VII SA/Wa 938/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.E.M. i W.D.M. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącym A.E.M. i W.D.M. solidarnie kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych), tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Agnieszka E. M.i W. D.M. ("skarżący"), reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z 13 kwietnia 2021 r., wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2008 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wraz ze skargą uiścili wpis sądowy w wysokości 300 zł. (potwierdzenie uiszczenia wpisu k. 35). W odpowiedzi na skargę, Rada Miasta [...] wniosła o odrzucenie skargi, z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka; przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z powołanej regulacji wynika, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. Stosownie bowiem z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W przypadku skargi na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego, którym w niniejszej sprawie jest zaskarżona uchwała Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2008 r., nr [...], wyczerpanie środków zaskarżenia - przed wniesieniem skargi do sądu – reguluje art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. W przedmiotowej sprawie, z uwagi na podjęcie zaskarżonej uchwały [...] października 2008 r., a więc przed 1 czerwca 2017 r., zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu sprzed nowelizacji. Należy wyjaśnić, że z dniem 1 czerwca 2017 r., na mocy ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) art. 52 i art. 53 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym otrzymał nowe brzmienie. Jednakże na mocy art. 17 ust. 2 powołanej wyżej ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. ww. przepisy w brzmieniu nadanym tą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. po dniu 1 czerwca 2017 r. W niniejszej sprawie zaskarżona uchwała została podjęta 23 września 2010 r., zatem przed 1 czerwca 2017 r.. W konsekwencji w tej sytuacji, jak wyżej wskazano, należy zastosować przepisy w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (w brzmieniu sprzed nowelizacji), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy, zarządzeniem z dnia 17 czerwca 2021 r. (k.38), skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zostali wezwani do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez wykazanie, że przed wniesieniem skargi z 13 kwietnia 2021 r. skarżący wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie, wezwano skarżących do nadesłania jego odpisu wraz z adnotacją organu wskazującą na datę jego złożenia lub potwierdzenia jego nadania. Powyższe wezwanie skarżący mieli wykonać - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Z akt sprawy wynika, że wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżących w dniu 6 lipca 2021 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 47). Zatem, siedmiodniowy termin na wykonanie wezwania Sądu upłynął w dniu 13 lipca 2021 r. Skarżący nie dopełnili ww. czynności. Nie wykazali, że przed wniesieniem skargi wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa. W dniu 10 czerwca 2021 r. (data wpływu do Wydziału: 18 czerwca 2021 r.), skarżący złożyli pismo (uzupełnione w dniu 9 lipca 2021 r.), w którym podali, iż w związku z tym, że skarga powinna zostać poprzedzona wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, cofają wniesioną do tut. Sądu skargę. Sąd podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi jest możliwe dopiero wtedy, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Strona może cofnąć skargę, jeżeli wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, co następuje dopiero wówczas, gdy skarga była dopuszczalna i nie zawierała wskazanych wcześniej braków. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Badanie skuteczności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tzn. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Dopiero wówczas strona skarżąca jest uprawniona do rozporządzenia skargą poprzez jej cofnięcie. W sytuacji natomiast, gdy skarga jest niedopuszczalna, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, a zatem nie została skutecznie wniesiona i nie zainicjowała postępowania sądowoadministracyjnego, nie jest dopuszczalne jej cofnięcie (zob: postanowienie WSA w Rzeszowie z 31 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 17/11; postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 3 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Go 237/09; postanowienie WSA w Warszawie z 13 lutego 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2882/19, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podsumowując, z analizy akt sprawy przekazanych przez organ, jak również pisma przesłanego przez skarżących do Sądu nie wynika, aby skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2008 r., nr [...] wystąpili do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Powyższe powoduje, że skarga na obecnym etapie jest niedopuszczalna. Dopiero bowiem wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym może otworzyć drogę do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.