II SA/Rz 1452/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Maciej Kobak AWSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi L. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków pełnienia służby uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2021r. nr [...]. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej ( dalej: "organ" lub "DIAS") z [...] sierpnia 2021 r., nr [...] uchylająca decyzję własną organu w sprawie przedstawienia L. M. ( dalej: "skarżącemu") propozycji pełnienia służby- ustalającej warunki pełnienia służby w Izbie Administracji Skarbowej, w zakresie daty obowiązywania zaproponowanych warunków służby od dnia 1 września 2021 r. w miejsce poprzednio ustalonej daty 20 kwietnia 2021 r. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 169 ust. 6 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948 z późn. zm.; dalej: "p.w. KAS"). Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że skarżący został zatrudniony w administracji celnej w dniu 31 lipca 1995 r. Na dzień 28 lutego 2017 r. pełnił służbę w Izbie Celnej w [....] - Urząd Celny w [...] - Oddział Celny w [...] na stanowisku starszego specjalisty Służby Celnej w stopniu starszego aspiranta celnego. W dniu 1 marca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej ( Dz.U. poz. 1948, dalej: "p.w. KAS"), reformująca administrację skarbową w Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżącemu do dnia 31 maja 2017 r. nie została przedstawiona propozycja służby/zatrudnienia. Pismem z dnia 10 sierpnia 2017 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] w przedmiocie nieprzedstawienia propozycji służby w Izbie Administracji Skarbowej w [...]. Po rozpatrzeniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wydał w dniu 6 marca 2018 r. postanowienie sygn. akt II SAB/Rz 76/17, którym odrzucił powyższą skargę. W wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 listopada 2019 r. sygn. akt I OSK 1618/18 uchylił ww. postanowienie. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w dniu 11 lutego 2020 r. wydał wyrok sygn. akt II SAB/Rz 125/19, w którym zobowiązał Dyrektora Izby Administracji Skarbowej do wydania decyzji dotyczącej stosunku służbowego skarżącego w terminie 30 dni od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W dniu [...] lipca 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wydał decyzję nr [...], w której stwierdził wygaśnięcie stosunku służbowego wyżej wymienionego z dniem 31 sierpnia 2017 r. Uzasadniając powyższą decyzję Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że zadania nałożone po reformie administracji skarbowej na Oddział Celny w [...] i Oddział Celny w [...], w których skarżący pełnił służbę przed konsolidacją, podlegały wykonaniu przez zmniejszoną obsadę kadrową, co wiązało się z ograniczeniem obsady etatowej we wskazanych wyżej oddziałach celnych. Realizując politykę kadrową na podstawie przepisu art. 25 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej ( Dz.U. 2021r. poz. 422; dalej: "u KAS"), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie przedstawił propozycji zatrudnienia/pełnienia służby skarżącemu, w wyniku czego jego stosunek służbowy wygasł z dniem 31 sierpnia 2017 r. na podstawie art. 170 ust. 3 p.w. KAS. Po rozpatrzeniu odwołania Szef Krajowej Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] września 2020 r., nr [...] uchylił w całości wyżej opisaną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy uznał, że uzasadnienie uchylonej decyzji nie wskazuje na zindywidualizowane przyczyny, z powodu których wyżej wymienionemu nie złożono propozycji zatrudnienia bądź służby. Wskazano, że organ nie odniósł się do przesłanek z art. 165 ust. 7 p.w. KAS, w tym nie wskazał kwalifikacji skarżącego, ani nie dokonał porównania z pozostałymi funkcjonariuszami pełniącymi służbę w tych jednostkach, co wskazywałoby na to, że wśród kandydatów były osoby posiadające większe doświadczenie i wiedzę praktyczną. Nie wskazał jakich kwalifikacji i doświadczenia brakowało skarżącemu. Zdaniem organu braki uzasadnienia decyzji uniemożliwiały zbadanie prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia organu I instancji i w konsekwencji wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy nakazał uwzględnienie warunków jakim powinno odpowiadać uzasadnienie, na podstawie art. 107 § 3 k.p.a. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, na podstawie art. 165 ust. 7 p.w. KAS, w dniu [...] marca 2021 r. skarżącemu przedstawiono propozycję warunków służby nr [...], w której określono następujące warunki pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej w Izbie Administracji Skarbowej w [....]: -rodzaj służby - służba stała, -stopień służbowy - starszy aspirant, -stanowisko służbowe - starszy specjalista Służby Celno-Skarbowej, zaliczane do kategorii eksperckich stanowisk służbowych funkcjonariuszy, -jednostka organizacyjna KAS, w której będą realizowane zadania - Urząd Celno - Skarbowy w [...], -komórka organizacyjna - Pierwszy Referat Postępowania Celnego, -miejsce pełnienia służby: [...], -uposażenie: -uposażenie zasadnicze według mnożnika 2,093 kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej: -dodatek za stopień służbowy według mnożnika 0,518 kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej; - dodatek za wieloletnią służbę w wysokości wynoszącej po dwóch latach służby 2% miesięcznego uposażenia zasadniczego; dodatek ten wzrasta o 1% za każdy następny rok służby aż do osiągnięcia 20% uposażenia zasadniczego po 20 latach służby, oraz o 0,5% za każdy następny rok służby - łącznie do wysokości 25% po 30 latach służby. W propozycji wskazano, że ww. warunki służby będą obowiązywać od dnia 20.04.2021r. Powołując art. 170 ust. 2 p.w. KAS poinformowano, że w terminie 14 dni od dnia otrzymania propozycji należy złożyć pisemne oświadczenie o przyjęciu albo odmowie przyjęcia propozycji, a także, że niezłożenie oświadczenia w tym terminie jest równoznaczne z odmową przyjęcia propozycji pełnienia służby. Złożenie zaś oświadczenia o odmowie przyjęcia propozycji, jak i niezłożenie oświadczenia w ww. terminie skutkuje wygaśnięciem stosunku służbowego z dniem 31 sierpnia 2017 r. Wygaśnięcie stosunku służbowego traktuje się jak zwolnienie ze służby. Skarżący w dniu 12 marca 2021 r. złożył oświadczenie o przyjęciu ww. propozycji. Następnie pismem z dnia 14 marca 2021 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku zarzucił nieprawidłowe zastosowanie art. 165 ust. 7 p.w. KAS, gdyż zgodnie z brzmieniem tego przepisu propozycja powinna zostać przedstawiona do dnia 31 maja 2017 r. Wobec czego uważa, że jego stosunek służbowy wygasł z mocy ustawy z dniem 31 sierpnia 2017 r. i jest traktowany jak zwolnienie ze służby. Zdaniem skarżącego przedstawiona mu w dniu 2 marca 2021 r. propozycja pełnienia służby nie odnosi się do zapoczątkowanego przez niego w dniu 10 sierpnia 2017 r. postępowania administracyjnego. Powołując się na przepis art. 169 ust. 2 p.w. KAS uważa, że w związku z przyjętą przez niego propozycją powinien zachować ciągłość służby od dnia 1 września 2017 r. Podniósł również, że przedstawiona mu propozycja nie spełnia warunków określonych w art. 165 ust. 7 p.w. KAS, gdyż nie uwzględnia dotychczasowego przebiegu służby, kwalifikacji oraz miejsca zamieszkania. Skarżący pismem z dnia 12 kwietnia 2021 r., zwrócił się o zmianę wyznaczonego terminu rozpoczęcia pełnienia służby na dzień 20 czerwca 2021 r. Wobec powyższego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...], działając na podstawie art. 135 k.p.a. w zw. z art. 169 ust. 4, 5 i 6 p.w. KAS wstrzymał natychmiastowe wykonanie decyzji z dnia [...] marca 2021 r. dotyczącej propozycji pełnienia służby do czasu wydania decyzji kończącej postępowanie. Pismem z 18 czerwca 2021 r. skarżący wniósł o przedłużenie terminu rozpoczęcia pełnienia służby do czasu wydania decyzji kończącej postępowanie toczące się w związku z jego wnioskiem. W piśmie z dnia 21 lipca 2021 r. powołując się na powody zawodowe, skarżący zwrócił się o przedłużenie terminu rozpoczęcia pełnienia służby od dnia 1 września 2021 r. Rozpatrując ponownie sprawę DIAS stwierdził, że orzecznictwo sądowoadministracyjne pozostawia organom swobodę w zakresie formy kontynuacji lub nie danego stosunku prawnego. W stosunku do skarżącego organ podjął decyzję o przedstawieniu propozycji pełnienia służby. Wyjaśnił, że jako datę obowiązywania tej propozycji możliwie było jedynie wskazanie daty przyszłej następującej po dniu faktycznego złożenia propozycji, gdyż propozycja ta wywiera skutki na przyszłość po dniu złożenia, zaś dopiero w momencie jej przyjęcia przez daną osobę wchodzi w pełni w życie, określając warunki pełnienia służby przez daną osobę. Wyjaśnił, że propozycja ta nie reguluje okresu sprzed przyjęcia nowych warunków służby, w szczególności okresu od dnia 1 września 2017 r. do dnia rozpoczęcia obowiązywania skutków nowej, obecnej propozycji. Złożona propozycja jest rodzajem odnowienia poprzez zgodne oświadczenia woli stosunku prawnego z określoną datą na przyszłość. Propozycja ta nie konwaliduje stanu od dnia 1 września 2017 r. ponieważ skarżący pozostawał w tym okresie poza służbą. Jest to alternatywa dla decyzji potwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego. Przedstawiona propozycja nie może przywracać danej osoby do służby ze skutkiem wstecznym od dnia 1 września 2017 r., ani też od tego dnia wywierać skutek w postaci ciągłości stosunku służbowego. Przepis art. 169 ust 2 p.w. KAS nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż odnosi się do sytuacji, w których propozycje służby były składane do dnia 31 maja 2017r. Wskazano przy tym, że p.w. KAS nie przewidują żadnej daty granicznej co do rozpoczęcia obowiązywania nowych, zaproponowanych w jej trybie warunków służby. Inaczej niż w przypadku daty wygaśnięcia stosunku służbowego z powodu nieotrzymania lub nieprzyjęcia propozycji. Zgodnie z art. 170 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ww. ustawy może to nastąpić najpóźniej z dniem 31 sierpnia 2017 r. Zdaniem organu w sprawie znajdzie odpowiednie zastosowanie art. 184 u KAS. Zgodnie z ust. 4 tego artykułu, okres pozostawania poza służbą, z zastrzeżeniem ust. 5, wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia i świadczenia należne funkcjonariuszowi. Oznacza to więc, że ww. okres pozostawania poza służbą skarżącego uznaje się za okres równoważny ze służbą, od którego zależą uprawnienia i świadczenia należne funkcjonariuszowi. Organ wyjaśnił również, że realizując dyspozycję Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, zawartą w wyroku z 11 lutego 2020 r. sygn. akt II SAB/Rz 125/19 przedstawił propozycję służby. Nie zgodził się z zarzutem skarżącego, że przedstawiona propozycja pełnienia służby nie uwzględnia warunków wymienionych w art. 165 ust. 7 p.w. KAS w zakresie jednostki organizacyjnej, komórki organizacyjnej i miejsca pełnienia służby. W propozycji wskazano, że komórką realizacji zadań będzie znajdujący się w [...] Pierwszy Referat Postępowania Celnego Urzędu Celno-Skarbowego. Ze znajdujących się w aktach osobowych kart opisu stanowiska z lat 2014, 2015, 2016 oraz z karty zakresu obowiązków i uprawnień z 2010 r. wynika, że przed konsolidacją administracji skarbowej do wykonywanych przez wyżej wymienionego zadań m.in. należało prowadzenie postępowań celnych. Nie jest więc prawdą, że przedstawiona propozycja nie uwzględnia posiadanych przez skarżącego kwalifikacji i przebiegu służby. Doświadczenie w wykonywaniu tego typu zadań niewątpliwie kwalifikuje do pełnienia służby w ww. referacie, niezależnie od tego, że doświadczenie to zostało zdobyte podczas służby w Oddziałach Celnych w [...] oraz [...]. Odnosząc się do tego, że wyznaczone w [...] miejsce pełnienia służby jest oddalone od miejsca zamieszkania skarżącego o 65 km, podkreślił, że p.w. KAS nie gwarantuje funkcjonariuszom miejsca pełnienia służby w najbliższej możliwej odległości od miejsca zamieszkania. Przyjęcie takiego kryterium wykluczyłoby możliwość zastosowania pozostałych (przebiegu służby i kwalifikacji), a także mogłoby mieć negatywny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie administracji skarbowej z powodu niemożności obsadzenia poszczególnych stanowisk osobami z odpowiednimi kwalifikacjami. Warunek miejsca zamieszkania przy składaniu propozycji musi być więc rozpatrywany w kontekście aktualnych potrzeb służby, co w przypadku skarżącego przełożyło się na ww. komórkę organizacyjną. Zarówno Oddział Celny w [...], Oddział Celny w [....] (w których głównie wyżej wymieniony pełnił służbę przed 31.05.2017 r.), jak i siedziba Pierwszego Referatu Postępowania Celnego znajdują się na obszarze właściwości miejscowej byłego Urzędu Celnego w [...]. Nie można więc uznać, że określenie miejsca pełnienia służby w [...] stanowi diametralną zmianę w tym zakresie. Dojazdy funkcjonariuszy do komórek organizacyjnych nie stanowią w tut. Izbie wyjątku. W odniesieniu do określonego mnożnika uposażenia zasadniczego skarżącego, organ wyjaśnił, że wysokość uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej określa rozporządzenie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 lutego 2017 r. w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej (tekst jednolity. Dz. U. z 2020 r. poz. 182.) i została ustalona zgodnie z tymi przepisami. Ponadto skarżącemu zaproponowano stopień równorzędny do dotychczasowego. W skardze do Sądu skarżący wniósł o uchylenie obu decyzji organu. Decyzjom zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: -art. 169 ust. 2 p.w. KAS poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że regulacja ta formułuje jakiś inny warunek zachowania ciągłości służby (datę orzekania o ustaleniu nowych warunków służby), poza warunkiem bycia adresatem przyjętej propozycji dalszego pełnienia służby. W jego ocenie odesłanie do art. 169 ust. 1 p.w. KAS wskazuje, że ciągłość służby przysługuje ex lege funkcjonariuszowi, który otrzymał propozycję pełnienia służby i ją przyjął. Ciągłość służby nie jest warunkowana datą załatwienia przez organ sprawy w przedmiocie przedstawienia propozycji (wynikającą z dochowania lub przekroczenia terminu na wydanie decyzji, określonego w art. 170 ust. 1 pkt 1 p.w. KAS); -art. 169 ust. 2 p.w. KAS poprzez błędne przyjęcie w zaskarżonej decyzji, że regulacja ta nie stanowi części materialno-prawnej podstawy decyzji wydawanej na podstawie art. 169 ust. 4 p.w. KAS. Zdaniem skarżącego unormowanie to nie tworzy dla niego uznania administracyjnego w zakresie wyboru daty początkowej pełnienia służby na nowym stanowisku innej niż dzień następujący po ostatnim dniu służby na poprzednio zajmowanym przez funkcjonariusza stanowisku służbowym, tj. od dnia 1 września 2017 r.; przeciwnie, wyrażenie «zachowanie ciągłości służby» oznacza prawny nakaz ukształtowania daty objęcia nowego stanowiska wskutek propozycji tak aby służba na starym i nowym stanowisku nie była przerwana ani jednym dniem pozostawania poza aparatem administracji celno-skarbowej; w innym wypadku organ zatrudniałby osobę spoza aparatu, a więc obowiązany byłby stosować unormowania o naborze do służby, a nie o przekształceniu tego samego przecież stosunku służbowego; -art. 165 ust. 7 p.w. KAS, poprzez błędne przyjęcie, że regulacja ta zawiera walor materialnoprawny i uzależnia skutek zachowania ciągłości służby z art. 169 ust. 2 p.w. KAS od dochowania terminu załatwienia sprawy wyznaczonego datą maksymalną 31 maja 2017 r. W opozycji do organu twierdzi, że uchybienie przez organ temu terminowi na wydanie decyzji (co nastąpiło z winy organu) nie może prowadzić do skrócenia czasu stosunku służbowego, dla którego ex lege przewidziano ciągłość, a więc nieustanie służby (najpierw realizowanej na poprzednich warunkach, a później na nowych) ani na jeden dzień. Podniósł, że uchybienie terminowi na wydanie decyzji (tzn. działanie nielegalne) nie może prowadzić do zalegalizowania kolejnego stanu bezprawia administracyjnego w postaci legalnego ustalenia spóźnionej daty (terminu prawa materialnego inkorporowanego w decyzji), od jakiej pełniona jest służba na nowych zasadach wynikających z reformy pionu administracji celnej. Zarzucił organowi pominięcie faktu, że przyjęcie propozycji służby nie pozbawia funkcjonariusza prawa do kontroli prawidłowości wszystkich elementów nowego stosunku służbowego, w tym daty objęcia nowego stanowiska; temu zaś służy forma decyzji zaskarżalnej do sądu, przewidziana w art. 169 ust. 4 i 7 p.w. KAS, która poddana jest kontroli quasi-instancyjnej (w postanowi wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z art. 169 ust. 4 p.w.), a następnie skargi sądowoadministracyjnej (art. 169 ust. 7 p.w. KAS); -art. 184 u KAS, poprzez błędne przyjęcie, że w badanej sprawie istnieje jakakolwiek regulacja dająca podstawę do «odpowiedniego» (w tym wprost) stosowania do funkcjonariusza-adresata przyjętej propozycji dalszego pełnienia służby z art. 169 ust. 2 p.w. KAS sposobu ustalania czasu pozostawania w służbie, jak gdyby był funkcjonariuszem zwolnionym ze służby, a następnie do niej przywróconym wskutek uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu, a więc z pominięciem ciągłości służby i wyłącznie z zachowaniem ciągłości okresu służby dla niektórych uprawnień - świadczeń ze stosunku służbowego w rozumieniu art. 184 ust. 4 u KAS wymagających stażu służby. Wbrew ocenie orzekającego organu twierdzi, że status funkcjonariusza, który spotkał się z propozycją pełnienia służby w KAS na podstawie art. 169 p.w. KAS i propozycję tę przyjął, jest statusem gwarantującym ciągłość służby co do samej istotny stosunku służbowego, a więc realnego jej świadczenia (gdy organ zdążył w terminie orzec), jak i fikcji jego ciągłego trwania (gdy uchybił terminowi załatwienia sprawy, jak na tle tej sprawy), co oznacza, że decyzja o przedstawieniu nowych warunków pełnienia służby, co do daty objęcia nowego proponowanego stanowiska, które zostało przyjęte, jest decyzją związaną; -wydanie z naruszeniem przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 165 ust. 7 w zw. z art. 170 ust. 1 pkt 1 p.w. KAS, poprzez błędne przyjęcie, że termin określony datą maksymalną 31 maja 2017 r. był terminem na wydanie decyzji w stosunku do funkcjonariuszy, którzy w ocenie organu na taką propozycję zasługują ze skutkiem pozbawienia prawa ciągłości służby; podczas gdy uchybienie temu terminowi (na skorzystanie z kompetencji do kontynuacji służby z zatrudnionym funkcjonariuszem i wydanie wymaganej decyzji z oceną przydatności funkcjonariusza do dalszej służby) oznaczało wyłącznie wydanie decyzji z art. 169 ust. 4 p.w. KAS po terminie na załatwienie takiej sprawy, a więc naruszenie przepisów o szybkości postępowania z art. 35 § 4 w zw. z art. 12 § 1 k.p.a., nie zaś powstanie przeszkody prawnej dla uwzględnienia prawa funkcjonariusza-adresata propozycji do zachowania ciągłości służby z art. 169 ust. 2 p.w. KAS. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie. Wniosek o odrzucenie skargi organ uzasadnił tym, że skarżący ostatecznie nie przyjął propozycji służby, co doprowadziło do zamknięcia dalszej możliwości zaskarżenia decyzji przedstawiającej warunki służby. Wniosek zaś o oddalenie skargi faktem, że wykonano dyspozycję zawartą w wyroku WSA w Rzeszowie z 11 lutego 2020 r., sygn. akt II SAB/Rz 125/19. Organ podtrzymał dotychczas reprezentowane stanowisko, że nie można było ustalić propozycji służby z datą wsteczną ponieważ skarżący pozostawał w tym czasie poza służbą. Rozwiązaniem dla tej sytuacji jest art. 184 ust. 3 u KAS, który zapewnia ciągłość służby, której brak zachowania skarżący zarzuca organowi, a który w niniejszej sprawie znajdzie analogiczne zastosowanie. Wskazany przepis dotyczy bowiem sytuacji uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby, którą organ zrównuje z sytuacją uchylenia decyzji o wygaśnięciu stosunku służby, która miała miejsce w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśli art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") kontrola ta obejmuje również postanowienia kończące postępowanie. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji/postanowienia następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. W przypadku gdy w sprawie zapadł wcześniej wyrok Sądu, zadaniem Sądu, na podstawie art. 153 p.p.s.a. jest ocena, czy przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględnił ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania. Kontrolą Sądu objęta jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie przedstawienia skarżącemu propozycji służby- ustalenia warunków pełnienia służby w Izbie Administracji Skarbowej w [....]. Decyzją tą Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uchylił decyzję własną w tym przedmiocie w zakresie daty obowiązywania zaproponowanych warunków służby. W miejsce 20 kwietnia 2021 r. wprowadził datę 1 września 2021 r. W sprawie spór sprowadza się właśnie do określenia daty obowiązywania zaproponowanych warunków służby. W opozycji do organu skarżący domaga się przedstawienia warunków służby od 1 września 2017 r. z zachowaniem ciągłości służby. Dla oceny powstałego w sprawie spornego zagadnienia konieczne jest przedstawianie okoliczności w jakich doszło do wydania zaskarżonej decyzji, a także historycznego już w pewnym zakresie stanu prawnego. Przeprowadzona w 2017 r. reforma administracji skarbowej i powołanie Krajowej Administracji Skarbowej, wymagała przyjęcia rozwiązań o charakterze przejściowym, w szczególności dotyczących kwestii pracowniczych. Przepisy wprowadzające ustawę o KAS w art. 165 -174 wprowadziły zasady zatrudnienia funkcjonariuszy w nowym, skonsolidowanym organie administracji skarbowej, który powstał w miejsce trzech dotychczas funkcjonujących organów administracji skarbowej: administracji podatkowej, kontroli skarbowej i Służby Celnej. W ramach scalania administracji skarbowej następowała konsolidacja podmiotowa na poziomie regionalnym oraz lokalnym izb i urzędów skarbowych, urzędów kontroli skarbowych, izb i urzędów celnych w izby administracji skarbowej oraz w urzędy administracji skarbowej i urzędy celno-skarbowe (por. uzasadnienie do projektu ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, Druk sejmowy nr 826, s. 5). Powstał zatem nowy organ administracji skarbowej, który przejął kompetencje trzech dotychczas istniejących organów. Została zlikwidowana dotychczasowa Służba Celna, a w jej miejsce powołano w ramach KAS nową formację Służbę Celno-Skarbową. Powołując nowe organy administracji skarbowej ustawodawca miał prawo określić nowe warunki pracy lub służby. W stosunku do funkcjonariuszy Służby Celnej nie stosowało się dotychczasowych przepisów art. 105 i 106 ustawy z dnia 27 sierpnia 2007 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1799) określających zasady zwalniania celników ze służby, ponieważ ww. ustawa z dnia 27 sierpnia 2007 r. zgodnie z art. 159 pkt 3 p.w. KAS utraciła moc z dniem 1 marca 2017 r. Od tej daty, status prawny funkcjonariuszy zatrudnianych w nowym organie jakim jest Krajowa Administracja Skarbowa statuowały wyłącznie p.w. KAS. I tak na podstawie art. 169 ustawy p.w. KAS: 1. Funkcjonariuszowi, który otrzymał propozycję pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej, przysługiwał stopień służbowy równorzędny do dotychczasowego. 2. Funkcjonariusz, o którym mowa w ust. 1, zachowywał ciągłość służby. 3. Funkcjonariusz, który w dniu otrzymania propozycji zatrudnienia był uprawniony do świadczeń, o których mowa w art. 93 ustawy uchylanej w art. 159 pkt 3, na jego wniosek był przenoszony do izby administracji skarbowej właściwej ze względu na miejsce stałego zamieszkania. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio. 4. Propozycja pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej stanowiła decyzję ustalającą warunki pełnienia służby. W terminie 14 dni od dnia przyjęcia propozycji przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. 5. Złożenie wniosku, o którym mowa w ust. 4, nie wstrzymywało wykonania decyzji. 6. Do postępowań w sprawach, o których mowa w ust. 4, stosowało się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579). 7. Od decyzji wydanej w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przysługiwało prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W myśl art. 170 p.w. KAS: 1. Stosunki pracy osób zatrudnionych w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1, oraz stosunki służbowe osób pełniących służbę w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1, wygasały: 1) z dniem 31 sierpnia 2017 r., jeżeli osoby te w terminie do dnia 31 maja 2017 r., nie otrzymały pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby; 2) po upływie 3 miesięcy, licząc od miesiąca następującego po miesiącu, w którym pracownik albo funkcjonariusz złożył oświadczenie o odmowie przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby, jednak nie później niż dnia 31 sierpnia 2017 r. 2. Pracownik albo funkcjonariusz, któremu przedstawiono propozycję zatrudnienia albo pełnienia służby, składał w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania oświadczenie o przyjęciu albo odmowie przyjęcia propozycji. Niezłożenie oświadczenia w tym terminie było równoznaczne z odmową przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby. 3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza traktowano jak zwolnienie ze służby. 4. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, pracownikom oraz funkcjonariuszom przysługiwały świadczenia należne odpowiednio w związku z likwidacją urzędu albo zniesieniem jednostki organizacyjnej w rozumieniu ustawy uchylanej w art. 159 pkt 3. 4a. 36 Przepisu ust. 4 nie stosowano się do pracowników oraz funkcjonariuszy, którzy nabyli prawo do odprawy przysługującej w związku z przejściem na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy. 5. Przepisów ust. 1 i 4 nie stosowano do urzędników służby cywilnej, do których miały zastosowanie przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1345, 1605 i 1807). Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, wprowadziły zatem trzy rodzaje rozwiązań prawnych dotyczących zmiany stosunku służbowego dotychczasowych funkcjonariuszy Służby Celnej w stosunek służbowy lub stosunek pracy w Służbie Celno-Skarbowej powołanej w celu przeprowadzenia reformy szeroko rozumianej administracji skarbowej. Pierwsze rozwiązanie można określić jako kontynuację stosunku służbowego. Następowała ona poprzez złożenie przez właściwy organ propozycji pełnienia służby na nowych warunkach jej pełnienia (zgodnie z art. 165 ust. 7 w zw. z art. 169 ust. 4 zd. 1 p.w. KAS). Przy tym ustawodawca wyraźnie stanowił w tym drugim przepisie, że propozycja pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej następuje w drodze decyzji administracyjnej ustalającej warunki pełnienia służby. Drugie rozwiązanie polegało na wygaśnięciu dotychczasowego stosunku służbowego. Następowało ono w wyniku niezłożenia funkcjonariuszowi propozycji dalszego zatrudnienia lub w przypadku niezaakceptowania przez niego propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby w określonym przez prawo terminie (zgodnie z art. 170 ust. 1 pkt 1 i 2 p.w. KAS). W takim przypadku dochodziło do wygaśnięcia stosunku służbowego funkcjonariusza, które traktowano jak zwolnienie ze służby. Tutaj podstawę do wydania decyzji o zwolnieniu ze służby stanowił art. 170 ust. 1 i 3 p.w. KAS. w związku z art. 276 ust. 1 i 2 u KAS. Trzecie rozwiązanie z kolei polegało na przekształceniu dotychczasowego stosunku służbowego w stosunek pracy na skutek złożenia dotychczasowemu funkcjonariuszowi propozycji zatrudnienia na podstawie umowy o pracę i jej przyjęcia. W stosunku do skarżącego znalazło zastosowanie drugie rozwiązanie, tj. nie złożono mu propozycji służby ani pełnienia służby. Skarżący wniósł skargę na bezczynność organu w przedmiocie nieprzedłożenia propozycji służby w Izbie Administracji Skarbowej do dnia 31 maja 2017 r. Skarga ta postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 6 marca 2018 r., sygn. akt II SAB/Rz 76/17 została odrzucona, ze względu na brak właściwości sądu administracyjnego w sprawie, a także ze względu na stwierdzenie braku po stronie organu obowiązku działania. Postanowieniem z 26 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 1618/18 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Sądu I instancji. Przeciwnie do WSA stwierdził konieczność wydania przez organ decyzji. Wyjaśniając podstawę do przyjęcia tej formy rozstrzygnięcia wskazał, że analiza przepisów wprowadzających prowadzi do wniosku, że ustawa ta reguluje także sytuację funkcjonariuszy, którym nie zostanie przedłożona do 31 maja 2017 r. stosowna propozycja. Art. 170 ust. 1 przepisów wprowadzających przewiduje skutek wygaśnięcia stosunków służbowych z dniem 31 sierpnia 2017 r. w przypadku funkcjonariuszy, którym nie przedstawiono do 31 maja 2017 r. pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia lub służby. Wskazał jednocześnie, że to nie upływ pewnego kalendarzowego terminu powoduje skutek, lecz brak przedstawienia propozycji. Wygaśnięcie stosunku służbowego nie jest niezależne od czyjegokolwiek zachowania, lecz jest przewidzianą w przepisie konsekwencją takiego zachowania. Jest zatem konsekwencją zachowania organu polegającego na selekcji prowadzonej w oparciu o przepis art. 165 ust. 7 p.w. KAS, z zastosowaniem wskazanych w nim kryteriów. Wskazał, że przy stosowaniu art. 170 ust. 1 pkt 1 p.w. KAS każdorazowo należy uwzględniać kryteria określone w art. 165 ust. 7 p.w.KAS. Kryteria te są istotne z punktu widzenia przyczyn, dla których nie przedstawiono funkcjonariuszowi propozycji określonej w ostatnio wymienionym przepisie, brak której doprowadził do wygaśnięcia dotychczasowego stosunku służbowego. Jak wynika z art. 170 ust. 3 ustawy wygaśnięcie stosunku służbowego traktuje się jako równoznaczne ze zwolnieniem ze służby. To zaś (zwolnienie ze służby) następuje zawsze w drodze decyzji administracyjnej. Forma w jakiej realizowane jest zwolnienie ze służby wynika z u KAS. Skoro ustawodawca nakazuje traktować wygaśnięcie stosunku służbowego jak zwolnienie ze służby, a zwolnienie ze służby dokonywane jest w trybie decyzji i obwarowane gwarancjami procesowymi oraz możliwością stosowania środków zaskarżenia, to w przypadku wygaśnięcia stosunku służbowego ze względu na brak propozycji dla funkcjonariusza, o jakiej mowa w art. 165 ust. 7 p.w. KAS, zachodzi podstawa do wydania przez właściwy organ decyzji stwierdzającej zwolnienie funkcjonariusza ze służby wskutek wygaśnięcia stosunku służbowego. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił natomiast uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej w tej części, w której skarżący kasacyjnie zmierzał do wykazania obowiązku organu polegającego na przedstawieniu mu propozycji służby. Powołując się na wcześniejsze rozważania stwierdził, że taki obowiązek na organie nie spoczywał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 11 lutego 2020 r., sygn. akt II SAB/Rz 125/19 zobowiązał Dyrektora Izby Administracji Skarbowej do wydania decyzji dotyczącej stosunku służbowego skarżącego w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami. Nakazał organowi uwzględnienie dokonanej przez Sąd oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy, przeprowadzenie analizy posiadanych przez skarżącego kwalifikacji oraz przebiegu dotychczasowej służby, a następnie rozstrzygnięcie w zakresie jego stosunku służbowego, tj. wydanie decyzji ustalającej warunki pełnienia służby lub też decyzji stwierdzającą wygaśnięcie stosunku służbowego równoważnej z decyzją o zwolnieniu ze służby. Zaznaczył przy tym, że dokonana przez Sąd ocena działań Dyrektora nie wyklucza także możliwości złożenia skarżącemu propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia z uwzględnieniem okoliczności, o których mowa w art. 165 ust. 7 p.w. KAS (wybór formy kontynuacji zatrudnienia należy w świetle ustaw reformujących administrację celno - skarbową do właściwego organu, co nie może absolutnie oznaczać arbitralności w zakresie tego wyboru i powinno zostać szczegółowo uzasadnione). Zaznaczył również, że nie stoi temu na przeszkodzie upływ terminu określonego w art. 165 ust. 7 p.w. KAS. Przeciwne stanowisko, zdaniem Sądu czyniłoby sądową kontrolę niniejszej sprawy pozorną, naruszając przy tym zasadę państwa prawnego wynikającą z art. 2 Konstytucji, a także jej art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2. Na tle przedstawionych okoliczności w pierwszej kolejności za nieuzasadniony Sąd uznał wniosek organu o odrzucenie skargi. Analiza treści przepisów, w tym powołany także przez organ art. 169 ust. 4 p.w. KAS wskazuje na to, że w terminie 14 dni od dnia przyjęcia propozycji przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a na podstawie art. 169 ust. 7 p.w. KAS od decyzji wydanej w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z przepisów tych jasno wynika zarówno prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w sprawie złożenia propozycji służby, jak również skargi do WSA. Prawa tego nie może uchylać z mocą wsteczną złożone w późniejszym czasie, po wydaniu decyzji w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, oświadczenie o odmowie przyjęcia warunków służby. Takiego rozwiązania nie przewidują przepisy p.p.s.a., a również przepisy p.w. KAS nie dają podstaw do przyjętej przez organ interpretacji, prowadzącej do pozbawienia skarżącego prawa kontroli decyzji wydanej w wyniku prawidłowo złożonego środka zaskarżenia. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji wskazać należy, że została ona wydana w wyniku stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie bezczynności organu w zakresie niewydania do dnia 31 maja 2017 r., w stosunku do skarżącego jakiejkolwiek decyzji administracyjnej wyrażającej propozycję warunków pełnienia służby lub stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego. Przypomnieć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oceniając stan bezczynności organu na dzień 31 maja 2017 r. nakazał w zależności od przeprowadzonej analizy rozstrzygnięcie w zakresie stosunku służbowego tj. wydanie decyzji ustalającej warunki pełnienia służby lub też decyzji stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego. We wcześniejszej części uzasadniania wyroku znalazło się również sformułowanie dotyczące przedstawienia propozycji zatrudnienia, co z resztą odpowiada treści art. 165 ust. 7 p.w. KAS. Porównując wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie co do dalszego sposobu postępowania z treścią zapadłych w sprawie decyzji stwierdzić należy, że organ nie zastosował się do nich. Nadal nie rozstrzygnął kwestii stosunku służby na dzień 31 maja 2017 r. tj. przedstawienia propozycji służby, propozycji pracy bądź wydania decyzji o wygaśnięciu stosunku służby. Organ nie może tłumaczyć złożenie propozycji służby od dnia 1 września 2021 r. tym, że Sąd w niniejszej sprawie, jak również inne sądy administracyjne w wydanych w podobnych okolicznościach faktycznych wyrokach, a także p.w. KAS nie określają daty granicznej co do rozpoczęcia obowiązywania nowych, zaproponowanych w jej trybie warunków służby. Należy zwrócić uwagę, że ze złożeniem propozycji służby, na podstawie p.w. KAS, w dniu 31 maja 2017 r. wiązały się określone konsekwencje. I tak zgodnie z art. 169 ust. 1 p.w. KAS funkcjonariuszowi, który otrzymał propozycję pełnienia służby w Służbie Celno -Skarbowej, przysługiwał stopień służbowy równorzędny do dotychczasowego. Funkcjonariusz ten zachowywał ciągłość służby (ust.2). Jednocześnie na podstawie art. 170 ust. 2 p.w. KAS pracownik albo funkcjonariusz, któremu przedstawiono propozycję zatrudnienia albo pełnienia służby, składał w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania oświadczenie o przyjęciu albo odmowie przyjęcia propozycji. Na podstawie z kolei art. 171 ust. 1 pkt 2 p.w. KAS w przypadku przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby, z dniem określonym w propozycji, dotychczasowy stosunek służby w służbie przygotowawczej albo stałej przekształcał się odpowiednio w stosunek pracy albo służby w Służbie Celno – Skarbowej, odpowiednio na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony albo określony, mianowania do służby przygotowawczej albo służby stałej. W praktyce skutek ten następował najczęściej z dniem 1 czerwca 2017 r. W niniejszej sprawie propozycję warunków służby złożono na dzień 1 września 2021 r. NSA z w wyroku z 12 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 1330/19 wskazał, że wprawdzie wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza, któremu nie przedstawiono w terminie do dnia 31 maja 2017 r. propozycji nowych warunków służby lub nowych warunków pracy, następuje w dniu 31 sierpnia 2017 r., ale powyższe terminy materialne wyznaczają jedynie okres skorzystania przez organ ze swych kompetencji. Termin materialny, odnoszący się do daty 31 sierpnia 2017 r., o którym mowa w art. 170 ust. 1 pkt 1 przepisów wprowadzających, wywołuje właściwy skutek, tylko w sytuacji, gdy organ prawidłowo skorzystał ze swojej kompetencji do dnia 31 maja 2017 r. W sytuacji gdy organ zaniechał swojego działania, nie przedstawił funkcjonariuszowi żadnej propozycji nowych warunków służby (pracy), ani też nie wydał decyzji stwierdzającej zwolnienie jej ze służby, ww. termin materialny nie biegnie. Powyższe prowadzi do wniosku, że złożenie propozycji warunków służby obowiązujących od 1 września 2021 r., nie odpowiada treści powołanego w podstawie prawnej decyzji art. 165 ust. 7 p.w. KAS, ani wskazaniom Sądu co do dalszego postępowania. Nie może usprawiedliwiać rozstrzygnięcia organu powoływanie się na art. 184 ust. 3 u KAS. Zgodnie z tym przepisem: 1. W przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby kierownik jednostki organizacyjnej niezwłocznie wyznacza funkcjonariuszowi stanowisko służbowe zgodne z jego kwalifikacjami i dotychczasowym przebiegiem służby oraz określa termin podjęcia służby, miejsce pełnienia służby oraz stopień służbowy i uposażenie nie niższe od dotychczasowego. 2. Prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu się do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające jej niepodjęcie. 3. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, funkcjonariuszowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za miesiąc. Świadczenie pieniężne wypłaca się w terminie 14 dni od dnia złożenia przez funkcjonariusza pisemnego wniosku wraz z dokumentem potwierdzającym przywrócenie do służby. 4. Okres pozostawania poza służbą, z zastrzeżeniem ust. 5, wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia i świadczenia należne funkcjonariuszowi. 5. Za okres pozostawania poza służbą funkcjonariuszowi nie przysługuje prawo do urlopów, o których mowa w art. 216. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że przepis ten dotyczy zgodnie z ust. 1 uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby. Taka sytuacja nie ma miejsce w niniejszej sprawie. Takiego skutku nie można wywieść z uchylenia decyzji o wygaśnięciu stosunku służby, który organ zrównuje z sytuacją uchylenia decyzji o zwolnieniu ze służby. O ile argument ten służył jako uzasadnienie dla przyjęcia decyzyjnej formy rozstrzygnięcia o wygaśnięciu stosunku służby w przypadku nie przedstawienia propozycji służby, jak i warunków pracy, to jednak nie może prowadzić do wniosku o tożsamości uchylenia wygaśnięcia stosunku służby z uchyleniem zwolnienia. Należy zauważyć, że w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby, zwolnienie traktuje się jak niebyłe, tj. kierownik jednostki organizacyjnej niezwłocznie wyznacza funkcjonariuszowi stanowisko służbowe zgodne z jego kwalifikacjami i dotychczasowym przebiegiem służby oraz określa termin podjęcia służby, miejsce pełnienia służby oraz stopień służbowy i uposażenie nie niższe od dotychczasowego. Takich skutków nie rodzi uchylenie wygaśnięcia stosunku służby, które w realiach sprawy nastąpiło na skutek wydania decyzji przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 17 września 2020 r. Powodowało ono jedynie taki skutek, że nadal na dzień 31 maja 2017 r. skarżącemu nie przedstawiono propozycji służby ani też nie wydano decyzji o wygaśnięciu, a więc stosunek służbowy nie został prawidłowo uregulowany., z tego tytułu skarżącemu nie przysługiwały żadne uprawnienia. W świetle powyższego aktualne pozostaje twierdzenie, że niewykonane zostały wskazówki Sądu zawarte w wyroku WSA w Rzeszowie z 11 lutego 2020 r. Sąd zwraca przy tym uwagę, że alternatywnie do wskazanego przez Sąd w wyroku z dnia 11 lutego 2020 r. rozstrzygnięcia w sprawie przedstawienia propozycji służby przewidziano przedstawienie propozycji zatrudnienia bądź decyzję o wygaśnięciu stosunku służbowego. Wskazówki Sądu, jak również forma ich realizacji są nadal aktualne. Należy zwrócić uwagę, że w uchwale NSA z 1 lipca 2019 r., sygn. akt I OPS 1/19 NSA stwierdził jedynie, że przyjęcie przez funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej propozycji zatrudnienia i przekształcenie, z dniem określonym w tej propozycji, na podstawie art. 171 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948 z późn. zm.) dotychczasowego stosunku służby w służbie przygotowawczej lub stałej w stosunek pracy na podstawie umowy o pracę odpowiednio na czas nieokreślony albo określony, nie wiąże się z obowiązkiem właściwego organu do wydania decyzji orzekającej o zakończeniu stosunku służbowego. Obowiązek wydania decyzji istnieje natomiast w sytuacji, gdy funkcjonariuszowi nie przedstawiono tak propozycji służby, jak i warunków pracy. Koreluje to z powołanym wcześniej postanowieniem NSA z 26 listopada 2019 r., które także zapadło w sprawie ( patrz wyrok NSA z 12 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 1330/19). Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił wydane przez organ decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i 135 p.p.s.a.