VI SAB/Wa 79/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 15 marca 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. SA z siedzibą w W. na bezczynność i przewlekłość Komisji Nadzoru Finansowego w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę Skarżąca – G. SA z siedzibą w [...] (poprzednio: [...] SA z siedzibą w [...] ) - dalej także "spółka", zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ("WSA") bezczynność Komisji Nadzoru Finansowego ("organ", "KNF", "Komisja") w rozpoznaniu jej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonego od decyzji KNF z [...] grudnia 2019 r. w zakresie punktów 1, 2 i 3 rozstrzygnięcia, tj. w zakresie nałożenia kar pieniężnych w kwotach: 5.000.000 złotych, 1.000.000 złotych i 500.000 złotych. Skarga została zgłoszona w następującym stanie faktyczno-prawnym: KNF, decyzją [...] grudnia 2019 r., nałożyła na skarżącą trzy kary pieniężne (pkt 1, 2 i 3 decyzji), a w pkt 4 decyzji cofnęła skarżącej zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie tworzenia i zarządzania funduszami inwestycyjnymi. Skarżąca od powyższej decyzji, w zakresie ww. trzech kar pieniężnych: dnia 2 stycznia 2020 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zarzucając rażące naruszenie zarówno przepisów postępowania administracyjnego, jak i prawa materialnego, zawnioskowała o przeprowadzenie przywołanych przez nią w toku postępowania (w tym w piśmie z 9 grudnia 2019 r.) dowodów; dnia 20 stycznia 2020 r. złożyła do WSA skargę, którą zarejestrowano pod sygn. akt VI SA/Wa 131/20. KNF, pismem z 4 lutego 2020 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącej 10 lutego 2020 r., poinformowała, że postępowanie w sprawie nie może zostać zakończone w terminie określonym w art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej "k.p.a.", a to z uwagi na konieczność dokonania wszechstronnej analizy materiału dowodowego oraz rozpoznania zgłoszonych przez Skarżącą wniosków. W oparciu o art. 36 § 1 k.p.a., KNF zawiadomiła, że termin został przedłużony do 7 kwietnia 2020 r. i pouczyła o przysługującym - w oparciu o art. 37 k.p.a. - prawie zgłoszenia ponaglenia. Skarżąca, pismem z 12 marca 2020 r. (data wpływu do KNF 16 marca 2020 r.), zgłosiła "dodatkowe (precyzujące) zarzuty oraz dodatkowe wyjaśnienia", wnosząc o ich uwzględnienie przy procedowaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. KNF, pismem z 1 kwietnia 2020 r., poinformowała pełnomocnika skarżącej, że z uwagi na konieczność dokonania wszechstronnej analizy materiału dowodowego oraz rozpoznania zgłoszonych przez skarżącą wniosków, tj. z 2 stycznia 2020 r. oraz z 12 marca 2020 r., termin rozpoznania sprawy został przedłużony do 8 czerwca 2020 r. Skarżąca, pismem z 11 maja 2020 r. (data wpływu do KNF 18 maja 2020 r.), uzupełniła zarzuty wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy o rażące naruszenie art. 8 § 1 k.p.a., a także - w oparciu o art. 75 § 1 k.p.a., załączyła do akt dodatkowe dowody, wnosząc o ich uwzględnienie. WSA, postanowieniem z 25 maja 2020 r. (VI SA/Wa 131/20), w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., odrzuciła skargę na decyzję KNF z [...] grudnia 2019 r. wskazując, że "niedopuszczalne jest bowiem, aby ta sama decyzja była przedmiotem oceny organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym oraz - jednocześnie - sądu administracyjnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym". Skarżąca, pismami z 2 września 2020 r. (data wpływu do KNF 4 września 2020 r.), złożyła do Komisji ponaglenie, wnosząc o niezwłoczne rozpoznanie wniosku o ponowne rozpatrzeni sprawy i wydanie ostatecznej decyzji, a także zażądała umorzenia postępowania w oparciu o art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 5 i ust. 6 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz.U. z 2018 r. poz. 621 ze zm.). KNF, pismem z 24 września 2020 r., przywołując treść art. 31za ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), dalej także jako"ustawa COVID-19", poinformowała pełnomocnika skarżącej o: zawieszeniu biegu terminu do rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego od decyzji z [...] grudnia 2019 r.; nierozpoczęciu biegu terminu do rozpoznania ponaglenia złożone w sprawie nierozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego od decyzji z [...] grudnia 2019 r. WSA, postanowieniem z 5 lutego 2021 r., art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zawiesił postępowanie w sprawie VI SA/Wa 131/20 "do czasu prawomocnego zakończenia postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (pismo z 2 stycznia 2020 r.) wniesionego od decyzji KNF z [...]grudnia 2019 r.". W uzasadnieniu skargi na bezczynność skarżąca wskazała, że od daty wszczęcia postępowania - tj. od 2 stycznia 2020 r. (data wpływu do KNF 7 stycznia 2020 r.), jedynymi czynnościami, jakie KNF podjęła w sprawie, było wystosowanie dwóch pism informujących o przedłużeniu terminu rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem skarżącej dowody, na które KNF powołała się w tych pismach, były znane organowi już na wcześniejszym etapie postępowania, zakończonym wydaniem decyzji z [...] grudnia 2019 r. Co więcej, powołanie się w piśmie z 1 kwietnia 2020 r., na wniosek z 2 stycznia 2020 r., oznacza, że przynajmniej w okresie od 7 stycznia 2020 r. do 4 lutego 2020 r. (data poprzedniego pisma informacyjnego) KNF w ogóle nie podjęła czynności. W ocenie Skarżącej także złożenie przez nią dodatkowego pisma z 16 marca 2020 r. nie może być usprawiedliwieniem dla zarzucanej bezczynności. Wręcz przeciwnie, powinno było spowodować, że KNF podejmie kolejne czynności, których (na co jednoznacznie wskazuje analiza akt sprawy) nie podjęła. W skardze zarzucono, że ww. pisma informacyjne były formalnie i merytorycznie wadliwe, gdyż powody w nich przywołane nie wskazywały i nie uzasadniały rzeczywistej przyczyny niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie, a ponadto nie zawierały one - wymaganego prawem, uzasadnienia, tzn. nie wskazywały (poza bardzo powierzchownym wyjaśnieniem), dlaczego akurat w tym przypadku KNF potrzebuje więcej czasu. W kontekście przywołanego przez KNF art. 31za ust. 1 ustawy COVID-19, skarżąca wskazała, że nie ma on zastosowania w odniesieniu do postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wszak wniosek ów do KNF wpłynął 7 stycznia 2020 r., zatem termin na załatwienie tej sprawy upłynął 7 lutego 2020 r., a przepis art. 31za ust. 1 ustawy COVID-19 wszedł w życie 31 marca 2020 r. W odpowiedzi na skargę KNF wniosła o oddalenie skargi jako bezzasadnej, wskazując na skomplikowany charakter sprawy. Przywołała, że akta postępowania administracyjnego prowadzonego w I instancji obejmują 7 obszernych tomów akt, łącznie liczących 4.251 kart oraz 30 płyt CD. Nie sposób było zatem rozpoznać wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy bez analizy tego materiału, a następnie rozważenia zakresu ewentualnego uzupełnienia tego materiału, aby prawidłowo ustalić stan faktyczny sprawy, a także ocenić zasadność zarzutów podniesionych we wniosku, uzupełnionym pismem z 16 marca 2020 r. KNF wskazała przy tym, że sama analiza akt sprawy, prowadzona w ramach postępowania wyjaśniającego, ma charakter czynności faktycznych, które nie znajdują bezpośredniego odzwierciedlenia w aktach sprawy, niemniej stanowią proces absorbujący znaczną ilość czasu, stąd konieczne było poinformowanie Skarżącej o nowym terminie załatwienia. KNF podniosła, że w tego typu sprawach jak niniejsza - skomplikowanych, Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje dwumiesięczny termin na załatwienie sprawy. W kwestii terminu do rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy KNF wyjaśniła także, że termin ów został przedłużony pismem z 4 lutego 2020 r., a następnie pismem z 1 kwietnia 2020 r. i na podstawie art. 31za ust. 1 ustawy COVID-19, który wszedł w życie 31 marca 2020 r., zawieszony do dnia odwołania stanu epidemii. W replice Skarżąca przyznała, że analiza akt sprawy, prowadzona w ramach postępowania wyjaśniającego, rzeczywiście ma charakter czynności faktycznych, które nie znajdują bezpośredniego odzwierciedlenia w aktach sprawy, niemniej KNF nie podała, że takie czynności zostały podjęte oraz na czym one polegały, jakie to były czynności. W jej ocenie KNF powinna przynajmniej w istotnej części dowieść (np. za pomocą opinii, rekomendacji, czy notatki urzędowej, wiadomości email, bądź przedstawienia listy podjętych działań), że takie czynności dokonywano z intensywnością wypełniającą dyspozycję art. 12 i art. 35 § 1 k.p.a., czego w sprawie nie zrobiono. Zdaniem skarżącej niniejsza sprawa, zgodnie z zawiadomieniem KNF z 1 kwietnia 2020 r., winna była zostać zakończona najpóźniej 8 sierpnia 2020 r. lub z niewielkim opóźnieniem wynikającym ze stanu pandemii COVID-19. Tymczasem do chwili złożenia repliki sprawa nie została zakończona, a wszelkie działania podjęte w jej toku były "ślamazarne" i niezwykle opieszałe, bez uprzedniego przygotowania kalendarza prac nad wnioskiem. W odniesieniu do zawieszenia terminu na podstawie art. 31za ust. 1 ustawy COVID-19 skarżąca podniosła, że pismo informacyjne z 1 kwietnia 2020 r. zostało wystosowane po wejściu w życie tej normy, zatem zawieszony termin do rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy został odwieszony i zaczął biec dalej. Skarżąca uznając, że bezczynność KNF w niniejszej sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, rozszerzyła żądania skargi. Na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosła o wymierzenie Komisji grzywny w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarcze narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa GUS na podstawie odrębnych przepisów. Na koniec skarżąca wskazała, że w przypadku uznania, że KNF nie dopuściła się w sprawie zarzucanej bezczynności, wnosi o stwierdzenie rażącej przewlekłości w załatwieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz o zobowiązanie Komisji do wydania decyzji w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (znak [...] ) w terminie dwóch tygodni; zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych; wymierzenie Komisji grzywny w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarcze narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa GUS na podstawie odrębnych przepisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: skarga jest nieuzasadniona. W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego jest zasada szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.). Realizacji zasady szybkości postępowania służy m.in. określenie terminów załatwiania spraw przez organy administracji publicznej. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. W myśl art. 35 § 2 k.p.a., niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Z kolei w art. 35 § 3 k.p.a. przewidziano, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Natomiast zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a., do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Na gruncie art. 149 p.p.s.a. z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym ustawowo terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie. Natomiast pod pojęciem "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (zob. art. 37 § 1 k.p.a.; por. np. wyrok NSA z 24 maja 2018 r., II OSK 349/18 oraz z 1 lutego 2019 r., II OSK 2931/18; J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, 6 wyd., Warszawa 2019, s. 91). Podkreślić należy, że nie każde przekroczenie przez organ wskazanych wyżej terminów załatwiania spraw oznacza per se, że organ pozostaje w stanie bezczynności lub prowadzi postępowanie w sposób przewlekły. Konieczne jest tutaj poddanie ocenie istotnych okoliczności konkretnej sprawy, w tym w szczególności stopnia jej skomplikowania (zarówno w aspekcie prawnym, jak i przede wszystkim faktycznym), zaniechań lub wadliwości działań podejmowanych przez organ, a także postawy stron (zob. np. wyroki NSA z 13 maja 2011 r., I OSK 711/11 oraz z dnia 24 lipca 2018 r., II OSK 3021/17 - CBOSA). Z dniem 14 marca 2020 r. na terenie Polski ogłoszono stan zagrożenia epidemicznego (na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego - Dz. U. z 2020 r. poz. 433), a od dnia 20 marca 2020 r. obowiązuje stan epidemii (na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii - Dz. U. z 2020 r. poz. 491). Dlatego w niniejszej sprawie oceny stanu faktycznego należy dokonać z uwzględnieniem - obowiązującego od dnia 31 marca 2020 r. - przepisu art. 31za ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842). W pierwotnym brzmieniu przepis ten stanowił, że w przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii bieg terminów do podjęcia przez Komisję Nadzoru Finansowego czynności, w tym czynności nadzorczych, terminów załatwiania spraw oraz terminów przewidzianych do wydania decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie albo wniesienia sprzeciwu nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, chyba że Komisja Nadzoru Finansowego wyda decyzję załatwiającą sprawę, dokona czynności, wyda decyzję lub postanowienie kończące postępowanie w sprawie albo wniesie sprzeciw, z zastrzeżeniem art. 15zzf. (ust. 1). W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy wniosek spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy wpłynął do organu w dniu 7 stycznia 2020 r. Przed upływem terminu do załatwienia sprawy zastrzeżonego dla organu odwoławczego w art. 35 § 3 k.p.a., Komisja - w piśmie z dnia 4 lutego 2020 r. - na podstawie art. 36 § 1 k.p.a - zawiadomiła spółkę o nowym terminie załatwienia sprawy, wyznaczając go na dzień 7 kwietnia 2020 r. W takim stanie rzeczy do rozważenia tylko pozostało, czy organ skutecznie dokonał ww. przedłużenia terminu. Wskazać należy, że organ uzasadnił swoje powyższe działanie koniecznością wszechstronnej analizy materiału dowodowego i rozpatrzenia wniosków dowodowych Towarzystwa. Zdaniem Sądu podane w ww. zakresie przez organ powody - mimo że ogólnie nakreślone - mają oparcie w faktach. Nie mają zatem pozornego charakteru. W odpowiedzi na skargę Komisja podniosła, że akta postępowania administracyjnego prowadzonego w I instancji obejmują 7 obszernych tomów akt, łącznie liczących 4251 kart oraz 30 płyt CD. Sąd te okoliczności może potwierdzić, jako że decyzja KNF z [...] grudnia 2019 r., sygn. [...] , jest również - w zakresie sankcji w postaci cofnięcia skarżącej zezwolenia na prowadzenie działalności towarzystwa funduszy inwestycyjnych - przedmiotem skargi do WSA, a sprawa toczy się pod sygnaturą akt VI SA/Wa 131/20. Faktem również jest, że w obszernym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zgłoszono wnioski dowodowe obejmujące m.in. wszelkie pisma kierowane przez KNF do uczestników Subfunduszu w związku z wykupami certyfikatów Subfunduszu lub w związku ze zmianami statutu Funduszu, a także korespondencję KNF, w tym wiadomości elektroniczne, kierowane do A. D., a także przesłuchanie świadka. Mając na uwadze powyższe Sąd uznaje, że organ, ustalając nowy termin w sprawie uczynił zadość - dającemu się wyprowadzić z art. 36 k.p.a. - obowiązkowi dokładnego przeanalizowania charakteru danej sprawy w celu ustalenia ewentualnych czynności, których podjęcie jest konieczne, przy uwzględnieniu realnych możliwości organu, tak aby możliwe było jego dotrzymanie i wydanie decyzji przed jego upływem. Skoro zaś termin rozpoznania wniosku skarżącej został prawidłowo przedłużony do dnia 7 kwietnia 2020 r. to miał w sprawie zastosowanie przepis art. 31za ustawy z dnia 2 marca 2020 r. Hipotezą tego przepisu są bowiem objęte wyłącznie terminy, które biegły w chwili jego wejścia w życie - skutek zawieszający bieg terminu oraz terminy, których bieg miał się dopiero rozpocząć - skutek wstrzymujący rozpoczęcie biegu terminu. Przepis z art. 31za ustawy z dnia 2 marca 2020 r. nie dotyczy terminów, które upłynęły przed jego wejściem w życie, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Nie ma racji spółka podnosząc, że przesłanie jej pisma KNF z 1 kwietnia czy z 24 września 2020 r. zniweczyło - przewidziany w art. 31za ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. - skutek zawieszenia biegu terminu. Końcowa część ww. przepisu - w tym ta, w której mowa jest o dokonaniu czynności – wprost nawiązuje do prawnych form działania Komisji, jako organu nadzoru. Innymi słowy chodzi o specyfikę działania tego organu. Przybliżając tę kwestię można powołać np. wyrok WSA z dnia 12 stycznia 2017 r., II SA/Wa 1467/16, w którym tłumaczy się pojęcie "nadzoru", w rozumieniu art. 147 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, wyjaśniając, że obejmuje on swym zakresem cały zespół czynności, zarówno o charakterze reglamentacyjnym, kontrolnym, jak i sankcyjnym, które wynikają z norm kompetencyjnych przydanych KNF. Są to czynności, pośród których umiejscawia się zarówno decyzje administracyjne, czynności materialno - techniczne, akty zbliżone swym charakterem do generalnych aktów administracyjnych, czy też innego rodzaju działania, które trudno przyporządkować do wyodrębnionych doktrynalnie i normatywnie prawnych form działania organu nadzoru. Wspólną cechą wszystkich tych czynności jest związek z wykonywaniem nadzoru nad obrotem instrumentami finansowymi, niezależnie od przypisywania im cech władztwa administracyjnego i skutków prawnych. Powyższe rozumienie art. 31za ust. 1 potwierdza treść pkt 2.99. (pt. "Przepisy zawieszające terminy czynności KNF") uzasadnienia projektu ustawy o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (uchwalonej w dniu 31 marca 2020 r. ). Wskazuje się tu, że "projektowany przepis (chodzi o art. 31za - uwaga Sądu) służy wstrzymaniu rozpoczęcia lub zawieszeniu biegu terminów do podjęcia przez KNF czynności, w tym czynności nadzorczych, terminów załatwiania spraw oraz terminów przewidzianych do wydania decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie albo wniesienia sprzeciwu w okresie ograniczonych możliwości działania Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego związanych z zagrożeniem epidemicznym wynikającym z rozprzestrzeniania się COVID-19 i innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. W kontekście powyższego uzasadnionym jest zawieszenie biegu terminów do podjęcia przedmiotowych czynności tak, by organ nadzoru, po ustaniu sytuacji kryzysowej związanej z ograniczonymi możliwościami podejmowania czynności w zwykłym trybie, w tym w postępowaniach administracyjnych, mógł zrealizować swoje zadania bez uszczerbku dla przepisów prawa, jak również zapewnić podmiotom nadzorowanym, stronom postępowań administracyjnych lub innym podmiotom realny czynny udział w tych czynnościach, o ile taki udział jest prawem przewidziany. (...)". Zdaniem Sądu podobne podejście do omawianej kwestii odnaleźć można w - opublikowanym w LEX - piśmie z dnia 19 maja 2020 r. Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego - Komunikat ws. "odmrożenia" terminów w postępowaniach administracyjnych prowadzonych przez Komisję Nadzoru. Wskazuje się w nim, że "nadal obowiązuje art. 31za ust. 1 uC19 (tj. ustawy z dnia 2 marca 2020 r. - uwaga Sądu), zgodnie z którym w przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, bieg terminów do podjęcia przez Komisję Nadzoru Finansowego czynności, w tym czynności nadzorczych, terminów załatwiania spraw oraz terminów przewidzianych do wydania decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie albo wniesienia sprzeciwu nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, chyba że Komisja Nadzoru Finansowego wyda decyzję załatwiającą sprawę, dokona czynności, wyda decyzję lub postanowienie kończące postępowanie w sprawie albo wniesie sprzeciw." Tak więc z uwagi na szczególny stan prawny obowiązujący w rozpatrywanej sprawie, oraz wskazany wyżej sposób rozumienia przez Sąd art. 31za ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. w niniejszej sprawie nie stwierdzono bezczynności Komisji, ani przewlekłego prowadzenia postępowania przez ten organ. Sąd, mając za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), oddalił skargę.