I GSK 284/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Piotr Piszczek (spr.) Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Protokolant starszy asystent sędziego Jarosław Poturnicki po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 września 2021 r. sygn. akt I SA/Łd 634/21 w sprawie ze skargi A na akt Powiatowego Urzędu Pracy w Łodzi w przedmiocie odstąpienia od realizacji wniosku o udzielenie dofinansowania części kosztów wynagrodzenia pracowników oraz należnych od nich składek na ubezpieczenie społeczne 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżony akt; 3. zasądza od Powiatowego Urzędu Pracy w Łodzi na rzecz A 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 29 września 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 634/21 oddalił skargę A (dalej: strona, skarżąca) na akt Powiatowego Urzędu Pracy w Łodzi w postaci informacji z [...] sierpnia 2020 r. o tym, że złożony w dniu 1 lipca 2020 r. wniosek o udzieleniu dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenie społeczne został rozpatrzony negatywnie z uwagi na stanowisko Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 7 lipca 2020 r., zgodnie z którym jeśli przedsiębiorca skorzystał przez okres 3 miesięcy ze wsparcia w ramach art. 15g ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.374 ze zm., dalej: ustawa COVID), to nie może uzyskać dofinansowania w ramach art. 15zzb tej ustawy na kolejne trzy miesiące na tych samych pracowników. W efekcie wniesionego środka zaskarżenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 13 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 757/20, odrzucił skargę stwierdzając, że zaskarżonej czynności nie można zakwalifikować jako czynności materialno-technicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Strona wniosła skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie, które Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 28 maja 2021 r. o sygn. akt I GSK 333/21 uchylił, a tym samym przekazał sprawę do merytorycznego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem skargę strony oddalił, a następnie – w uzasadnieniu – wskazał, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, co oznacza, że ocena zaprezentowana w postanowieniu NSA z 28 maja 2021 r. o sygn. akt I GSK 333/21, w tym dotycząca dopuszczalności drogi sądowej, ale i kwestii formy prawnej załatwienia sprawy przez organ, wiąże Sąd w niniejszej sprawie. Sąd I instancji uznał, że przedmiotem skargi jest inny akt z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a kwestią sporną w sprawie jest nieuwzględnienie wniosku strony z dnia 1 lipca 2020 r. o udzielenie dofinansowania, na podstawie art. 15 zzb ustawy COVID, części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od nich składek na ubezpieczenie społeczne za okres od lipca do września 2020 r., w związku z otrzymaniem przez Skarżącą dofinansowania od Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na podstawie art. 15g ustawy COVID, które przyznano na okres 3 miesięcy (kwiecień-czerwiec 2020 r.) dla tych samych 14 pracowników. W ocenie Sądu, art. 15zzb ust. 12 ustawy COVID stanowi blokadę przyznania publicznych środków finansowych w sytuacji, gdy dany przedsiębiorca otrzymał już pomoc finansową do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat za łączny okres 3 miesięcy. Przepis ten uniemożliwia przedsiębiorcy otrzymanie pomocy publicznej kilka razy na podstawie tych samych przesłanek. Zdaniem Sądu, ma on również zastosowanie w przypadku, gdy przedsiębiorca otrzymał najpierw dofinansowanie na podstawie art. 15g, a później stara się o dofinansowanie na ochronę miejsc pracy na podstawie innego przepisu ustawy COVID, w tym tak jak w niniejszej sprawie na podstawie art. 15zzb. O ile pojęcie "tych samych pracowników" nie budzi wątpliwości, gdyż identyfikacja pracowników następuje na podstawie nazwisk, to na tle określenia "takich samych tytułów wypłat" pojawiają się wątpliwości. W ocenie Sądu, "takie same tytuły wypłat" oznacza wynagrodzenie oraz składki na ubezpieczenia społeczne od tych wynagrodzeń na rzecz ochrony miejsc pracy w sensie generalnym, tj. przykładowo wynagrodzenie za listopad nie jest innym tytułem w rozumieniu art. 15g ust. 18 ustawy COVID niż wynagrodzenie za grudzień. Między stronami rozbieżności budzi też pojęcie "3 miesięcy" na gruncie art. 15g ust. 16 w zw. z art. 15zzb ust. 5 ustawy COVID. Według organu, przedsiębiorca może uzyskać dofinansowanie z tytułu wynagrodzeń pracowników i składek na ubezpieczenia społeczne od tych wynagrodzeń maksymalnie na okres 3 miesięcy i skoro w niniejszej sprawie skarżąca otrzymała już dofinansowanie na podstawie art. 15g ustawy COVID dla pracowników z ww. tytułów za kwiecień-czerwiec 2020 r. (3 miesiące czyli maksymalny okres), to nie może otrzymać dofinansowania na podstawie art. 15zzb ustawy COVID za tych samych pracowników z ww. tytułów za inny okres 3 miesięcy (lipiec-wrzesień 2020 r.). W ocenie strony, otrzymane dofinansowanie na podstawie art. 15g ustawy COVID na tych samych pracowników nie stoi na przeszkodzie otrzymania dofinansowania na mocy art. 15zzb ustawy COVID za inne 3 miesiące niż dofinansowanie otrzymane wcześniej. Sąd przyznał rację organowi i stwierdził, że dofinansowanie w ramach ww. przepisów za tych samych pracowników i na podstawie takich samych tytułów jest możliwe maksymalnie za 3 miesiące, co należy wywieść wprost z art. 15zzb ust. 12 ustawy COVID. Nie ma więc znaczenia, że poprzednio otrzymane dofinansowanie dotyczyło innych 3 miesięcy niż dofinansowanie obecnie wnioskowane przez stronę. Przyznanie dofinansowania byłoby możliwe jedynie jako uzupełnienie do pełnych 3 miesięcy, gdyby otrzymane wcześniej dofinansowanie wynagrodzenia pracowników i składek na ubezpieczenie społeczne nie obejmowało okresu tych 3 miesięcy. Podobne stanowisko zajął WSA w Krakowie (por. wyrok z 13 lipca 2021 r. o sygn. akt I SA/Kr 384/21 oraz wyrok z 14 lipca 2021 r. o sygn. akt I SA/Kr 383/21) na tle art. 15gg w zw. z art. 15g ustawy COVID. Sąd I instancji wskazał, że odpowiednikiem art. 15g ust. 18 ustawy COVID jest art. 15zzb ust. 12 ustawy COVID, który wprowadza zakaz otrzymania dofinansowania przez przedsiębiorcę w sytuacji gdy te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych. Sąd stwierdził, że "te same koszty" należy odnieść do przepisów ustaw o podatku dochodowym (tj. podatku od osób prawnych i osób fizycznych) w zakresie kosztów uzyskania przychodów (koszty działalności gospodarczej), do których zalicza się, m.in. wynagrodzenia pracowników i należne od nich składki. Na użycie tego sformułowania przez ustawodawcę miało z pewnością wpływ odwołanie się w art. 15zzb ust. 1 i ust. 5 ustawy COVID do pojęcia przedsiębiorcy, mikroprzedsiębiorcy, małego przedsiębiorcy i średniego przedsiębiorcy z ustawy Prawo przedsiębiorców, którym przyznawane jest dofinansowanie (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 21 października 2021 r. o sygn. akt I SA/Sz 513/21). Następnie Sąd I instancji przytoczył treść art. 15 zzb ust. 12 ustawy COVID, zgodnie z którym: "Przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych" i wskazał, że przepis ten operuje oznaczeniem "te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych". Samo posłużenie się przez ustawodawcę sformułowaniem "innych środków publicznych" oznacza, że nie są to same środki, o których mowa w art. 15zzb ustawy COVID. Gdyby wolą ustawodawcy było zawężenie ograniczenia do skorzystania z dofinansowania na podstawie art. 15zzb ust. 12, to przepis ten zamiast "innych środków publicznych" posługiwałby się oznaczeniem "środków publicznych określonych w art. 15zzb ust. 1 i 2" lub "środków publicznych określonych w art. 15zzb". Przyznanie dofinansowania na podstawie art. 15g ustawy COVID na tych samych pracowników przez okres 3 miesięcy eliminuje możliwość przyznania świadczenia na innej podstawie, w tym w szczególności na podstawie przepisu art. 15zzb ustawy COVID. Art. 15zzb ust. 12 ustawy COVID wyraźnie wskazuje, że przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z "innych środków publicznych", tzn. innych niż wskazanych w art. 15 zzb ustawy COVID. Nie powinno budzić wątpliwości, że środki wskazane art. 15g ustawy o COVID stanowiące pomoc dla pracodawców na ochronę miejsc pracy były wypłacane ze środków publicznych. Skargę kasacyjną – stosownie do treści art. 173 § 1 i 2 i art. 177 § 1 p.p.s.a. – wywiodła strona, a zaskarżając wyrok w całości zarzuciła na podstawie: A. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. poprzez jego błędne niezastosowanie i nie uchylenie czynności Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy z [...] sierpnia 2020 r. w przedmiocie odmowy realizacji wniosku z 1 lipca 2020 r. o udzielenie dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 pomimo dokonania czynności przez ten organ z naruszeniem przepisów prawa materialnego; 2. art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 w związku z art. 134 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6 oraz art. 7, a także art. 8 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedostateczne dokonanie analizy sprawy i w efekcie pominięcie przez Sąd, iż organ naruszył zasadę praworządności oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli, jak i zasadę przekonywania oraz zasadę prawdy obiektywnej, poprzez przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż okoliczności sprawy, w tym przede wszystkim to, iż skarżący otrzymał pomoc na ochronę miejsc pracy na podstawie art. 15g ustawy COVID automatycznie wyklucza możliwość uzyskania pomocy na rzecz ochrony miejsc pracy na tych samych pracowników, ale za inny okres i na innej podstawie prawnej w sytuacji, gdy skarżący spełnił przesłanki przyznania dofinansowania na podstawie art. 15zzb ustawy COVID. B. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15zzb, w tym w szczególności 15zzb ust. 1 i 12 ustawy w zw. z art. 15g ustawy COVID oraz w zw. z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy (Dz.U.2019.669 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżący nie mógł uzyskać pomocy na ochronę miejsc pracy za miesiące lipiec–wrzesień 2020 r., bowiem otrzymał wcześniej pomoc na tych samych pracowników, ale za inne miesiące 2020 r. na podstawie art. 15g ustawy COVID, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że na gruncie niniejszej sprawy zachodzą przesłanki do oddalenia skargi z uwagi na spełnienie negatywnej przesłanki otrzymania wsparcia wynikającej z art. 15zzb ust. 12 ustawy COVID. Mając to na względzie strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz poprzedzającej go czynności organu polegającej na odmowie udzielenia dofinansowania i zawarcia umowy o przyznanie świadczeń na podstawie wniosku z 1 lipca 2020 r., a także o zasądzenie na rzecz jej kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W motywach wskazano argumenty przemawiające za uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w sprawie nie wystąpiła. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej; natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy naruszenia przepisów postępowania, ale tylko takiego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie NSA wielokrotnie zwracano uwagę, że zarzuty oparte na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. powinny wykazać, że Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Tak więc kasator powinien wykazać i uzasadnić, że wojewódzki sąd administracyjny nieprawidłowo odczytał normę prawną wynikającą z treści przepisu prawa materialnego bądź mylnie zrozumiał treść przepisu prawa materialnego. W każdym więc z tych przypadków chodzi o sytuację, gdy wykładnia dokonana przez sąd jest nie do przyjęcia w kontekście logiczno-językowym, pozostałych przepisów prawa lub celu, w jakim został wprowadzony dany przepis. Natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu dlaczego powinien być zastosowany (zob. wyrok NSA z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15; wyrok NSA z 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK 1342/15; wyrok NSA z 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2668/15, niepubl.). W rozpoznawanej skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty oparte na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii naruszenia prawa procesowego, gdyż stosowanie norm materialnych może być oceniane wówczas, kiedy prawidłowo został ustalony stan faktyczny w następstwie niewadliwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. W dalszej kolejności – stosownie do treści argumentacji zawartej w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 1893/14 – wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej i sformułowanymi w niej zarzutami (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że "gospodarzem" procesu kontrolnego na poziomie sądu kasacyjnego jest autor skargi kasacyjnej, do niego należy wybór podstaw kasacyjnych, wytknięcie stwierdzonych uchybień i określenie ich formy. W powyższym kontekście wskazać należy, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty mające podstawę w treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Po pierwsze, w zarzucie A.1 petitum skargi kasacyjnej wskazano, że doszło do naruszenia szeregu przepisów postępowania (a to art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy "poprzez jego błędne niezastosowanie". Ujęta w cudzysłowie treść zarzutu wskazuje, iż w rzeczywistości doszło do obrazy tylko jednego z nich (z uwagi na użycie liczby pojedynczej); ten brak w konsekwencji nie pozwala ustalić – także w zestawieniu z treścią uzasadnienia wniesionego środka zaskarżenia – jakie przepisy Sąd I instancji w rzeczywistości naruszył. Po drugie, co znajduje odniesienie do zarzutu A.1 i A.2 petitum skargi kasacyjnej, powołany art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiera dalsze regulacje, a mianowicie lit. a), b) i c), w których ustawodawca przewidział wykluczające się sytuacje procesowe, które autor skargi kasacyjnej powinien precyzyjnie określić formułując zarzut, a tego nie uczynił. Po trzecie, w zarzucie A.2 petitum skargi kasacyjnej wskazano na naruszenie szeregu przepisów k.p.a., a w konsekwencji podstawowych zasad procesowych bez precyzyjnego powiązania z treścią art. 15zzb ustawy COVID, która liczy – uwzględniając zastosowaną konstrukcję budowy tego przepisu – kilkadziesiąt jednostek redakcyjnych. Powyższe uchybienia uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu merytoryczną ocenę stawianych zarzutów, jest bowiem oczywiste, że Sąd II instancji nie może domniemywać zamiarów autora skargi kasacyjnej, jak też modyfikować/uzupełniać/ precyzować stawianych przez autora zarzutów. Za zasadny natomiast należy uznać zarzut B petitum skargi kasacyjnej. Na wstępie zaznaczyć należy, że w realiach niniejszej sprawy spółka przed złożeniem wniosku o przyznanie dofinansowania, o którym mowa w art. 15zzb ustawy COVID skorzystała z dofinansowania do wynagrodzeń pracowników w okresie kwiecień–czerwiec 2020 r. na podstawie art. 15g ustawy COVID. Następnie, w dniu 1 lipca 2020 r., skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie dofinansowania na podstawie art. 15zzb tej ustawy, na okres trzech miesięcy 2020 r., począwszy od lipca. Do dofinansowania części kosztów pracowniczych przedstawiła tych samych pracowników zakładu, co w wypadku dofinansowania otrzymanego na podstawie art. 15g ustawy COVID, a więc objętych dofinansowaniem w okresie kwiecień–lipiec 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie nie podziela wykładni ww. regulacji dokonanej przez sąd administracyjny. Podziela natomiast w tym zakresie stanowisko zajęte przez autora skargi kasacyjnej. Uwzględniając chronologię wniosków składanych przez skarżącą oraz to, że przedmiotem sporu w tej sprawie jest świadczenie przyznawane na podstawie art. 15zzb ustawy o COVID, kluczowe znaczenie w sprawie ma interpretacja art. 15zzb ust. 12 tego aktu prawnego. Jak już wskazano, zgodnie z tym przepisem przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego użyty w art. 15zzb ust. 12 ustawy o COVID zwrot "te same koszty" dotyczy kosztów wynagrodzeń pracowników w rozumieniu art. 15g ust. 4 zdanie pierwsze ustawy o COVID oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne należnych za te same okresy rozliczeniowe oraz odnoszących się do tych samych pracowników. Z kosztami tożsamymi (tymi samymi) mamy bowiem do czynienia na gruncie art. 15zzb ust. 12 ustawy o COVID wyłączenie w przypadku, gdy odnoszą się one do tych samych pracowników i tego samego okresu rozliczeniowego. Takie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego jest konsekwencją zastosowania w pierwszej kolejności wykładni językowej spornej regulacji (patrz wyrok NSA z dnia 2 marca 2022 r., I GSK 19/22). W konsekwencji trafne jest stanowisko, zgodnie z którym nie można zgodzić się z organem i Sądem I instancji, że przyznanie dofinansowania na podstawie art. 15g ustawy COVID na tych samych pracowników przez okres 3 miesięcy eliminuje możliwość przyznania świadczenia na innej podstawie, w tym w szczególności na podstawie przepisu art. 15zzb ustawy COVID. Skarżący kasacyjnie trafnie zwraca uwagę, że żaden z przepisów ustawy COVID nie wskazuje, że omawiane przepisy (art. 15g i 15zzb) wzajemnie się wykluczają, co oznaczałoby, że przyznanie świadczenia na podstawie jednego z nich eliminuje możliwość jego udzielenia na podstawie drugiego. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego wadliwe działanie organu administracyjnego, związane w tej sprawie z odmową zastosowania przepisów art. 15zzb ustawy o COVID, nie może wywoływać negatywnych skutków w sferze sytuacji prawnej wnioskodawcy. Podstawę prawną takiego zapatrywania stanowi art. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którym Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej w powiązaniu z zasadą pewności prawa i bezpieczeństwa obrotu prawnego. Otóż zasada sprawiedliwości społecznej w zestawieniu z zasadą pewności prawa i bezpieczeństwa obrotu prawnego prowadzą do wniosku, że wnioskodawca nie może ponosić negatywnych konsekwencji związanych z wadliwym działaniem organu administracyjnego. W tej sprawie taką negatywną konsekwencją wadliwego działania organu administracyjnego była odmowa przyznania wsparcia finansowego na podstawie art. 15zzb ustawy o COVID ze względu na otrzymanie wsparcia na podstawie art. 15g tego aktu prawnego. W konsekwencji takie wadliwe działanie organu administracyjnego w tej sprawie musi prowadzić do sanacji powstałych w związku z powyższym działaniem negatywnych konsekwencji o charakterze materialnoprawnym. Mając na uwadze treść art. 188 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800).