I SA/Op 166/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Łozowska Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Maria Żymańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 19 lutego 2021 r, nr [...] w przedmiocie określenia obowiązku zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 15 stycznia 2021 r., nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu na rzecz strony skarżącej kwotę 3617 zł (słownie złotych: trzy tysiące sześćset siedemnaście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z 19 lutego 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, po rozpatrzeniu odwołania A (dalej jako: skarżąca), uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 15 stycznia 2021 r. w przedmiocie określenia wysokości podlegającej zwrotowi dotacji i określiło część dotacji w kwocie 23.965,20 zł jako wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem, udzielonej na realizację zadania publicznego pod nazwą "[...]" przyznanej zgodnie z umową nr [...] z dnia 9 stycznia 2015 r. wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania dotacji z budżetu Miasta Opola, tj. dla kwoty 6.373,68 zł od dnia 21 stycznia 2015 r. do dnia zapłaty i dla kwoty 17.591,52 zł od dnia przekazania II transzy dotacji z budżetu Miasta Opola, tj. od dnia 17 marca 2015 r. do dnia zapłaty. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Prezydent Miasta Opola decyzją 9 lutego 2018 r. Nr [...], [...], działając na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 252 ust. 1 pkt 1,2, 5 i 6 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 869 ze zm.), zwanej dalej ufp oraz art. 104 ustawy z dnia 14 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) zwanej dalej kpa oraz k.p.a., określił skarżącej obowiązek zwrotu dotacji w kwocie 106.754,20 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonych od dnia przekazania dotacji z budżetu Miasta Opola, tj. od dnia 21 stycznia 2015 r. do dnia zapłaty, udzielonej na realizację zadania publicznego pod nazwą "[...]" przyznanej zgodnie z umową nr [...] z dnia 9 stycznia 2015 r., w związku z uznaniem ww. kwoty za wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem (art. 252 ust. 1 pkt 1ufp). Od powyższej decyzji, z zachowaniem ustawowego terminu, odwołanie wniosła skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika adwokata J. R. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, decyzją z dnia 30 października 2018 r. Nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, doręczając decyzję stronie, gdyż ww. pełnomocnik został odwołany w toku postępowania odwoławczego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia 2 kwietnia 2019 r. Nr [...], [...], Prezydent Miasta Opola określił skarżącej obowiązek zwrotu dotacji w kwocie 106.754,20 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania dotacji z budżetu Miasta Opola, tj. od dnia 21 stycznia 2015 r. do dnia zapłaty. Przedmiotowa decyzja została doręczona adwokatowi A. S. w dniu 8 maja 2019 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia jej odbioru. Postanowieniem z dnia 6 września 2019 r. Nr [...] Kolegium stwierdziło niedopuszczalność odwołania skarżącej wniesionego od powyższej decyzji Prezydenta Miasta Opola z dnia 2 kwietnia 2019 r. Nr [...], [...], gdyż ww. decyzja została doręczona adwokatowi A. S. w dniu 8 maja 2019 r., natomiast – jak ustaliło Kolegium - nie został on upoważniony do reprezentowania skarżącej w tej sprawie. Takie działanie organu Kolegium oceniło jako bezskuteczne i powodujące, że zaskarżona decyzja nie weszła do obrotu prawnego i nie mogła być przedmiotem odwołania. Następnie pismem z dnia 30 marca 2020 r. organ I instancji wezwał A do przedłożenia w terminie 7 dni dokumentów, m.in. poświadczonych za zgodność z oryginałem kserokopii umów, na podstawie których zostały wypłacone stypendia w dniu 15 stycznia 2015 r. wymienionym zawodnikom, poleceń przelewów wypłat stypendiów wskazanym zawodnikom oraz udzielenia pisemnych wyjaśnień za jaki miesiąc wypłacone były stypendia w dniu 15 stycznia 2015 r. podanym zawodnikom, skoro za styczeń 2015 r. stypendia były wypłacone w dniu 13 lutego 2015 r., a za luty w dniu 2 marca 2015 r. Pismo doręczono w dniu 8 kwietnia 2020 r. W odpowiedzi, zawartej w piśmie z dnia 9 kwietnia 2020 r., A poinformował, że z powodu epidemii koronawirusa nie ma możliwości dostarczyć w tej chwili dokumentów, ze względu na niemożność dostania się do lokalu, gdzie są przechowywane i zobowiązał się do ich dostarczenia gdy będzie to możliwe. Kolejnym pismem, z dnia 15 czerwca 2020 r., organ I instancji ponowił uprzednie wezwanie z dnia 30 marca 2020 r., zwracając się o dostarczenie wymienionych tam dokumentów, wskazując, że są one niezbędne w celu przeprowadzenia kontroli prawidłowości wydatkowania przekazanej A dotacji. Wezwanie to zostało doręczone w dniu 17 czerwca 2020 r. A nie udzielił na nie żadnej odpowiedzi. Decyzją z dnia 10 sierpnia 2020 r. Nr [...], [...], Prezydenta Miasta Opola określił A obowiązek zwrotu dotacji w kwocie 106.754,20 zł jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi dla kwoty 89.162,68 zł od dnia przekazania 1 transzy dotacji z budżetu Miasta Opola, tj. od dnia 21 stycznia 2015 r. do dnia zapłaty i dla kwoty 17.591,52 zł od dnia przekazania II transzy dotacji z budżetu Miasta Opola, tj. od dnia 17 marca 2015 r. do dnia zapłaty, udzielonej na realizację zadania publicznego pod nazwą "[...]" przyznanej zgodnie z umową nr [...] z dnia 9 stycznia 2015 r. W uzasadnieniu organ ten wskazał m.in., że dwukrotnie zwracał się do A o przedłożenie dowodów w sprawie, ale strona pozostała bierna, jednakże w ocenie organu istnieją podstawy do wydania przedmiotowej decyzji na podstawie dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy. Wskazał dalej, że uznał za udowodnione, że A kwotę dotacji - 89.162,68 zł wykorzystał niezgodnie z przeznaczeniem, tj. przed zawarciem ww. umowy, bo zobowiązania A w tym zakresie powstały przed dniem zawarcia umowy, czyli przed dniem 9 stycznia 2015 r. Podał, że skoro w aktach znajdują się dokumenty potwierdzające rozliczenie wypłat stypendiów za styczeń 2015 r. z dnia 13 lutego 2015 r. i za luty 2015 r. z dnia 2 marca 2015 r., to rozliczenia stypendium z dnia 15 i 22 stycznia 2015 r. dotyczą stypendiów za grudzień 2014 r. Ustalił też, że A kwotę 17.591,52 zł wydatkował po 1 lipca 2015 r., tj. po przejęciu prowadzenia [...] przez inny podmiot - B Sp. z o.o., zarejestrowaną w KRS w dniu 11 czerwca 2015 r., co skutkowało zawarciem przez inny podmiot (B Sp. z o.o.) kontraktów zawodniczych na sezon rozgrywkowy 2015/2016 z zawodnikami [...]. Organ I instancji dalej stwierdził, że jest to fakt powszechnie znany i dlatego nie wymaga dowodu, o fakcie tym informowały lokalne media i Prezes A. Dodał, że po dniu 1 lipca 2015 r. A nie prowadził już [...], stąd oczywiste jest, iż nie mógł wykonywać obowiązków związanych z realizacją zadania polegającego na przygotowywaniu drużyny do udziału we współzawodnictwie sportowym. Organ I instancji stwierdził, że wykorzystanie dotacji ze środków publicznych zarówno przed, jak i po wyznaczonym umową terminie, stanowi przekroczenie zakresu upoważnienia do dokonywania wydatków ze środków publicznych. Decyzję doręczono skutecznie w dniu 18 sierpnia 2020 r. (wysiano na adres do korespondencji podany przez A). Z powyższą decyzją A się nie zgodził i reprezentowany przez adwokata A. S. wniósł od niej odwołanie, po rozpatrzeniu którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 30 października 2020 r. Nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolegium wskazało, że Prezydent Miasta Opola uznał za udowodnione, że A kwotę dotacji w wysokości 89.162,68 zł wykorzystał niezgodnie z przeznaczeniem, bo zobowiązania A w tym zakresie powstały przed dniem zawarcia umowy, czyli przed dniem 9 stycznia 2015 r., stąd zakwestionował m.in. stypendia dla zawodników w łącznej kwocie 82.789,00 zł brutto, wypłacone w dniu 15 i 22 stycznia 2015 r., gdyż stwierdził, że dotyczyły one grudnia 2014 r., co wynikało z kompleksowej analizy korelacji dokumentów: sprawozdania z dnia 5 marca 2015 r. oraz poszczególnych rachunków dot. wypłaty stypendiów. Zdaniem Kolegium powyższe stanowisko organu nie znalazło jednak potwierdzenia w materiale dowodowym zebranym w sprawie, a ustalenia poczynione w tym zakresie były niewystarczające. Przy czym podkreśliło, że organ I instancji dostrzegł konieczność wyjaśnienia powyższych kwestii, jednakże w wezwaniach nie wskazał na skutki niezastosowania się do nich, a w takiej sytuacji nie mógł uznać, że strona była bierna i nie zastosowała się do wezwania, co umożliwiło podjęcie rozstrzygnięcia w oparciu o materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy. Natomiast co do drugiej grupy zakwestionowanych wydatków, tj. do kwoty 17.591,52 zł, która została wydatkowana po 1 lipca 2015 r., czyli po przejęciu prowadzenia [...] przez inny podmiot - B Sp. z o.o., co zdaniem organu było faktem powszechnie znanym i nie wymagało dowodu, organ odwoławczy nakazał wykazanie z jakiego powodu i do jakiej daty A realizował zadanie wynikające z zawartej umowy o dotację, jeżeli realizację zadania przejął inny podmiot należy wykazać kiedy to nastąpiło, na jakiej podstawie oraz czy z tym podmiotem została zawarta umowa o przyznanie dotacji (jeżeli tak to kiedy, jaki był okres jej realizacji) i przedstawić stosowne dowody w tym zakresie. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia 15 stycznia 2021 r. Nr [...], [...], organ I instancji określił A, obowiązek zwrotu dotacji w kwocie 106.754,20 zł jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi dla kwoty 89.162,68 zł od dnia przekazania I transzy dotacji z budżetu Miasta Opola, tj. od dnia 21 stycznia 2015 r. do dnia zapłaty i dla kwoty 17.591,52 zł od dnia przekazania II transzy dotacji z budżetu Miasta Opola, tj. od dnia 17 marca 2015 r. do dnia zapłaty, udzielonej na realizację zadania publicznego pod nazwą "[...]" przyznanej zgodnie z umową nr [...] z dnia 9 stycznia 2015 r. Jako podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia organ podał art. 61 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 252 ust. 1 pkt 1, ust. 2, ust. 5 i ust. 6 pkt 1 ustawy o finansach publicznych oraz art. 104 kpa. A, reprezentowany przez pełnomocnika adwokata A. S., pismem z dnia 4 lutego 2021 r. (nadanym w tym dniu w placówce pocztowej), wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia 15 stycznia 2021 r. zwracając się o jej uchylenie i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wraz z oplata skarbową od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik podniósł, że decyzja jest niezasadna albowiem zobowiązanie do zwrotu dotacji (o ile zaistniało) uległo przedawnieniu, a ponadto została ona oparta o wadliwie dokonane ustalenia faktyczne w zakresie przeznaczenia dotacji oraz wzajemnych ustaleń i rozliczeń beneficjenta dotacji, a także wadliwie wyłożony przepis art. 252 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych, przy jednocześnie dowolnej i sprzecznej z wolą stron umowy wykładni jej postanowień. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazaną na wstępie decyzją z dnia 19 lutego 2021 r. uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 15 stycznia 2021 r. i określiło część dotacji w kwocie 23.965,20 zł jako wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem. W uzasadnieniu organ odnosząc się do zarzutu przedawnienia obowiązku zwrotu przedmiotowej dotacji, wskazał na przepis art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U poz. 1325 zm., zwanej dalej op), który należy stosować "odpowiednio" do obowiązku zwrotu dotacji. W konsekwencji zastosowanie art. 70 § 1 op. prowadzi zdaniem Kolegium do konkluzji, że pięcioletni termin przedawnienia, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności, w przypadku wykorzystania środków niezgodnie z przeznaczeniem, rozpoczyna swój bieg od dnia otrzymania tych środków przez beneficjenta. W takim więc przypadku wydanie i doręczenie decyzji powinno nastąpić w ciągu pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dotacja była przyznana i powinna zostać wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem. W kontekście powyższych rozważań organ odwoławczy stwierdził, że skoro dotacja została przyznana i przekazana Spółce w roku 2015, to termin przedawnienia jest liczony od końca roku 2015 i upływałby 31 grudnia 2020 r., stosownie do art. 70 § 1 op. w zw. z art. 67 ust. 1 ufp. Jednakże zgodnie art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. poz. 1842) zawieszony został bieg terminów przedawnienia przewidzianych przepisami prawa podatkowego od 14 marca 2020 r. do dnia zakończenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Z kolei ustawa z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych związanych z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 26 - dalej tarcza antykryzysowa 3.0 (Dz. U. poz. 875 z późn. zm.) z dniem 16 maja 2020 r. uchyliła art. 15zzr specustawy (art. 46 pkt 20). Zatem pomimo, że nie ustał ani stan zagrożenia epidemicznego, ani stan epidemii, to ustał stan zawieszenia terminów przedawnienia zobowiązań podatkowych, a okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia na gruncie prawa podatkowego w związku z COVID-19 wynosił 70 dni (od 14 marca 2020 r. do 22 maja 2020 r.), co należało uwzględnić przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy. W konsekwencji powyższego zaskarżona decyzja organu I instancji z dnia 15 stycznia 2021 r. dotycząca zwrotu dotacji za 2015 r. została wydana i doręczona przed upływem terminu przedawnienia, stąd zarzut odwołania w tym zakresie, zdaniem SKO, nie zasługuje na uwzględnienie. W odniesieniu do meritum sprawy Kolegium stwierdziło, że kwestią sporną jest zakwestionowanie przez organ I instancji kwoty 106.754,20 zł, jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, na którą złożyły się koszty poniesione przez A przed zawarciem umowy dotacji w łącznej kwocie 89.162,68 zł oraz koszty poniesione po 1 lipca 2015 r., czyli po przejęciu prowadzenia 1 [...] przez inny podmiot w łącznej kwocie 17.591.52 zł. Kolegium wskazało, iż w przedmiotowej sprawie do oceny czy dany wydatek został zrealizowany zgodnie z celem zadania publicznego koniecznym jest odniesienie się do treści zawartej umowy na powierzenie zadania publicznego. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2020 r. poz. 1057) organizacje pozarządowe lub podmioty wymienione w art. 3 ust. 3, przyjmując zlecenie realizacji zadania publicznego w trybach, o których mowa w art. 11 ust. 2, zobowiązują się do wykonania zadania publicznego w zakresie i na zasadach określonych w umowie odpowiednio o wsparcie realizacji zadania publicznego lub o powierzenie realizacji zadania publicznego, sporządzonej z uwzględnieniem art. 151 ust. 2 i art. 221 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz przepisów niniejszej ustawy, a organ administracji publicznej zobowiązuje się do przekazania dotacji na realizację zadania. Zawarta umowa powinna określać szczegółowy opis zadania, w tym cel, na jaki dotacja została przyznana i termin jego wykonania. Zaznaczyć należy przy tym, iż pojęcie dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem oznacza, zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, zapłatę ze środków pochodzących z dotacji za inne zadania niż te, na które dotacja została udzielona. Odnosząc się pierwszej grupy wydatków uznanych w zaskarżonej decyzji za wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, czyli do kosztów poniesionych przez A przed zawarciem umowy, tj. przed dniem 9 stycznia 2015 r., Kolegium podzieliło w tej kwestii stanowisko organu I instancji co do wydatków w łącznej wysokości 6.373,68 zł (wskazanych w tabeli na str. 6 zaskarżonej decyzji) poniesionych na zakup w dniu 31 grudnia 2014 r. odżywek i napojów dla zawodników (faktura z dnia 31 grudnia 2014 r. na kwotę 3.049,44 zł, zapłacona 24 sierpnia 2015 r.) oraz opłatę za media (energię elektryczną, wodę i paliwo gazowe) za okres X-XII 2014 r. (faktura z dnia 27 stycznia 2015 r. na kwotę 20.424,11 zł, z dotacji sfinansowano kwotę 3.324,24 zł, zapłata nastąpiła 31 marca 2015 r. i 12 maja 2015 r.). Bezsporne bowiem zdaniem Kolegium jest, iż w zawartej w dniu 9 stycznia 2015 r. umowie na powierzenie realizacji zadania "[...]" w § 2 tej umowy dotyczącym sposobu wykonania zadania publicznego w pkt 1 podano, że termin realizacji zadania publicznego ustala się od dnia podpisania tej umowy do dnia 15 grudnia 2015 r. Natomiast zgodnie z § 11 umowy przekazane środki finansowe z dotacji określone w § 3 ust. 1, A jest obowiązany wykorzystać do dnia zakończenia realizacji zadania publicznego, o którym mowa w § 2 ust. 1. Tym samym zobowiązania A powstałe i dotyczące okresu sprzed zawarcia umowy, czyli przed dniem 9 stycznia 2015 r. (a takie są powyższe wydatki, gdyż bezsprzecznie dotyczą zobowiązań z roku 2014) nie mogły być uznane za wydatek związany z realizacją przedmiotowego zadania publicznego, nawet w przypadku, gdy zostały faktycznie poniesione i miały związek z tym zadaniem. W związku z powyższym w ocenie Kolegium organ I instancji zasadnie zakwestionował ww. wydatki w łącznej wysokości 6.373,68 zł. Natomiast zakwestionowanie przez organ I instancji pozostałych wydatków jako poniesionych przed zawarciem umowy w wysokości 82.789,00 zł (szczegółowo wyliczonych w tabeli znajdującej się na str. 7-8 zaskarżonej decyzji), dotyczących stypendiów dla zawodników (poniesionych w dniu 15 i 22 stycznia 2015 r.) w ocenie Kolegium nie znajdowało uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym, a tym samym nie mogło być uznane za prawidłowe. Wskazało Kolegium w tym zakresie, iż toku ponownego postępowania, wykonując zalecenia organu odwoławczego, organ I instancji uzyskał wyjaśnienia strony, zawarte w piśmie złożonym w dniu 7 grudnia 2020 r., w którym A poinformował, iż stypendia należne zawodnikom w danym miesiącu były wypłacane w tym miesiącu, co wynika z przepisów księgowych (data powstawania kosztów), czyli w styczniu za styczeń, w lutym za luty, w księgach wydatki te były rejestrowane jako wydatki bieżące, a nie spłata kosztów z poprzedniego miesiąca. Wyjaśnieniom tym organ odmówił jednak wiarygodności i mocy dowodowej twierdząc, że są one sprzeczne z treścią innych dokumentów (rozliczeń stypendium i sprawozdania z dnia 5 marca 2015 r.) i podał przykłady stypendiów dla zawodników należne za styczeń 2015 r., które wypłacone zostały w lutym 2015 r. Zdaniem Kolegium ustalony stan faktyczny sprawy nasuwa wprawdzie wątpliwości co do stypendiów wypłaconych zawodnikom w styczniu 2015 r., jednakże organ I instancji nie posiada dowodów, które potwierdzałyby jego stanowisko. Jak sam wskazał w zaskarżonej decyzji oceniając zebrane w sprawie dowody organ jedynie "doszedł do przekonania", że kwota 82.789,00 zł została wykorzystana przez A niezgodnie z przeznaczeniem. Zatem brak jest przeciwdowodów do wyjaśnień A, z których wynika, iż stypendia wypłacone w styczniu 2015 r. dotyczyły stypendiów za styczeń 2015 r. W takiej sytuacji zastosowanie znajduje przepis art. 81 a § 1 kpa, zgodnie z którym jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony. W ocenie Kolegium powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż zakwestionowanie przez organ I instancji wydatków w wysokości 82.789,00 zł, poniesionych na stypendia dla zawodników w styczniu 2015 r., nie było zasadne, gdyż nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i w konsekwencji - mając na uwadze ww. art. 81a § 1 kpa - brak było podstaw do uznania, że część wypłaconej na te wydatki dotacji została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem. Przechodząc do drugiej grupy wydatków uznanych w zaskarżonej decyzji za wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, czyli do kosztów poniesionych przez A po dniu 1 lipca 2015 r. w łącznej kwocie 17.591,52 zł, Kolegium podzieliło w tej kwestii stanowisko organu I instancji. Bezsporne bowiem zdaniem Kolegium było, iż od dnia 1 lipca 2015 r. prowadzenie [...] przejął inny podmiot - B sp. z o.o. (zarejestrowana w KRS w dniu 11 czerwca 2015 r.), co skutkowało zwarciem kontraktów zawodniczych przez len podmiot, na sezon rozgrywkowy 203 5/2016 z zawodnikami I drużyny oraz z trenerem, obowiązującymi od dnia 1 lipca 2015 r. do 30 czerwca 2016 r., fakt ten potwierdzał także pełnomocnik w złożonym odwołaniu. Powyższe oznacza, że od lipca 2015 r. A nie prowadził już [...], zawodnicy, którzy do czerwca 2015 r. byli zawodnikami A, od dnia 1 lipca 2015 r. byli zawodnikami innego podmiotu, tj. B sp. z o.o. Nadto w aktach sprawy znajduje się zaświadczenie z dnia 7 grudnia 2020 r. wydane przez C, wskazujące, że w sezonie 2014/2015 A otrzymała licencję do gry drużyny w [...] od dnia 1 lipca 2014 r. do dnia 30 czerwca 2015 r., a B sp. z o.o. otrzymała licencję nr [...] zezwalającą na udział w rozgrywkach [...] na sezon 2015/2016 z dnia 31 sierpnia 2015 r. i w dniu 10 sierpnia 2015 r. nr [...] zawarła umowę o wsparcie realizacji zadania publicznego pod nazwą "[...]". Mając na uwadze powyższe w ocenie Kolegium organ I instancji zasadnie stwierdził, że A kwotę 17.591,52 zł wydatkowaną po 1 lipca 2015 r. (m.in. na umowy zlecenia trenera i koordynatora zawartej na okres od 1 do 30 września 2015 r., obsługi sędziowskiej zapłaconej w lipcu 2015 r., umowy zlecenia na zabezpieczenie medyczne w okresie od 1 lipca 2015 r. do 31 sierpnia 2015 r., wyżywienia podczas sparingu w dniu 28 lipca 2015 r. i zostały szczegółowo wymienione w tabeli na str. 12-13 zaskarżonej decyzji) wykorzystał niezgodnie z przeznaczeniem, gdyż od tej daty nie prowadził [...], a tym samym nie mógł wykonać zadania publicznego "[...]", dotyczącego umowy z dnia 9 stycznia 2015 r. W umowie tej wskazano, że zadanie to zostało szczegółowo określone w ofercie, która stanowi załącznik do tej umowy. Z oferty wynika, że potrzebami wskazującymi na konieczność wykonania zadania publicznego jest: uczestnictwo [...] w rozgrywkach [...], utrzymanie się w [...] w 2015/2016 i osiągnięcie miejsc [...] w I rundzie rozgrywek 2016/2017. Zatem A nie mógł tych celów wypełniać od 1 lipca 2015 r., gdyż licencję na grę w [...] miał do dnia 30 czerwca 2015 r., od lipca 2015 r. zawodnicy drużyny byli związani umowami z innym podmiotem (B sp. z o.o.) i to ten inny podmiot otrzymał licencję na grę drużyny w sezonie 2015/2016. Tym samym mimo, że w umowie ustalono termin realizacji zadania publicznego do dnia 15 grudnia 2015 r., to de facto zadanie to było realizowane przez A jedynie do 30 czerwca 2015 r. Stąd wydatki poniesione od 1 lipca 2015 r. nie mogły być uznane za wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem zawartym w umowie, skoro od tej daty A nie prowadził już [...], zatem nie mógł realizować celu na jaki została zawarta umowa. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 252 ust. 1 pkt 1 ufp przez jego wadliwe zastosowanie. Stwierdził, że nakazanie zwrotu dotacji w kwocie 23.965,20 zł narusza prawo materialne, gdyż jego zdaniem z umowy z dnia 9 stycznia 2015 r. nie sposób wyprowadzić zakazu pokrycia z dotacji wydatków należnych wprawdzie za okres sprzed umowy, ale wymagalnych już po dacie jej zawarcia. W związku z powyższym wniósł o uchylenie decyzji w zaskarżonym zakresie i umorzenie postępowania w sprawie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według obowiązujących stawek. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje. Skargę należało uwzględnić, jednak z innych przyczyn, niż wskazane w skardze. Kryteria sądowej kontroli zaskarżonych aktów organów administracji publicznej zostały wyznaczone przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) - dalej jako: p.p.s.a., zgodnie z którym decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Równocześnie w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem niemającym tu zastosowania). Przeprowadzając zatem ocenę zaskarżonej decyzji, co do jej zgodności z prawem zarówno materialnym jak i procesowym, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek ze względu na inne, niż podniesione w skardze przyczyny. Sąd zwrócił uwagę, iż w sprawie zostały wydane przez organ I instancji dwie decyzje. Z akt sprawy wynika bowiem, iż po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia 2 kwietnia 2019 r. Nr [...], [...], Prezydent Miasta Opola określił skarżącej obowiązek zwrotu dotacji w kwocie 106.754,20 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania dotacji z budżetu Miasta Opola, tj. od dnia 21 stycznia 2015 r. do dnia zapłaty. Przedmiotowa decyzja została doręczona adwokatowi A. S. w dniu 8 maja 2019 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia jej odbioru. Postanowieniem z dnia 6 września 2019 r. Nr [...] Kolegium stwierdziło niedopuszczalność odwołania skarżącej od decyzji Prezydenta Miasta Opola z dnia 2 kwietnia 2019 r. Nr [...], [...], gdyż ww. decyzja została doręczona adwokatowi A. S. w dniu 8 maja 2019 r., natomiast nie został on upoważniony do reprezentowania skarżącej w tej sprawie. Takie działanie organu Kolegium oceniło jako bezskuteczne i powodujące, że zaskarżona decyzja nie weszła do obrotu prawnego i nie mogła być przedmiotem odwołania. Następnie decyzją z dnia 10 sierpnia 2020 r. Prezydent Miasta Opola ponownie określił skarżącej obowiązek zwrotu dotacji w kwocie 106.754,20 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Jednak decyzję tę Kolegium w dniu 30 października 2020 r. uchyliło w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. I po kolejnym przeprowadzeniu postępowania, kolejną decyzją Prezydent Miasta Opola w dniu 15 stycznia 2021 r. określił A, obowiązek zwrotu dotacji w kwocie 106.754,20 zł jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi dla kwoty 89.162,68 zł od dnia przekazania I transzy dotacji z budżetu Miasta Opola, tj. od dnia 21 stycznia 2015 r. do dnia zapłaty i dla kwoty 17.591,52 zł od dnia przekazania II transzy dotacji z budżetu Miasta Opola, tj. od dnia 17 marca 2015 r. do dnia zapłaty, udzielonej na realizację zadania publicznego pod nazwą "[...]" przyznanej zgodnie z umową nr [...] z dnia 9 stycznia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazaną na wstępie decyzją uchyliło w całości powyższą decyzję Prezydenta Miasta Opola i określiło część dotacji w kwocie 23.965,20 zł jako wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem. W dacie podjęcia przez Kolegium powyższej decyzji, rozpatrującej odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Opola z dnia 15 stycznia 2021 r. Nr [...], [...], którą organ ten określił skarżącej obowiązek zwrotu dotacji w kwocie 106.754,20 zł jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w tej samej sprawie wydana już była przez Prezydenta Miasta Opola decyzja z dnia 2 kwietnia 2019 r. Nr [...], [...], którą Prezydent Miasta Opola określił Spółce obowiązek zwrotu dotacji w kwocie 106.754,20 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. W ocenie Sądu to waśnie ta decyzja rozstrzygnęła sprawę (w rozumieniu art. 104 kpa) zwrotu przedmiotowej dotacji zaś fakt jej błędnego doręczenia nie oznaczał, iż sprawa mogła być ponownie procedowana i rozstrzygnięta kolejną decyzją organu I instancji. Co prawda w sprawie pomiędzy jedną a drugą decyzją organ I instancji wydał jeszcze decyzję z dnia 10 sierpnia 2020 r., którą określił skarżącej obowiązek zwrotu dotacji w kwocie 106.754,20 zł jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, jednak ta decyzja została wyeliminowana skutecznie z obrotu prawnego (decyzją Kolegium z dnia 30 października 2020 r.). Stąd za wydane w sprawie należy, zdaniem Sądu, uznać dwie decyzje - z dnia 2 kwietnia 2019 r. Nr [...], [...] oraz z dnia 15 stycznia 2021 r. Nr [...], [...]. Przy czym pierwsza z ich rozstrzygała sprawę w rozumieniu art. 104 kpa. Jako punkt wyjścia swoich rozważań przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny analizę treści art. 104 i art. 110 k.p.a. Należy podkreślić na wstępie, iż decyzja administracyjna jest prawidłowa i obowiązuje tylko wtedy, jeżeli została podjęta i wydana przez właściwy organ administracji publicznej, we właściwym trybie i na podstawie właściwych przepisów prawa. Stosownie przy tym do art. 104 kpa decyzja rozstrzyga sprawę co do istoty w całości lub w części, albo w inny sposób kończy sprawę w danej instancji. W doktrynie prawa administracyjnego rozróżnia się przy tym materialne i procesowe ujęcie decyzji. W ujęciu materialnym, pod pojęciem decyzji rozumie się kwalifikowany akt administracyjny, stanowiący przejaw woli administracyjnych organów państwa, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego lub finansowego, o charakterze władczym i zewnętrznym. Procesowe pojęcie decyzji wywodzić trzeba z art. 104 kpa i 107 kpa. Zgodnie z art. 104 kpa organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji. Wydanie zatem decyzji jest formą załatwienia sprawy. Załatwienie sprawy administracyjnej w formie decyzji, a więc aktu administracyjnego zewnętrznego, może oznaczać jedynie rozstrzygnięcie sprawy przez władcze działanie prawne organu administracji publicznej, skierowane do konkretnego adresata. Sprawa administracyjna nie jest załatwiona, gdy organ administracyjny nie spełnia wymogów formalnych przewidzianych w art. 107 § 1 kpa, a w dodatku nie doręcza decyzji stronie. Dopiero spełnienie przez organ administracyjny wymogów formalnych decyzji oznacza, że decyzja została sporządzona, a skierowanie decyzji do adresata i doręczenie jej adresatowi powoduje możliwość uznania, że decyzja ta została wydana. Za tym stwierdzeniem przemawia także argumentacja wynikająca z art. 109 i 110 kpa. Zgodnie z art. 109 kpa decyzję doręcza się stronom na piśmie, a art. 110 kpa stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Czy materialne, czy procesowe ujęcie znaczenia decyzji administracyjnej nakazuje bezspornie przyjąć, iż decyzja administracyjna jest oświadczeniem woli uprawnionego organu, którego treść kształtują normy powszechnie obowiązującego prawa, o charakterze zewnętrznym. Nie wystarczy dla bytu decyzji jej podjęcie tj. sporządzenie i podpisanie, gdyż konieczne jest jej wydanie, a więc ujawnienie woli organu administracyjnego na zewnątrz organu. Decyzja procesowa, jako akt podjęty, a następnie uzewnętrzniony przez jego wydanie, nabiera cech decyzji administracyjnej przez zakomunikowanie treści tego aktu stronie. Dopóki nie zostanie zakomunikowana stronie, dopóty jest aktem nie wywierającym żadnych dla strony skutków. Uzewnętrznienie decyzji w stosunku do strony stwarza nową sytuację procesową (np. możliwość wniesienia odwołania). Doręczenie lub ogłoszenie decyzji stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego. Od tego dopiero momentu decyzja wiąże organ administracji publicznej i stronę. W badanej sprawie decyzja organu I instancji Nr [...], [...], podjęta została w dniu 2 kwietnia 2019 r. Akta sprawy administracyjnej dostarczają jednak informację nie tylko o dacie podjęcia powyższej decyzji z dnia 2 kwietnia 2019 r., ale także o dacie uzewnętrznienia podjętego aktu. Bezspornie bowiem decyzję tę wyekspediowano i doręczono adwokatowi A. S. w dniu 8 maja 2019 r. Jest również bezsporne, iż doręczenie to dotknięte było błędem wynikającym z doręczenia decyzji pełnomocnikowi, który nie został upoważniony do reprezentowania Spółki w tej sprawie. Od decyzji tej wniesione zostało także odwołanie, uznane następnie przez Kolegium za niedopuszczalne z powodu wadliwego doręczenia decyzji. Zamiast jednak doręczyć tę decyzję w sposób prawidłowy, Prezydenta Miasta Opola dalej prowadził postępowanie, czego konsekwencją było wydanie w dniu 10 sierpnia 2020 r. kolejnej decyzji, uchylonej w całości przez Kolegium w dniu 30 października 2020 r., oraz następnej decyzji – z dnia 15 stycznia 2021 r., którą ponownie określił skarżącej obowiązek zwrotu dotacji w kwocie 106.754,20 zł jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył w związku z tym, jakiego rodzaju konsekwencje prawne należało przypisać faktowi ujawnienia woli organu na zewnątrz (w postaci decyzji organu I instancji Nr [...], [...], podjętej w dniu 2 kwietnia 2019 r.), jednakże z uchybieniem obowiązujących w tym zakresie przepisów procedury administracyjnej. Zgodnie do wyżej zamieszczonych uwag, decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą ogłoszenia lub doręczenia jej stronie postępowania (art. 110 k.p.a.) i z tym momentem wiąże organ, który ją wydał. Oznacza to, że wzruszenie takiej decyzji po jej wydaniu jest dopuszczalne wyłącznie w granicach wyznaczonych stosownymi przepisami k.p.a. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni akceptuje i uznaje za własne stanowisko wyrażone w judykaturze (vide: wyrok NSA z dnia z 26.05.2020, sygn. II OSK 1554/19; wyrok NSA z dnia 28.02.2020 r., sygn. I GSK 234/18; wyrok WSA z dnia 30.07.2009 r., sygn. 53/09), iż sytuacja związania organu zachodzi również w przypadku, gdy doręczenie decyzji (a zatem ujawnienie na zewnętrz władczej woli organu) nastąpiło do rąk strony mimo, iż ustanowiła ona pełnomocnika i odwrotnie – do rąk wadliwie ustanowionego pełnomocnika zamiast wprost do strony - a od tego momentu organ nie może już dokonać zmian w treści wydanego przez siebie aktu , mimo wadliwego jego doręczenia. Potwierdzać takie stanowisko może zapis przywoływanego art. 110 k.p.a, w którym mowa o doręczeniu, a nie o doręczeniu skutecznym. Wadliwość doręczenia w postaci skierowania decyzji do strony, zamiast do jej pełnomocnika lub do nieupoważnionego pełnomocnika zamiast do strony wpływa natomiast na ocenę skutków procesowych wydanej decyzji w zakresie związania nimi strony postępowania. Zdaniem Sądu, wadliwe (jak w przypadku decyzji z dnia 2 kwietnia 2019 r.) doręczenie decyzji, wywołuje tylko skutek wydania decyzji, a więc poinformowania strony o treści wydanego aktu (wyjawienie treści na zewnątrz). Decyzja ta nie ma natomiast dla strony mocy wiążącej. Niewątpliwie skutki procesowe związane z doręczeniem decyzji powstaną dla niej dopiero z chwilą doręczenia tego aktu w sposób prawidłowy. W niniejszej sprawie treść wskazanej decyzji organu I instancji z dnia 2 kwietnia 2019 r. została zatem ujawniona stronie postępowania, wniesione zostało nawet odwołanie od niej. Po stwierdzeniu niedopuszczalności tego odwołania powinna była zostać doręczona już w sposób prawidłowy. Od tej chwili nastąpiłyby skutki procesowe wiążące się z wydaniem doręczonego aktu. Jednakże organ nie dokonał prawidłowego doręczenia wydanej w dniu 2 kwietnia 2019 r. decyzji. W miejsce tego dalej prowadzi postępowanie i w konsekwencji podjął w dniu 15 stycznia 2021 r. nową decyzję w tym samym przedmiocie. Tym samym organ I instancji rozstrzygnął ponownie sprawę już poprzednio rozstrzygniętą inną decyzją a czego nie dostrzegło Kolegium rozpoznając odwołanie od decyzji z dnia 15 stycznia 2021 r. Odwołując się do orzecznictwa (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2016 r. II OSK 714/05, publ. ONSAiWSA 2006/5/132; II OSK 1554/19) zaznaczyć należy, że decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej sporządzenia, doręczenie ma zaś na celu zakomunikowanie stronie zawartego w niej rozstrzygnięcia, które następuje w chwili złożenia na decyzji podpisu osoby uprawnionej. Tak więc w postępowaniu administracyjnym załatwienie sprawy w rozumieniu art. 104 kpa poprzedza moment, w którym strona ma możliwość zapoznania się z rozstrzygnięciem. Zatem to z chwilą podpisania decyzji a tym bardziej i jej wyekspediowania mamy do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym w tym znaczeniu, że istnieje decyzja, a dzień jej wydania jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej. Podkreślić zatem należy, że obowiązujące przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie dają podstaw do utożsamiania wydania decyzji z jej doręczeniem. Wprawdzie doręczenie decyzji (postanowienia) stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego, to jednak załatwienie sprawy następuje w drodze wydania orzeczenia. Celem zaś art. 110 k.p.a. było i jest utrwalenie stanowiska organu wyrażonego w decyzji administracyjnej, której treść doszła do wiadomości jej adresata. Sąd w pełni podziela poglądy prezentowane w literaturze oraz w orzecznictwie, że z komentowanego przepisu nie można wywieść w sposób uprawniony wniosku, że decyzja niedoręczona lub doręczona nieprawidłowo jest decyzją nieistniejącą w sensie prawnym i iż możliwe jest dalsze prowadzenie postępowania w sprawie i wydanie kolejnej decyzji. Przyjęcie, że niedoręczona prawidłowo decyzja nie istnieje w sensie prawnym oraz że doręczenie decyzji jest równoznaczne z jej wydaniem, pozbawia art. 110 § 1 k.p.a. nie tylko logicznego, lecz także normatywnego sensu. Decyzja istnieje w sensie prawnym od dnia jej podpisania przez upoważnioną osobę i tylko istniejąca decyzja może być skutecznie doręczona. Taka decyzja jest decyzją, którą organ wydał, jest on związany tą wydaną decyzją od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia "o ile kodeks nie stanowi inaczej", czyli że związanie od chwili doręczenia lub ogłoszenia nie jest związaniem bezwzględnym. Ponadto, nie kwestionując istotnego znaczenia doręczenia lub ogłoszenia decyzji, należy podkreślić, że wszystkie skutki doręczenia lub ogłoszenia mogą dotyczyć tylko decyzji uprzednio istniejącej, tj. takiej, która nie tylko została sporządzona, lecz także podpisana. Zasada związania decyzją rozciąga się zatem także na okres między wydaniem decyzji a jej doręczeniem, bowiem również w tym czasie organ administracji publicznej nie może zmieniać wydanej decyzji, która - jak trafnie podkreśla W. Dawidowicz (Postępowanie administracyjne, 1983, s. 201) – "istnieje już w momencie wydania, choć wywiera skutki prawne dopiero z chwilą doręczenia stronie" (Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej Komentarz akutalizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego - LEX/el. 2019 – komentarz). Z powyższych względów Sąd uznał, iż Kolegium wydając zaskarżoną decyzję i nie dostrzegając, iż rozpatruje odwołanie od wydanej przez organ I instancji ponownie w tej samej sprawie decyzji, uchybiło wskazanym powyżej przepisom kpa. Na marginesie jedynie Sąd zauważa, iż ze sprawy zakończonej wyrokiem NSA z dnia 16 grudnia 2016 r. o sygn. I OSK 149/16 wynika, iż Kolegium samo wyrażało stanowisko, zgodnie z którym przepisy k.p.a. nie dają podstaw do tego, by utożsamiać "wydanie decyzji" z jej doręczeniem, czy podjęciem czynności zmierzających do jej doręczenia i iż wydanie decyzji i jej wprowadzenie do obrotu prawnego to dwie różne kwestie zaś z datą każdego z tych zdarzeń ustawodawca wiąże powstanie innych skutków prawnych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach orzekł w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni dokonaną powyżej wykładnię prawa oraz stanowisko Sądu, rozważając jednocześnie kwestię ewentualnego przedawnienia.