II SA/Ol 1001/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant specjalista Marta Przewłucka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi Związku Zawodowego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (Kolegium), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania Związku Zawodowego A (skarżący), od decyzji z dnia [...] wydanej przez Prezydenta [...] (organ I instancji) w przedmiocie umorzenia postępowania o udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej - utrzymało w mocy decyzję będącą przedmiotem odwołania. Zakwestionowana decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych sprawy. Pismem z dnia 9 lipca 2021 r. Komisja A zwróciła się do organu I instancji z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Wnioskodawcy zażądali przekazania informacji dotyczącej wynagrodzeń wraz z premiami dyrektorów, zastępców dyrektorów, kierowników oraz pełnomocników w Urzędzie [...] wg danych na dzień 31 grudnia 2020 r. oraz na dzień 30 czerwca 2021 r. z podziałem na: stanowisko, wynagrodzenie zasadnicze brutto, dodatek stażowy brutto, dodatek funkcyjny brutto, dodatek specjalny brutto, premia brutto. Wskazano, iż wnioskowana informacja miała zostać udostępniona poprzez zamieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej. W odpowiedzi, pismem z dnia 21 lipca 2021 r. organ I instancji wystąpił do wnioskodawcy o określenie sposobu i formy przekazania żądanej informacji. Jednocześnie poinformowano zainteresowanego, iż decyzję o udostępnieniu informacji w BIP podejmuje posiadacz informacji publicznej. Natomiast wnioskodawca nie może żądać udostępnienia informacji publicznej poprzez BIP. Wnioskodawca podtrzymał swoje stanowisko w piśmie z dnia 28 lipca 2021 r. Wobec powyższego organ I instancji pismem z dnia 5 sierpnia 2021 r. poinformował zainteresowanego, iż jego wniosek pozostanie bez rozpatrzenia do chwili wskazania oczekiwanego sposobu i formy udostępnienia informacji publicznej. Następnie, decyzją z dnia [...] organ I instancji umorzył postępowanie o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu decyzji, przytaczając treść art. 14 ust 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wskazał, że z uwagi na to, że wnioskodawca nie złożył wniosku o udostępnienie w formie wskazanej w powiadomieniu, tj. pisemnej, elektronicznej lub na nośniku danych w ocenie organu należało umorzyć postępowanie o udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej. Organ I instancji wskazał również, iż brak jest podstaw prawnych do żądania udostępnienia wnioskowanej informacji poprzez umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej. W tym zakresie decyzję podejmuje jedynie dysponent informacji publicznej. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik zarzucił jej naruszenie art. 14 ust 2 w zw. z art. 14 ust 1 w zw. z art. 7 ust 1 pkt 1 i art. 8 ust 3 zd.2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176, dalej: u.d.i.p.) poprzez bezpodstawne umorzenie przez organ postępowania o udostępnienie informacji publicznej bez wykazania (udowodnienia), że środki techniczne posiadane przez organ nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i formie określonej we wniosku, w sytuacji gdy wnioskodawca zażądał udostępnienia informacji publicznej w podstawowej formie udostępnienia takich informacji przewidzianej w art. 7 ust 1 pkt 1 ustawy, tj. poprzez zamieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej, zaś BIP (jego oprogramowanie) zapewnia techniczną możliwość zamieszczenia w nim informacji wnioskowanej przez skarżącego. Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] Kolegium wskazało, powołując się na treść art. 7, art. 8 ust. 3, art. 10 – 12 u.d.i.p., że w okolicznościach przedmiotowej sprawy wnioskowana informacja publiczna nie stanowi informacji, która zgodnie z u.d.i.p., obligatoryjnie winna być ogłoszona w Biuletynie Informacji Publicznej. Wobec powyższego względem informacji fakultatywnych, organy władzy publicznej mogą je ogłaszać w BIP, a określenie rodzaju, zakresu i stopnia szczegółowości tych informacji zależy wyłącznie od woli danego organu (vide: Ustawa o dostępie do informacji publicznej - komentarz, M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, W- wa 2010 r. s.123). Dopiero brak wnioskowanej informacji w BIP (ewentualnie brak udostępnienia w centralnym repozytorium, brak jej wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych albo przez zainstalowane w miejscach, o których mowa w pkt 1, urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją) otwiera wnioskodawcy drogę do uzyskania jej na wniosek w formie i w sposób przez niego określony, a jednocześnie możliwy od realizacji przez dysponenta informacji. W skardze wywiedzionej do tut. Sądu na decyzję Kolegium pełnomocnik skarżącego zarzucił jej naruszenie: - art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie odniesienia się przez Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do istoty zagadnienia materialnoprawnego poruszonego w odwołaniu od decyzji organu I instancji, które tkwi we właściwej wykładni art. 14 ust. 1 u.d.i.p., a które sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy jeżeli zainteresowany, zawnioskuje o nieudostępnioną dotychczas w BIP informację publiczną w trybie art. 10 u.d.i.p., a jako wnioskowaną formę udostępnienia wnioskodawca wnosi, aby zamieścić wnioskowaną informację w BIP, to organ ma prawo umorzyć postępowanie na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p., jeśli nie wskazał w piśmie o którym mowa w art. 14 ust. 2 zd. 1 u.d.i.p. i nie wykazał prawdziwości swych twierdzeń w tym zakresie, że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku, - naruszenie art. 14 ust. 2 w zw. z art. 14 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt. 1 i art. 8 ust. 3 zdanie 2 u.d.i.p. przez błędna wykładnię (i/lub błędną subsumpcję stanu faktycznego sprawy pod stosowane w sprawie normy prawa materialnego), a w konsekwencji wadliwą ocenę, że organ I instancji miał prawo umorzyć na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. postępowanie o udostępnienie informacji publicznej bez wykazania (udowodnienia), ani nawet bez wskazania przez organ, że środki techniczne posiadane przez organ nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i formie określonej we wniosku, w sytuacji gdy wnioskodawca zażądał udostępnienia informacji publicznej w podstawowej formie udostępniania takich informacji przewidzianej w art. 7 ust. 1 pkt. 1 ustawy, tj. poprzez zamieszczenie jej w Biuletynie Informacji Publicznej, - naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie przez Kolegium wnikliwego zebrania i rozważenia materiału dowodowego niezbędnego do wyjaśnienia, czy środki techniczne posiadane przez organ nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i formie określonej we wniosku - naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. przez bezpodstawne jego zastosowanie oraz art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. przez nieuzasadnione jego niezastosowanie, pomimo, że zaskarżona decyzja organu I instancji narusza prawo. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako: p.p.s.a.), sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż była ona zgodna z prawem. W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż w ocenie tut. Sądu pytany podmiot był podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Nadto, sama informacja objęta wnioskiem, posiadała walor informacji publicznej, czemu pytany podmiot nie przeczył. Zgodnie z art. 61 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu terytorialnego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Konkretyzację powyższej zasady stanowi ustawa o dostępie do informacji publicznej. Podstawowym zadaniem tej ustawy jest organizacja systemu społecznej kontroli działalności organów administracji publicznej w taki sposób, aby obywatele mieli jak najszerszy dostęp do informacji posiadanych przez administrację publiczną. Jest to realizacja konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego, jak również zasady jawności działań administracji publicznej. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, przy czym prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu obywatelowi (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.). Do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Art. 6 u.d.i.p. wymienia kategorie informacji publicznej, które na mocy ustawy podlegają udostępnieniu, przy czym z uwagi na treść art. 1 ust. 1 u.d.i.p. nie jest to katalog zamknięty. Informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Wyjaśnić pozostaje także, iż informacja o wynagrodzeniu osoby pełniącej funkcję publiczną ma związek z pełnieniem tej funkcji publicznej i jako taka stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Wynagrodzenie jest rekompensatą za wykonywanie przez osobę pełniącą funkcję publiczną jej obowiązków służbowych, a wykonywanie tych obowiązków stanowi pełnienie funkcji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 3087/14; wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 123/14; wyrok NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2561/13; dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądów administracyjnych przesądzone zostało, że udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną, podobnie jak poinformowanie wnioskodawcy, że podmiot, do którego skierował on żądanie, nie ma informacji wskazanej we wniosku, lub, że została ona udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej. Z kolei na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. organ odmawia udostępnienia informacji lub decyduje o umorzeniu postępowania. W przedmiotowej sprawie problemem o charakterze determinującym ocenę prawidłowości działania organu jest odpowiedź na pytanie, czy organ powinien udostępnić wnioskowaną informację publiczną zgodnie z wnioskiem skarżącego, tzn. opublikować ją w BIP. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, wglądu do dokumentów urzędowych i dostępu do posiedzeń Kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze: 1) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8; 2) udostępnienie o którym mowa w art. 10 i 11; 3) wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia; 4) udostępniania w portalu danych, o którym mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. poz. 1641), zwanym dalej "portalem danych". Z art. 10 ust. 1 wynika, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w BIP lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Przepis art. 7 ust. 1 u.d.i.p. stanowi podstawę prawną realizacji prawa do informacji publicznej sformułowanego w powołanym już powyżej art. 3 u.d.i.p. i porządkuje środki umożliwiające dotarcie do informacji publicznej poprzez określenie sposobów jej udostępniania. Z punktu widzenia okoliczności przywołanych w niniejszej sprawie należy wymienić dwa sposoby udostępniania informacji publicznej. Z przepisu art. 7 ust. 1 w związku z art. 8 u.d.i.p. wynika, iż podstawowym sposobem udostępniania informacji publicznej jest jej ogłaszanie w publikatorze teleinformatycznym - Biuletynie Informacji Publicznej, udostępnianym za pośrednictwem ujednoliconego systemu stron sieci teleinformatycznej. Drugą, komplementarną formą dostępu do informacji publicznej jest jej udostępnienie na wniosek strony (art. 7 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 10 u.d.i.p.). Najszerszą z form udostępniania informacji publicznej, stanowiącą jednocześnie najprostszy sposób uzyskania informacji publicznej jest ogłoszenie w Biuletynie Informacji Publicznej. Zakres realizacji tego sposobu dostępu do informacji publicznych wynika z treści art. 8 i 9 u.d.i.p., a także z przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie Biuletynu Informacji Publicznej (Dz. U. nr 10, poz. 68). Udostępnienie informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej ma charakter generalny i nie wymaga wniosku żadnego podmiotu (vide: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 55). Następuje ono ex lege, w wyniku realizacji obowiązku nałożonego na organy administracji publicznej, określonego w treści art. 8 ust. 3 omawianej ustawy i obejmuje całodobowy i nieprzerwany dostęp do informacji publicznych. Ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 2 ust. 1 stanowi, że każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej, a zasadnicze formy jej udostępniania wskazano w cytowanym już wyżej art. 7. O ile złożenie przez indywidualnie oznaczony podmiot wniosku o udostępnienie informacji publicznej inicjuje sprawę administracyjną, której zakończenie podlega kontroli sądu administracyjnego, o tyle zupełnie inny charakter ma publikowanie informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej. "Szczególny charakter ustawodawca nadał dotychczas nieznanej (w Polsce na gruncie prawnym) procedurze udostępniania informacji, czyli zamieszczenia jej w Biuletynie Informacji Publicznej. Ten urzędowy teleinformatyczny publikator ma spełniać funkcję instytucji powszechnego udostępniania informacji publicznej w postaci ujednoliconego systemu stron w sieci teleinformatycznej." (Biuletyn Informacji Publicznej. Informatyzacja administracji. Michał Bernaczyk, Mariusz Jabłoński, Krzysztof Wygoda, s. 40). W judykaturze stwierdzono (v. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2019 r., sygn. I OSK 1889/17, jak również I OSK 1553/17), a Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni ten pogląd akceptuje, że Biuletyn Informacji Publicznej stanowi, w swoim założeniu, platformę zapoznawania się z informacją dotyczącą spraw publicznych przez nieograniczony krąg adresatów i stąd też obowiązek umieszczenia informacji w BIP nie rodzi po stronie jego potencjalnych odbiorców uprawnienia do żądania dokonania publikacji, lub jej usunięcia. Wszak sama czynność utworzenia biuletynu, czy też czynność zamieszczenia w nim określonej informacji publicznej, nie dotyczy ani uprawnień strony, ani też jej obowiązków. W konsekwencji wszelkie akty i czynności podejmowane przez organy administracji w związku z prowadzeniem Biuletynu Informacji Publicznej, jak i bezczynność w tym zakresie, nie mogą podlegać kontroli sądu administracyjnego. Tym bardziej, że w ustawie o dostępie do informacji publicznej nie istnieje żaden przepis prawa, który wskazywałby na uprawnienia strony do żądania zamieszczenia, bądź też usunięcia określonych informacji publicznej z Biuletynu Informacji Publicznej. Podkreślić należy, że powyższa konstatacja nie prowadzi do naruszenia konstytucyjnej zasady prawa do sądu oraz wyrażonego w art. 61 Konstytucji RP prawa obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej. Z tego mianowicie powodu, że nieumieszczenie informacji w Biuletynie Informacji Publicznej daje, zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy, uprawnienie dla każdego do złożenia wniosku o udostępnienie mu informacji publicznej, a rozpatrzenie z kolei takiego wniosku, podlega kontroli sądu administracyjnego. Ponadto ewentualna skarga na prowadzenie Biuletynu Informacji Publicznej, może przybrać jedynie formę skargi w trybie działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Konkludując należało zatem uznać, iż skoro skarga na prawidłowość prowadzenia Biuletynu Informacji Publicznej znajduje się poza kognicją sądów administracyjnych, bowiem wnioskowana informacja publiczna nie stanowi informacji, która zgodnie z ustawą, obligatoryjnie winna być ogłoszona w Biuletynie Informacji Publicznej, to tym samym nie jest możliwe uwzględnienie skargi na sposób prowadzenia BIP, który jest przez stronę postępowania uznawany za niewyczerpujący czy nieprawidłowy (por. np. postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2005 r. sygn. akt I OSK 1210/05, wyroki NSA z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 611/08 i z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I OSK 169/09 oraz postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 października 2008 r., sygn. akt 40/08 i z dnia 14 grudnia 2014 r. - orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując, art. 10 ust. 1 u.o.i.p. tworzy komplementarne, a zarazem dychotomiczne sposoby dostępu do informacji publicznej, czyli informacja publiczna, która nie została udostępniona w BIP lub portalu danych – ta, o której mowa w art. 8 ust. 3 u.d.i.p. - jest udostępniana na wniosek. Ustawodawca dokonał zatem kategoryzacji informacji publicznej uznając, że ta, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3, pkt 4 lit. a tiret drugie, lit. c i d i pkt 5 u.d.i.p., z uwagi na rodzaj, charakter, a przeto ważkość społeczną winna być z urzędu, przez podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2 (dysponent informacji), udostępniona w BIP lub innym portalu danych. W konsekwencji powyższego, informacja publiczna nie spersonifikowana w art. 8 ust. 3 u.d.i.p. - w założeniu ustawodawcy, z definicji - nie zawiera w sobie takiego ładunku doniosłości i wagi dla lokalnej społeczności, by obligowało to dysponenta do jej publikacji z urzędu we wskazanych publikatorach. Skoro tak, to zamysł opublikowania informacji publicznej nie wskazanej w art. 6 ust. 1 pkt 1-3, pkt 4 lit. a tiret drugie, lit. c i d i pkt 5 u.d.i.p. - z woli ustawodawcy - został pozostawiony li tylko uznaniu jej dysponenta. W konsekwencji powyższego zaaprobowanie poglądu skarżącego, że rzeczona informacja winna być opublikowana w BIP, jako w sposób i formie wskazanej przez wnioskodawcę (art.14 ust. 1 u.d.i.p.), w istocie rzeczy stanowiłoby wymuszenie na dysponencie rzeczonej informacji jej obligatoryjną publikację. O tym zaś która informacja z uwagi na jej rodzaj i charakter zdecydował sam ustawodawca w art. 8 ust. 3 u.d.i.p., kierując się – jak można zasadnie domniemać – ważkością tejże informacji dla lokalnej społeczności. Rekapitulując, sposób i forma udostępnienia informacji publicznej wskazana we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.) nie może kategoryzować informacji publicznej, której wola publikacji w BIP została pozostawiona uznaniu jej dysponenta, do informacji spersonifikowanych w art. 6 ust. 1 pkt 1-3, pkt 4 lit. a tiret drugie, lit. c i d i pkt 5 u.d.i.p., modyfikując w rezultacie – za ustawodawcę – tryb jej upowszechniania. W tym stanie rzeczy, uznając, że nie doszło do wskazanych w skardze naruszeń norm prawa procesowego i materialnego, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.