I SA/Po 355/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi J.P. i P.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. ,nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości oraz okresu wnoszenia opłat rocznych przekształceniowych dla nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2020 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz skarżących kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] września 2020 r., nr [...], ustalił J. P. i P. P. (dalej także jako: "skarżący") wysokość rocznej opłaty przekształceniowej nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], działka nr [...] o powierzchni [...] m2, zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...] Sądu Rejonowego P. w [...], na kwotę w wysokości [...] zł oraz okres 20 lat, pozostały do wnoszenia opłaty, tj. do 31 grudnia 2040 r. W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że na postawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego z [...] lipca 2013 r., Rep. A nr [...], Spółdzielnia Mieszkaniowa Lokatorsko-Własnościowa "[...]" przeniosła na rzecz J. i P. P. prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, położonej w [...], przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji: obręb S., ark. mapy [...], działka nr [...], o powierzchni [...] ha. W związku z nabyciem prawa użytkowania wieczystego ww. nieruchomości gruntowej, Prezydent Miasta [...] pismem z [...] lutego 2014 r. poinformował nowych użytkowników wieczystych o obowiązku ponoszenia opłaty rocznej z tego tytułu, którą użytkownik wieczysty zobowiązany jest ponosić przez cały okres trwania użytkowania wieczystego i opłata ta ustalona została następująco: od 2014 r. do 2022 r. - w wysokości [...] zł, w 2023 r. w wysokości [...] zł, a od 2023 r. w wysokości [...] zł. Prezydent Miasta [...] zaświadczeniem z [...] maja 2020 r., nr [...], w sprawie nr [...], wydanym na podstawie art. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, ust. 3, art. 13 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 2040 ze zm. – w skrócie: "u.p.p.u.w.p.w."), potwierdził, że prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w [...], przy ul. [...], obręb S., arkusz mapy [...], działka nr [...] o powierzchni [...] m2, zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy P. w [...], z dniem [...] stycznia 2020 r. przekształciło się z mocy prawa w prawo własności. W zaświadczeniu tym organ poinformował o obowiązku wnoszenia opłat przekształceniowych przez okres 20 lat, licząc od dnia przekształcenia, wskazując, że wysokość rocznej opłaty przekształceniowej wynosi [...] zł. Wnioskiem z [...] lipca 2020 r. J. i P. P. wystąpili o ustalenie wysokości opłaty przekształceniowej w drodze decyzji z uwagi na nieprawidłową wysokość opłaty rocznej podanej w zaświadczeniu z [...] maja 2020 r. Zdaniem wnioskodawców wysokość rocznej opłaty przekształceniowej powinna być równa opłacie dotychczas przez nich ponoszonej, czyli w kwocie [...]zł rocznie. Organ I instancji stwierdził, że w przypadku gdy na dzień przekształcenia, czyli [...] stycznia 2020 r., dotychczasowy użytkownik wieczysty wnosi opłatę roczną za użytkowanie wieczyste nieruchomości w zmniejszonej wysokości z uwagi na zaliczone nakłady na nieruchomość, wysokość opłaty przekształceniowej powinna być ustalona stosownie do opłaty, jaką użytkownik wieczysty musiałby uregulować w dniu przekształcenia, bez uwzględnienia odliczenia wartości nakładów. Organ zaznaczył, że zaliczenie wartości nakładów, o którym mowa w art. 77 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1899 ze zm. – w skrócie: "u.g.n.") jest zabiegiem wtórnym wobec ustalenia wzrostu opłaty. W pierwszej kolejności konieczne jest zatem ustalenie opłaty zaktualizowanej, a dopiero następnie na poczet różnicy między opłatą nową, a dotychczasową zaliczeniu podlega wartość nakładów. Mając na względzie powyższe organ I instancji stwierdził, że dla ustalenia opłaty przekształceniowej istotna jest wysokość zaktualizowanej opłaty rocznej, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia zgodnie z art. 7 ust. 2 i 3 u.p.p.u.w.p.w., a nie wartość regulowanej faktycznie opłaty z uwagi na zaliczenie na poczet różnicy między opłatą nową, a dotychczasową wartości poniesionych przez użytkownika wieczystego nakładów. W przeciwnym razie uwzględnienie wartości poniesionych nakładów następowałoby niejako kilkukrotnie, co nie znajduje uzasadnienia w przepisach regulujących rozliczenie nakładów, których celem jest zracjonalizowanie obciążeń użytkownika wieczystego, tak aby nie ponosił on negatywnych skutków udziału finansowego w inwestycjach w publiczną infrastrukturę poprzez dublowanie kosztów raz poniesionych na powstanie tej infrastruktury, a drugi raz w postaci konieczności uiszczenia zwiększonych obciążeń finansowych wynikających ze wzrostu wartości nieruchomości gruntowej na skutek poczynionych nakładów. W związku z tym organ stwierdził, że w zaświadczeniu nr [...] w sprawie nr [...] wysokość rocznej opłaty rocznej przekształceniowej dla działki nr [...] została ustalona prawidłowo. W odwołaniu z [...] października 2020 r. J. P. i P. P. wnieśli o uchylenie powyższej decyzji zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. – w skrócie: "k.p.a.") oraz art. 6 i art. 7 ust. 2 u.p.p.u.w.p.w. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] stycznia 2021 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia SKO wskazało, że u.p.p.u.w.p.w., mimo kolejnych nowelizacji, nie sprecyzowała w sposób jednoznaczny i wprost, że opłatę przekształceniową należy ustalić mając na względzie jej wysokość wynikającą z uwzględnienia wartości nakładów poniesionych na nieruchomości przez użytkownika wieczystego, na budowę urządzeń infrastruktury technicznej, które uwzględnił organ ustalając wysokość opłat rocznych dla nowych użytkowników wieczystych. Jednocześnie SKO wskazało, że ustawodawca w art. 7 ust. 3 u.p.p.u.w.p.w. wyraźnie odniósł się do tego, co należy rozumieć przez "opłatę, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia", a wobec tego wydaje się za uzasadnione przyjęcie, jak to uczynił organ I instancji, by uznać, że również w przypadku gdy zaliczenie nakładów poniesionych na budowę urządzeń infrastruktury technicznej spowodowało, że opłata została umniejszona o wartość tych nakładów przypadających za dany rok, co nie zmienia faktu, że opłatą, o której mowa w art. 7 ust. 3 ww. ustawy jest opłata wynikająca z aktualizacji opłaty rocznej (a więc w tym przypadku opłata bez uwzględnienia poniesionych nakładów). Odnosząc się do powołanego w odwołaniu wyroku WSA w Krakowie z 11 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 1555/19, SKO zwróciło uwagę, że wyrok ten dotyczy innego stanu prawnego w kwestii opłaty, a mianowicie, że wysokość opłaty przekształceniowej musi uwzględniać bonifikatę 50%, wynikającą z zawartej umowy o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej. Organ II instancji za nieuzasadnione uznał zarzuty odwołania dotyczące naruszenia art. 7 k.p.a. i art. 6 u.p.p.u.w.p.w. SKO stwierdziło, że odwołujący w żaden sposób nie sprecyzowali na czym owe naruszenia polegały i jaki miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W skardze z [...] marca 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. P. i P. P. wnieśli o uchylenie powyższej decyzji SKO w [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1) art. 7 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, 2) art. 7 ust. 2 u.p.p.u.w.p.w. poprzez ustalenie wysokości opłaty rocznej w wysokości innej niż ta, która obowiązywała na dzień przekształcenia. W argumentacji skargi skarżący podnieśli, że zaskarżona decyzja narusza art. 7 ust. 2 u.p.p.u.w.p.w. Zgodnie z tym przepisem wysokość opłaty jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia. Na dzień przekształcenia, tj. 1 stycznia 2019 r., wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obciążała skarżących wynosi [...] zł rocznie. W związku z powyższym skarżący stanęli na stanowisku, że taka też wysokość opłaty rocznej z tytułu przekształcenia powinna być ustalona w sprawie. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z [...] października 2021 r. skarżący, reprezentowani przez radcę prawnego, rozszerzyli argumentację zawartą w skardze. Ponadto wnieśli o zasądzenie na ich rzecz także kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W toku przeprowadzonej sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, na podstawie kryterium jej zgodności z prawem i w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, Sąd badał, czy organy prawidłowo zastosowały w sprawie przepisy prawa materialnego, a w szczególności przepis art. 7 ust. 2 i ust. 3 u.p.p.u.p.w., które – w ocenie organów – uzasadniały ustalenie skarżącym opłaty przekształceniowej w wysokości zaktualizowanej opłaty rocznej, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia, a nie wartości regulowanej faktycznie opłaty z uwagi na zaliczenie na poczet różnicy między opłatą nową, a dotychczasową wartości poniesionych przez użytkownika wieczystego nakładów. Wobec sformułowania przez skarżących zarzutów naruszenia przepisów postępowania, na wstępie rozważań zaznaczyć należy, że sądowa kontrola zaskarżonej decyzji musi w pierwszej kolejności dotyczyć tych ewentualnych naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na prawidłowe ustalenie podstawy faktycznej rozstrzygnięć organów podatkowych. Jak trafnie wskazano w orzecznictwie, rozważania w przedmiocie zastosowania określonego przepisu prawa materialnego mają uzasadnienie dopiero na tym etapie stosowania prawa, na którym nie ma już żadnych wątpliwości, co do stanu faktycznego. Dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez organ w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany w sprawie przepis prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 2 lutego 2018 r., I FSK 579/16; wyrok ten i orzeczenia powołane w dalszej części uzasadnienia dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując oceny wskazanych zarzutów kwalifikowanych jako naruszenia przepisów postępowania, Sąd miał na uwadze wyrażony w piśmiennictwie pogląd, według którego, chodzi tu o pewne wady stosowania przez organy regulacji proceduralnych, które mogą polegać na: - niedopełnieniu przez organy obowiązków wynikających z tych regulacji, - uniemożliwieniu stronie skorzystania z zawartych w tych regulacjach uprawnień, - błędnej wykładni poszczególnych przepisów regulacji proceduralnej stosowanej przez organ (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, Wyd. C.H. Beck W-wa 2011, s. 529). Wszystkie wymienione wyżej postaci naruszeń, muszą mieć jednak wspólną cechę istotności, co oznacza, że gdyby organ nie naruszył prawa, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, wpływanie istotne na wynik sprawy, to prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnego, materialnego lub procesowego. Sąd uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (por. wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., sygn. akt I GSK 363/12, wyrok NSA z 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1490/11). Podkreśla się także, że aby jednoznacznie uznać, że tego rodzaju naruszenie wystąpiło, nieodzowne jest wykazanie przez stronę, że wytykane naruszenie taki wpływ mogło mieć. Mając powyższe na uwadze Sąd zważył, że w toku postępowania organy administracji stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.), co powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu skonstruowanym stosownie do wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a. O rodzaju i zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych decydują przepisy prawa materialnego, a zakres postępowania administracyjnego i obowiązków organów, limitowany jest tymi przepisami. Z tych względów w pierwszej kolejności należy odnieść się do treści zastosowanych przez organy administracyjne przepisów prawa materialnego. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.p.p.u.p.w. z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. W myśl art. 1 ust. 2 przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami: 1) mieszkalnymi jednorodzinnymi lub 2) mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub 3) o których mowa w pkt 1 lub 2, wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych. Przekształcenie jest odpłatne i zgodnie z art. 7 ust. 1 u.p.p.u.p.w. z tytułu przekształcenia nowy właściciel gruntu ponosi na rzecz dotychczasowego właściciela gruntu opłatę. Wysokość opłaty jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia (art. 7 ust. 2), a opłatę wnosi się w terminie do dnia 31 marca każdego roku. Z kolei w myśl art. 7 ust. 3 u.p.p.u.w.p.w., w przypadku gdy w dniu przekształcenia obowiązywałaby opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego ustalona za pierwszy lub drugi rok od aktualizacji, zgodnie z art. 77 ust. 2a u.g.n., wysokość opłaty jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego w trzecim roku od aktualizacji. Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy sprowadza się w istocie do wykładni zawartego w art. 7 ust. 2 u.p.p.u.w.p.w. pojęcia "opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia". Zdaniem Sądu sformułowanie "opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia" odnosi się do zindywidualizowanej opłaty rocznej ustalonej dla konkretnego użytkownika wieczystego, bo tylko taka obowiązywałaby w dniu przekształcenia. Przemawia za tym również przyjęta przez ustawodawcę forma aktu administracyjnego potwierdzającego zaistnienie przekształcenia w postaci zaświadczenia. Podkreślenia wymaga, ze zaświadczenie potwierdza jedynie określone fakty lub stan prawny (art. 217 k.p.a.). Z przepisu art. 4 ust. 4 u.p.p.u.w.p.w. wynika, że w zaświadczeniu potwierdza się przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (co nastąpiło z mocy prawa) oraz informuje o obowiązku wnoszenia rocznej opłaty przekształceniowej, wysokości i okresie wnoszenia tej opłaty, a także możliwości wniesienia opłaty, o której mowa w art. 7 ust. 7 oraz zasadach jej wnoszenia. Z powyższego należy zatem wywieść, że skoro w myśl art. 7 ust. 1 i 2 u.p.p.u.w.p.w. wysokość opłaty ponoszonej przez nowego właściciela gruntu na rzecz dotychczasowego właściciela gruntu jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia, to w zaświadczeniu nie może być ustalona inna wysokość opłaty rocznej niż ponoszona wcześniej przez określonego użytkownika wieczystego. Zaakcentować należy, że zaświadczenie nie kreuje żadnego stosunku prawnego, a jedynie potwierdza istniejące fakty. Podobnie jak samo przekształcenie, obowiązek uiszczenia opłaty następuje z mocy prawa, z dniem, w którym to przekształcenie następuje (por. wyrok WSA w Gliwicach z 28 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 404/21, wyrok WSA w Krakowie z 9 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 274/20, wyrok WSA w Krakowie z 11 lutego 2020 r., sygn. II SA/Kr 1555/19, wyrok WSA w Krakowie z 1 stycznia 2020 r. sygn. II SA/Kr 1307/19 – wszystkie wyroki powołane w niniejszym orzeczeniu dostępne są na stronie internetowej: orzeczena.nsa.gov.pl). Stosownie do art. 6 u.p.p.u.w.p.w., jeżeli właściciel nieruchomości nie zgadza się z zawartą w zaświadczeniu informacją o wysokości i okresie wnoszenia opłaty, może złożyć do właściwego organu wniosek o ustalenie wysokości lub okresu wnoszenia tej opłaty w drodze decyzji. Decyzja ta nie ma jednak charakteru konstytutywnego i niczego nowego nie "ustala", co wynika z treści pozostałych przepisów ustawy. Zasady "ustalenia" opłaty w drodze decyzji są bowiem identyczne jak w przypadku obliczenia tej opłaty dla potrzeb podania informacji, o której mowa w art. 4 ust. 4 ustawy. Wynikają one, jak wyżej już przytoczono, z art. 7 u.p.p.u.w.p.w. Podkreślenia również wymaga, że stosownie do art. 7 ust. 4 u.p.p.u.w.p.w., w przypadku ustanowienia lub przeniesienia użytkowania wieczystego w okresie od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 31 grudnia 2018 r. wysokość opłaty jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która zgodnie z postanowieniami umowy obowiązywałaby od dnia 1 stycznia 2019 r. Potwierdza to, że wysokość rocznej opłaty przekształceniowej musi uwzględniać obniżki opłaty z tytułu użytkowania wieczystego ustalone w umowie o ustanowienie użytkowania wieczystego (por. wyrok WSA w Krakowie z 9 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 274/20). Ze znajdującego się w aktach administracyjnych dokumentu "Informacji o opłacie rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej" z [...] lutego 2014 r. (k. [...] akt admin.), wydanego przez Kierownika Oddziału Wydziału Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta [...], jednoznacznie wynika, że skarżący, w związku z nabyciem prawa użytkowania wieczystego gruntu – działki nr [...] o powierzchni [...] m2 położonej w [...] przy ul. [...] – stanowiącego własność Miasta [...], zostali zobowiązani do ponoszenia opłat rocznych z tego tytułu. Opłata roczna za użytkowanie wieczyste wynosi 1% gruntu i stanowi kwotę [...]zł. Opłata obowiązuje od 1 stycznia 2014 r. Jednocześnie w informacji tej organ wskazał, że w związku z zaliczeniem wartości nakładów poniesionych przez poprzedniego użytkownika wieczystego na budowę urządzeń infrastruktury technicznej przy aktualizacji opłaty rocznej: - do 2022 r. opłata wynosi [...] zł, - w 2023 r. opłata wynosi [...] zł, - od 2024 r. opłata wynosi [...] zł. Mając na względzie treść powyższego dokumentu a także wykładnię art. 7 ust. 1 i 2 u.p.p.u.w.p.w. z której wynika, że wysokość opłaty ponoszonej przez nowego właściciela gruntu na rzecz dotychczasowego właściciela gruntu jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia, Sąd stwierdza, że Prezydent Miasta [...] w zaświadczeniu z [...] maja 2020 r., nr [...], w sprawie nr [...], zawarł błędną informację o wysokości opłaty przekształceniowej do uiszczenia której są zobowiązani skarżący, a następnie błąd ten powielił w decyzji z [...] września 2020 r., która został utrzymana w mocy decyzją SKO w [...] z 29 stycznia 2021 r. Sąd jeszcze raz podkreśla, że zaświadczenie nie kreuje żadnego stosunku prawnego, a jedynie potwierdza istniejące fakty. W związku z tym w zaświadczeniu nie może być ustalona inna wysokość opłaty rocznej niż ponoszona wcześniej przez określonego użytkownika wieczystego. W realiach rozpoznawanej sprawy organ ustalając skarżącym wysokość opłaty przekształceniowej nie może ignorować zapisów Informacji o opłacie rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej z [...] lutego 2014 r. W kontekście powyższych rozważań Sąd uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 7 ust. 2 u.p.p.u.w.p.w. poprzez ustalenie wysokości opłaty rocznej w wysokości innej niż ta, która obowiązywała na dzień przekształcenia. Sąd nie dopatrzył się natomiast naruszenia przez organy art. 7 k.p.a. Odnośnie zarzutu naruszenia tego przepisu Sąd wskazuje, że stan faktyczny sprawy nie budził żadnych wątpliwości organów. Organy dokonały natomiast błędnej wykładni art. 7 ust. 2 u.p.p.u.w.p.w., a następstwem tego błędu było wydanie zaświadczenia, a następnie decyzji ustalających skarżącym roczną opłatę przekształceniową w nieprawidłowej wysokości. W toku ponownego rozpoznania sprawy organy będą zobowiązane uwzględnić dokonaną przez Sąd powyżej wykładnię art. 7 ust. 2 u.p.p.u.w.p.w. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – w skrócie: "p.p.s.a."), Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w pkt II sentencji wyroku. Na kwotę zasądzonych kosztów składa się wpis od skargi w kwocie [...]zł, równowartość opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa procesowego w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie [...]zł wynikającej z postanowień § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265).