II SA/Wa 2810/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 listopada 2021 r. sprawy ze skargi P. P. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2021 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia P. P. utrzymał w mocy postanowienie nr [...] Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] kwietnia 2021 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. W uzasadnieniu organ wskazał, że raportem z dnia [...] marca 2019 r. P. P. - wówczas pełniący służbę na stanowisku [...] Wydziału do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Kryminalnej Zarządu w [...] CBŚ Policji, zwrócił się do Komendanta CBŚ Policji z prośbą o "rozpatrzenie wniosku o przyznanie mi podwyżki, która zgodnie z rekomendacją Komendanta Głównego Policji, nazwana "rekompensatą" dla policjantów będących w mojej sytuacji służbowej ujęta została w piśmie [...] Dyrektora Biura Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej KGP z dnia [...].02.2019 r.". W piśmie z dnia [...] marca 2019 r., [...], Naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia CBŚ Policji poinformował policjanta, że jego prośba została przez Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji rozpatrzona odmownie. Pismo to policjant otrzymał w dniu [...] kwietnia 2019 r. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r., Komendant CBŚ Policji, działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, zwolnił P. P. ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2019 r. Komendant Główny Policji, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. uchylił powyższy rozkaz personalny i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r., Komendant CBŚ Policji, na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, zwolnił P. P. ze służby w Policji z dniem [...] czerwca 2019 r. W dniu [...] marca 2021 r. do organu I instancji wpłynęło podanie z dnia [...] marca 2021 r., w którym pełnomocnik P. P. powołując art. 154 § 1 k.p.a. wniósł o "zmianę decyzji ostatecznej Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...].03.2019 r., znak [...] poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i merytoryczne rozstrzygnięcie wniosku P. P. z dnia [...].03.2019 r. poprzez podwyższenie uposażenia ze względów słuszności, stanowiące w ramach środków własnych pozostających w dyspozycji Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji, o której mowa w piśmie Dyrektora ds. Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej Komendy Głównej Policji z dnia [...] lutego 2019 r. (znak [...])". Pełnomocnik wniósł ponadto o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów ze wskazanych dokumentów. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że "pismo Komendanta CBŚP" z dnia [...] marca 2019 r., w którym zawarto rozstrzygnięcie wniosku policjanta z dnia [...] marca 2019 r., nie zawiera wprawdzie elementów wskazanych w art. 107 k.p.a., jednakże uznać je należy za decyzję administracyjną. Zdaniem pełnomocnika pismo to zawiera minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania go jako decyzję, bowiem wskazano w nim organ wydający akt - Komendanta CBŚ Policji, wskazano adresata, przedstawiono rozstrzygnięcie o istocie sprawy, a także zostało ono opatrzone ręcznym podpisem osoby reprezentującej organ - Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia CBŚ Policji, Tym samym uznać należy, że postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia [...] marca 2019 r. zostało zakończone decyzją administracyjną. Następnie pełnomocnik wskazał na okoliczności, które jego zdaniem uzasadniają podwyższenie P. P. dodatku służbowego. Komendant Główny Policji utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji wskazał m.in., że stosownie do art. 154 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony, W myśl z kolei art. 154 § 2 k.p.a., w przypadkach określonych w § 1 właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany dotychczasowej decyzji. Wszczęcie postępowania w omawianym trybie wymaga jednak uprzedniej kontroli ze strony organu, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące jego dopuszczalność, przy czym niedopuszczalność wszczęcia takiego postępowania może mieć charakter podmiotowy lub przedmiotowy. Organ podkreślił, że w trybie cytowanego wyżej przepisu mogą zostać zmienione bądź uchylone jedynie takie rozstrzygnięcia organów, które przyjęły formę decyzji administracyjnej. Wskazał m.in., że przez decyzję administracyjną w znaczeniu materialnym rozumie się natomiast władczą, jednostronną wypowiedź organu administracyjnego, sformułowaną na podstawie przepisu prawa materialnego powszechnie obowiązującego, kształtującą bezpośrednio sytuację prawną indywidualnie oznaczonego adresata przez przyznanie lub odmowę przyznania uprawnienia albo nałożenia obowiązku lub uprawnienia. Sposób załatwienia sprawy administracyjnej wyznaczają przepisy prawa materialnego, a forma decyzji administracyjnej musi wynikać z przepisów prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 1985 r., sygn. akt III SA 988/85). Organ wskazał na wymogi formalne, które musi spełniać decyzja administracyjna (art. 107 § 1 k.p.a.). Podniósł m.in., że decyzja administracyjna jest zaś aktem administracyjnym, jeśli spełnia minimalne kryteria odnoszące się do takich elementów jak: oznaczenie organu, wskazanie adresata, rozstrzygnięcie dotyczące istoty sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (piastuna). Są to zatem te elementy, które pozwalają na odróżnienie decyzji administracyjnej od innych aktów administracyjnych, tj. nierozstrzygających indywidualnych spraw co do ich istoty. Stanowisko to potwierdza także judykatura (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 1981 r., sygn. akt SA 1163/81, z dnia 8 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 34/11 i z dnia 20 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 1908/17). Komendant Główny Policji stwierdził, że pismo z dnia [...] marca 2019 r., [...], ma charakter wyłącznie informacyjny i stanowi odpowiedź na raport policjanta z dnia [...] marca 2021 r. w przedmiocie przyznania mu "podwyżki". Nie stanowi natomiast, wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony, decyzji administracyjnej. Organ wskazał, że pismo to podpisane zostało przez Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia CBŚ Policji, a zatem przez pracownika urzędu, nie zaś przez osobę reprezentującą organ administracji (piastuna), ustawowo uprawnioną do wydawania decyzji administracyjnych w stosunku do policjantów CBŚ Policji. W piśmie tym nie wskazano również, aby Naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia CBŚ Policji działał z upoważnienia organu administracji - Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji. Organ podniósł, że na podstawie art. 268a k.p.a., organ administracji publicznej może upoważniać, na piśmie utrwalonym w postaci papierowej lub elektronicznej, pracowników obsługujących ten organ do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień, zaświadczeń, a także do poświadczania za zgodność odpisów dokumentów przedstawionych przez stronę na potrzeby prowadzonych postępowań z oryginałem. Wskazał, że na mocy § 3 pkt 1 obowiązującej w dacie sporządzenia pisma z dnia [...] marca 2019 r. i wydanej na podstawie art. 268a k.p.a., decyzji nr [...] Komendanta CBŚ Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. w sprawie upoważnienia policjantów i pracowników Centralnego Biura Śledczego Policji do załatwiania spraw dyscyplinarnych i osobowych policjantów oraz wykonywania czynności z zakresu prawa pracy, Naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia Centralnego Biura Śledczego Policji upoważniony był wprawdzie do załatwiania w imieniu Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji spraw osobowych policjantów Centralnego Biura Śledczego Policji, w tym prowadzonych w toku postępowań administracyjnych, jednak z wyłączeniem wydawania decyzji administracyjnych i postanowień kończących postępowanie w sprawie. Organ stwierdził, że Naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia Centralnego Biura Śledczego Policji nie posiadał stosownego upoważnienia do wydawania w imieniu organu administracji decyzji administracyjnych. Tym samym uznać należy, że pismo z dnia [...] marca 2019 r., [...] nie spełnia minimum wymogów formalnych, które musi spełniać dany akt, aby mógł być uznany za decyzję administracyjną. Nie zostało bowiem wydane przez właściwy organ administracji publicznej (nie zamieszczono na nim podpisu osoby reprezentującej organ administracji, tzw. piastuna organu). Już tylko z tego względu pismo z dnia [...] marca 2019 r., [...] nie może być traktowane jak decyzja administracyjna, która mogłaby zostać zmieniona lub uchylona w trybie art. 154 k.p.a. Organ wskazał nadto, że nie sposób uznać, że pismo z dnia [...] marca 2019 r., [...] zawiera osnowę, którą winna zawierać decyzja i która rozstrzygałaby o istocie sprawy. Decyzja administracyjna jest tego rodzaju kwalifikowanym aktem administracyjnym, który musi charakteryzować podwójna konkretność. Nie tylko musi być skierowana do indywidualnie oznaczonego adresata, ale w sposób władczy konkretyzować jego prawa i obowiązki. Zatem treść rozstrzygnięcia musi polegać na przyznaniu bądź odmowie przyznania określonych praw lub obowiązków wynikających z konkretnie wskazanych przepisów prawa materialnego. Tymczasem w treści pisma z dnia [...] marca 2019 r., [...], Naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia Centralnego Biura Śledczego Policji wskazał jedynie, że prośba policjanta o przyznanie mu "podwyżki" została rozpatrzona przez Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji odmownie. Ponadto zasada pogłębiania zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.) wymaga, aby dla strony postępowania było jasne, że ma do czynienia z decyzją administracyjną, czyli kategorycznym aktem organu, który kończy sprawę w danej instancji, a nie wyłącznie z pismem informującym. Organ wskazał, że przez "inne uzasadnione przyczyny", o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a., należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 2159/12 i z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 1635/14). Powyższe niewątpliwie ma miejsce na gruncie przedmiotowej sprawy. W art. 154 k.p.a. ustawodawca wskazał bowiem wprost, że zmianie lub uchyleniu na podstawie tego przepisu prawa podlegają wyłącznie ostateczne decyzje. Brak jest zatem możliwości, aby w tym trybie mogło być zmienione lub uchylone pismo Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] marca 2019 r., [...], niebędące kwalifikowanym aktem administracyjnym. Organ stwierdził, że w związku z tym zaistniała przesłanka odmowy wszczęcia postępowania, którego żąda pełnomocnik w podaniu z dnia [...] marca 2021 r. Postanowienie Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. stało się przedmiotem skargi P. P., reprezentowanego przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji, zobowiązanie organu do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...].03.2019 r., znak: [...] w trybie art. 154 § 1 k.p.a. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, zarzucił: 1. naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji pomimo, iż orzeczenie to zostało wydane z naruszeniem przepisu prawa materialnego, a to art. 99 ust. 1 i nast. ustawy o Policji, a także utrwaloną linią orzeczniczą, zgodnie z którą postępowanie w przedmiocie ustalenia wysokości, w tym podwyższenia uposażenia funkcjonariusza Policji, powinno być prowadzone w oparciu o przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego, a w konsekwencji zakończone wydaniem decyzji administracyjnej, podczas gdy w niniejszej sprawie organ II instancji poprzestał na ustaleniu, że postępowanie może zostać zakończone w akcie innym niż decyzja administracyjna, który w niniejszym postępowaniu przybrał postać "pisma informacyjnego"; 2. naruszenie przepisu art. 104 § 1 k.p.a. i art, 107 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że rozstrzygnięcie Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...].03.2019 r., znak [...] nie zostało wydane w formie decyzji administracyjnej, podczas gdy zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą oraz przepisami ustawy o Policji rozstrzygnięcie w przedmiocie podwyższenia uposażenia funkcjonariuszy Policji zapadać winno w formie decyzji administracyjnej, a postępowanie w tej sprawie odbywa się w oparciu o przepisy k.p.a., a rozstrzygnięcie wydane przez Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji zawiera minimum elementów koniecznych do zakwalifikowania go jako decyzji w tym zawiera podpis osoby reprezentującej organ administracji - Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Centralnego Biura Śledczego Policji; 3. naruszenie przepisu art, 8 § 1 k.p.a. poprzez obciążenie skarżącego ponoszeniem konsekwencji uchybień proceduralnych organu I instancji polegających na: a) zakończeniu postępowania decyzją administracyjną wadliwą niespełniającą wymogów z art. 107 § 1 k.p.a., jednakże spełniającą minimum elementów koniecznych do uznania aktu administracyjnego za decyzję administracyjną; b) zakończeniu postępowania aktem zawierającym minimum elementów koniecznych do uznania aktu za decyzje administracyjną jednakże obarczonego wadami skutkującymi nieważnością decyzji, a to podpisaniem aktu przez osobę nieupoważnioną przez organ do wydawania decyzji za co skarżący nie ponosi winy, a co organy obu instancji w sposób nieuprawniony uznały za okoliczność przemawiającą za niewydaniem decyzji przez organ I instancji; 4. nieprawidłowe zastosowanie przepisu art. 61a § 1 k.p.a. i uznanie, że w niniejszej sprawie ziściła się przesłanka innych uzasadnionych przyczyn. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik rozszerzył argumentację w zakresie postawionych zarzutów. Podniósł m.in., że pismo Komendanta CBŚP z dnia [...].03.2019 r. (znak: [...]) uznać należy za kwalifikowany akt administracyjny jakim jest decyzja administracyjna. Pismo to posiada bowiem minimum elementów pozwalających poczytywać je jako decyzję, a to oznaczenie organu administracji publicznej, oznaczenie strony, rozstrzygnięcie w sprawie oraz podpis osoby upoważnionej do wydawania decyzji w imieniu organu administracji publicznej. Ewentualne uchybienia w zakresie każdego ze wskazanych elementów nie powstały z winy strony, wobec czego skarżący nie winien ponosić z tego tytułu konsekwencji. Jednocześnie organ wskutek własnych zaniedbań nie może wskazywać, że nie zakończył postępowania wydaniem decyzji administracyjnej, albowiem z mocy prawa był do tego zobowiązany. W konsekwencji powyższego skargę niniejszą uznać należy za zasadną. Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Podniósł, że żądanie skarżącego opierało się o treść art. 154 § 1 k.p.a. Pełnomocnik wskazał, że aby strona mogła zażądać zmiany lub uchylenia ostatecznej decyzji musi się spełnić jeden podstawowy warunek. W obrocie prawnym musi pozostawać decyzja. Pismo nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. nie stanowi decyzji administracyjnej. Nie można zatem uchylić lub zmienić pisma. Naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia CBŚP nie jest piastunem organu. Nie został na mocy art. 268a k.p.a. upoważniony do działania za organ. Charakter informacyjny w/w pisma również nie budzi wątpliwości (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2020 r. II SA/Wa 2631/19, www.orzcczenia.nsa.gov.pl wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 maja 2020 r. II SA/Wa 2745/19, www.orzeczeniansa.gov.pl. Organ nie wydawał w niniejszej sprawie decyzji, która podlegałaby rozpatrzeniu w trybie art. 154 § 1 k.p.a.. To oznacza, że nie mogło dojść do naruszenia art. 8 k.p.a., art. 107 § 1 k.p.a. Wszczęcie postępowania o zmianę lub uchylenie decyzji w trybie art. 154 § 1 k.p.a., w sytuacji, gdy decyzja nie została wydana jest niedopuszczalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie podlegała uwzględnieniu. Zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji, jak również utrzymane nim w mocy postanowienie Komendanta CBŚ Policji z dnia [...] kwietnia 2021 r. nie naruszają prawa. Organ prawidłowo zastosował przepis art. 61a k.p.a. i zasadnie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zmiany w trybie art. 154 § 1 k.p.a. pisma Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia CBŚ policji z dnia [...].03.2019 r., znak [...]. Zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten ustanawia dwie podstawy do odmowy wszczęcia postępowania: podmiotową - wniesione przez osobę niebędącą stroną i przedmiotową - z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Obie te przyczyny uniemożliwiają w ogóle procedowanie w sprawie i załatwienie wniosku w formie decyzji administracyjnej. Przyczyny te muszą być znane organowi w chwili złożenia wniosku i być oczywiste. Na tym etapie postępowania organ bada jedynie kwestie formalne tj., czy istnieją podstawy do wszczęcia postępowania w przedmiocie wniosku, nie podejmując analizy zasadności wniosku. Powołany przepis znajduje zastosowanie również w sprawach z wniosku o zmianę decyzji w trybie art. 154 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Prawidłowo organ przyjął w tej sprawie, że brak jest podstaw do wszczęcia postępowania w trybie art. 154 § 1 k.p.a. w stosunku do pisma Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia CBŚ policji z dnia [...].03.2019 r., znak [...]. W sytuacji, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji ustalił wystąpienie przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym, powinien wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (art. 61a k.p.a.), co zasadnie nastąpiło w tej sprawie. Wbrew twierdzeniu skargi pismo Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia CBŚ Policji z dnia [...].03.2019 r. nie stanowi decyzji administracyjnej Komendanta CBŚ odmawiającej podwyższenia dodatku służbowego. Do elementów decyzji należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (v. wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 lipca 1981 r. sygn. akt SA 1163/81, OSPiKA 1982 z. 9-10, poz. 169 str. 351). Zaznaczyć przy tym należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nie posiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Sytuacja taka nie zachodzi jednakże w niniejszej sprawie. Pismo, o którym mowa w sprawie, nie zostało podpisane przez piastuna organu, tj. Komendanta CBŚ Policji, jak również nie zostało podpisane przez osobę upoważnioną do wydania decyzji w imieniu piastuna organu. W zaskarżonym postanowieniu wprost wskazano, że na mocy § 3 pkt 1 obowiązującej w dacie sporządzenia pisma z dnia [...] marca 2019 r. i wydanej na podstawie art. 268a k.p.a., decyzji nr [...] Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. w sprawie upoważnienia policjantów i pracowników Centralnego Biura Śledczego Policji do załatwiania spraw dyscyplinarnych i osobowych policjantów oraz wykonywania czynności z zakresu prawa pracy, Naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia Centralnego Biura Śledczego Policji upoważniony był wprawdzie do załatwiania w imieniu Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji spraw osobowych policjantów Centralnego Biura Śledczego Policji, w tym prowadzonych w toku postępowań administracyjnych, jednak z wyłączeniem wydawania decyzji administracyjnych i postanowień kończących postępowanie w sprawie. Naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia Centralnego Biura Śledczego Policji nie posiadał zatem upoważnienia do wydawania w imieniu organu decyzji administracyjnych. Trafnie organ wskazał w tym stanie faktycznym, że pismo z dnia [...] marca 2019 r., [...] nie spełnia minimum wymogów formalnych, które pozwalałyby uznać je za kwalifikowany akt administracyjny, jakim jest decyzja. Nadto, sama treść tego pisma wskazuje, że jest to pismo informacyjne Wydziału Kadr i Szkolenia. Nie są tym samym zasadne zarzuty skargi w zakresie naruszenia przepisów postępowania. Niezrozumiały jest zaś – w stanie faktycznym tej sprawy – wobec odmowy wszczęcia postępowania, zarzut naruszenia art. 99 ust. 1 ustawy o Policji. Organ nie mógł naruszyć tego przepisu, albowiem go nie stosował wydając postanowienie na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Trafnie Komendant Główny Policji stwierdził, że w sprawie tej zaistniała przedmiotowa przeszkoda do wszczęcia postępowania nadzwyczajnego, o którym mowa w art. 154 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w wyroku.