II SA/Rz 1496/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 listopada 2021 r. sprawy ze sprzeciwu C. Sp. z o. o. z siedzibą w P. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy -oddala sprzeciw- Przedmiotem sprzeciwu [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej w skrócie: "Spółka") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej w skrócie: "SKO") z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] uchylająca decyzję Prezydenta Miasta [...] (dalej w skrócie: "Prezydent Miasta") z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Stan faktyczny sprawy ze sprzeciwu od powyższej decyzji przedstawia się następująco. Po rozpoznaniu wniosku Spółki, Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] ustalił dla Spółki warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami podziemnymi wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi i infrastrukturą techniczną" na części działki nr 2827/3 obr. [...] w [...] przy ul. S., w liniach rozgraniczających określonych na załączniku graficznym do decyzji. W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta podał, że na terenie objętym wnioskiem brak obecnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Dalej Prezydent Miasta podał, że teren inwestycji pozostaje w obszarze objętym projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nr [...] terenów strefy rekreacji w rejonie Al. S. w [...]. Zgodnie z informacją Biura Rozwoju Miasta [...] znak [...] z dnia 31 stycznia 2020 r. działki przeznaczone są - zgodnie z obowiązującymi kierunkami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] - pod zieleń urządzoną oraz rekreację. Po przeprowadzeniu analizy - zgodnie z wymogami § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu Prezydent Miasta ustalił, że wnioskowana inwestycja spełnia warunki niezbędne do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierzono osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów. Lokalizacja inwestycji uzyskała niezbędne pozytywne opinie. Po rozpoznaniu odwołania Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w [...], SKO decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 – dalej w skrócie: "k.p.a.") – uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji SKO stwierdziło, że w trakcie prowadzonego przez Prezydenta Miasta postępowania administracyjnego doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego, co miało istotny wpływ na przeprowadzane w toku postępowania czynności oraz na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Prezydent Miasta naruszył bowiem art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz przepisy prawa materialnego, tj. art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 741 – dalej w skrócie: "u.p.z.p.". SKO wskazało, że z przepisu art. 62 ust. 2 u.p.z.p. wynika, że jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Zawieszenie postępowania administracyjnego następujące obligatoryjnie i w zasadzie bezterminowo. SKO wskazało również, że u.p.z.p. nie zawiera katalogu przypadków, w których sporządzenie i uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego jest obowiązkowe. Stosownie natomiast do treści art. 14 ust. 7 u.p.z.p., plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. Jednakże zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy określa się w szczególności obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary przestrzeni publicznej. SKO uznało zatem, że obszary przestrzeni publicznej należą do terenów wymagających sporządzenia planu miejscowego. Dalej SKO wyjaśniło, że zgodnie z art. 2 pkt 6 u.p.z.p., obszar przestrzeni publicznej to obszar o szczególnym znaczeniu dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i sprzyjający nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na jego położenie oraz cechy funkcjonalno-przestrzenne, określony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Obowiązek przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przypadku, o którym mowa w art. 10 ust. 2 pkt 8, powstaje po upływie 3 miesięcy od dnia ustanowienia tego obowiązku (art. 10 ust. 3 u.p.z.p.). Zdaniem SKO z powyższych uregulowań wynika więc jednoznacznie, że do obowiązku właściwej rady gminy należy określenie w studium obszarów przestrzeni publicznej, zdefiniowanych w art. 2 pkt 6 u.p.z.p., a w konsekwencji, w związku z wymogiem wskazanym w art. 10 ust. 3 u.p.z.p., sporządzenie dla tych obszarów planów miejscowych. SKO wskazało, że Gmina Miasto [...] posiada studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], uchwalone uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2000 r. Teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś wnioskowana inwestycja planowana jest w obszarze usług publicznych lub komercyjnych: rekreacja, turystyka, sport w zieleni urządzonej. A zatem inwestycja została przewidziana do realizacji na terenie, który został uznany przez wskazany organ uchwałodawczy za obszar przestrzeni publicznej, istnieje więc dla niego obowiązek sporządzenia planu miejscowego na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. Dlatego też SKO uznało, że w sprawie zaistniała podstawa do obligatoryjnego zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy dla inwestycji planowanej na tym terenie, w oparciu o art. 62 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. Pomiędzy bowiem planowanym zamierzeniem inwestycyjnym, a przewidywanym przez gminę przeznaczeniem terenu na cele publiczne, wynikającym z powołanych aktów planistycznych, istnieje realna sprzeczność, która może być usunięta wyłącznie w wyniku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowywania przestrzennego. SKO wyjaśniło, że uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jest natomiast konieczne z uwagi na to, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. oraz przede wszystkim art. 62 ust. 2 u.p.z.p., a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (art. 138 § 2 k.p.a.). Prezydent Miasta zobligowany został do uwzględnienia poczynionych wyżej uwag Kolegium, w efekcie czego w oparciu o prawidłowo przeprowadzoną analizę funkcji terenu objętego wnioskiem oraz charakteru zabudowy, do wydania rozstrzygnięcia spełniającego wymagania określone w obowiązujących przepisach prawa. Wydane ponownie przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcie będzie musiało uwzględniać w szczególności przepisy obowiązującej procedury administracyjnej oraz u.p.z.p., w tym w szczególności unormowania w zakresie obowiązku zawieszenia postępowania. W ustawowym terminie Spółka wniosła sprzeciw od powyższej decyzji, zaskarżając ją w całości. Spółka zarzuciła naruszenie: 1) art. 61 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie, tj. uchylenie decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] pomimo spełnienia przez Spółkę wszystkich warunków określonych w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, 2) art. 62 ust. 2 u.p.z.p. poprzez jego nadużycie i nadinterpretację, tj. uznanie, że zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy inwestycji prowadzonej przez Spółkę, w sytuacji gdy organ bezskutecznie i pozornie prowadzi czynności zmierzające do uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego od co najmniej 2000 r., a tym samym wstrzymuje podejmowanie inwestycji na terenie objętym wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, 3) art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, tj. brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz nieuwzględnienie słusznego interesu społecznego, pomimo, że działka objęta postępowaniem spełnia wszelkie wymogi stawiane przez przepisy prawa, a niezbędne do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. W oparciu o powyższe Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, umorzenie postępowania prowadzonego przez SKO, zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu sprzeciwu Spółka wyjaśniła, że nabyła przedmiotową nieruchomość z zamiarem poczynienia kosztownych inwestycji polegających w szczególności na wybudowaniu budynków mieszkalnych, wielorodzinnych itp., dlatego zgodnie z obowiązującą procedurą, zwróciła się do właściwych instytucji celem uzyskania wymaganych pozwoleń. Obszar objęty przedmiotowym postępowaniem nie ma ustalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego właściwą drogą było złożenie wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Spółka podniosła, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego stanowi dokument sporządzany dla całego obszaru gminy, określający w sposób ogólny politykę przestrzenną i lokalne zasady zagospodarowania, który to dokument nie ma mocy prawnej (nie jest aktem prawa miejscowego), lecz jest jedynie aktem planowania przestrzennego, i ma charakter posiłkowy. Przepis art. 61 u.p.z.p. wśród wymogów do wydania decyzji o warunkach zabudowy nie wskazuje obowiązku zgodności z przyjętym studium. Spółka stwierdziła, że sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego trwa ok. jednego roku, natomiast procedura, która obejmuje przedmiotowy obszar trwa już od co najmniej 2000 r. Działania organu wskazują, że zmierza on jedynie do przeciągania całego procesu bez wyraźnego dążenia do finalnego opracowania właściwego dokumentu. Uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest jedynie uchwałą intencyjną wyrażającą w sposób procesowo uregulowany obowiązującym prawem stanowczy zamiar gminy ustalenia zasad zagospodarowania przestrzennego na danym terenie w formie aktu prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wszczynając w tym zakresie stosowne postępowanie. Konsekwencją podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego jest zatem wyłącznie wszczęcie procedury planistycznej. Dopiero ostatecznie przyjęty miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako przepis prawa miejscowego będzie kształtował sposób wykonywania prawa własności nieruchomości objętych tych planem. W ocenie Spółki działania organu mają na celu blokowanie działań inwestora zmierzającego do zagospodarowania nieruchomości, które objął na własność. Dlatego też nieuchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest przesłanką uniemożliwiającą prowadzenie postępowania w przedmiocie uzyskania warunków zabudowy, dlatego dalsze jego prowadzenie wydaje się być słuszne chociażby przez wzgląd na słuszny interes społeczny. W odpowiedzi na sprzeciw SKO podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw jest niezasadny i jako taki podlega oddaleniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej w skrócie: "p.p.s.a."), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Przepis art. 138 § 2 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zwrot normatywny "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" jest zwrotem ocennym. W orzecznictwie przyjmuje się, że stwierdzenie to jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (tak NSA w wyroku z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2846/12). W sytuacji gdy organ odwoławczy ma możliwość skorzystania z art. 136 k.p.a., to również braki dowodowe nie mogą co do zasady stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Dopiero gdy wykazane zostanie, że prowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w oparciu o art. 136 k.p.a., okaże się niewystarczające, należy uchylić zaskarżoną decyzję oraz przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Art. 136 k.p.a. uprawnia bowiem organ odwoławczy do przeprowadzenia na żądanie strony lub z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Wydanie decyzji kasatoryjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jest wyjątkiem od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a zatem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2 k.p.a. Podkreślić bowiem należy, że organ odwoławczy, w przeciwieństwie do sądu administracyjnego, jest organem merytorycznie rozstrzygającym sprawę. W przypadku gdy organ odwoławczy dochodzi do przekonania o konieczności wydania decyzji kasatoryjnej, winien nie tylko uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a. ale również wskazać, dlaczego nie skorzystał z możliwości przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 136 k.p.a. (tak m. in. w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 22 września 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 362/17, wyroku WSA w Łodzi z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 531/16). Ocena organu w tym zakresie powinna zaś znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. Wskazanie w uzasadnieniu okoliczności wyczerpujących przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a., a także wyjaśnienie przyczyn niezastosowania art. 136 k.p.a., służy wypełnieniu dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a., określającego wymogi dla uzasadnienia faktycznego decyzji oraz realizacji wynikającej z art. 11 k.p.a. zasady przekonywania (tak w wyroku NSA z dnia 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 1086/14). Sąd podkreśla, że rozpoznając sprzeciw od decyzji kasacyjnej sąd ocenia jedynie przesłanki do wydania decyzji z art. 138 § 2 k.p.a., ale czyni to w świetle przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie (tak słusznie NSA w wyroku z dnia 16 listopada 2021 r., sygn. akt III OSK 6784/21). Zaskarżoną sprzeciwem decyzją SKO uchyliło decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, uznając, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. oraz przede wszystkim art. 62 ust. 2 u.p.z.p., a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (art. 138 § 2 k.p.a.). Sąd podziela powyższą ocenę SKO. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że w sprawie bezspornym jest, że działka objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w projekcie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Nr [...] terenów strefy rekreacji w rejonie Al. S. w [...] przeznaczona jest - zgodnie z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] - pod zieleń urządzoną oraz rekreację (pismo Biura Rozwoju Miasta [...] znak: [...] z dnia 31 stycznia 2020 r. – k.4 akt administracyjnych organu I instancji). Okoliczność ta została zresztą wprost przytoczona w uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] (s. 4 decyzji). W tej sytuacji SKO prawidłowo odwołało się do przepisów art. 2 pkt 6, art. 10 ust. 2 pkt 8 oraz art. 62 ust. 2 u.p.z.p. Zgodnie z art. 2 pkt 6 u.p.z.p. ilekroć w ustawie jest mowa o "obszarze przestrzeni publicznej" - należy przez to rozumieć obszar o szczególnym znaczeniu dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i sprzyjający nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na jego położenie oraz cechy funkcjonalno-przestrzenne, określony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy określa się w szczególności obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary przestrzeni publicznej. Wreszcie zgodnie z art. 62 ust. 2 u.p.z.p. jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że zawieszenie z urzędu postępowania o ustalenie warunków zabudowy następuje wówczas, gdy inwestycja dotyczy obszaru objętego obowiązkiem sporządzenia planu miejscowego na podstawie przepisów odrębnych od u.p.z.p., jak również gdy inwestycja ta dotyczy obszarów przestrzeni publicznej (tak również NSA w wyroku z dnia 10 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 667/18). Jak już wyżej wskazano, działki objęte wnioskiem w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], uchwalonym uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2000 r. znajdują się na terenie, który przeznaczony jest na cel wymieniony w art. 2 pkt 6 u.p.z.p. (zieleń urządzona oraz rekreacja). Oznacza to, że istnieje dla nich obowiązek sporządzenia planu miejscowego na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. Aktualnie działki w projekcie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Nr [...] terenów strefy rekreacji w rejonie Al. S. w [...] przeznaczone są pod zieleń urządzoną oraz rekreację. Prawidłowo więc SKO uznało, że w sprawie zaistniała przesłanka do obligatoryjnego zawieszenia postępowania do czasu uchwalenia planu miejscowego, na podstawie art. 62 ust. 2 u.p.z.p. Sąd podkreśla, że zawieszenie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli dotyczy obszarów przestrzeni publicznej, nie jest uprawnieniem, ale obowiązkiem organu. Dalsze procedowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zaistniała sytuacja regulowana art. 62 ust. 2 u.p.z.p., powinno być rozpatrywane pod kątem rażącego naruszenia przepisów o planowaniu przestrzennym. W tej sytuacji należy uznać, że SKO należycie uzasadniło zaistnienie przesłanek wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a. Jednocześnie w sprawie brak było możliwości zastosowania art. 136 k.p.a., który służy wyłącznie do uzupełnienia przez organ odwoławczy braków postępowania dowodowego. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił sprzeciw na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w sprzeciwie Sąd wyjaśnia, że kwestia spełnienia przez inwestora warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. nie ma wpływu na obowiązek zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zaistniała sytuacja regulowana art. 62 ust. 2 u.p.z.p. Jak już wyżej wyjaśniono, dalsze procedowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, stanowiłoby rażące naruszenie przepisów o planowaniu przestrzennym. Jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 11 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 1576/19, przewidziany przepisami obowiązek zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy ma charakter bezwzględny i nie podlega uznaniu organu administracji publicznej ani ocenie pod kątem jego uciążliwości dla inwestora. Sąd zwraca również uwagę, że nie jest uprawniony do wypowiadania się na temat tego, czy i jakie rozwiązania proceduralne w odniesieniu do uchwalania planów zagospodarowania przestrzennego powinny obowiązywać, ani też do wskazania, jakie środki dyscyplinujące gminy powinny być wprowadzone.