VII SAB/Wa 73/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Stawecki Asesor WSA Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 28 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R. na bezczynność Rady Gminy M. w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić stronie skarżącej Stowarzyszeniu [...] z siedzibą w R. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Uzasadnienie. Pismem datowanym na [...] lutego 2021 r. Stowarzyszenie [...] w R. (dalej: "Stowarzyszenie") wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Rady Gminy [...] "w przedmiocie nieprzystąpienia, w terminie narzuconym prawem, do sporządzenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla obszarów przestrzeni publicznej określonych w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy M., przyjętym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...], z dnia [...] marca 2011r., nieuwzględnienie przeznaczenia tych terenów, określonego w Studium, przy późniejszym sporządzaniu planu oraz pozostawienie bez odpowiedzi wniosków mieszkańców w sprawie". Skarżąca wniosła o zobowiązanie Rady do niezwłocznego przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu dla obszarów publicznych, w terminie 14 dni; wstrzymanie sprzedaży przez Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa Oddział Terenowy w W. nieruchomości położonych na terenie gminy M., wyszczególnionych w wykazie nr [...] z [...] stycznie 2021r.; stwierdzenie, że Rada dopuściła się rażącej bezczynności; ukaranie odpowiedzialnych w sprawie osób; dopuszczenie Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu; kosztów postępowania i zasądzenie na rzecz Stowarzyszenia kwoty 20 000 zł. Zdaniem Stowarzyszenia, jego udział w sprawie jest uzasadniony celami statutowymi i przemawia za tym interes społeczny. W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie wyjaśniło, że zadaniem własnym gminy, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jest zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w szczególności obejmuje ono sprawy ładu przestrzennego, ochrony środowiska i przyrody, ochrony zabytków i opieki nad zabytkami oraz zieleni gminnej. Obszary przestrzeni publicznej, zgodnie z ustawą o zagospodarowaniu i planowaniu przestrzennym mają szczególne znaczenie dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i sprzyjania nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na ich położenie oraz cechy funkcjonalno-przestrzenne, określone w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Rada uchwałą Nr [...] z [...] marca 2011 r. przyjęła Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy M., określając w nim m. in. obszary przestrzeni publicznej. [...] września 2019 r. podczas zebrania wiejskiego mieszkańców sołectwa R., wniesiono pod obrady projekt uchwały zebrania wiejskiego w sprawie projektu zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy M. dla obszaru nr [...], wyłożonego do publicznego wglądu w dniach od [...] września 2019 r. do [...] października 2019 r. Projekt uchwały nie został dopuszczony przez sołtysa Reguł do głosowania z uwagi na niezgodność z prawem, jednak sołtys przekazała projekt uchwały władzom gminy, jako wniosek mieszkańców. Mieszkańcy nie otrzymali odpowiedzi na ten wniosek. [...] września 2020 roku, zebranie wiejskie sołectwa Reguły przyjęło uchwały w sprawie wniosku do Rady Gminy [...] "o niezwłoczne dostosowanie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla R. do zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy [...] z 2011 r.", o "utworzenie Parku kulturowego na terenie zabytkowego Parku dworskiego w R." o "niezwłoczne dostosowanie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla R. do zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy M. z 2011 roku oraz pozyskania od KOWR działek leżących na terenie Parku dworskiego w R.". Powyższe wnioski zebrania wiejskiego pozostają bez odpowiedzi. Uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2020 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla działek nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] w obrębie geodezyjnym R., ustalono przeznaczenie terenu [...] i [...] na zabudowę usługową, określając warunki zagospodarowania terenów, jako usługi z zakresu oświaty i edukacji, sportu i rekreacji oraz kultury. W Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] z [...] marca 2011 r. tereny oznaczone w Uchwale z [...] listopada 2020r. symbolami [...] i [...], określono, jako tereny usług oświaty z podstawowym kierunkiem przeznaczenia na obiekty wychowania przedszkolnego i edukacji poziomu podstawowego, wraz z układem ulic lokalnych i dojazdowych, a także tereny parkingów i garaży, w tym wielopoziomowych i podziemnych, obiekty kształcenia poziomu średniego, tereny placów, ciągów pieszych, zieleni urządzonej i innych przestrzeni publicznych, sieci, obiekty i urządzenia systemów infrastruktury technicznej oraz urządzenia służące ochronie środowiska i zdrowia ludzi, za wyjątkiem obiektów gospodarki odpadami, z zakazem lokalizowania funkcji usługowo- handlowych niezwiązanych z podstawowym kierunkiem przeznaczenia terenu oraz funkcji konfliktowych w stosunku do zabudowy usług oświaty. Uchwalony, w dniu [...] listopada 2020 roku, miejscowy plan, nie uwzględnia określonych w Studium podstawowych kierunków przeznaczenia tych terenów, jako placów, ciągów pieszych, zieleni urządzonej i innych przestrzeni publicznych. [...] lutego 2021r., Stowarzyszenie skierowało do Rady Gminy [...] wezwanie do niezwłocznego usunięcia naruszenia prawa, polegającego na niewykonaniu obowiązku przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów przestrzeni publicznej określonych Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (uchwała Nr [...] Rady Gminy [...] z [...] marca 2011r). Obszary przestrzeni publicznej należą do terenów wymagających sporządzenia planu miejscowego zgodnie z art. 10, ust. 2 pkt 8. Ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, stosownie do regulacji art. 15 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu i planowaniu przestrzennym, wiążą gminą sporządzającą plan miejscowy. Zdaniem skarżącej, pomimo "powstania obowiązku przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu, po upływie 3 miesięcy od dnia jego ustanowienia, Rada Gminy go nie wykonała". Zdaniem skarżącej, "nieprzystąpienie do sporządzenia miejscowego planu dla wymienionych wyżej terenów, bądź zmiana miejscowego planu, niezgodna z przeznaczeniem określonym w Studium oraz decyzje dla przedmiotowych terenów pozostające w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z przepisami ustawy o zagospodarowaniu i planowaniu przestrzennym, są podstawy do stwierdzenia, że bezczynność Rady Gminy ma charakter rażącego naruszenia prawa. Naruszenie prawa jest rażące z uwagi na fakt, nie dokonania narzuconej prawem czynności i negację przez treść rozstrzygnięć bądź ich brak, części obowiązujących przepisów a wywołane nimi skutki są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności i interesu publicznego". Ponadto, "(...) decyzje wydane dla terenów leżących na tych obszarach, po powstaniu obowiązku a przed sporządzeniem bądź zmianą planu, naruszają interes prawny mieszkańców wyrażony m.in. uchwałami Zebrania wiejskiego. 10 lat zwłoki w wykonaniu, przez Radę gminy, spoczywającego na niej obowiązku, narusza zaufanie do organu stanowiącego prawo miejscowe i organów nadzoru, jak również tworzy poczucie tymczasowości prawa miejscowego oraz niepewności ostatecznych rozstrzygnięć organów. Mieszkańcy, dokonując decyzji o zakupie nieruchomości na terenie objętym Studium, kierowali się wynikającą z przepisów prawa, nieuchronnością dostosowania miejscowego planu do zapisów Studium. Bezczynność Rady gminy doprowadziła do sytuacji, że zagospodarowanie terenów leżących w sąsiedztwie ich nieruchomości może być inne niż to, które uwzględniali dokonując decyzji inwestycyjnych. Tym samym plany inwestycyjne dotyczące tych terenów, inne niż cele publiczne, budzą ich uzasadniony sprzeciw". Udział Stowarzyszenia w sprawie jest uzasadnione celami regulaminowymi Stowarzyszenia; są to m.in., działalność społeczna, ochrona środowiska i wspieranie rozwoju społeczności lokalnej i inicjatyw społecznych oraz interesem społecznym. Stowarzyszenie wyjaśniło też, że "bezczynność organu skutkowała sprzedażą przez Agencję Nieruchomości Rolnych Skarbu Państwa działki nr [...] obr. R., w 2013 roku, której przeznaczenie określono w Studium, jako usługi i zieleń urządzoną. Sprzedaż nastąpiła na podstawie planu miejscowego z 2002 roku, gdzie przeznaczenie działki nr [...], określono, jako usługi. W 2020 roku Starosta [...] wydał decyzję nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, dla W. Sp. z o. o., z siedzibą przy Al. J. w K., obejmującego budowę budynku hotelowego jednogwiazdkowego "[...]" z parkingiem, wewnętrzną instalacją gazową, zbiornikiem retencyjnym na wody opadowe, przeciwpożarowym zbiornikiem wodnym, wentylacją mechaniczną, drogą wewnętrzną i infrastrukturą techniczną, na działce Nr ew. [...] obr. R.. Plany inwestycyjne na tej działce, nie zgodne z zapisami Studium uwarunkowań, wzbudziły gwałtowny sprzeciw mieszkańców. Realizacja przedmiotowej inwestycji jest jednoznaczna z zagospodarowaniem działki nr [...] w sposób niezgodny z przeznaczeniem określonym w Studium uwarunkowań. Konsekwencją zamierzeń inwestora było, na przestrzeni ostatnich kilku lat, wiele spotkań i pism w sprawie włącznie z odwołaniem od przedmiotowej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Sprawa jest w toku, angażując, siły, środki i czas mieszkańców. 10 lat bezczynności Rady gminy w sprawie, skutkowało wieloma sytuacjami, w których mieszkańcy zmuszeni byli podejmować działania w obronie zapisów Studium oraz podjęciem decyzji administracyjnych, sprzecznych ze zbiorowym interesem wspólnoty. W dniu [...] stycznia 2021 roku Krajowy Ośrodek wspierania rolnictwa ogłosił wykaz nr [...] nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży, w którym umieścił działki lezące na obszarze Parku dworskiego w R., dawnego majątku ziemskiego. W Studium park w R. objęto ochroną prawną, określając przeznaczenie terenu na zieleń urządzoną, i zalecając opracowanie w pierwszej kolejności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (...). Zaniechania Rady gminy w podejmowaniu czynności zmierzających wykonania obowiązku nałożonego prawem jest rażącą bezczynnością, która przyczyniła się do nie zgodnego ze Studium rozporządzenia obszarami publicznymi w nim określonymi oraz do wystawienia na sprzedaż działek na terenie Parku dworskiego w R. i tym samym utraty lub możliwością utraty przez wspólnotę dostępu obszarów przestrzeni publicznej co stoi w sprzeczności z realizacją zadań własnych gminy obejmujących ład przestrzenny, ochronę środowiska i przyrody, ochronę zabytków i opiekę nad zabytkami oraz zieleń gminną, zaspakajających zbiorowe potrzeby wspólnoty". Zdaniem Stowarzyszenia, żądana suma pieniężna "ma stanowić realne oddziaływanie na organ i przeciwdziałać bezczynności w przyszłości, ma uzasadnienie w bezczynności mającej rażący charakter naruszenia prawa trwającej 10 lat i przyczynieniu się do krzywd, jakie wspólnota poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej". Przed złożeniem skargi do tut. Sądu, Stowarzyszenie [...] stycznia 2021 r. wezwało Radę za pośrednictwem systemu ePUAP do usunięcia naruszenia prawa, polegającego "na niewykonaniu obowiązku przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obszar Reguły (Uchwała Nr [...], Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2002 r.) dla obszarów przestrzeni publicznej określonych Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (Uchwała Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2011r) ". Jak wyjaśniło Stowarzyszenie, "nie skorzystało z instytucji ponaglenia, albowiem została ona wprowadzona nowelizacją k.p.a. z dnia 1 czerwca 2017 roku, a Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...], z którego wynika przedmiotowy obowiązek przystąpienia do sporządzenia Studium, przyjęto uchwałą Rady gminy [...] w dniu [...] marca 2011 roku. W dniu przyjęcia uchwały, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z p. zm.), warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, było wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa do właściwego organu, który zaskarżoną uchwałę lub zarządzenie wydał". W odpowiedzi na skargę, Rada Gminy [...] reprezentowana przez r. pr. J. wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu pisma procesowego Rada wyjaśniła, że zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( t. jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 713 z p. zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z kolei art. 101a ust. 1 tej ustawy stanowi, że art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Podstawę do orzekania przez sądy administracyjne w sprawach bezczynności prawotwórczej stanowi art. 101 a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Skarżący, składając skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przez niego uchwałą/zarządzeniem. Ocena kwestii merytorycznych związanych z zaskarżoną uchwałą/zarządzeniem jest możliwa dopiero po ustaleniu, iż skargę na taką uchwałę wniósł uprawniony do tego podmiot. Skoro art. 101 ust. 1 wymaga od skarżącego akt wykazania naruszenia przysługującego mu interesu prawnego, to odpowiednio również skarga na bezczynność przysługuje temu, czyj interes prawny został naruszony bezczynnością gminy, przy czym skarga dotycząca działalności uchwałodawczej gminy powinna być ograniczona do zakresu, w którym przepisy prawa przedmiotowego nakładają na radę gminy obowiązek podjęcia uchwały albo na wójta obowiązek wydania zarządzenia. Jednolite sądów administracyjnych wskazuje, że interes prawny, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wywodzić się musi z prawa materialnego, ale oczywiście prawa materialnego administracyjnego, bowiem skarga ma być wniesiona do sądu administracyjnego w sprawie z zakresu administracji publicznej. Materialne prawo administracyjne ma zawierać normę przyznającą ochronę prawną podmiotowi i z takiej normy wywodzi się właśnie interes prawny. Skarga wniesiona na podstawie ust. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, co oznacza, że nawet sprzeczność aktu organu gminy z prawem nie daje uprawnienia do jej wniesienia. Składający skargę musi wskazać na normę materialnego prawa administracyjnego, z którego swój interes prawny wywodzi. Naruszenie interesu prawnego podmiotu wnoszącego skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Kwestia legitymacji do wniesienia skargi w trybie art. 101 ustawy z 1990 r. o samorządzie gminnym została przez ustawodawcę wyraźnie określona w art. 101 ust. 1 i 2a tej ustawy. Nie mają więc do niej zastosowania przepisy art. 31 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, dopuszczające występowanie w charakterze strony organizacji społecznej reprezentującej interesy innych osób. Dlatego też podmiot wnoszący skargę powinien był spełniać wymogi z art. 101 ust. 1 i 2a ustawy o samorządzie gminnym. W myśl tych artykułów skargę może złożyć każdy, czyj interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Przy tym skargę tę można wnieść w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy wyrażą na to pisemną zgodę. Skarżąca była więc zobowiązana wykazać naruszenie interesu prawnego Stowarzyszenia zarzucaną bezczynnością Rady, ale nie wykazała takiego naruszenia. Uchwalone uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2011 r. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] nie nakłada wymogu uchwalenia dla niezdefiniowanych obszarów przestrzeni publicznej miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Pełnomocnik organu przytoczyła konkretne zapisy Studium i stwierdziła, że uchwalenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie jest obowiązkowe - poza jednym przypadkiem: w razie utworzenia Parku Kulturowego. Rada nie pozostaje w bezczynności a zatem nie ma również podstaw do zastosowania art. 101a ustawy o samorządzie gminnym. Niedopuszczalna jest skarga na bezczynność rady gminy w przedmiocie podjęcia uchwały o przystąpieniu do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy zgodnie z art. 14 ust. 1 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sporządzanie takiego planu (jego zmiany) nie jest obowiązkowe. Zdaniem organu, zarzut bezczynności nie znajduje potwierdzenia w działalności uchwałodawczej Rady Gminy [...] w tym zakresie; w tym zakresie pełnomocnik Rady przywołała szereg uchwał planistycznych, podjętych przez Radę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sprawowana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zaskarżenie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania organu administracji publicznej jest dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Jak wynika z powyższego, dopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego – ale wyłącznie na prawne formy działania organów administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 8 p.p.s.a. oraz w sytuacjach przewidzianych przez ustawy szczególne, z zastrzeżeniem wynikającym z art. 5 p.p.s.a. Skarga na inne formy działania jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przepisami szczególnymi, o których mowa w art. 3 § 3 p.p.s.a. są między innymi art. 101 i art. 101a ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie z art. 101 ust. 1 każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z kolei art. 101a ust. 1 p.p.s.a. stanowi, że art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo narusza prawa osób trzecich przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn. Dz.U. z 2021 r.., poz. 741), kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Jak zaś wynika z art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn. Dz. U. z 2021 r., poz.1372) kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do wyłącznej właściwości gminy. Plan miejscowy uchwala rada gminy (art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Analiza art. 10 ust. 2 pkt. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prowadzi ponadto do wniosku, że obowiązkowe dla pewnych obszarów, w tym przestrzeni publicznej) może być sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale obowiązek ten wynikał będzie z przepisów odrębnych. Takim przepisem jest art. 38b ustawy z 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych (t. jedn. Dz.U. z 2021 r., poz.1301), art. 98 ust. 2 ustawy za 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (t. jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 303), art. 55 ust. 9 ustawy z 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (t. jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1970) i art. 5 ust. 1 | ustawy z 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady (t. jedn. Dz.U.2015 r., poz. 2120) oraz art. 5 ust. 1 ustawy z 10 czerwca 1994 r. o zagospodarowaniu nieruchomości Skarbu Państwa przejętych od wojsk Federacji Rosyjskiej (t. jedn. Dz.U. z 1994 r., Nr 79, poz. 363). Z przepisów, określających zadania i obowiązki gminy, nie wynika jednak prawo podmiotu trzeciego do żądania podjęcia przez gminę czynności mających na celu uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmianę. Inicjatywa uchwałodawcza w takim zakresie przysługuje wyłącznie określonym w ustawie organom i osobom (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 sierpnia 1996 r., sygn. akt II SA/Wr 280/96. OSP 1998/5/108, postanowienie NSA z 27 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 1968/08, postanowienie WSA w Warszawie sygn. akt IV SAB/Wa 157/12 z 22 października 2012 i utrzymujące je w mocy postanowienie NSA sygn. akt II OSK 59/13 z 29 stycznia 2013 r. - CBOSA). Z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynika natomiast wprost, że skarga na "milczenie" organów administracji publicznej – co do zasady - nie jest przewidziana w stosunku do aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 tej ustawy, to jest aktów prawa miejscowego oraz innych aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej. Tym samym zaniechanie zarzucane skargą w niniejszej sprawie nie należy do właściwości sądu administracyjnego i jako takie nie podlega jego kontroli. Skarga Stowarzyszenia, jako niedopuszczalna, podlega więc odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zaś kwestia – podnoszona w odpowiedz na skargę – braku wykazania przez Stowarzyszenie interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie miała znaczenia prawnego, gdyż organ gminy nie dopuścił się niewykonania czynności nakazanych prawem (art. 101a ust. 1 cyt. ustawy). Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w zw. z art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.