II OSK 355/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej X sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Rz 1494/21 w sprawie ze sprzeciwu X sp. z o. o. z siedzibą w [...] od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 5 listopada 2021 r. II SA/Rz 1494/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił sprzeciw X sp. z o. o. z siedzibą w [...] (zwanej dalej "Spółką") od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...], na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 i art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 293), Prezydent Miasta [...] ustalił dla Spółki warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą: "Budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi i infrastrukturą techniczną" na działkach nr [...], [...] i na części działki nr [...] obr. [...] w [...] przy ul. [...], w liniach rozgraniczających określonych na załączniku graficznym do decyzji. Na skutek wniesionego przez Stowarzyszenie "S." z siedzibą w [...] odwołania, zaskarżoną w tej sprawie decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (zwane dalej "Kolegium"), na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735), zwanej dalej "k.p.a.", uchyliło decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2020 r. i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem Kolegium, w toku postępowania przed organem pierwszej instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego i prawa materialnego, co miało istotny wpływ na przeprowadzone czynności procesowe oraz na treść rozstrzygnięcia. W ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji naruszył art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 741), zwanej dalej "u.p.z.p.". Dalej Kolegium podniosło, że Gmina Miasto [...] posiada studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], uchwalone uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2000 r. Teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś wnioskowana inwestycja planowana jest w obszarze usług publicznych lub komercyjnych: rekreacja, turystyka, sport w zieleni urządzonej. A zatem inwestycja została przewidziana do realizacji na terenie, który został uznany przez wskazany organ uchwałodawczy za obszar przestrzeni publicznej, istnieje więc dla niego obowiązek sporządzenia planu miejscowego na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. Zdaniem Kolegium w sprawie zaistniała podstawa do obligatoryjnego zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy dla inwestycji planowanej na tym terenie, w oparciu o art. 62 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., gdyż pomiędzy planowanym zamierzeniem inwestycyjnym, a przewidywanym przez gminę przeznaczeniem terenu na cele publiczne, wynikającym z powołanych aktów planistycznych, istnieje realna sprzeczność, która może być usunięta wyłącznie w wyniku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowywania przestrzennego. Końcowo, Prezydent Miasta zobligowany został do uwzględnienia poczynionych uwag Kolegium, w efekcie czego w oparciu o prawidłowo przeprowadzoną analizę funkcji terenu objętego wnioskiem oraz charakteru zabudowy, do wydania rozstrzygnięcia spełniającego wymagania określone w obowiązujących przepisach prawa. Wydane ponownie przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcie będzie musiało uwzględniać w szczególności przepisy obowiązującej procedury administracyjnej oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym w szczególności unormowania w zakresie obowiązku zawieszenia postępowania. Od powyższej decyzji Spółka wniosła sprzeciw, zarzucając jej naruszenie: art. 61 u.p.z.p., art. 62 ust. 2 tej ustawy oraz art. 7 k.p.a. i domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zdaniem Spółki, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego stanowi dokument sporządzany dla całego obszaru gminy, który nie ma mocy prawnej. Jest to jedynie akt planowania przestrzennego i ma charakter posiłkowy. Przepis art. 61 u.p.z.p. wśród wymogów do wydania decyzji o warunkach zabudowy nie wskazuje obowiązku zgodności z przyjętym studium. Dalej Spółka dodała, że nieuchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest przesłanką uniemożliwiającą prowadzenie postępowania w przedmiocie uzyskania warunków zabudowy, dlatego dalsze jego prowadzenie wydaje się być słuszne chociażby przez wzgląd na słuszny interes społeczny. W odpowiedzi na sprzeciw Kolegium podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jego oddalenie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniesiony sprzeciw podlegał oddaleniu na podstawie art. 151a § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że rozpoznając sprzeciw od decyzji kasacyjnej sąd ocenia jedynie przesłanki do wydania decyzji z art. 138 § 2 k.p.a., ale czyni to w świetle przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie. Dalej Sąd wskazał, że podziela ocenę Kolegium co do tego, iż organ pierwszej instancji wydał decyzję z naruszeniem art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 62 ust. 2 u.p.z.p., a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu, w sprawie bezspornym jest, że działki objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] terenów strefy rekreacji w rejonie [...] w [...] przeznaczone są - zgodnie z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] - pod zieleń urządzoną oraz rekreację (pismo Biura Rozwoju Miasta [...] znak: [...]z dnia [...] stycznia 2020 r.). Okoliczność ta została wprost przytoczona w uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] sierpnia 2020 r. W tej sytuacji Kolegium prawidłowo odwołało się do przepisów art. 2 pkt 6, art. 10 ust. 2 pkt 8 oraz art. 62 ust. 2 u.p.z.p. Dalej Sąd wyraził stanowisko, że zawieszenie z urzędu postępowania o ustalenie warunków zabudowy następuje wówczas, gdy inwestycja dotyczy obszaru objętego obowiązkiem sporządzenia planu miejscowego na podstawie przepisów odrębnych od u.p.z.p., jak również gdy inwestycja ta dotyczy obszarów przestrzeni publicznej. Zdaniem Sądu działki objęte wnioskiem w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], uchwalonym uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2000 r. znajdują się na terenie, który przeznaczony jest na cel wymieniony w art. 2 pkt 6 u.p.z.p. (zieleń urządzona oraz rekreacja). Oznacza to, że istnieje dla nich obowiązek sporządzenia planu miejscowego na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. Aktualnie działki w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] terenów strefy rekreacji w rejonie [...] w [...] przeznaczone są pod zieleń urządzoną oraz rekreację. Prawidłowo więc Kolegium uznało, że w sprawie zaistniała przesłanka do obligatoryjnego zawieszenia postępowania do czasu uchwalenia planu miejscowego, na podstawie art. 62 ust. 2 u.p.z.p. Sąd podkreślił nadto, że zawieszenie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli dotyczy obszarów przestrzeni publicznej, nie jest uprawnieniem, ale obowiązkiem organu. W tej sytuacji Sąd uznał, że Kolegium należycie uzasadniło zaistnienie przesłanek wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca Spółka, zaskarżając go w całości i domagając się jego zmiany poprzez uchylenie w całości decyzji Kolegium z dnia [...] lipca 2021 r., zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1/ na podstawie art. 174 pkt 1 i art. 176 § 1 pkt 2 u.p.z.p. przepisów prawa materialnego tj.: - art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. poprzez błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że obszary przestrzeni publicznej należą do terenów wymagających sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji gdy prawidłowa interpretacja tych przepisów prowadzi do wniosku, że obowiązek taki został ustanowiony wyłącznie dla obszarów, dla których konieczność ta wynika z "przepisów odrębnych" w rozumieniu art. 14 ust. 7 u.p.z.p., nie dotyczy obszarów przestrzeni publicznej odnośnie których zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. ustanowiono jedynie wymóg ich odrębnego oznaczenia w studium; - art. 62 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. poprzez ich bezpodstawne zastosowanie w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy nie zaistniały przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na fakt, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie dotyczy obszaru w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu; 2/ na podstawie art. 174 pkt 2 i art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, w szczególności poprzez błędne przyjęcie, że teren inwestycji objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy znajduje się w obszarze oznaczonym w studium uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] jako obszar przestrzeni publicznej, w sytuacji gdy w rzeczywistości w przedmiotowym studium nie oznaczono w ogóle obszarów przestrzeni publicznej, zaniechanie dokonania analizy treści części tekstowej studium oraz rysunku obrazującego ustalenia studium i granice obszarów, o których mowa w art. 10 ust. 1 u.p.z.p. w formie graficznej, w tym legendy, którego prawidłowa interpretacja prowadzi do wniosku, że teren inwestycji nie został oznaczony w studium jako obszar przestrzeni publicznej i tym samym nie jest objęty obowiązkiem uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, polegające na nieprawidłowej ocenie materiału dowodowego zebranego w sprawie i dokonanie na jego podstawie błędnych ustaleń faktycznych. W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę nieważność postępowania. W tej jednak sprawie nie zaistniały okoliczności skutkujące nieważnością postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), dlatego Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż postępowanie sądowoadministracyjne zostało zainicjowane wniesionym przez Spółkę sprzeciwem. Sprzeciw służy wyłącznie do decyzji kasatoryjnej wydanej na podstawie art. 138 § 2 p.p.s.a., co wynika zarówno z treści art. 64a jak i art. 3 § 2a p.p.s.a. Instytucja sprzeciwu ma charakter formalny i ograniczony, gdyż służy wyłącznie do badania prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy ustawowych przesłanek uchylenia decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Wniesienie sprzeciwu wszczyna zatem postępowanie w ograniczonym zakresie, obejmującym kontrolę decyzji z uwzględnieniem kryteriów formalnych (zob. A. Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2018, str. 268-269). Stosownie bowiem do treści art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Z kolei w ostatnio wskazanym przepisie wymienione są przesłanki, zaistnienie których umożliwia organowi podjęcie rozstrzygnięcia kasatoryjnego tj. uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Podjęcie przez organ drugiej instancji rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 p.p.s.a. może nastąpić wówczas, gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przy czym, przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Uwaga powyższa została uczyniona, gdyż wywiedziona w sprawie skarga kasacyjna nie objęła swoimi podstawami przepisu art. 138 § 2 p.p.s.a., stanowiącego podstawę prawną decyzji kontrolowanej przez Sąd pierwszej instancji. Z treści decyzji Kolegium wynika bezsprzecznie, że organ pierwszej instancji naruszył - zdaniem tego organu - szereg przepisów postępowania tj. art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 k.p.a., gdyż nie rozważył czy w sprawie winien mieć zastosowanie przepis art. 62 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. i art. 2 pkt 6 tej ustawy, co legło u podstaw zastosowania przez Kolegium art. 138 § 2 k.p.a. Ocenę tę Sąd pierwszej instancji podzielił, a skarga kasacyjna nie wykazała (brak w tym zakresie zarzutów) naruszenia przez Sąd ww. przepisów postępowania w powiązaniu z właściwym przepisem ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem już tylko z tego powodu skarga kasacyjna nie mogła zostać uwzględniona. Odnosząc się zaś do wskazanych w podstawach kasacyjnych zarzutów naruszenia art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 14 ust. 7 oraz art. 62 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. wskazać należy, że zarzuty te nie zasługiwały na uwzględnienie. Artykuł 62 ust. 2 u.p.z.p. ustanawia obligatoryjną podstawę zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy: wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego (zob. wyrok NSA z 15.02.2017 r. II OSK 1456/15). Jak wyprowadził w sprawie Sąd pierwszej instancji, z treści art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. wynika obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów dla których obowiązek ten wynika z przepisów odrębnych, w tym i obszarów przestrzeni publicznej. Wyjaśnił przy tym, że działki objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] – zgodnie z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] – przeznaczone są pod zieleń urządzoną i rekreację. Również i Kolegium w wydanej decyzji wyjaśniło, że wg studium inwestycja planowana jest w obszarze usług publicznych lub komercyjnych: rekreacja, turystyka, sport w zieleni urządzonej. W wyrokach z dnia 22 lutego 2022 r. II OSK 234/22 i z dnia 10 marca 2022 r. II OSK 341/22, zapadłych w związku ze skargami kasacyjnymi Spółki od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oddalających sprzeciwy Spółki od decyzji Kolegium wydanych w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że "Przepis ten (art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. – przypomnienie Sądu) rozróżnia aktualnie trzy rodzaje obszarów, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: tj. na podstawie przepisów odrębnych sensu stricto, obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości oraz obszary przestrzeni publicznej.". A zatem zarzut nieprawidłowej wykładni art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. w zw. z art. 14 ust. 7 tej ustawy polegającej na generalnym przyjęciu, że obszary przestrzeni publicznej, określone w studium, należą do terenów wymagających sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zasługiwał na uwzględnienie. W konsekwencji na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 62 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. poprzez ich bezpodstawne zastosowanie w sprawie, gdyż nie zaistniały przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na to, że wniosek o ustalenie warunków nie dotyczy obszaru w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, to czy w sprawie w konsekwencji znajdzie zastosowanie przepis art. 62 ust. 2 u.p.z.p. w powiązaniu ze ww. przepisami prawa materialnego będzie zależało od przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego. Na tym etapie nie jest możliwe przesądzenie tej kwestii z uwagi na granice sprawy niniejszej wyznaczone przez przepis art. 64e p.p.s.a. w powiązaniu z art. 138 § 2 k.p.a. Wyjaśnienia w ponownie przeprowadzonym postępowaniu wymaga bowiem okoliczność, czy teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy stanowi "obszar przestrzeni publicznej" w rozumieniu art. 2 pkt 6 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 8 i art. 14 ust. 7 u.p.z.p. Okoliczność ta nie została wyjaśniona, a zatem argumentacja Spółki nakierowana na zwalczenie stanowiska Kolegium, co do wadliwego zakwalifikowania terenu inwestycji jako obszaru przestrzeni publicznej jest przedwczesna. Jak już wyżej wskazano kwestia ta będzie dopiero przedmiotem postępowania wyjaśniającego. Również i zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy mających wpływ na jej rozstrzygnięcie oraz na nieprawidłowej ocenie materiału dowodowego zebranego w sprawie i dokonanie na jego podstawie błędnych ustaleń faktycznych, nie zasługiwały na uwzględnienie. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.". W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podzielonym przez Sąd orzekający w sprawie, wskazuje się, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego (tak: NSA w wyroku z 13 stycznia 2022 r. III OSK 500/21, LEX nr 3287555). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia powyższe wymogi, w tym zawiera stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia, poddając się kontroli instancyjnej. Sąd przedstawił nie tylko stan sprawy, zarzuty podniesione w sprzeciwie, stanowiska pozostałych stron (organu), ale i podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd wyjaśnił dlaczego uznał, że w sprawie w sposób trafny Kolegium zastosowało przepis art. 138 § 2 k.p.a. W sprawie niniejszej skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do treści art. 182 § 2a w zw. z § 3 p.p.s.a. Zgodnie z treścią ww. przepisów Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym, w składzie jednego sędziego. Natomiast wniosek Spółki o rozpoznanie przedmiotowej skargi kasacyjnej na rozprawie, wobec brzmienia przepisu art. 182 § 2a, nie jest dla sądu wiążący. Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2a p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej.