III FSK 593/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Stachurski (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogusław Woźniak, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska, Protokolant Asystent sędziego Karolina Niemiec, po rozpoznaniu w dniu 12 września 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. sp. z o.o. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 września 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 76/21 w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 18 grudnia 2020 r., nr 2201-IEE.711.2.432.2020.DW w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od S. sp. z o.o. z siedzibą w G. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 28 września 2021 r., I SA/Gd 76/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę S.sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 18 grudnia 2020 r., nr 2201-IEE.711.2.432.2020.DW, w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. Wyrok wraz z uzasadnieniem, a także inne powoływane w dalszej części orzeczenia sądów administracyjnych, są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji złożył pełnomocnik Spółki. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: "p.p.s.a."), zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zmian., dalej: ,,k.p.a.") w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 z późn. zm., dalej ,,u.p.e.a.") oraz art. 13 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz. 2070, dalej: ,,ustawy zmieniającej"), poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, gdyż Spółka wykazała, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku postanowieniem z 18 grudnia 2020 r., bezzasadnie utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku z 27 października 2020 r., gdyż zostało ono zaskarżone jedynie w części, przy czym w ocenie Spółki na uwzględnienie zasługiwały wszystkie zgłoszone zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułów wykonawczych; 2) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi przez sąd pierwszej instancji, gdyż Skarżąca wykazała, że postanowienie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 18 grudnia 2020 r., zostało wydane przedwcześnie, ponieważ postępowanie zażaleniowe powinno być zawieszone do czasu prawomocnego zakończenia postępowań sądowoadministracyjnych dotyczących określenia wysokości zobowiązań podatkowych w podatku akcyzowym za: wrzesień 2016 r. w wysokości 20.783 zł, sierpień 2016 r. w wysokości 23.461 zł, kwiecień 2016r. w wysokości 36.976 zł oraz kwiecień 2016r. w wysokości 28.051 zł; 3) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 34 § 1, § 4, § 5 w zw. z art. 33 § 1 punkty 1, 2, 3, 6, 7, 8 i 10 u.p.e.a. w związku z art. 13 ustawy zmieniającej poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi przez sąd pierwszej instancji, w sytuacji gdy Spółka wykazała, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku postanowieniem z 18 grudnia 2020 r. bezzasadnie utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, gdyż w ocenie Spółki wszystkie zarzuty zasługiwały na uwzględnienie w całości; 4) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, w sytuacji gdy Skarżąca wykazała, że skarżony organ nieprawidłowo ustosunkował się do treści zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego i sporządził wadliwe uzasadnienie faktyczne i prawne; 5) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 34 § 1, § 4, § 5 w zw. z art. 33 § 1 punkty 1, 2, 3, 6, 7, 8 i 10 u.p.e.a. w związku z art. 13 ustawy zmieniającej, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu wadliwego uzasadnienia wyroku z 28 września 2021 r., w którym sąd I instancji błędnie ocenił, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki do uwzględnienia wszystkich zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W oparciu o powyższe zarzuty, pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 28 września 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 76/21 i przekazanie temu sądowi sprawy do ponownego rozpoznania. Wniósł także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie (art. 176 § 2 p.p.s.a), a także o zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (wynagrodzenia doradcy podatkowego). W odpowiedzi na skargę kasacyjną, pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie, zasądzenie od Skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych, oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu biorąc pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 i 2 p.p.s.a.), nie stwierdził podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, a zarzuty kasacyjne nie podważają prawidłowości zaskarżonego wyroku. Odnosząc się do pierwszego zarzutu kasacyjnego należy na wstępie zauważyć, że w orzecznictwie prezentowane są różne poglądy na temat tego, czy organ odwoławczy powinien rozpoznać sprawę w całości mimo, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zostało zaskarżone tylko w części. Z jednej strony, zwłaszcza we wcześniejszych judykatach, wskazuje się, że jest to konieczne, bowiem ograniczenie się jedynie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji w zakresie zaskarżonym stanowi naruszenie przepisów k.p.a. i może mieć wpływ na wynik sprawy (wyrok NSA z 1 grudnia 1998 r., III SA 1636/97, LEX nr 37138). Nawet wówczas, gdy strona zaskarżyła jedynie część decyzji organu pierwszej instancji, to nie oznacza, iż w pozostałej niezaskarżonej części decyzja ta staje się ostateczna. Przyjęcie, że zaskarżona odwołaniem decyzja staje się ostateczna w części nie objętej podstawami odwołania, oznaczałoby uznanie sprzecznej z k.p.a. zasady związania organu odwoławczego wniesionym przez stronę odwołaniem, a tym samym bezpodstawne ograniczenie kompetencji organu odwoławczego do kontroli decyzji w zaskarżonej części, nie zaś do ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia w całości sprawy administracyjnej rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją organu pierwszej instancji (wyrok SN z 9 czerwca 1999 r., III RN 7/99, LEX nr 38453). Z drugiej strony w orzecznictwie prezentowany jest też pogląd, że przypadku gdy strona jednoznacznie w odwołaniu wskazuje, że zaskarża decyzję pierwszoinstancyjną w określonej części, to organ drugiej instancji nie może wykroczyć poza tak wyznaczone granice kompetencji organu odwoławczego (wyrok NSA z 21 maja 2007 r., I OSK 556/06). Wprawdzie art. 127 § 1 k.p.a. nie stanowi wyraźnie o możliwości zaskarżenia tylko części orzeczenia, ale nie wprowadza również ograniczeń w zakresie prawa strony do wniesienia odwołania, co oznacza, że to strona decyduje, czy i w jakim zakresie domaga się kontroli decyzji organu pierwszej instancji (wyrok NSA z 14 września 2021 r., III OSK 595/21). Jest to możliwe wówczas, gdy zaskarżona część decyzji ma samodzielny byt prawny i może odrębnie funkcjonować w obrocie prawnym (zob. np. wyroki NSA: z 26 maja 2020 r., II OSK 3015/19, z 25 czerwca 2013 r., I OSK 309/12; z 5 lipca 2017 r., II OSK 2746/15). Decyzja organu pierwszej instancji staje się wówczas ostateczna w pozostałym zakresie, co zwalnia organ odwoławczy od obowiązku rozstrzygania całości sprawy (wyrok NSA z 30 listopada 2020 r., I OSK 2061/20). Za możliwością wniesienia odwołania od dającej się wyodrębnić części decyzji opowiada się też część doktryny (zob. komentarze do art. 127 k.p.a.: A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2024; a także P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2024). Do tego stanowiska przychyla się również Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie. Można byłoby więc zgodzić się ze stroną skarżącą, że organ odwoławczy niezasadnie w swym rozstrzygnięciu odniósł się do wszystkich jej elementów, mimo że postanowienie organu pierwszej instancji zaskarżone zostało w części. Strona skarżąca nie wykazała jednak, jaki to miało wpływ na ostateczny wynik tej sprawy. O takim wpływie można byłoby mówić, gdyby organ odwoławczy uchylił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w części, której strona nie kwestionowała i w tym zakresie orzekłby odmiennie niż organ pierwszej instancji lub przekazałby temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania (por. wyrok NSA z 16 kwietnia 2024 r. III FSK 827/22). W tej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, a strona skarżąca, poza sformułowaniem zarzutów naruszenia przepisów postępowania, nie wykazała wpływu tego naruszenia na wynik sprawy. Z tego względu zarzuty te nie uzasadniają uchylania zaskarżonego wyroku. Istota drugiego z zarzutów skargi kasacyjnej sprowadza się do twierdzenia o przedwczesnym wydaniu w tej sprawie postanowienia przez organ odwoławczy, w wyniku czego doszło do naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. Zdaniem autora skargi kasacyjnej postępowanie zażaleniowe w niniejszej sprawie winno być zawieszone do czasu prawomocnego zakończenia postępowań sądowoadministracyjnych w sprawach skarg na wymienione w skardze kasacyjnej decyzje określające zobowiązanie w podatku akcyzowym. Również z tym zarzutem nie można się zgodzić. Przez pojęcie "zagadnienia wstępnego" w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. należy rozumieć kwestie prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki do wydania decyzji lub postanowienia albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność uprzedniego rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Zagadnienie wstępne musi wpływać na rozstrzygnięcie sprawy, w której toczy się postępowanie "główne", ponadto musi zachodzić bezpośredni związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy, będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, a zagadnieniem wstępnym (zob. szerzej wyrok NSA z 24 października 2023 r., III FSK 4641/21). Wbrew stanowisku Spółki, rozpoznanie przez sąd administracyjny sprawy dotyczącej wymiaru podatku nie stanowi zagadnienia wstępnego w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym tego podatku. Decyzja ostateczna co do zasady podlega wykonaniu, a zatem wynikające z niej obowiązki mogą być przedmiotem egzekucji administracyjnej. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, by ocena zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym uzależniona była od uprzedniego wydania prawomocnego wyroku w sprawie decyzji określającej zobowiązania podatkowe. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 34 § 1, § 4, § 5 w związku z art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 6, 7, 8 i 10 u.p.e.a. w związku z art. 13 ustawy zmieniającej. Jak słusznie wskazał sąd pierwszej instancji, z dniem 30 lipca 2020 r. weszła w życie nowelizacja u.p.e.a., która m.in. zmienia sposób wnoszenia i rozpoznawania środka zaskarżenia w postaci zarzutów. Jednak zgodnie z art. 13 ustawy zmieniającej, do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie u.p.e.a. i niezakończonych przed 30 lipca 2020 r. stosuje się przepisy dotychczasowe. Prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z 16 lipca 2019 r. zostało wszczęte przed 30 lipca 2020 r. i nie zostało zakończone przed tą datą. Słusznie więc sąd pierwszej instancji uznał, że przepisy znowelizowanie nie mają w tej sprawie zastosowania. Należy również zgodzić się z sądem pierwszej instancji, że tytuły wykonawcze z 16 lipca 2019 r. (o numerach szczegółowo wskazanych w zaskarżonej decyzji) obejmują niezapłacony w terminie płatności podatek akcyzowy za poszczególne miesiące 2016 r. (szczegółowo wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wyroku). Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej egzekwowany obowiązek istniał i był wymagalny. Nie uległ on przedawnieniu i nie wygasł również z żadnego innego powodu. Dlatego też zarzuty oparte o art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w części dotyczącej wykonania i wygaśnięcia obowiązku słusznie uznane zostały za niezasadne. Słuszne jest też stanowisko organu odwoławczego, że zarzut opierający się na nieuwzględnieniu przerw w naliczaniu odsetek jest zarzutem nieistnienia obowiązku z podstawy, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Z akt sprawy wynika, że okres od 28 listopada 2018 r. do 12 czerwca 2019 r. został wyłączony z naliczania odsetek. Zdaniem organu odwoławczego, co słusznie zaaprobował sąd pierwsze instancji, sam fakt złożenia wniosków o rozłożenie na raty spłaty zaległości podatkowych nie stanowi o tym, że zobowiązanie nie jest wymagalne. Słusznie również organ egzekucyjny nie uwzględnił zarzutu odnoszącego się do określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie - zdaniem Spółki - z treścią obowiązku wynikającego z decyzji (art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a.). Co prawda w tytułach wykonawczych jako podstawę prawną obowiązku wskazano decyzje organu pierwszej instancji, zaś w obrocie prawnym, w dniu wystawienia tytułu wykonawczego istniała decyzja organu odwoławczego, to jednak niepowołanie decyzji ostatecznej w tytule wykonawczym nie ma znaczenia prawnego dla istnienia obowiązku, skoro decyzja ta utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Tytuł wykonawczy zawiera prawidłowe oznaczenie danych identyfikujących Skarżącą oraz wszystkie wymagane elementy pozwalające na prawidłową identyfikację zobowiązania. Niezasadny jest również zarzut z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., który dotyczy niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego. W przepisie tym chodzi o niedopuszczalność egzekucji z przyczyn formalnych, nie merytorycznych, które podlegają ocenie organu w ramach zarzutów z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. (por. wyrok NSA z 28 lutego 2018 r., II FSK 512/16). Na mocy art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają podatki, opłaty i inne należności, do których stosuje się przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Naczelnik urzędu skarbowego jest organem uprawnionym do dochodzenia tego obowiązku na drodze przymusu administracyjnego, a wobec podatnika nie mają zastosowania wyłączenia podmiotowe wymienione w art. 14 u.p.e.a. Tytuły wykonawcze spełniają wymogi określone prawem, co jest przedmiotem w zakresie zgłoszonego przez Skarżącą zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. W kwestii braku uprzedniego doręczenia Spółce upomnienia, prawidłowo sąd pierwszej instancji wskazał, że organ nie musi w każdym przypadku doręczać stronie upomnienia. Zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (Dz. U. z 2017 r., poz. 131), doręczenie upomnienia nie jest wymagane w przypadku, gdy dotyczy należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Wobec powyższego należało uznać, że zarzut ten jest niezasadny, albowiem na wierzycielu nie spoczywał obowiązek doręczenia upomnienia. W zakresie zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.) trafnie sąd wskazał, że w postępowaniu egzekucyjnym obowiązują zasady: prawnego obowiązku prowadzenia egzekucji, racjonalnego działania, stosowania środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie oraz celowości. Zgodnie z art. 7 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Dopiero zatem w przypadku, gdy istnieje możliwość wyboru spośród kilku środków egzekucyjnych prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązku, należy zastosować najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Przy wyborze odpowiedniego środka egzekucyjnego organ powinien się kierować nie tylko jego jak najmniejszą dolegliwością, lecz także efektywnością. W niniejszej sprawie podjęto próbę zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, w odpowiedzi zaś bank poinformował organ egzekucyjny, że realizacja zajęcia jest niemożliwa z uwagi na brak środków pieniężnych. Strona nie wskazała alternatywnego składnika majątkowego zapewniającego przeprowadzenie skutecznej egzekucji. Samo zaś wnioskowanie o raty nie wpływa na ocenę stosowanych środków egzekucyjnych jako zbyt uciążliwych. Jak słusznie wskazał pełnomocnik organu w odpowiedzi na skargę kasacyjną, egzekucja z tego środka (zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego) uchodzi za najmniej uciążliwą. Niezasadny jest także zarzut dotyczący naruszenia z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. Sporne tytuły wykonawcze spełniają wszystkie wymogi określone w przepisach, zostały sporządzony zgodnie ze wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z 8 sierpnia 2016 r. i zawierają wszystkie elementy określone w art. 27 u.p.e.a. Słusznie uznał sąd pierwszej instancji, że zostały prawidłowo wystawione i właściwie podpisane przez osobę do tego upoważnioną, co skutkowało zaopatrzeniem ich przez organ egzekucyjny w klauzulę wykonalności i skierowaniem do egzekucji administracyjnej. Wszystkie elementy wymagane przepisami prawa zawiera też zaskarżone w tej sprawie postanowienie. Autor skargi kasacyjnej nie przedstawił argumentów, które pozwalałyby na uwzględnienie zarzutów naruszenia art. 124 § 1 i § 2 w związku z art. 18 u.p.e.a. W konsekwencji i ten zarzut skargi kasacyjnej jest niezasadny. Nie ma również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 34 § 1, § 4, § 5 w art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 6, 7, 8 i 10 u.p.e.a. w związku z art. 13 ustawy zmieniającej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymienione w tym przepisie, w szczególności pozwala odczytać motywy zapadłego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie umożliwia zatem Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku. W tym zakresie trzeba mieć na względzie, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Reasumując, wbrew twierdzeniom Skarżącej, brak było podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). SWSA (del.) Agnieszka Olesińska SNSA Wojciech Stachurski SNSA Bogusław Woźniak