VII SA/Wa 2129/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi R S na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2021 r. znak [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2021 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, działając m.in. na podstawie art. 60 ust. 1 i art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 741, ze zm. dalej zwana u.p.z.p.), po rozpatrzeniu zażalenia R. S. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. (dalej: RDOŚ) z dnia [...] lutego 2021 r., znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego, budynku rekreacji indywidualnej i stawu retencyjnego na działkach nr [...] i [...], obręb T., gm. R., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że pismem z dnia 28 stycznia 2021 r., Burmistrz Miasta i Gminy R. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O., o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego, budynku rekreacji indywidualnej i stawu retencyjnego na działkach nr [...] i [...], obręb T., gm. R. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r., znak: [...] odmówił uzgodnienia warunków zabudowy dla ww. zamierzenia inwestycyjnego wskazując w uzasadnieniu, iż planowana inwestycja stoi w sprzeczności z zakazem zawartym w § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2013 r., poz. [...], ze zm.), tj. zakazem realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Po przeanalizowaniu akt sprawy organ odwoławczy stwierdził, że postanowienie organu I instancji jest prawidłowe w zakresie podjętego rozstrzygnięcia, bowiem na przedmiotowym terenie obowiązuje zakaz zawarty w § 5 ust. 1 pkt 5 ww. Uchwały tj. zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem, budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych. Ze zgromadzonego materiału dowodowego (mapy topograficznej, dokumentacji fotograficznej z przeprowadzonej wizji terenowej) wynika, że planowany do zainwestowania teren nie jest płaski, ma liczne wzniesienia i skarpy. Na granicy działek [...] i [...] znajduje się wyniesienie (udokumentowane na zdjęciach), a w czasie wizji RDOŚ potwierdził lokalizację skarp w terenie oraz ich lokalizacją wskazaną na mapie dołączonej do projektu decyzji. Realizacja zabudowy na przedmiotowej działce (budynku gospodarczego i budynku rekreacji indywidualnej) będzie wiązać się z naruszeniem omawianego zakazu, a z uwagi na charakter planowanej zabudowy nie można zastosować odstępstw od zakazu zawartych w jego treści. Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł R. S. Podniósł, że w jego przypadku nie ma zastosowania § 5 ust. 1 pkt. 2 jak i § 5 ust. 3 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] listopada 2012 r. i jej zmiany uchwałą nr [...] z [...] maja 2014 r., ponieważ przedsięwzięcie nie wymaga oceny oddziaływania na środowisko, gdyż inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. Skarżący zwrócił uwagę, że działki znajdują się w terenie zwartej zabudowy wiejskiej i są użytkami rolnymi. Jego przedsięwzięcie w żadnym punkcie nie łamie zakazów uchwały Sejmiku, a wywody poczynione w postanowieniu RDOŚ i utrzymane przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska są sprzeczne z uchwałą, na którą te organy się powołują. Zarzucił, że zabrania mu się przywrócić do produkcji rolnej działkę rolną położoną w środku wsi, która wcześniej zabudowana była budynkami mieszkalnymi i gospodarczymi i – w konsekwencji - zagospodarowania tej działki dla własnych, życiowych potrzeb. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż w niej podniesione. Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019, poz. 2325, ze zm. – dalej P.p.s.a), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, dlatego też Sąd z urzędu uwzględnił okoliczności nie podniesione w skardze. Inwestycja skarżącego polegająca na budowie budynku gospodarczego, budynku rekreacji indywidualnej i stawu retencyjnego została zaplanowana do realizacji w obrębie T., gmina R. W projekcie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wskazano, że planowana inwestycja jest położona w granicach obszarów podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r., tj. Obszarze Chronionego Krajobrazu "[...]". Na tym obszarze obowiązuje uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], regulująca zakazy i nakazy m.in. co do realizacji przedsięwzięć. W tej sytuacji, zgodnie z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., w zw. art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p, w brzmieniu obowiązującym w dniu orzekania przez organy, decyzja o warunkach zabudowy mogła zostać wydana po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska Przepis art. 53 ust. 5 u.p.z.p. stanowi, że uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. W przepisie art. 53 ust. 5 u.p.z.p. ustalono, iż początkiem 2- tygodniowego terminu, w którym organ powinien zająć stanowisko jest dzień doręczenia pisma (wniosku) o uzgodnienie organowi I instancji. Wniosek Burmistrza R. o uzgodnienie projektu decyzji, wpłynął do RDOŚ w dniu 2 lutego 2021 r. Potwierdza to znajdująca się na nim prezentata. Został zarejestrowany w Wydziale organizacyjno – finansowym. Skoro wniosek został doręczony właściwemu organowi, to z tym dniem rozpoczął bieg termin na dokonanie uzgodnienia. Nie ma tu znaczenia, czy i kiedy trafił do właściwej komórki organizacyjnej, w której są rozpatrywane merytorycznie sprawy uzgodnień. Liczy się bowiem pierwotna data wpływu do organu uzgadniającego, a nie data wpływu do właściwej komórki merytorycznej. Inny sposób obliczenia terminu do dokonania uzgodnienia mógłby spowodować niedopuszczalne wydłużenie ustawowego terminu, o jakim mowa w art. 53 ust. 5 u.p.z.p. Zresztą organ uzgadniający, posiadając wniosek o uzgodnienie, z datą potwierdzającą wpływ może na bieżąco kontrolować termin, jaki jeszcze pozostał mu na podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie. Dla organu uzgadniającego przewidziano termin 2 tygodni na zajęcie stanowiska. Zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a. jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Zgodnie z art. 57 § 2 k.p.a. terminy określone w tygodniach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim tygodniu, który nazwą odpowiada początkowemu dniowi terminu. Z porównania powyższych regulacji wynika, że tylko w przypadku terminu określonego w dniach przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia zdarzenia. Natomiast w niniejszej sprawie mamy do czynienia z terminem określonym w tygodniach. Brak w art. 57 § 2, § 3 i § 3a k.p.a. analogicznej regulacji dotyczącej braku uwzględniania przy obliczaniu terminu dnia, w którym zdarzenie nastąpiło, jednoznacznie wskakuje, iż racjonalny ustawodawca dla terminów określonych w tygodniach, miesiącach i latach przewidział obliczanie ich biegu od dnia, w którym nastąpiło określone zdarzenie (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2020 r., sygn. II OSK 368/18). Oznacza to, że skoro wniosek o uzgodnienie w niniejszej sprawie wpłynął do RDOŚ w dniu 2 lutego 2021 r. (wtorek), to ostatnim dniem na wydanie rozstrzygnięcia z uzgodnieniem (bądź nie) projektu przedstawionej decyzji był 16 luty 2021 r. (wtorek). Taki sposób obliczania terminów wynika również z orzecznictwa sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Gliwicach z 22 stycznia 2015 r. sygn. II SA/Gl 1228/14, WSA w Warszawie z 21 czerwca 2016 r., sygn. IV SA/Wa 1182/16, z 15 października 2015 r., sygn. IV SA/Wa 1663/13, WSA w Lublinie z 18 lutego 2009 r., sygn. II SA/Lu 685/08). Tymczasem postanowienie RDOŚ w O. o odmowie uzgodnienia w zakresie ochrony przedmiotowej decyzji zostało wydane w dniu [...] lutego 2021 r. (środa), a zatem po upływie terminu. Jak wskazuje się w orzecznictwie zajęcie stanowiska przez organ uzgadniający w trybie art. 53 ust. 5 u.p.zp. następuje w dacie sporządzenia (podpisania) postanowienia i ta właśnie data jest miarodajna dla oceny zachowania dwutygodniowego terminu. Niezajęcie stanowiska przez organ uzgadniający skutkujące domniemaniem milczącego uzgodnienia (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.) zachodzi wówczas, gdy organ ten w terminie dwóch tygodni nie wyda stosownego postanowienia (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2020 r., sygn. II OSK 1554/19). Z powyższego wynika, że po upływie tego terminu organ uzgadniający traci kompetencje do orzekania. Uznać zatem należało, że projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, przesłany przy piśmie z dnia 28 stycznia 2021 r. został milcząco uzgodniony w dniu [...] lutego 2021 r. Wobec tego rozstrzygnięcie organu I. instancji, jakie zapadło po tej dacie uznać należało za wydane z naruszeniem art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Skoro organ odwoławczy nie dostrzegł tego naruszenia, to również zaskarżone postanowienie uznać należało za wydane z rażącym naruszeniem prawa. Orzekał bowiem w sprawie, która została już rozstrzygnięta tzw. milczącym uzgodnieniem. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, zbędne jest odnoszenie się do zarzutów skargi, skoro w ustalonym stanie sprawy projekt decyzji o warunkach zabudowy w warunkach niniejszej sprawy uważa się za uzgodniony. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.