I FSK 58/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia WSA del. Elżbieta Olechniewicz, Protokolant Katarzyna Wojnarska, po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Szefa Krajowej Administracji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 496/21 w sprawie ze skargi D. sp. z o.o. z siedzibą w W. na zmianę interpretacji indywidualnej Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 21 grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz D. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji. 1.1. Zaskarżonym wyrokiem z 27 września 2021 r. (sygn. akt III SA/Wa 496/21), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA, Sąd pierwszej instancji), uwzględnił skargę D. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: spółka, skarżąca, wnioskodawca) na zmianę interpretacji Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (dalej: Szef KAS) z 21 grudnia 2020 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług i w punkcie pierwszym uchylił zaskarżoną zmianę interpretacji oraz w punkcie drugim rozstrzygnął o kosztach postępowania sądowego (opisany wyrok i powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń CBOSA). 1.2. Skarżąca spółka złożyła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS) wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania 0% stawki podatku do dostawy urządzenia interaktywnego do placówek oświatowych. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: Skarżąca jest spółką kapitałową posiadającą siedzibę oraz miejsce zarządu na terytorium Polski oraz podlegającą w Polsce tzw. nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych. Spółka jest również czynnym podatnikiem podatku VAT. Wnioskodawca w zakresie prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej zamierza sprzedawać urządzenia interaktywne na rzecz placówek oświatowych w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 Nr 54 poz. 535, dalej; u.p.t.u.), tj. na rzecz szkół, przedszkoli publicznych i niepublicznych, szkół wyższych i placówek opiekuńczo-wychowawczych. Konstrukcja urządzenia bazuje na płycie głównej/procesorze i peryferiach takich samych jak dla komputera, przy czym obraz jest rzucany na podłogę za pomocą rzutnika. Urządzenie składa się z: 1) komputera stacjonarnego, składającego się z płyty głównej, kart sieciowych, karty dźwiękowej, procesora, karty graficznej, zasilacza komputerowego, pamięci RAM, dysku twardego, 2) projektora krótkoogniskowego, który wyświetla obraz na podłodze na dowolnej powierzchni, 3) kamery, która rozpoznaje ruch oraz dotyk na powierzchni wyświetlanego obrazu, 4) wzmacniacza stereo oraz głośników. Wszystkie ww. części urządzenia są zamontowane wewnątrz jednej, bezpiecznej obudowy urządzenia, ściśle ze sobą współpracując i stanowiąc zestaw komputerowy. Urządzenie posiada w pełni funkcjonalny system operacyjny, który umożliwia zainstalowanie przez użytkownika aplikacji do edytowania tekstu, pracy w arkuszu kalkulacyjnym, edycji zdjęć, przeglądania internetu itp. Do urządzenia można podłączyć urządzenia peryferyjne przeznaczone dla komputerów stacjonarnych takie jak monitor, myszka, klawiatura, drukarka, skaner, czy pamięć przenośna. Podzespoły w urządzeniu są zależne od siebie i stanowią zestaw komputerowy. Urządzenie stanowi zatem współdziałającą ze sobą i zależną od siebie jednostkę centralną, urządzenie wejścia oraz urządzenie wyjścia. Urządzeniem wejścia jest kamera rozpoznająca ruch oraz dotyk na powierzchni wyświetlanego obrazu oraz pilot dostarczany z urządzeniem. Urządzeniem wyjścia jest projektor, którego funkcją jest komunikacja z użytkownikiem urządzenia oraz wizualizacja jego działań. Urządzenie będzie wykorzystywane jako pomoc naukowa i dydaktyczna. W związku z powyższym opisem zdarzenia przyszłego, skarżąca zadała pytania: 1. Czy prawidłowe jest stanowisko wnioskodawcy, iż w zdarzeniu przyszłym, przedstawionym we wniosku, przy sprzedaży urządzenia do placówek oświatowych wnioskodawca może stosować stawkę podatku VAT w wysokości 0% podatku VAT, zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 26 u.p.t.u. w zw. z załącznikiem nr 8 do ustawy o VAT? 2. Czy prawidłowe jest stanowisko wnioskodawcy, iż w zdarzeniu przyszłym, przedstawionym we wniosku, w razie uznania stanowiska wnioskodawcy przedstawionego w pytaniu nr 1 za prawidłowe, stanowisko wnioskodawcy przedstawione w pytaniu nr 1 będzie prawidłowe także po wejściu w życie ustawy z dnia 9 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw? W przedmiocie zadanych pytań skarżąca przedstawiła następujące stanowisko: W odniesieniu do pytania 1. zdaniem skarżącej przy sprzedaży urządzenia do placówek oświatowych wnioskodawca może stosować stawkę podatku VAT w wysokości 0% podatku VAT, zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 26 u.p.t.u. w zw. z załącznikiem nr 8 do ustawy o VAT. W zakresie natomiast pytania drugiego, w ocenie skarżącej w razie uznania stanowiska wnioskodawcy przedstawionego w pytaniu nr 1 za prawidłowe, stanowisko wnioskodawcy przedstawione w pytaniu nr 1 będzie prawidłowe także po wejściu w życie ustawy z dnia 9 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw. 1.3. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w dniu 1 października 2019 r. wydał interpretację indywidualną, w której uznał stanowisko strony w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego za prawidłowe. Po zapoznaniu się z aktami sprawy, w wyniku przeprowadzonej analizy przedmiotowej sprawy Szef KAS stwierdził, że interpretacja indywidualna z 1 października 2019 r., wydana przez Dyrektora KIS jest nieprawidłowa, dlatego też w dniu 21 grudnia 2020 r. dokonał jej zmiany. Zdaniem Szefa KAS stanowisko strony, wyrażone we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu zmiany interpretacji indywidualnej, Szef KAS stwierdził, że objęte wnioskiem urządzenie interaktywne, składające się m.in. z projektora krótkoogniskowego, który wyświetla obraz na podłodze oraz kamery, która rozpoznaje ruch oraz dotyk na powierzchni wyświetlanego obrazu, nie mieści się w pojęciu "zestawu komputerowego" na gruncie ustawy o VAT. Szef KAS stwierdził również, że wnioskodawca wskazał we wniosku o wydanie interpretacji, iż "(...) w zakresie prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej zamierza sprzedawać urządzenie interaktywne", a nie np. zestawy komputerowe. Tym samym organ uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. Z uwagi, że stanowisko strony w zakresie pytania nr 1 zostało uznane za nieprawidłowe, bezprzedmiotowym stało się zajmowanie stanowiska odnośnie pytania nr 2. 1.4. Sąd pierwszej instancji badając legalność zaskarżonej zmiany interpretacji uznał, że należało wyeliminować ją z obrotu prawnego, gdyż została wydana z naruszeniem art. 83 ust. 1 pkt 23 u.p.t.u. w zw. z poz. 1 zał. nr 8 do tej ustawy. Sąd stwierdził, że rozstrzygnięcie powyższej kwestii spornej sprowadza się do odkodowania pojęcia "zestawu komputerowego", o którym mowa w poz. 1 zał. nr 8 do u.p.t.u. Sąd zgodził się z poglądem wyrażanym w orzecznictwie, że należy odwołać się do potocznego rozumienia albowiem nie istnieje definicja legalna tego pojęcia. Tym samym, w skład zestawu komputerowego wchodzą: jednostka centralna komputera (potocznie zwana komputerem, której podstawowe elementy stanowi: płyta główna, procesor, pamięć RAM, dysk twardy, zasilacz), urządzenia wejścia (np. mysz, klawiatura, mikrofon, skaner, kamera, kierownica, joystick itp.) i urządzenia wyjścia (np. monitor, drukarka, głośniki, słuchawki, ale również projektor). W ocenie Sądu, urządzenie opisane przez stronę nie posiada żadnych cech, które wykluczałyby przypisanie jej cech zestawu komputerowego, zwłaszcza z uwagi na wskazane we wniosku części składowe tego urządzenia. Wbrew stanowisku organu, o takich nie świadczy fakt, że urządzenie wyposażone jest między innymi w projektor i kamerę. Praktycznie każdy komputer może być lub jest wyposażony zarówno w projektor, jak i kamerę oraz w inne elementy, a więc nie daje to podstaw do dyferencji zestawu komputerowego od urządzenia, którego dotyczy wniosek, jak słusznie podniesiono w skardze. Zestaw komputerowy tworzy bowiem nie tylko jednostka centralna (płyta główna, procesor, pamięć wewnętrzna, karta graficzna itd.) ale również urządzenia zewnętrzne służące przekazywaniu informacji do jednostki centralnej (tzw. urządzenia wejścia) oraz urządzenia zewnętrzne służące odbieraniu informacji z jednostki centralnej (tzw. urządzenia wyjścia). Wspomniane urządzenia połączone są do gniazd znajdujących się w jednostce centralnej lub łączą się z nią bezprzewodowo. W ocenie Sądu, przyjęcie, w ślad za organem, że na zestaw komputerowy składają się, oprócz komputera, wyłącznie monitor, klawiatura lub mysz należy uznać za anachroniczne. Większość komputerów jest wyposażona w coraz to nowe urządzenia, pozwalające w różny sposób rejestrować oraz odtwarzać obraz. Sąd nie dopatrzył się powodów, aby z pojęcia zestawu komputerowego wyłączać inne akcesoria oraz urządzenia peryferyjne, stanowiące, tak jak w przypadku urządzenia opisanego przez stronę, jedną funkcjonalną całość, czyli pomoc dydaktyczną służącą do ćwiczeń, gier i zabaw ruchowych. W ocenie Sądu oczywistym jest, że do wspomnianych celów znacznie lepszym rozwiązaniem może być komputer wyposażony w projektor, aniżeli komputer wyposażony wyłącznie w monitor. Zatem w ujęciu funkcjonalnym odseparowanie tych urządzeń miałoby charakter sztuczny, wszakże same w sobie nie pełnią żadnych istotnych funkcji. Dopiero połączone z komputerem w jeden zestaw stanowią użyteczny rejestrator oraz wyświetlacz obrazu, pozwalający na korzystanie z zestawu w sposób zgodny z jego przeznaczeniem. Dodatkowym argumentem wzmacniającym stanowisko strony jest okoliczność, że projektor jest niczym innym jak substytutem monitora, gdyż tak jak monitor służy "komunikowaniu się" komputera z użytkownikiem. Zarówno monitor jak i projektor są zatem urządzeniami zewnętrznymi, których zasadniczym celem jest odbiór i wyświetlanie informacji w formie obrazu z jednostki centralnej. Sposób wyświetlenia obrazu (na podłodze czy na ekranie monitora) ma w tym wypadku znaczenie drugorzędne, gdyż zazwyczaj to użytkownik, w zależności od potrzeb, wybiera w jaki sposób (w oparciu o jaki element zestawu komputerowego) będzie wyświetlał obraz. Z kolei kamera zintegrowana z komputerem przekazuje, podobnie jak np. skaner, zarejestrowany obraz do jednostki głównej. Zdaniem Sądu, elementy zestawu komputerowego (ich rodzaj) są uzależnione od jego przeznaczenia. Innego zestawu będzie potrzebował zwykły użytkownik, zaś innego grafik komputerowy lub osoba zajmująca się obróbką i montażem filmów. Przeznaczenie zestawu komputerowego wpływa zatem nie tylko na wydajność jednostki centralnej, ale również na rodzaj podłączonych do tej jednostki urządzeń peryferyjnych. Ustawodawca uznał natomiast, że warunkiem zastosowania stawki preferencyjnej jest aby zestaw był dostarczany do placówek oświatowych, które, co należy podkreślić, z uwagi na profil kształcenia mogą potrzebować mniej lub bardziej rozbudowanego i specjalistycznego sprzętu. Ustawodawca nie ograniczył preferencji podatkowej tylko do zestawów podstawowych, zawierających np. wyłącznie jednostki główne o podstawowych parametrach, wyposażone w monitor, klawiaturę i mysz. Uznając zatem, że podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego, okazały się zasadne, Sąd na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r., poz. 2325, ze zm., dalej: P.p.s.a.), zaskarżoną zamianę interpretacji uchylił. 2. Skarga kasacyjna. 2.1. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożył Szef Krajowej Administracji Skarbowej, zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, podnosząc naruszenie następujących przepisów: I. prawa materialnego przez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, tj.: art. 83 ust. 1 pkt 26 lit. a) w zw. z art. 83 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług z dnia (Dz.U. z 2018 r. poz. 2174, z późn.zm.; dalej: u.p.t.u.) w związku z poz. 1 załącznika nr 8 do ustawy o VAT, poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że urządzenie interaktywne niewymienione w ww. załączniku nr 8 do ustawy o VAT korzysta z preferencyjnej stawki VAT 0%, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych regulacji winna doprowadzić Sąd pierwszej instancji do wniosku, że dostawa urządzenia interaktywnego, które nie jest wymieniona w załączniku nr 8 do ustawy o VAT (zawierającego zamknięty katalog urządzeń), ani w jakimkolwiek przepisie ustawy o VAT, ani w rozporządzeniu do ustawy o VAT podlega opodatkowaniu stawką podstawową z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, albowiem przepisy wyznaczające zakres zastosowania stawki preferencyjnej 0% winny być wykładane ściśle i niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej tych przepisów (gdyby ustawodawca chciał, aby preferencją objęte były również urządzenia interaktywne, to w załączniku nr 8 do ustawy o VAT dokonałby określenia grupy tych towarów, co jednak, de lege lata, nie ma miejsca), II. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 134 P.p.s.a. i art. 57a P.p.s.a. oraz art. 146 § 1 P.p.s.a. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a P.p.s.a. w zw. z art. 14e § 1 pkt 1 O.p. polegające na błędnym wskazaniu oraz niedostatecznym wyjaśnieniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku prawnej przyczyny stanowiącej podstawę do uchylenia zmiany interpretacji indywidualnej wydanej przez Szefa KAS, przy tym w sposób niekorespondujący z podstawą prawną wskazaną w zarzutach skargi - przekładające się na błędną kontrolę pod względem proceduralnym przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej zmiany interpretacji, co (obok zasadniczej przyczyny naruszeń prawa materialnego wskazanych w pkt 1 skargi kasacyjnej) wpłynęło na nieprawidłowe uchylenie zmiany interpretacji indywidualnej. W ramach prawidłowo przeprowadzonej kontroli sądowej skarga powinna zostać oddalona, gdyż w ocenie organu - w przeciwieństwie do sformułowanych w niej zarzutów - zostały spełnione w sprawie ustawowe przesłanki do dokonania zmiany interpretacji indywidualnej przez Szefa KAS, związane z nieprawidłowością wcześniej wydanej interpretacji indywidualnej przez Dyrektora KIS z 1 października 2019 r., która nie powinna pozostać w obrocie prawnym. Wskazując na powyższe naruszenia, Szef KAS wniósł na podstawie art. 188 P.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie. W razie ustalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny braku podstaw do wydania orzeczenia wskazanego wyżej - o uchylenie na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. W każdym z tych dwóch przypadków Szef KAS wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. 2.2. Spółka nie złożyła odpowiedzi na skargę kasacyjną organu podatkowego. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 3.1. Nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 83 ust. 1 pkt 26 lit. a) w zw. z art. 83 ust. 13 u.p.t.u. w związku z poz. 1 załącznika nr 8 do u.p.t.u. 3.2. Spór w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy urządzenie interaktywne, które jest przedmiotem zaskarżonej interpretacji, mieści się w pojęciu "zestaw komputerowy stacjonarny" w rozumieniu art. 83 ust. 1 pkt 26 lit. a) u.p.t.u. w związku z poz. 1 załącznika nr 8 do u.p.t.u. W ocenie Szefa KAS urządzenie interaktywnie stanowi odrębne/osobne (inne) od zestawu komputera stacjonarnego urządzenie, a więc nie jest zestawem komputerowym stacjonarnym, o którym mowa w poz. 1 załącznika nr 8 do u.p.t.u., lecz osobnym/autonomicznym urządzeniem, do budowy którego użyto częściowo innych elementów, w porównaniu do wykorzystywanych do takiego zestawu. Urządzenie interaktywne stanowi przez to inne urządzenie (inny zestaw), który nie zawiera się w definicji "zestawu komputerowego stacjonarnego". Powyższe twierdzenie organu nie jest niczym poparte. 3.3. Po pierwsze, jak stwierdził sam organ nie istnieje legalna definicja pojęć wskazanych w załączniku nr 8 do ustawy o VAT, w tym definicja "zestawu komputera stacjonarnego". Po drugie, organ nie kwestionuje, wskazując na wyrok NSA z 6 sierpnia 2020 r. (sygn. akt I FSK 1806/17), że "zestaw komputera" można zdefiniować jako urządzenie w skład którego wchodzą: jednostka centralna komputera (potocznie zwana komputerem, której podstawowe elementy stanowi: płyta główna, procesor, pamięć RAM, dysk twardy, zasilacz), urządzenia wejścia (np. mysz, klawiatura, mikrofon, skaner, kamera, kierownica, joystick itp.) i urządzenia wyjścia (np. monitor, drukarka, głośniki, słuchawki, ale również projektor). Z kolei "stacjonarny" oznacza tyle, co przystosowany do używania w stałym miejscu, w stałej lokalizacji, w której został zainstalowany. Po trzecie, twierdząc, że przedmiotowe urządzenie interaktywnie stanowi odrębne/osobne (inne) od zestawu komputera stacjonarnego urządzenie, będąc osobnym/autonomicznym urządzeniem, do budowy którego użyto częściowo innych elementów, w porównaniu do wykorzystywanych do takiego zestawu, organ nie precyzuje jakie elementy tego urządzenia pozostają poza powyższą definicją "zestawu komputerowego". 3.4. Jak podała strona, przedmiotowe urządzenie składa się z: 1) komputera stacjonarnego, składającego się z płyty głównej, kart sieciowych, karty dźwiękowej, procesora, karty graficznej, zasilacza komputerowego, pamięci RAM, dysku twardego, 2) urządzeń wejścia, czyli pilota oraz kamery, która rozpoznaje ruch oraz dotyk na powierzchni wyświetlanego obrazu, 3) urządzenia wyjścia, czyli projektora krótkoogniskowego, który wyświetla obraz na podłodze na dowolnej powierzchni, 4) wzmacniacza stereo oraz głośników. Powyższe wskazuje, że urządzenie to zawiera wszystkie elementy składowe "zestawu komputerowego stacjonarnego", wskazane w powyższej definicji. Ponadto do urządzenia można podłączyć urządzenia peryferyjne dedykowane dla komputerów stacjonarnych takie jak monitor, myszka, klawiatura, drukarka, skaner, czy pamięć przenośna. Bez znaczenia jest przy tym, że wyrób o nazwie urządzenie interaktywne (podłoga interaktywna) nie jest wymieniony w załączniku nr 8 do u.p.t.u. Istotnym jest bowiem, aby urządzenie to miało elementy składowe i cechy "zespołu komputerowego", a nie jego nazwa. 3.5. Całkiem błędne jest też stanowisko organu, że cechami odróżniającymi urządzenie interaktywne od "zestawu komputera stacjonarnego" jest odmienne przeznaczenie i sposób wykorzystywania zestawu komputera stacjonarnego od urządzenia interaktywnego, gdyż zdaniem organu "zestawy komputerów", są przeznaczone do wykorzystywania zgodnie z ogólnym (podstawowym) przeznaczeniem takich zestawów w szkołach (placówkach oświatowych) - do nauki informatyki w klasach, z wykorzystaniem pakietów biurowych (edytory tekstów, arkusze kalkulacyjne, edytory grafiki); do pracy biurowej (obsługa grafików nauki, programów szkolnych - np. Librus, elektronicznych dzienników ocen, prowadzenie listy płac czy obecności); do komunikacji elektronicznej przez internet (np. z rodzicami uczniów) czy nawet do prowadzenia nauki zdalnej. Generalnie takie zestawy są montowane przy biurkach i obsługiwane za pomocą klawiatury i myszki, a ich oprogramowanie może być dowolnie modyfikowane przez pracowników placówki oświatowej. Tymczasem, jak podnosi organ, nie ma możliwości wykorzystania "podłogi interaktywnej" do powyżej wskazanych celów (bez poważnej ingerencji w ich budowę, oprogramowanie i podstawowe funkcje), gdyż jest to urządzenie służące zabawie lub ćwiczeniom ruchowym - choć nie sposób odmówić takim urządzeniom funkcji edukacyjnej. Nie służy tradycyjnie rozumianym zadaniom komputerowym. 3.6. Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że stawkę 0% stosuje się do dostaw sprzętu komputerowego wskazanego w załączniku nr 8 do ustawy o VAT dla placówek oświatowych. Przepisy art. 83 ust. 1 pkt 26 lit. a) jak również ust. 13-15 nie uzależniają tej stawki od sposobu wykorzystywania tego sprzętu przez ww. placówki. Podstawą do zastosowania preferencyjnej stawki podatku 0% w przypadku dostaw sprzętu komputerowego na rzecz placówek oświatowych jest zaliczenie dostarczanych towarów do określonych grup towarowych wymienionych w powołanym załączniku nr 8 do ustawy. Ponadto organ pomija, że placówkami oświatowymi są również przedszkola publiczne i niepubliczne określone w art. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 737 z późn. zm.), a w nich urządzenia interaktywne takie jak "podłoga interaktywna" mogą znaleźć jak najbardziej zastosowanie edukacyjne. Również w szkołach takie urządzenia mogą być bardzo przydatne urozmaicając tradycyjne metody nauczania poprzez interaktywne gry i aplikacje rozwijające, np. logiczne myślenie i naukę poprzez doświadczenie. 3.7. Nie można się również zgodzić z organem, że przedmiotowe urządzenie nie spełnia warunku "stacjonarności", gdyż "niektóre modele są przeznaczone głównie do montowania na uchwytach wyposażonych w kółka, a biorąc pod uwagę regulowaną wysokość takiego uchwytu to należy zauważyć, iż taka "podłoga interaktywna" może być łatwo przemieszczana z pomieszczenia do innego pomieszczenia bez konieczności jej deinstalacji i ponownego składania w celu ponownego użycia. Po pierwsze, nie ma legalnej definicji "stacjonarności" zestawu komputerowego. Po drugie, z wniosku o interpretację nie wynika, aby przedmiotem zapytania były modele "przeznaczone głównie do montowania na uchwytach wyposażonych w kółka". Po trzecie, kiedy określa się komputer stacjonarny wskazuje się, że to rodzaj komputera przeznaczony do użytku w jednym, określonym miejscu, zazwyczaj na biurku, ze względu na swoje gabaryty i ciężar, który w związku z tym nie ma charakteru przenośnego (co nie wyklucza oczywiście możliwości jego przenoszenia). Uwzględniając, że urządzenie interaktywne (podłoga interaktywna) mieści w sobie wszystkie jej składowe elementy, oznacza to, że charakteryzuje się gabarytami i ciężarem nie mniejszym niż komputer uznawany za stacjonarny. A zatem, nawet w przypadku takiego urządzenia, które nie jest montowane do sufitu, a jedynie np. na statywie, nie ma podstaw to twierdzenia, że ma ono charakter przenośny. 3.8. Chybiony jest też argument, że przyjęcie stanowiska reprezentowanego przez Sąd stanowiłoby asumpt do rozszerzania preferencji opodatkowania na każdy sprzęt z cechami "zestawu komputerowego" (np. systemów do gier, zabaw ruchowych, itp.)., podczas gdy zdaniem organu, z treści załącznika nr 8 do u.p.t.u. wynika, że wolą ustawodawcy było objęcie stawką preferencyjną jedynie sprzętu komputerowego mającego charakter podstawowej pomocy dydaktycznej. Z załącznika nr 8 do u.p.t.u., wbrew stanowisku organu, nie wynika, aby "wolą ustawodawcy było objęcie stawką preferencyjną jedynie sprzętu komputerowego mającego charakter podstawowej pomocy dydaktycznej", gdyż stawkę 0 % stosuje się do dostaw sprzętu komputerowego na rzecz placówek oświatowych, które spełniają przymioty towarów wymienionych w powołanym załączniku nr 8 do u.p.t.u. W przepisach art. 83 ust. 1 pkt 26 lit. a) jak również ust. 13-15 w związku z załącznikiem nr 8 do u.p.t.u. nie ma żadnego wskazania, że objęcie stawką preferencyjną odnosi się jedynie do "sprzętu komputerowego mającego charakter podstawowej pomocy dydaktycznej". Takie stanowisko organu stanowi nieuprawnioną, zawężającą interpretację organu podatkowego, nieznajdującą oparcia w literalnej treści tych regulacji. Gdyby ustawodawca chciał zawęzić zakres przedmiotowy sprzętu komputerowego objętego ww. stawką preferencyjną, zwarłby jednoznaczne sformułowania (definicje) uniemożliwiające stosowanie tego unormowania do wszelkich towarów spełniających kryteria "sprzętu komputerowego" określonego w załączniku nr 8 do u.p.t.u., dostarczanego do placówek oświatowych. 3.9. Organ pomija także, że urządzenie interaktywne (podłoga interaktywna) zostało uznane za "zestaw komputerowy stacjonarny" w interpretacjach indywidulanych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 17 kwietnia 2018 r. (nr 0113-KDIPT1-1.4012.143.2018.2. AK) oraz z 3 stycznia 2019 r. (0112-KDIL2-2.4012.503.2018.2.AKR), w których w pełni potwierdzono stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku. Ponadto Dyrektor Urzędu Statystycznego wskazał na wniosek strony, że zgodnie z Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług z 2008 r., przedmiotowe urządzenie mieści się w grupowaniu PKWiU 26.20.1 "Komputery i pozostałe maszyny do automatycznego przetwarzania danych". 3.10. Reasumując, urządzenie interaktywne (tzw. podłoga interaktywna) składające się z komputera stacjonarnego, kamery i pilota (urządzenia wejścia) oraz projektora (urządzenie wyjścia), mieści się w pojęciu "zestaw komputerowy stacjonarny" w rozumieniu art. 83 ust. 1 pkt 26 lit. a) w związku z poz. 1 załącznika nr 8 do u.p.t.u., którego dostawa dla placówek oświatowych podlega opodatkowaniu stawką 0 % na podstawie art. 83 ust. 13 u.p.t.u. 3.11. Podobne stanowisko wyrażone zostało również np. w wyrokach NSA: z dnia 6 sierpnia 2020 r., I FSK 1806/17, z dnia 17 stycznia 2023 r., I FSK 1362/19, z dnia 11 września 2024 r., I FSK 513/24. 3.12. W świetle powyższego skarga kasacyjna organu podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a. Artur Mudrecki Janusz Zubrzycki Elżbieta Olechniewicz Sędzia NSA Sędzia NSA Sędzia WSA (del.)