nieruchomości w związku z przeliczeniem na nowo jako korektę uprzednio złożonej informacji z dnia 10.09.2013r. (Okoliczności: operat nr [...]). W dniu 19.08.2020 r. nakazano złożyć dodatkowo informację pod nazwą: "Okolicznością złożenia informacji w sprawie: podatku od nieruchomości" i dalej dyktowano: "jest aktualizacja użytków gruntowych zgodnie z operatem nr [...] z dnia 10.09.2013 oraz nowymi dokładnymi pomiarami budynku mieszkalnego i budynku pozostałego oraz ujawnienia do opodatkowania powierzchni strychu i powierzchni garażu" oraz dalej: "zmiana obowiązuje od roku 2015, 2016, 2017, 2018, 2019, 2020". Ponieważ informacja ta zmierzała do naliczenia podatku od 2015 r. do nadal J. J. dopisał informację, że garaż blaszany nie stanowi budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 pkt l lit. b) i art. 3 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. l pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 29 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 398/16. Odwołujący wyjaśnili ponadto, że w dniu 7.09.2020 r. złożyli wniosek do Starostwa Powiatowego w O. odnośnie operatu [...] z dnia 10.09.2013 r. o wykreślenie z urzędu garażu blaszanego z Id. bud. [...] w związku z tym, że garaż blaszany nie stanowi budynku. Podatnicy twierdzą, że zgodnie z orzecznictwem sądów garaż blaszany nie stanowi budynku i nie stanowi przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W związku z powyższym złożyli wniosek do Starostwa o wykreślenie z urzędu, naniesionego jako budynku - garażu blaszanego. W ocenie Skarżących Urząd Gminy B. przez prawie 6 lat milczał w sprawie rzekomo zaległego podatku za garaż blaszany, o którym nagle sobie teraz we wrześniu 2020 r. przypomniał podczas składania deklaracji podatkowych i dokonania na nowo pomiarów budynków. Urząd Gminy w B. chce naliczyć nienależny podatek do 5 lat wstecz za garaż blaszany, przeżarty rdzą, (choć za tego typu garaż nie płaci się podatku) co zostało potwierdzone ze stanem faktycznym przez Urząd Gminy w B. w oględzinach tegoż "budynku", w dniu 28.10.2020 r. i utrwalone na zdjęciach. Jedynym powodem opodatkowania tego obiektu jest fakt, że Starostwo Powiatowe w O. nie chce - choć może, jak samo przyznało w wydanej decyzji - wykreślić ten garaż blaszany z operatu, czyli sprostować oczywistą omyłkę, z urzędu i bezzwłocznie, zgodnie z k.p.a. Powołując się na ogólne zasady postępowania administracyjnego tj. art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. wnieśli o pochylenie się nad tematyką wskazanego garażu blaszanego i uwzględnienie dokumentacji fotograficznej wykonanej przez Urząd Gminy w B. oraz wyroku WSA we Wrocławiu z 29.07.2016 r. Sygn. akt I SA /Wr 398/16, który jasno, jednoznacznie i bez miejsca na domysły określa wskazaną sprawę. Podatnicy podnoszą, że pod pojęciem budynku należy rozumieć, stosownie do treści art. 1a ust, 1 pkt 1 u.p.o.l., obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Budynek, zgodnie z art. 3 pkt 2 u.p.b. to taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Odwołujący podkreślają, że aby zatem zakwalifikować dany obiekt budowlany do kategorii budynku musi on spełniać łącznie cztery następujące cechy: 1) być trwale związany z gruntem; 2) być wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, 3) posiadać fundament oraz 4) posiadać dach. Sporny garaż blaszany jest zakotwiony do wylewki, bowiem sami producenci garaży blaszanych rekomendują takie przytwierdzenie do podłoża. W ocenie Skarżących jest ono bardzo nietrwałe, bowiem: -garaż blaszany nie musi mieć koniecznie robionej wylewki z betonu (wylewka z betonu nie jest fundamentem), jest to jedynie spowodowane daleko idącą ostrożnością by przeciwdziałać czynnikom pogodowym mogącym go łatwo zniszczyć i dlatego właśnie, - w każdej chwili można bez problemu garaż przenieść w inne miejsce i nie musi mieć wylewki z betonu, by być przytwierdzonym do podłoża, - garaż nie jest wykonany z materiałów trwałych, jak na budynek przystało, - garaż nie jest odporny na działania warunków atmosferycznych: śnieg się topi i spływa woda do jego wnętrza i na boki, co powoduje korozję, słońce nagrzewa blachę i też nie jest to obojętne dla wytrzymałości blachy, deszcze powodują rdzewienie blachy, wiatry powodują nasz strach, że w każdej chwili garaż przestanie istnieć bo zostanie porwany przez wiatr, narobi szkód, bo może po prostu nie wytrzymać podmuchu wiatru, tak nietrwały jest ten rzekomy "budynek". A wtedy Starostwo i Urząd Gminy będą nas ścigać za doprowadzenie do rzekomej "katastrofy budowlanej" z powodu tego, że wylewka chroni garaż przed mocniejszym podmuchem wiatru, by garaż po prostu nie odfrunął; - w każdej chwili mocowanie garażu może pęknąć, zostać przeżarte przez rdzę i po prostu nie utrzymać trwale na miejscu rzekomego "budynku" i spowodować katastrofę budowlaną. Podatnicy przywołując treść uzasadnienia wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 29 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 398/16 podnieśli, że garaże-blaszaki nie stanowią przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzjami z 25 lutego 2021r. od nr [...] do nr [...] uchyliło w całości decyzje organu I instancji i orzekło w ten sposób, że uchyliło ostateczne pierwotne decyzje wymiarowe Burmistrza B. i ustaliło wysokość podatku od nieruchomości na lata 2015-2020 w kwotach odpowiednio 344 zł. 360 zł. 360 zł. 360 zł. 360 zł. 360 zł. 378 zł.. W uzasadnieniu rozstrzygnięć podniesiono, że przedmiotem opodatkowania była nieruchomość stanowiąca współwłasność M. J. i J. J. składająca się z działki nr [...], [...] obr. 2 B.- J.. W roku 2020 organ podatkowy uzyskał nowe dowody dotyczące opodatkowanej nieruchomości. W dniu 21.08.2020 r. Podatnicy, działając na wezwanie organu I instancji, złożyli informację w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2015-2020. Jak wynika z uzasadnienia złożonej informacji Podatnicy dokonali korekty poprzednio składanej deklaracji podatkowej z dnia 10.09.2013 r. w związku z aktualizacją użytków gruntowych wchodzących w skład działek nr [...], [...], przeprowadzonej na podstawie operatu z dnia 4.09.2013 r. Nr [...] oraz nowymi pomiarami budynku mieszkalnego, budynku pozostałego, ujawnienia do opodatkowania strychu i garażu blaszanego. Podatnicy składając korektę zaznaczyli, że garaż blaszany nie stanowi budynku w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i nie podlega opodatkowaniu. SKO w K. wyjaśniło, że zgodnie z danymi z ewidencji gruntów w roku 2013 działki nr [...], [...] były sklasyfikowane jako zabudowane grunty orne klasy B-RIIIb o pow. 0,0622 ha oraz drogi o symbolu Dr i pow. 0,0203 ha. Jak wynika z akt sprawy w 2013 r. przeprowadzono aktualizację użytków gruntowych wchodzących w skład działek nr [...], [...], dokonaną na podstawie operatu nr [...] (Zmiana Nr [...] z 4.09.2013 r.). W wyniku ww. zmiany grunty wchodzące w skład ww. działek zostały w całości przekwalifikowane na tereny mieszkaniowe o symbolu B o pow. 0,0825 m2. Ponadto w ewidencji budynków ujawniono istniejący na działce nr [...] budynek niemieszkalny o pow. zabudowy 15 m2. Podkreślono, że współwłaściciele działek nr [...], [...] pomimo ustawowego obowiązku, nie zgłosili ww. zmian do celów podatkowych i nie zadeklarowali do opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów o pow. 0.085 m2 oraz budynku niemieszkalnego, który istniał na działce co najmniej od 2013 r. Dopiero w roku 2020 Podatnicy przedstawili organowi I instancji aktualną informację w sprawie podatku od nieruchomości, w której uwzględniono ww. zmiany ewidencyjne w zakresie klasyfikacji gruntów oraz ujawnienia na działce garażu (garaż blaszany). Ponadto, co istotne w sprawie, Podatnicy wykazali w deklaracji nową powierzchnię użytkową: budynku mieszkalnego, piwnic, kotłowni i garażu w budynku mieszkalnym, budynku gospodarczego, sprecyzowali wysokość pomieszczeń w budynkach oraz ujawnili do opodatkowania strych. W związku z ujawnieniem powyższych okoliczności (ujawnienie nowej powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, piwnic, kotłowni i garażu w budynku mieszkalnym, budynku gospodarczego, ujawnieniem do opodatkowania strychu, garażu oraz ujawnieniem nowej klasyfikacji gruntów wchodzących w skład nieruchomości), nieznanych organowi podatkowemu w dacie wydania decyzji podatkowych Burmistrz B. postanowieniem z dnia 15 września 2020 r., działając na podstawie art. 243 i art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, wznowił z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości należnego za lata 2015-2020 od nieruchomości należących do Podatników. Biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne sprawy SKO stwierdziło, że organ I instancji prawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 240 § 1 pkt. 5 ustawy Ordynacja podatkowa, warunkujące możliwość wznowienia postępowania zakończonego ostatecznymi decyzjami. W rozpoznawanym przypadku wyszły bowiem na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Przedmiotowymi okolicznościami jest ujawnienie nowej powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, piwnic, kotłowni i garażu w budynku mieszkalnym oraz powierzchni strychu, który nie został zgłoszony przez właścicieli nieruchomości do opodatkowania w pierwotnej deklaracji podatkowej. SKO wskazało, że kwestią sporą w niniejszej sprawie jest opodatkowanie podatkiem od nieruchomości istniejącego na działce nr [...] garażu blaszanego, który, został ujawniony w ewidencji budynków w 2013 r. Podatnicy w toku postępowania podatkowego, zarówno w złożonej informacji w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2015-2020, piśmie z dnia 25.09.2020 r. oraz w swoim odwołaniu, konsekwentnie podnoszą, że przedmiotowy obiekt nie jest budynkiem w rozumieniu art. 1a ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: u.p.o.l.) w związku z art. 3 pkt l lit. b Prawa budowlanego i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust l pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ podatkowy w dniu 28.10.2020 r. przeprowadził oględziny ww. obiektu i ustalił, że obiekt stanowi garaż blaszany posadowiony na wylewce, która została wykonana na folii. Rogi garażu zostały zakotwione do betonowych "pacek". Garaż został postawiony zgodnie z planem. Organ podatkowy uzyskał dokumentację projektową obiektu z grudnia 1997 r. oraz decyzję Burmistrza Gminy B.: z dnia 30.12.1997 r. Nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku garażu blaszanego na działce nr [...] położonej w B. przy ul. [...] oraz decyzja z dnia 20.11.1997 r. Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu W trakcie oględzin wykonano dokumentację fotograficzną. SKO w K. odnosząc się do treści odwołania wyjaśniło, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: budynki lub ich części. Pod pojęciem budynku należy rozumieć, stosownie do treści art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Obiektem budowlanym jest m.in. stosownie do treści art. 3 pkt l lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: u.p.b.) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Budynek - zgodnie z art. 3 pkt. 2 u.p.b. to taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Aby zatem zakwalifikować dany obiekt budowlany do kategorii budynku musi on spełniać łącznie cztery następujące cechy: 1) być trwale związany z gruntem; 2) być wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, 3) posiadać fundament oraz 4) posiadać dach. W ocenie Kolegium w sprawie nie ma sporu co do tego, że rozpatrywany obiekt budowlany jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada dach. Obiekt jest też posadowiony i zakotwiony do gruntu na betonowej wylewce, która pełni funkcję fundamentu. Odnosząc się do cechy trwałego związania z gruntem SKO w K. stwierdziło, że cecha ta sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy też przemieszczenie na inne miejsce. Połączenie z gruntem musi być w sensie fizycznym na tyle trwałe, że opiera się np. czynnikom atmosferycznym mogącym zniszczyć tę konstrukcję. W ocenie Kolegium może zaistnieć sytuacja, w której budynek trwale z gruntem związany, postawiony został "na jakiś czas", czyli z zamiarem jego rozebrania lub przeniesienia w inne miejsce, co nie oznacza jednak, że w takiej sytuacji budynek traci taki przymiot. Kolegium podkreśliło, że znana jest linia orzecznicza sądów administracyjnych zaprezentowana przez Podatników w odwołaniu dotycząca kwestii opodatkowania garaży blaszanych. Niemniej jednak wskazano, że decydujące dla oceny istnienia trwałego związania obiektu z gruntem są każdorazowo okoliczności danej sprawy. Zgodzić się trzeba z poglądem, że samo istnienie fundamentu nie jest okolicznością wystarczającą do stwierdzenia istnienia trwałego związku z gruntem. Mogą istnieć bowiem fundamenty, które nie są trwale związane z gruntem. Istotne jest to, aby pozostała część obiektu, który dzięki stwierdzeniu trwałego związania z gruntem byłby zakwalifikowany jako budynek, była stabilnie umiejscowiona w przestrzeni. Kryterium to musi być uzależnione od rodzaju obiektu. W każdym wypadku należy oceniać, czy obiekt jest stabilnie umiejscowiony w przestrzeni, tzn. czy jest on po prostu stabilnie -czyli "trwale" - umiejscowiony w gruncie, w ten sposób, że stanowi w miarę ustabilizowany element przestrzeni. Chodziłoby tu o pewną fizyczną stabilność przejawiającą się w tym, że obiekt ten byłoby trudno przemieścić z tego miejsca w inne. Przemieszczenie może być technicznie możliwie, ale nie byłoby czymś standardowym, codziennym. Nie chodzi tu o to, aby zredefiniować określenie "trwale związany z gruntem" w kierunku jego intencjonalnej oceny, ale o ocenę całokształtu sposobu umiejscowienia obiektu w przestrzeni. Ocena trwałości związku z gruntem musi być zrelatywizowana do rodzaju obiektu. Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego sprawy SKO w K. stwierdziło, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego sporny garaż blaszany nosi wszelkie cechy warunkujące uznanie go za budynek w rozumieniu art. la ust l pkt l u.p.o.l. i art. 3 pkt. 2 u.p.b. prawa budowlanego. Podkreślono, że przedmiotowy obiekt, pomimo swojej konstrukcji (blaszane poszycie na stalowej konstrukcji zakotwiczonej w wylewce betonowej) nie został wzniesiony dla czasowego, okresowego korzystania. Nie jest to zatem obiekt tymczasowy do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki. Przeciwnie, obiekt ten został zaprojektowany jako budynek i uzyskał pozwolenie na budowę, w którym sklasyfikowano go jako budynek. W ocenie Kolegium decydujące znaczenie mają nie tylko cechy techniczne obiektu, jego konstrukcja i sposób posadowienia ale również dokumenty urzędowe wydane w związku z realizacją obiektu. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności SKO w K. w pełni zaakceptowało stanowisko organu instancji i stwierdziło, że sporny garaż na działce nr [...], wbrew twierdzeniom Podatników, posiada wszystkie cechy warunkujące uznanie go za budynek w rozumieniu art. 1a ust 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a zatem podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w myśl art. 2 ust. 1 pkt u.p.o.l. Odnosząc się do kwestii ujawnienia garażu w ewidencji budynków SKO w K. wyjaśniło, że przedmiotowa okoliczność nie ma decydującego znaczenia dla ustalenia czy na danej nieruchomości istnieje dany obiekt budowlany. Ujawnienie w ewidencji budynku stanowi potwierdzenie określonego stanu faktycznego istniejącego na nieruchomości. Obiekt może istnieć bez ujawnienia go w ewidencji. W takiej sytuacji jego kwalifikacji prawnej dla celów podatkowych należy dokonać w oparciu o środki dowodowe inne niż dokument urzędowy jakim jest ewidencja gruntów i budynków. Na to rozstrzygnięcia zostały wniesione skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w których zarzucono : - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 1a ust. 1 pkt 1 Ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r., o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. 1991 nr 9, poz. 31) - dalej: u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 2 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., prawo budowlane (Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414) - dalej u.p.b. w wyniku błędnej wykładni i niewłaściwej interpretacji pojęcia "budynek" oraz wskazanie nieprawidłowych kryteriów pojęcia "budynek", które spełnia większość obiektów nie będących budynkami. - rażące naruszenie przepisów postępowania, a to art. 6, art. 7, art. 7a § 1, art. 8, art. 77 § 1 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 1960 nr 30 poz. 168), poprzez niepodjęcie dostatecznych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; poprzez niepodjęcie działań zmierzających do zaspokojenia słusznego interesu uczestników; poprzez prowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania obywateli do organów państwa; poprzez niewywiązanie się z obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w wyniku czego doszło do wydania nieprawidłowych decyzji w przedmiocie wysokości podatku od nieruchomości na lata 2015-2020 , pomimo że obiekt, za który zostało naliczone zobowiązanie nie jest budynkiem na gruncie obowiązujących przepisów prawa. SKO w odpowiedzi na skargi wniosło o ich oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonych decyzjach. W myśl art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020, poz. 374 ze zm.), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, o czym strony zostały powiadomione. Ponadto, dopuszczalność rozpoznania przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym na podstawie powołanego wyżej przepisu potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale składu 7 sędziów z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19 (dostępna na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl. Również jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z 22 października 2020 r. sygn. akt II FSK 1389/18 i II FSK 1600/18 w sytuacji objęcia strefą czerwoną, skierowanie sprawy celem rozpoznana na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od zgody lub sprzeciwu strony. Podobnie orzekł NSA w postanowieniu z 1 grudnia 2020 r. sygn. akt II FSK 2207/18. Sąd w obecnym składzie ww. poglądy podziela. W konsekwencji skierowanie niniejszych spraw na posiedzenie niejawne nie ma charakteru dowolnego. Na mocy przepisu art. 111 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. Nr 2325). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na posiedzeniu w dniu 11 sierpnia 2021 r. postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt I SA/Kr 606/21 do sygn. akt I SA/Kr 611/21 i prowadzić je pod wspólną sygn. akt I SA/Kr 606/21 albowiem sprawy pozostają w związku pozwalającym na wspólne wyrokowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; ze zm.; dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.). Kontrolując zaskarżone decyzję jak i poprzedzającą je decyzję organu I instancji, w oparciu o wyżej wskazane reguły, Sąd uznał, że naruszają one prawo w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Skargi bowiem zasługują na uwzględnienie. W myśl art. 21 ust. 1 P.g.k., podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, w świetle którego, stosownie do przywołanej regulacji, organ podatkowy co do zasady nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Jakkolwiek jednak oczywiste jest, że organy podatkowe nie mogą korygować danych w ewidencji gruntów i budynków, to na potrzeby postępowania podatkowego, zgodnie z art. 194 § 3 O.p., mogą być zobowiązane do zakwestionowania wynikającego z nich domniemania zgodności z rzeczywistym stanem faktycznym, aby podjąć swoje rozstrzygnięcie w oparciu o prawdę obiektywną. Tym bardziej , że dotyczy to kwalifikacji prawnej budynku dla celów podatkowych, która jest niejednoznacznie postrzegana zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie. Taką sytuację mamy w niniejszych sprawach albowiem organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie dowodowe mające za zadanie ustalić czy sporny garaż stanowi budynek w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz dokonał stosownej wykładni przepisów. W tym celu dokonano oględzin garażu sporządzono protokół oględzin oraz dokumentację zdjęciową . Jednocześnie na potrzeby niniejszego postępowania dokonano samodzielnej wykładni pojęcia budynek w kontekście m.in. trwałości związania z gruntem. Zdaniem Sądu dokonane ustalenia nie potwierdzają jednak , ze sporny garaż jest trwale związany z gruntem. W zakresie wykładni użytego w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. pojęcia "trwale związany z gruntem", Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela poglądy wyrażone w wyroku NSA z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 630/15 i w dalszej części uzasadnienia posługuje się argumentacje powołaną w tym orzeczeniu. W powołanym wyroku wskazano, że treść art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. i art. 3 pkt 2 u.p.b. uzasadnia wniosek, że definicje budynku na gruncie tych przepisów są identyczne i już tylko ta okoliczność nakazuje poddać w wątpliwość odwoływanie się do cywilistycznego rozumienia pojęcia "trwale związany z gruntem". Istotą problemu jest bowiem to, że określenie "przemijający użytek" (art. 47 § 3 k.c.), czy "chwilowy użytek"- jak go określał art. 7 dekretu z dnia 11 października 1946 r. – Prawo rzeczowe (Dz.U. z 1946 r. Nr 52, poz. 329 z późn. zm.) - w orzecznictwie Sądu Najwyższego był rozumiany jako wynikający z woli stron (wyrok SN z dnia 19 kwietnia 1950 r., sygn. akt C 441/49, Lex nr 1634646; z dnia 16 kwietnia 1958 r., sygn. akt IV CR 376/57 PREiS 1959, nr 1, s. 334; wyrok SN z dnia 4 listopada 1963 r., OSNC 1964, nr 10, poz. 209; wyrok SN z dnia 11 lutego 2008 r., sygn. akt II CKN 358/97, Lex nr 519 925) a nie tylko z faktu krótkotrwałego jego połączenia. W prawie podatkowym zaś wola stron nie może rozstrzygać o tym, czy - i co - będzie stanowiło przedmiot opodatkowania jakim jest budynek czy budowla. W orzecznictwie sądów administracyjnych można wskazać wyroki, w których zakres i znaczenie analizowanego pojęcia ustalono przez odwołanie się do regulacji prawa cywilnego (zob. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 114/09, Lex nr 527267; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 września 2008 r., sygn. akt I SA/Ol 294/08, Lex nr 461225; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 marca 2006 r., sygn. akt I SA/Bd 226/06, Lex nr 521525). Jednakże to określenie i jego cywilistyczne rozumienie z przyczyn podanych wyżej należy odrzucić - mimo że jest ono obecne w orzecznictwie. W innych orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny trafnie akcentuje, że przez trwałe związanie z gruntem należy rozumieć takie połączenie danej budowli (budynku) z gruntem, które ma charakter techniczno – użytkowy, uwzględniający z jednej strony związek budynku z podłożem, a z drugiej to, że jako konstrukcja przestrzenna musi oprzeć się czynnikom mogącym zniszczyć jego konstrukcję ustawioną na fundamencie (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 895/12 Lex nr 1485456; z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1405/10 Lex, nr 1104106 z glosą aprobującą R. Dowgiera PPL i FS 2013, nr 2, str. 37-41). Skoro określenie "trwale związany z gruntem" nie zostało zdefiniowane w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, czy w ustawie – Prawo budowlane, to w świetle utrwalonego orzecznictwa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2002 r., sygn. akt I SA/Gd 1979, POP 2003, nr 2, poz. 43; uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2000 r., sygn. akt FPS 14/99, ONSA 2000, nr 3, poz. 92) i piśmiennictwa (T. Spyra, Granice wykładni prawa. Znaczenie językowe tekstu prawnego jako granica wykładni, Kraków 2006, B. Brzeziński, Podstawy wykładni prawa podatkowego, Gdańsk 2008 r., s. 41; A. Bielska-Brodziak, Orzecznictwo NSA w sprawach podatkowych. Językowa granica wykładni, Radca Prawny 2006, nr 2, s. 81) należało przyjąć jego językowe rozumienie. W tym znaczeniu trwałe związanie oznacza sytuację, w której stosunek normy, zjawisk, itp. łączących się ze sobą, wpływających, oddziałujących na siebie (związek) jest odporny na działanie czynników zewnętrznych (trwały – M. Szymczak, red., Słownik języka polskiego t. III, Warszawa 1992, str. 1069) Oznacza to, że w językowym znaczeniu przez "trwałe związanie" rozumieć należy połączenie, które powinno mieć charakter fizyczny, a nie prawny (R. Dowgier, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1405/10, PPLiFS 2013, nr 2, s. 39). W wyroku z dnia 29 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1234/00 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych), Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że "trwałe związanie z gruntem oznacza związanie na tyle mocne, iż odłączenie obiektu spowodowałoby zasadniczą jego zmianę w sensie technicznym, uniemożliwiającą ponowne jego posadowienie w innym miejscu bez konieczności ponownego przygotowania podłoża". Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił również uwagę, że w piśmie Ministerstwa Finansów z dnia 10 lutego 2003 r., LK-2443/LP/02/AP, wykazano iż: "Pojęcie trwałego związania z gruntem oznacza zarówno posiadanie przez obiekt budowlany fundamentów, które są usytuowane poniżej poziomu terenu – wkopane w grunt – jak i trwałego związania fundamentów obiektu budowlanego. Obiektu budowlanego, w którym dolna płaszczyzna fundamentu znajduje się na poziomie terenu, a jego przeniesienie lub rozebranie nie wiąże się z wykonywaniem robót ziemnych nie można uznać za trwale związanego z gruntem". Oznacza to, że budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. i art. 3 pkt 2 u.p.b. może być nawet taki obiekt budowlany, który nie stanowi części składowej gruntu. Sytuacja taka, jak pisze we wspomnianej glosie R. Dowgier, może mieć miejsce np. wtedy, gdy budynek został wzniesiony na okres krótszy niż jego trwałość techniczna lub od razu z zastrzeżeniem jego rozbiórki po pewnym czasie użytkowania. Zdaniem Sądu przedstawione powyżej wnioski uzasadniają twierdzenie, że nie ma jednego ustalonego kryterium pozywającego na rozstrzygnięcie o tym, czy budynek jest trwale związany z gruntem. Dlatego oceniając tę kwestię każdorazowo należy opierać się na okolicznościach faktycznych danej sprawy. W każdym wypadku należy badać, czy dany obiekt stanowi stabilny element przestrzeni. Przy dokonywaniu tej oceny istotne jest ustalenia, czy dany obiekt w sposób standardowy zgodny z ogólnym przeznaczeniem tego obiektu można przenieść w inne miejsce (W. Morawski (red.), Podatek od nieruchomości w orzecznictwie sądów administracyjnych. Komentarz. Linie interpretacyjne, LEX 2013). Istotne też jest, czy przeniesienie obiektu wymaga specjalnych czynności, które nie są wykonywane przy obiektach, które ze swej istoty są konstrukcyjne przystosowane do przenoszenia w różne miejsca. Oceny trwałości związku obiektu budowlanego z gruntem należy dokonywać z uwzględnieniem jego cech funkcjonalnych. Przy takim założeniu okoliczność, że budynek murowany przy zastosowaniu specjalistycznych technik może zostać odłączony od fundamentów i przesunięty nawet na znaczną odległość (czego przykłady znane są powszechnie w odniesieniu do budynków zabytkowych) nie zmienia faktu, że budynek ten ze swej istoty ma być trwale związany z fundamentami i nie jest przeznaczony do przenoszenia w inne miejsca. Stosując się do tych zaleceń Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14.10.2020r. sygn. akt II FSK 1823/18 uznał , że garaże blaszane posadowione na wzmocnionej płycie betonowej, która była zbrojona siatką stalową z drutu stalowego przy powierzchni górnej i dolnej są trwale związane z gruntem . W stanie fatycznym rozpoznawanym prze NSA płyta betonowa była bowiem wykonana na podbudowie wykonanej z podsypki piaskowej i betonu podkładowego pokrytego papą. Wykonanie podbudowy wymagało prowadzenia prac ziemnych w celu usunięcia wierzchniej warstwy gleby. Okoliczności te wskazują na to, że garaże zaprojektowane zostały w taki sposób żeby przez płytę, na której są posadowione opierać się niekorzystnym czynnikom zewnętrznym i zachować swoja pierwotną stabilność. Okoliczności te świadczyły o tym, że płyta żelbetonowa, na której posadowione były garaże pełniła funkcje fundamentu. Także konstrukcja ścian i dachu tych obiektów wskazywały na okoliczność, że wykonawca nadał im charakter elementów konstrukcyjnych mających na celu opieranie się oddziaływaniu czynników zewnętrznych. Zdaniem NSA fundament budynku oraz posadzka pomieszczeń znajdujących się w tym budynku stanowiły jego element konstrukcyjny. Okoliczność mocowania konstrukcji stalowej garażu do płyty żelbetowej przy pomocy śrub, powodowało że garaż zakotwiczony był w płycie w sposób trwały, uniemożliwiający jego niekontrolowane przemieszczenie względem płyty. Takie mocowanie garażu do płyty powodowało, że płyta ta pełniła funkcję fundamentu, gdyż stabilizowała garaż w miejscu jego posadowienia, zapobiegała jego osiadaniu w gruncie i przejmowała siły oddziaływujące na garaż np. napór wiatru, ciężar opadów atmosferycznych. Z projektu budowlanego garaży wynikało, że płyta żelbetowa z jej podbudową w postaci podsypki, warstwy betonu zagęszczającego i papy nie jest przeznczona do przenoszenia w inne miejsce i każdorazowe przeniesienie poszczególnych garaży wymagało wykonania nowej płyty i jej podbudowy z czym wiązała się konieczność wykonania prac ziemnych. Istotna też była konieczność wykonania nowej instalacji kanalizacyjnej. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy uznać należy, że organy podatkowe nie wykazały, iż garaż blaszany jest trwale związany z gruntem . Organy bowiem dokonały jedynie pobieżnych oględzin garażu zakończonych protokołem oględzin, w którym poświęcono jedynie dwa krótkie i bardzo lapidarne zdanie dotyczące połączenia garażu z gruntem - " Na terenie działki znajduje się garaż z blaszany posadowiony na wylewce , która została wykonana na folii . Rogi garażu zostały zakotwione do betonowych pecek." Organ nie odniósł się czy wylewce można przypisać rolę fundamentu czy tylko rolę posadzki wyrównującej podłoże . Nie zbadano z czego wylewka jest wykonana i czy może stanowić element konstrukcyjny garażu. Równie enigmatyczny i tajemniczy jest opis połączenia garażu z gruntem. Pojęcie pecka nie jest bowiem znane Słownikowi Języka Polskiego natomiast pod hasłem "betonowa pecka" jedynie w wyszukiwarce internetowej google grafika pojawiają się różnego rodzaju kształtki betonowe służące jako łączniki bądź elementy do mocowania słupków ogrodzeniowych. Również nie wyjaśniono na czym polegało zakotwienie rogów garażu do owych pecek i dlaczego zapewniało wymóg trwałości połączenia. Tych wszystkich nasuwających się wątpliwości nie usuwa również zgormadzona dokumentacja zdjęciowa. Na zdjęciach pokazano bowiem, na kilku ujęciach, ogólny widok garażu , jak również przybliżenie wnętrza garażu, z którego widać znajdującą się w nim cienką wylewkę, która na pierwszy rzut oka przypomina bardziej posadzkę niż trwały, solidny fundament. Wylewka jest popękana co jedynie potwierdza te przypuszczenia. Ponadto w końcowej części garażu brak jest wylewki a widoczna jest prawdopodobnie folia, o której mowa w protokole, co z kolei daje możliwość przybliżonej oceny grubości wylewki na około 2-3cm?. Folia prawdopodobnie ułożona jest gruncie na poziomie działki co z kolei wyklucza jakiekolwiek prace ziemne w tym zakresie. Nie pokazano również kluczowej kwestii czyli sposobu kotwienia (mocowania) rogów garażu. Mając na uwadze, że oględzin garażu dokonywali pracownicy urzędu gminy, czyli osoby nie posiadające stosownych uprawnień budowlanych do wiarygodnej oceny sposobu połączenia garażu z gruntem, sam opis oględzin i dokumentacja zdjęciowa nie daje żadnych podstaw do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z trwałym połączeniem garażu gruntem. Zdaniem Sądu, dla kwalifikacji garażu jako budynku nie ma znaczenia również fakt, że skarżący wystąpili o pozwolenie na budowę garażu blaszanego, i że pozwolenie takie uzyskali, co skutkowało zmianą w ewidencji gruntów i budynków i zapisem w takiej ewidencji go jako budynku. Z dokumentacji związanej z pozwoleniem na budowę wynika jedynie, że " na działce nr [...] ......projektuje się zlokalizować garaż blaszany o wymiarach 5,00m x 3,00m". Brak tam jest jakikolwiek zaleceń czy informacji dotyczących procesu budowy czy też połączenia z gruntem . Nie można zatem uznać, że sporny garaż wypełnia definicję budynku w rozumieniu art. 1a ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a., uchylił zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji. Sąd o kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 w zw. z art. 206 P.p.s.a. § 2 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2003 r., nr 221, poz. 2193, ze zm.),