III SAB/Gl 144/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.) Asesor WSA Piotr Pyszny po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi Fundacji A w K. na bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2) zasądza od Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w B. na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3) w pozostałym zakresie umarza postępowanie. Pismem z [...] r. Fundacja "A" z K. (dalej: skarżąca) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w B. (dalej: organ) w sprawie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Domagała się w nim udostępnienia informacji co do ilości prowadzonych naborów na wnioski o udzielenie dotacji na rozpoczęcie działalności gospodarczej w latach 2019 i 2020 z podziałem na poszczególne kwartały oraz ilości w każdym z tych kwartałów (każdym kwartale 2019 i 2020 roku) do wykorzystania środków finansowych dla potencjalnych składających wnioski o udzielenie dotacji na rozpoczęcie działalności gospodarczej. Wniosek został złożony 29 maja 2021 r. drogą elektroniczną na adres [...], który podany został zarówno na stronie internetowej, jak i w Biuletynie Informacji Publicznej organu. Do 24 czerwca 2021 r. skarżącej żądana informacja publiczna nie została udostępniona. Organ nie powiadomił również skarżącej o powodach opóźnienia, terminie w jakim udostępni informacje, jak również o ewentualnych kosztach związanych ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku. W związku z powyższym [...] r. skarżąca złożyła skargę na bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Organ po otrzymaniu skargi 30 czerwca 2021 r. udostępnił informacje, o które wystąpiła skarżąca. W dniu 2 lipca 2021 r. skarżąca wniosła pismo z którego wynika, że wobec otrzymania odpowiedzi na wniosek udostępnienie informacji publicznej cofa skargę i wnosi o umorzenie postępowania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. W dniu 30 czerwca 2021 r. skarżąca otrzymała drogą elektroniczną odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wobec czego skarga straciła na aktualności. Tym niemniej w razie pozostawania przez organ w bezczynności w momencie wniesienia skargi skarżącemu należy się zwrot kosztów postępowania i stąd wniosek o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów wywołanych skargą jest uzasadnione. W odpowiedzi na skargę z 23 lipca 2021 r. organ wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu potwierdza, że przedmiotowy wniosek został złożony drogą elektroniczną 29 maja 2021 r. Odpowiedź została przesłana 30 czerwca 2021 r. Dzień wcześniej wpłynęła do organu skarga na bezczynność w sprawie rozpatrzenia wniosku o udostepnienie informacji publicznej. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona z naruszeniem wymogów formalnych, o których mowa w art. 53 § 2b p.p.s.a., ponieważ skarżąca przed wniesieniem skargi nie skierowała do organu wyższego stopnia ponaglenia. Pismem z 17 sierpnia 2021 r organ wniósł zmianę zakresu wniosku zawartego w piśmie z 23 lipca 2021 r. z odrzucenia skargi na umorzenie postępowania, zasądzenie kosztów postępowania na rzecz organu oraz oddalenia wniosku skarżącej o zasadzenie kosztów zastępstwa procesowego. Do organu w ramach prowadzonej działalności wpływa duża ilość korespondencji i maili z prośbą o udzielenie informacji w zakresie realizowanych zadań oraz form wsparcia dedykowanym bezrobotnym i przedsiębiorcom. Organ realizuje także dodatkowe zadania wynikające z realizowanej "Tarczy Antykryzysowej". Ze względu na dużą ilość wniosków i braki kadrowe organ udziela informacji w terminie określonym w art. 35 k.p.a. Treść otrzymanego od skarżącej e-mail była lakoniczna, trudno było wnioskować że chodzi o informację publiczną. Organ po otrzymaniu skargi natychmiast udzielił odpowiedzi skarżącej, co było to możliwe ze względu na bardzo niewielki zakres wnioskowanych informacji. W ocenie organu nie było konieczności angażowania profesjonalnego pełnomocnika i składania natychmiastowo skargi do sądu. Organ podjąłby działania również po zwykłym kontakcie (telefonicznym lub mailowym) skarżącej. Jej działanie jest celowe i zmierza do uzyskania kosztów zastępstwa procesowego. Stąd też organ wnosi o zbadanie, w ilu sprawach skarżąca reprezentowana przez tego pełnomocnika występowała w analogicznej treści skargami. Świadczyłoby to wręcz o znikomym nakładzie pracy pełnomocnika. Organ zaznacza także, że Prezes skarżącej prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie pozostałego doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania oraz pozostałej działalności wspomagającej prowadzenie działalności gospodarczej, gdzie indziej niesklasyfikowanej. Stąd można domniemywać, że osoba prowadząca działalność gospodarczą w powyższym zakresie powinna posiadać wiedzę i umiejętności do sporządzenia wniosku o informację publiczną z zachowaniem należytej staranności, jak również do sporządzenia pisma ponaglającego lub skargi na bezczynność organu bez konieczności angażowania profesjonalnego pełnomocnika i kancelarii prawnej. Skarżąca w piśmie z 18 sierpnia 2021 r. zmieniając zakres skargi na umorzenie postępowania i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego podniosła, że wprawdzie otrzymała odpowiedź na swój wniosek o udzielenie informacji publicznej, ale do dnia nadania skargi informacja nie została udostępniona, co wskazuje na bezczynność organu w sprawie. W odpowiedzi organ w piśmie z 8 września 2021 r. podtrzymał swoje stanowisko wyrażone we wniosku z dnia 17 sierpnia 2021 r. W dniu 29 października 2021 r. skarżąca potwierdziła, że pismem z 18 sierpnia 2021 r. nie cofnęła skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy. W postępowaniu przed sądem wszczętym na podstawie skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przedmiotem kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w przewidzianym przez prawo terminie (wyrok WSA w Gliwicach z 21 maja 2021 r., II SAB/Gl 34/21, LEX nr 3190147). W pierwszej kolejności sąd przywołując stanowisko NSA uznał, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Konsekwencją powyższego stanowiska jest uznanie, że skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej może być wniesiona do sądu administracyjnego bez wezwania do usunięcia prawa (wyrok NSA z 21 lipca 2011 r., I OSK 678/11, LEX nr 1082797; wyrok NSA z 30 sierpnia 2011 r., I OSK 1048/11, LEX nr 1068361). Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną. Przepisami prawa materialnego, mającego zastosowanie w rozpatrywanej sprawie jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2020 poz.2176 ze zm., dalej: u.d.i.p.). Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy należy zaznaczyć – na co zwrócił uwagę NSA - że o bezczynności organu możemy mówić wyłącznie wtedy, kiedy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Oznacza to, iż w grę wchodzi tak przedmiotowy, jak i podmiotowy zakres ustawy o dostępie do informacji publicznej a organ pozostaje w zwłoce (wyrok NSA z 10 stycznia 2007 r., I OSK 50/06, LEX nr 291197). Wymaga podkreślenia, że realizacja prawa do informacji publicznej w przewidzianych u.d.i.p. formach jest uzależniona od jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek. Po pierwsze: przedmiotem żądania informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art. 1 oraz art. 3 ust. 2 u.d.i.p.; po drugie: adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej, na zasadach tej ustawy, zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., mają być władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, ponadto związki zawodowe i inne organizacje oraz partie polityczne; po trzecie: według art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2011 r., II SAB/Wa 104/11, LEX nr 994263). W pierwszej kolejności niezbędnym jest zatem ustalenie, czy organ, do którego skierowany został wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest zobowiązany do poddania się rygorom u.d.i.p. Podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej oznaczone zostały w art. 4 u.d.i.p. Jak wynika z jego ust. 1 obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Nie ulega wątpliwości, organ jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. i tym samym jest zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej (por. m.in. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 17 listopada 2021 r., II SAB/Go 188/21, LEX nr 3259197). Kolejną kwestią wymagającą ustalenia jest stwierdzenie, czy żądana od organu informacja mieści się w ustalonym ustawowo katalogu informacji publicznej. Zgodnie z jej art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Przykładowy katalog informacji publicznych udzielanych na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej zawiera art. 6 ust. 1 u.d.i.p. W doktrynie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28–29). Zauważa się także, że sformułowana w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. definicja "informacji publicznej", pojęcia stanowiącego kryterium, jakim powinien kierować się podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej (wyliczenie tych podmiotów zawiera art. 4 tego aktu prawnego), jest bardzo szeroka i niejednoznaczna. Podlegającą udostępnieniu informację publiczną stanowi bowiem każda informacja o sprawach publicznych, przy czym trudno w sposób precyzyjny ustalić znaczenie pojęcia "sprawa publiczna" (zwrot ten nie został również zdefiniowany na użytek innych aktów prawnych. W systemie prawnym nie ma definicji pojęcia "sprawa publiczna". Tymczasem do tego pojęcia odsyła ustawodawca w art. 1 u.d.i.p." (S. Momrot, Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej w praktyce prokuratorskiej, "Prokuratura i Prawo" z 2008 r. Nr 10 s. 106) Pojęcie sprawy publicznej można więc w pewnym sensie utożsamiać z wszystkimi działaniami (jak również zaniechaniami) podmiotów podejmujących czynności w sferze realizacji zadań zaliczanych do szeroko rozumianego interesu publicznego (J. Boć, Konstytucje Rzeczypospolitej Polskiej oraz komentarz do Konstytucji RP z 1997 r,, Wrocław 1998, s. 15). Przedmiotem wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej było żądanie udostępnienia informacji co do ilości prowadzonych naborów na wnioski o udzielenie dotacji na rozpoczęcie działalności gospodarczej w latach 2019 i 2020 z podziałem na poszczególne kwartały oraz ile w każdym z tych kwartałów (każdym kwartale 2019 i 2020 roku) było do wykorzystania środków finansowych dla potencjalnych składających wnioski o udzielenie dotacji na rozpoczęcie działalności gospodarczej. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że żądane informacje dotyczą zadań publicznych realizowanych przez organ. Wymienione one zostały także w art. 6 ust. 1 pkt. 3 u.d.i.p. jako rodzaj informacji podlegający udostępnieniu. Zgodnie z regulacjami u.d.i.p. w sytuacji kiedy przedmiot wniosku jest desygnatem informacji publicznej jego rozpoznanie może przybrać następujące formy: czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej, pisma informującego, że wezwany podmiot nie dysponuje żądaną informacją albo decyzji o odmowie udostępnienia informacji, względnie o umorzeniu postępowania. Podmiot obowiązany do udostępnienia informacji pozostaje w bezczynności, jeśli nie udostępnia jej wnioskodawcy w terminie zakreślonym w u.d.i.p. (wyrok NSA z 10 stycznia 2007 r., I OSK 50/06, LEX nr 291197). Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Natomiast – jak stanowi ust. 2 art. 13 u.d.i.p. - jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Jak podkreśla NSA niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej we wskazanym art. 13 u.d.i.p. terminie stosownych czynności tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia oznacza, że pozostaje on w bezczynności (wyrok NSA W-wa z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05, LEX nr 236545, wyrok NSA z 14 kwietnia 2004, I OSK 121/04, niepubl.). Bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji (wyrok WSA w Olsztynie z 17 kwietnia 2008 r., II SAB/Ol 10/08, LEX nr 506435; wyrok WSA w Warszawie z 18 listopada 2004 r., II SAB/Wa 166/04, LEX nr 164699). Warto w tym miejscu podkreślić, że rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w u.d.i.p. następuje albo w formie czynności materialno-technicznej w przypadku udzielenia informacji, albo - w razie odmowy jej udzielenia - w formie decyzji. Dopiero brak podjęcia przez organ któregokolwiek z działań wymienionych wyżej tworzyłby stan bezczynności organu (wyrok WSA w Warszawie z 15 lipca 2009 r., VIII SAB/Wa 8/09, LEX nr 553643). Zatem istotą skargi na bezczynność jest brak jakiejkolwiek reakcji organu na wynikające z przepisów prawa żądanie strony (wyrok WSA w Warszawie z 22 marca 2007 r., II SAB/Wa 3/07, LEX nr 322973). Przekonanie skarżącej o pozostawaniu organu w bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku z 29 maja 2021 r. znajduje uzasadnione podstawy. Organ nie zareagował na złożony wniosek w terminie wyznaczonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., był więc w stanie bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej. Oceny tej nie zmienia okoliczność, iż po dacie wniesienia skargi zostało sporządzone pismo zawierające odpowiedź na przedmiotowy wniosek. Zresztą w rozpatrywanej sprawie nie jest kwestionowane, że organ uwzględnił wniosek skarżącej i udostępnił w całości żądane informacje. Nastąpiło to z opóźnieniem tj. miesiąc od złożenia wniosku, ponadto już po skierowaniu (albo raczej w wyniku skierowania) do Sądu skargi na jego bezczynność. Tym niemniej załatwienie wniosku przez organ po wniesieniu skargi nie zwalnia Sądu z badania bezczynności i jej charakteru. Rozpoznanie skargi na bezczynność organu, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu. Stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, nawet jeżeli wniosek strony został załatwiony przez organ w toku postępowania sądowego (już po wniesieniu skargi) obliguje Sąd do oceny czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.), a także stwarza możliwość orzeczenia organowi grzywny lub przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. (wyrok WSA w Warszawie z 28 maja 2020 r., II SAB/Wa 80/20, LEX nr 3072123). Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., oceniając stopień naruszenia prawa w związku z zaistniałą bezczynnością w rozpatrywanej sprawie Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Zważywszy na krótki okres od dnia złożenia przez skarżącego wniosku do organu do dnia wniesienia skargi, bezczynność ta nie miała charakteru rażącego. Sąd stoi bowiem na stanowisku, że kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnych wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Oznacza to, że orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób. Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności zawartych w ustawie przepisów o terminach załatwienia sprawy, jednak naruszenie to musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, LEX nr 1218894; wyrok WSA w Łodzi z 17 października 2014 r., II SAB/Łd 124/14, LEX nr 1534558). Odnosząc się do wniosku skarżącej o zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych, to zasługuje on na uwzględnienie. Zgodnie z zasadą wolnego wyboru działania przed sądem administracyjnym (art. 34 p.p.s.a.) to do strony postępowania należy decyzja odnośnie tego, czy przed sądem administracyjnym będzie występowała osobiście, czy też będzie reprezentowana przez fachowego pełnomocnika procesowego. Oznacza to, że nie podlegają badaniu przez Sąd motywy, jakimi kieruje się strona ustanawiająca pełnomocnika ani zasadności jego ustanowienia. Sąd nie podziela stanowiska organu, że w przedmiotowej sprawie działanie skarżącej poprzez złożenie skargi na bezczynność przez profesjonalnego pełnomocnika jest działaniem świadomym, mającym na celu uzyskanie kosztów zastępstwa procesowego. Działania pełnomocnika w sprawie sądowoadministracyjnej nie można utożsamiać wyłącznie ze złożeniem skargi, nawet wówczas gdy sprawy są podobne i jest ich kilka. Stąd też w ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie brak jest okoliczności szczególnych pozwalających na miarkowanie wynagrodzenia pełnomocnika przy zasądzaniu zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego na podstawie art. 206 p.p.s.a. Wobec powyższego o należnych skarżącej kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. W poczet zasądzonych kosztów postępowania sądowego, w łącznej wysokości [...] zł, Sąd zaliczył wpis od skargi – [...] zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa – [...] zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika - [...] zł, odpowiadające wysokości stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800).