I SA/Bd 342/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wójcik (spr.) Sędziowie sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi S. sp. z o.o. w B. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...].WK, 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz S. sp. z o.o. w B. kwotę [...](pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postepowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2020 r. S.H. i U.Z. Sp. z o.o. w B. (dalej także: Skarżąca, Spółka, Wnioskodawca) wystąpiła o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku transakcji sprzedaży działki nr [...] położonej w B. P.. W związku z tym, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej także organ) uznał, iż wniosek nie spełniał wymogów formalnych, organ wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku. Postanowieniem z [...] lutego 2021 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. W ocenie organu pomimo wyraźnie sprecyzowanego żądania, odpowiadając na wezwanie do uzupełnienia przedstawionego we wniosku opisu sprawy, strona nie udzieliła skonkretyzowanych, wyczerpujących i niebudzących wątpliwości odpowiedzi na wszystkie zadane pytania, uniemożliwiając tym samym wydanie interpretacji indywidualnej. W złożonym zażaleniu Spółka wniosła o uchylenie przedmiotowego postanowienia w całości i wydanie interpretacji indywidualnej zgodnie z wnioskiem Skarżącej zarzucając, naruszenie przepisów: 1) art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325), poprzez bezpodstawne pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia z uwagi na uznanie przez organ, że Spółka nie dokonując samodzielnie kwalifikacji prawno-podatkowej poszczególnych elementów stanu faktycznego oraz nie wskazując informacji, których nikt nie posiada nie przedstawiła w sposób wyczerpujący stanu faktycznego, co doprowadziło do bezzasadnego uznania przez Organ, iż wniosek nie spełnia wymogów formalnych; 2) art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niewydanie interpretacji w indywidualnej sprawie Wnioskodawcy w sytuacji, gdy powinna ona zostać wydana, co w konsekwencji doprowadziło do rażącego naruszenia przez organ art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2021 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ podkreślił, że nie może dociekać określonych faktów, bowiem winny być one w sposób wyczerpujący i jednoznaczny przedstawione. Ponadto nie może wywnioskować "a contrario" z określonych faktów. Takie postępowanie organu podatkowego byłoby w przedmiocie wydania interpretacji jawnym naruszeniem zapisów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Informacje zawarte w opisie sprawy, nawet po jego uzupełnieniu organ uznał za nieprecyzyjne i niepewne, o czym świadczą m.in. zwroty używane przez Wnioskodawcę: "prawdopodobnie" (w odniesieniu do pytań dotyczących ustalenia czy gazociąg to budowla i obiekt liniowy), "Wnioskodawca nie dysponuje taką wiedzą", "nie jest znana powierzchnia". Zdaniem organu Wnioskodawca nie wskazał jednoznacznie czy w pasie po 15 m w obie strony dopuszcza się jakąkolwiek zabudowę. Z przytoczonej przez Wnioskodawcę treści uchwały wynika tylko, że pasa 15 m w obie strony nie można zabudować budynkami użyteczności publicznej oraz zabudową mieszkaniową, co nie oznacza, że nie można tego pasa zabudować budowlami czy innym rodzajem budynków. Do tej kwestii Wnioskodawca w ogóle się nie odniósł. Również w odniesieniu do pasa 8 m w obie strony z zakazem zabudowy niemieszkaniowej Wnioskodawca nie wskazał, czy dopuszczalna jest tu np. zabudowa budynkami mieszkaniowymi. Zatem z powyższych informacji nie sposób rozstrzygnąć, czy działka w całości czy w części stanowi teren budowlany, czy też nie stanowi takiego terenu, bowiem Organ – na podstawie udzielonych informacji – nie jest nawet w stanie ustalić, czy dla części działki objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dopuszczalna jest jakakolwiek zabudowa, co pozwoliłoby ustalić, czy teren ten zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego stanowi teren pod zabudowę. Biorąc pod uwagę treść udzielonych w uzupełnieniu odpowiedzi organ stwierdził, że Wnioskodawca nie udzielił m.in. jednoznacznej odpowiedzi na pytanie zadane przez tut. Organ o treści: "Czy z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który obowiązuje dla części działki nr [...] wynika, że plan ten dopuszcza możliwość zabudowy tej części działki, jeżeli tak to jakiego rodzaju może to być zabudowa?" Następnie na pytanie o treści "Czy gazociąg wysokiego ciśnienia mający powstać na działce nr [...] stanowić będzie budowlę w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333, z późn. zm.)?" (oznaczone w wezwaniu nr 14), Spółka udzieliła następującej odpowiedzi "Prawdopodobnie tak, gazociąg do budowla". Natomiast, na pytanie o treści (oznaczone w wezwaniu nr 15: "Czy gazociąg wysokiego ciśnienia mający powstać na działce nr [...] stanowić będzie obiekt liniowy w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane?", Wnioskodawca udzielił informacji o treści "Prawdopodobnie tak, gazociąg do obiekt liniowy". Jednocześnie, Wnioskodawca na pytanie oznaczone w wezwaniu nr 8 o treści: "Jaka dokładnie powierzchnia działki nr [...] nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego?", Spółka odpowiedziała "Powierzchnia działki o nr [...] położonej w B. P. obręb 3 B. P. nie objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wynosi około 15,0917 ha. Urząd M. nie dysponuje dokładną wartością powierzchni objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a zatem także nie jest znana dokładna powierzchnia nie objęta planem". Natomiast na pytanie o treści (oznaczone w wezwaniu nr [...]: "Jaka dokładnie powierzchnia działki nr [...] jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego?", Zainteresowany udzielił informacji o następującej treści "Zgodnie z informacjami z Urzędu M. B. P. powierzchnia działki o nr [...] położonej w B. P. obręb 3 B. P. objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wynosi około 1.000 m2. Urząd M. nie dysponuje dokładną wartością" Uwzględniając powyższe, zdaniem organu, opis sprawy nie pozwala na ocenę stanowiska Wnioskodawcy w świetle przepisów mających w sprawie zastosowanie. Tym samym opis sprawy, który miał być przedmiotem interpretacji – mimo podjęcia przez organ prób jego uzupełnienia – nadal pozostaje niedookreślony i niejednoznaczny. Brak jednoznacznego uzupełnienia okoliczności stanu sprawy o kluczowe informacje wskazane w wezwaniu, uniemożliwił organowi dokonanie oceny prawnej i zajęcie stanowiska w sprawie będącej przedmiotem wniosku. W złożonej skardze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i wydanie wnioskowanej interpretacji zarzucając naruszenie: - art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy przepis ten powinien być zastosowany, a interpretacja wydana; - art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie, iż wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wraz z jego uzupełnieniem nie pozwolił organowi podatkowemu na wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego; - art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasad postępowania, tj. zasady legalizmu i praworządności oraz zasady postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, polegające na pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, pomimo wykonania zaleceń organu podatkowego i udzielenia wyczerpującej odpowiedzi na zadane pytania. W treści skargi Spółka podniosła, że obowiązkiem organu podatkowego jest dążenie do uzyskania informacji pozwalających na ustalenie stanu faktycznego. Dopiero na tej podstawie można wydać interpretację albo odmówić wszczęcia postępowania. Po drugie, zdaniem strony, organ podatkowy nie może wymagać informacji, których skarżąca nie posiada i nie jest w stanie ich uzyskać, jak w przypadku pytania "Jaka dokładnie powierzchnia działki nr [...] nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego?". Skarżąca zaznaczyła, że samodzielnie nie posiada takich informacji, gdyż to nie ona uchwalała miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Po trzecie organ podatkowy nie może wzywać skarżącej do uzupełnienia opisu zdarzenia przedstawionego we wniosku o jego kwalifikację prawną na gruncie innych gałęzi prawa (np. pytanie w przedmiocie klasyfikacji gazociągu jako budowli). Dokonanie takiej oceny przez wnioskodawcę w miejscu przedstawionym dla opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego zwalnia organy z obowiązku dokonywania takiej oceny i przerzuca ryzyko niepoprawnej kwalifikacji na wnioskodawcę. Takie działanie organu podatkowego występuje przykładowo w pytanie nr [...], gdzie organ sformułował następujące pytanie: Czy gazociąg wysokiego ciśnienia mający powstać na działce nr [...] stanowić będzie budowlę w rozumieniu przepisów art 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333, z późn. zm.)". Skarżąca odniosła się do pytania "Czy z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który obowiązuje dla części działki nr [...] wynika, że plan ten dopuszcza możliwość zabudowy tej części działki, jeżeli tak to jakiego rodzaju może to być zabudowa?" (pytanie oznaczone w wezwaniu nr [...]), wskazała, że dotyczyło miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem skarżąca odniosła się do tego dokumentu. Nie jest zadaniem skarżącej interpretowanie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie organ nie wskazał dokładnie czego brakuje w tej odpowiedzi. Ponadto, Skarżąca zaznaczyła, że pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, pomimo wykonania zaleceń organu podatkowego i udzielenia wyczerpującej odpowiedzi na zadane pytania narusza art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasad postępowania, tj. zasady legalizmu i praworządności oraz zasady postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi postanowień ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest przy tym niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1867/17, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - podobnie jak wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych powołane w dalszej części uzasadnienia). Istota sporu w rozpoznawanej sprawie dotyczy zastosowania przez organ przepisów art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji tego, czy w przedstawionych okolicznościach zachodziła przesłanka do pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o interpretację indywidualną z tego powodu, że opis zdarzenia przyszłego/stanu faktycznego, jak i własne stanowisko w sprawie jego oceny prawnej zawarte we wniosku oraz uzupełnieniu nie było jasne i wyczerpujące. Zgodnie z art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub § 3a lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. Jednocześnie w myśl art. 14h Ordynacji podatkowej w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV. Z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej wynika, że wniosek o wydanie interpretacji ma wyczerpująco przedstawiać zaistniały stan faktyczny zdarzenie przyszłe oraz własne stanowiska w sprawie ich oceny prawnej. Zgodnie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowanym jest pogląd, że celem wprowadzenia instytucji interpretacji indywidualnej było stworzenie mechanizmu, polegającego na tym, aby podatnik mógł uzyskać od organu interpretacyjnego wyjaśnienie oraz określenie swojej sytuacji prawnopodatkowej. Chodziło również o uświadomienie, jakie konsekwencje prawne spowoduje jego zachowanie przedstawione we wniosku o interpretację indywidualną. Założeniem jest więc działanie organu interpretacyjnego skierowane na wydanie aktu, a nie na unikaniu tego tak istotnego obowiązku, dla którego został on, m.in. powołany (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Lu 648/20). Jego działania powinny być więc skierowane na realizację przyporządkowanego mu zadania, a pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia stanowić ostateczność. Temu założeniu służy, m.in. instytucja wezwania do uzupełnienia braków przewidziana przez art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Daje ona gwarancję podatnikowi, że przepis art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, zawierający niedookreślone sformułowanie "wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego" nie będzie nadużywany, a w jego kontekście organ interpretacyjny nie pozostawi wniosku bez rozpatrzenia (por. wyrok NSA z dnia 17 września 2015 r., sygn. akt I FSK 1025/14). Dzięki niemu wnioskodawca, co do zasady, otrzymuje również szansę naprawienia błędów i uzupełnienia braków w złożonym podaniu. Dopiero więc niewykonanie wskazówek organu może spowodować negatywne skutki, o których jest mowa w art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 17 września 2015 r., sygn. akt I FSK 1025/14, wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 października 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 774/20). Zastrzeżenia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia dotyczą: możliwości zabudowy części działki nr [...] w świetle miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kwalifikacji gazociągu wysokiego ciśnienia jako obiektu budowlanego i budowli w rozumieniu Prawa budowlanego oraz powierzchni działki nr [...] objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i jej powierzchni w części nie objętej tym planem. Spółka odnosząc się do wezwania organu z dnia [...] grudnia 2020 r. w tym zakresie: - wskazała, że w świetle zapisów uchwały Rady Miejskiej w B. P. z dnia [...] kwietnia 2000 r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta B. P. dotyczącej ustalenia trasy przebiegu gazociągu wysokiego ciśnienia B. P.-H. ... (Dz.Urz. Woj. Podl. nr 17 poz. 200) ustala się pas po 15 m w obie strony od położonego gazociągu z zakazem zabudowy mieszkaniowej i budynków użyteczności publicznej oraz 8 m w obie strony z zakazem zabudowy niemieszkaniowei (§ 2 pkt 4), - używając terminu "prawdopodobnie" potwierdziła, że gazociąg wysokiego ciśnienia stanowi budowlę oraz obiekt liniowy w rozumieniu – odpowiednio art. 3 pkt 3 i 3a Prawa budowlanego, przywołując jednocześnie za organem ustawowe definicje budowli i obiektu liniowego, - wskazała, że powierzchnia działki nr [...] nie objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wynosi ok. 15,0917 ha (przy całkowitej powierzchni równej 16,0917 ha) natomiast powierzchnia tej działki objęta wspomnianym planem wynosi ok. 1.000 m2; Spółka zaznaczyła przy tym, że Urząd M. w B. P. nie dysponuje dokładnymi wartościami powierzchni poszczególnych części. Wobec powyższego organ uznał, że pomimo wyraźnie sprecyzowanego żądania, odpowiadając na wezwanie do uzupełnienia przedstawionego we wniosku opisu sprawy, Spółka nie udzieliła skonkretyzowanych, wyczerpujących i niebudzących wątpliwości odpowiedzi na wszystkie zadane pytania. W ocenie Sądu uznać należy, że stwierdzenie organu, że nie przedstawiono jednoznacznych i wyczerpujących informacji niezbędnych do dokonania oceny okoliczności sprawy i możliwości wydania interpretacji indywidualnej nie znajduje podstaw. Odnosząc się do kwestii możliwości zabudowy części działki nr [...] zastrzeżenia organu nie znajdują uzasadnienia. W piśmie z dnia [...] grudnia 2020 r. Spółka wskazała, że pas po 15 m w obie strony od gazociągu objęto zakazem zabudowy użyteczności publicznej oraz mieszkaniowej a analogiczny pas po 8 m zakazem zabudowy niemieszkaniowej. Wziąwszy pod uwagę zagrożenia związane z funkcjonowaniem gazociągu wysokiego ciśnienia oczywisty jest powód ograniczenia zabudowy. Wątpliwości organu co do zabudowy mieszkaniowej (i użyteczności publicznej) w pasie 8-metrowym są dla Sądu niezrozumiałe. Jeśli bowiem taka zabudowa jest zabroniona w pasie po 15 m od gazociągu to bez wątpienia zakaz ten dotyczy pasa po 8 m od gazociągu. Spółka nie wskazała przy tym, że zakaz zabudowy mieszkaniowej dotyczy odległości między 8-mym a 15-tym metrem. Oczekiwania organu pod adresem Spółki w tym zakresie i sygnalizowane braki nie mogą być podstawą pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji. Podobnie należy odnieść się do zabudowy nie mieszkaniowej poza pasem 8-metrowym od gazociągu. Jeśli taki rodzaj zabudowy nie jest dopuszczalny w pasie 8-metrowym, to nie ulega wątpliwości (i nie wymaga bliższych wyjaśnień), że jest możliwy poza tym pasem. Organ wskazuje także na brak jednoznacznego, precyzyjnego odniesienia się przez Spółkę do kwestii określenia gazociągu jako budowli oraz obiektu liniowego. Należy przy tym zauważyć, że organ w treści wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku przytoczył definicje zarówno budowli, jak i obiektu liniowego zawarte w art. 3 pkt 3 i 3a Prawa budowlanego. Do tych definicji odniosła się też Spółka w odpowiedzi na to wezwanie. Organ wywodzi brak jednoznaczności stanowiska Spółki z faktu użycia przez nią zwrotu "prawdopodobnie". W ocenie Sądu w pierwszym rzędzie organ w tym zakresie oczekiwał od Skarżącej, nie tyle doprecyzowania okoliczności przedstawionego zdarzenia przyszłego, co kwalifikacji gazociągu jako budowli i obiektu liniowego. Domaganie się formułowania takich ocen wykracza poza określenie "okoliczności", czyli opisu zdarzenia przyszłego, o którym stanowi art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Ponadto użycie przez Spółkę wyrazu "prawdopodobnie" w odpowiedziach kwalifikujących gazociąg jako budowlę i obiekt liniowy nie można uznać jako braku jednoznaczności w sposób, w jaki odczytał to organ. Skarżąca w istocie rzeczy udzieliła odpowiedzi potwierdzających, na co wskazuje też przytoczenie stosownych definicji ustawowych w sposób tożsamy z organem. Jednocześnie, mając na uwadze brzmienie ustawowych definicji budowli i obiektu liniowego na gruncie prawa budowlanego cytowanych przez organ, powstaje pytanie o powód, którym się on w ogóle kierował formułując pytania w tym zakresie w wezwaniu z dnia [...] grudnia 2020 r. Jeśli bowiem gazociąg jest wymieniony w przykładowym katalogu obiektów liniowych (por. art. 3 pkt 3a Prawa budowlanego), a jednocześnie obiekty liniowe stanowią budowle (por. art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego), to o niejasnościach i wątpliwościach można raczej mówić w odniesieniu do pytań stawianych przez organ. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym trafnie zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę wskazuje się, że żądając uzupełnienia wniosku o jakiś element, bez którego nie jest możliwa jego ocena organ interpretacyjny powinien także wyjaśnić dlaczego jest on istotny, a jego brak uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej (por. Wyrok WSA w Poznaniu z dnia 25 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Po 741/20). Tego jednak w ocenie Sądu w wezwaniu do uzupełnienia wniosku zabrakło. W orzecznictwie zasadnie podkreśla się też, że organ interpretacyjny pozostawiając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia ma obowiązek wykazania nie tylko, że danego elementu stanu faktycznego wniosek oraz jego uzupełnienie nie zawiera, ale powinien także wykazać (w merytorycznym uzasadnieniu), z przywołaniem konkretnych regulacji prawnych z zakresu prawa podatkowego, że bez tego elementu stanu faktycznego udzielenie zgodnej z prawem interpretacji indywidualnej jest niemożliwe (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 25 października 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 487/18, wyrok WSA w Łodzi z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Łd 528/17). Powyższe również odnosi się do kwestii określenia przez Spółkę jaka część powierzchni działki nr [...] jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a jak nie. Organ zaprezentował szeroką argumentację co do konieczności przedstawienia przez Wnioskodawcę okoliczności stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego w sposób wyczerpujący, czego Sąd nie kwestionuje. Nie można jednak zgodzić się ze stanowiskiem organu, że przedstawiony przez Spółkę (wraz z uzupełnieniem) opis, nie stanowił dostatecznej podstawy do ustosunkowania się do niego w formie interpretacji indywidualnej. Zgodnie z art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. Podawane przez organ powody, mające uzasadniać stanowisko, że wniosek przedstawiony przez Skarżącą nie spełniał wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej prowadzą do wniosku o naruszeniu tego przepisu w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym Organ naruszył art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Z przedstawionych wyżej powodów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające. W związku z powyższym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej winien ponownie rozpatrzyć wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, uwzględniając wskazane wyżej uwagi Sądu. O kosztach postępowania postanowiono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2, art. 209 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265). U. Wiśniewska T. Wójcik H. Adamczewska-Wasilewicz