I SA/Gd 1181/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 1 lutego 2022 r. sprawy ze skargi L.W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 17 czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego (dalej w skrócie zwany Naczelnikiem lub organem pierwszej instancji) wszczął wobec L.W. postępowanie egzekucyjne na podstawie wystawionego przez wierzyciela - Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. - tytułu wykonawczego z dnia 16 listopada 2017 r., obejmującego zobowiązanie z tytułu podatku akcyzowego. Na wniosek wierzyciela organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne postanowieniem z dnia 30 maja 2018 r. w związku z przedawnieniem należności objętej tytułem wykonawczym z dnia 16 listopada 2017 r. W dniu 7 września 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., wystawił tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący należność z tytułu podatku akcyzowego orzeczonego decyzją nr [...] z dnia 25 września 2017 r. w kwocie należności głównej 13.729,00 zł. Pismem z dnia 29 października 2020 r. L.W. wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia 7 września 2020 r. powołując się na fakt umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na postawie tytułu wykonawczego z dnia 16 listopada 2017 r. z uwagi na przedawnienie należności. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. w piśmie z dnia 25 listopada 2020 r. wskazał, że w dniu 19 lipca 2019 r. uzyskano informację o wszczęciu w dniu 27 października 2017 r. postępowania karnoskarbowego w związku z należnością w podatku akcyzowym i które pozostaje w toku na dzień sporządzenia pisma. Postanowieniem z dnia 23 lutego 2021 r. Naczelnik wznowił z urzędu postępowanie zakończone ostatecznym postanowieniem z dnia 30 maja 2018 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 16 listopada 2017 r. Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2021 r. nr [...] Naczelnik uchylił ostateczne postanowienie Naczelnika z dnia 30 maja 2018 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 16 listopada 2017 r. oraz odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia 16 listopada 2017 r. Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2021 r. nr [...] organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 7 września 2020 r. Pismem z dnia 14 kwietnia 2021 r. L.W. wniósł zażalenie na postanowienie Naczelnika z dnia 6 kwietnia 2021 r. nr [...] wskazując, że w sprawie nie zaistniały żadne nowe okoliczności faktyczne, nieznane wcześniej organowi podatkowemu, a przesłanki, na które powołał się organ egzekucyjny przy wznowieniu postępowania są nieprawdziwe. Po rozpatrzeniu zażalenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej w skrócie zwany Dyrektorem lub organem odwoławczym) postanowieniem z dnia 17 czerwca 2021 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie doszło do wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Następnie organ podniósł, że uchylenie decyzji ostatecznej z uwagi na wystąpienie przywołanej przesłanki uwarunkowane jest stwierdzeniem, że ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy, są nowe, istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej i nie były znane organowi, który wydał decyzję. Zdaniem Dyrektora w niniejszej sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne, które istniały w dniu wydania postanowienia z dnia 30 maja 2018 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, a były nieznane Naczelnikowi w chwili wydawania tego postanowienia. Organ wskazał, że podstawą wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego było pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 29 maja 2018 r., którym wierzyciel wnioskował o umorzenie postępowania egzekucyjnego w związku z przedawnieniem zobowiązania podatkowego, objętego tytułem wykonawczym z dnia 16 listopada 2017 r. Informację o wszczęciu postępowania karnoskarbowego, zawieszającego bieg przedawnienia należności objętej tytułem wykonawczym, wierzyciel uzyskał dopiero w dniu 19 lipca 2019 r. i przekazał ją organowi egzekucyjnemu w dniu 25 listopada 2020 r. Następnie organ podał, że zawiadomienie z dnia 3 listopada 2017 r. o wszczęciu postępowania karnoskarbowego w związku z niewykonaniem zobowiązania zapłaty podatku akcyzowego w tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego zostało skutecznie doręczone L.W. w dniu 8 listopada 2017 r. przez co zostały zrealizowane wymogi określone w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie termin przedawnienia przedmiotowego zobowiązania pozostaje zawieszony do dnia dzisiejszego, w związku z czym zaległość ta jest wymagalna i może być dochodzona w postępowaniu egzekucyjnym. W związku z powyższym Dyrektor doszedł do wniosku, że w sprawie wystąpiły przesłanki umożliwiające wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a także nie miały miejsca negatywne przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 146 k.p.a. Jednocześnie, zdaniem Dyrektora organ egzekucyjny podjął prawidłowe rozstrzygnięcie, odmawiając umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia 16 listopada 2017 r. w sytuacji odpadnięcia przesłanki przedawnienia zobowiązania z art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz.U. z 2020r., poz. 1427 ze zm.) - dalej w skrócie u.p.e.a. oraz braku innych przesłanek wymienionych w art. 59 u.p.e.a. Na postanowienie Dyrektora L.W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 104 § 1 i 2, art. 138 § 1 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Uzasadniając postawione zarzuty skarżący stwierdził, że nie wyszła na jaw nowa okoliczność faktyczna, która istniała w dniu wydania postanowienia z dnia 30 maja 2018 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, a która nie była znana Naczelnikowi. Strona podniosła, że opisana wymiana korespondencji między Naczelnikiem a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w S., nie przedstawia prawdziwych okoliczności w jakich organy uzyskały informacje o wszczęciu postępowania karnoskarbowego, a faktycznie w ogóle nie wykazano, kiedy i w jaki sposób powzięto informację o toczącym się postępowaniu karnoskarbowym. Skarżący podniósł też, że w dniu wystawienia tytułu wykonawczego z dnia 16 listopada 2017 r. oraz w chwili wszczęcia postępowania egzekucyjnego na podstawie powyższego tytułu wykonawczego, zobowiązanie podatkowe skarżącego byłoby już przedawnione, gdyby organy nie brały pod uwagę faktu wszczęcia postępowania karnoskarbowego w 2017 r. Tym samym należy uznać, że wierzyciel jak i organ prowadzący egzekucję miały informacje o powyższej okoliczności, inaczej nie prowadziłyby postępowania egzekucyjnego. Strona zwróciła również uwagę, że został wystawiony nowy tytuł wykonawczy dnia 7 września 2020 r., a tym samym w obrocie prawnym występują dwa tytuły wykonawcze wystawione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., dotyczący tej samej zaległości podatkowej. Wnoszący skargę podkreślił, że sam fakt zaniedbań lub nieprawidłowego wykonywania obowiązków przez organ podatkowy nie może stanowić podstawy do zastosowania art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. To, że organ umarzając postępowanie egzekucyjne nie wziął pod uwagę faktu, że zostało już wszczęte postępowanie karnoskarbowe w 2017 r. nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania. Ponadto skoro organ umarzający postępowanie nie dokonał dokładnego wyjaśnienia sprawy przed wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania, a dopiero później, tj. dnia 4 listopada 2020 r. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o udzielenie informacji o zakresie przedawnienia, to również nie można uznać powyższych okoliczności za podstawę wznowienia postępowania. Zdaniem strony Naczelnik nie wykazał, że faktycznie podnoszone okoliczności nie były mu znane. W ocenie skarżącego w sprawie doszło do zniweczenia przerwania biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego co nastąpiło wskutek prawomocnego postanowienia Naczelnika z dnia 30 maja 2018 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku L.W. na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez wierzyciela Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 16 listopada 2017 r. Tym samym nie doszło w ogóle do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego i wobec tego uległo ono już przedawnieniu. Dyrektor w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kwestionowała zasadność wznowienia z urzędu, uprzednio umorzonego postępowania egzekucyjnego, w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z art. 18 u.p.e.a. - jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 18 u.p.e.a. pozwala traktować jako pewną ciągłość postępowania z k.p.a. i postępowanie wykonawcze unormowane w u.p.e.a. Dlatego w przypadku, gdy jakaś kwestia nie jest uregulowana w u.p.e.a., przepis ten pozwala na odpowiednie zastosowanie przepisów k.p.a. Kwestia wznowienia postępowania egzekucyjnego nie została uregulowana w ustawie egzekucyjnej i na zasadzie odesłania w art. 18 u.p.e.a., w tym zakresie pełne zastosowanie mają przepisy Działu II Rozdziału 12 kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wystąpi któraś z enumeratywnie wymienionych w tym przepisie przyczyn. Ponadto przesłanki wznowienia zawierają art. 145a i art. 145b k.p.a. Mając na uwadze treść art. 18 u.p.e.a. wskazać należy, że przesłanki wznowienia postępowania egzekucyjnego odnosić należy nie do postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej, ale do wydanych w postępowaniu egzekucyjnym ostatecznych postanowień. W niniejszej sprawie podstawą wznowienia postępowania przez organ było wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, nieznanych organowi, który wydał to postanowienie. Uchylenie ostatecznego postanowienia wydanego w postępowaniu egzempcyjnym z uwagi na wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. obwarowane jest łącznym wystąpieniem czterech warunków: ujawnione okoliczności faktyczne i dowody są istotne dla sprawy (1), okoliczności faktyczne lub dowody są nowe (2), okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej (3), okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał postanowienie (4). Jeżeli którykolwiek z warunków nie został spełniony, niemożliwe jest uchylenie ostatecznego postanowienia. Należy podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że w dyspozycji art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. użyty został spójnik "lub" ("nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody"), a więc ustawodawca sformułował w tym wypadku alternatywę nierozłączną. W takiej sytuacji alternatywa dwóch zdań jest prawdziwa, jeśli co najmniej jedno z nich jest prawdziwe. Tak więc wystąpienie co najmniej jednego z członów tej alternatywy stanowi samoistną i wystarczającą przesłankę wznowienia, jeżeli równocześnie są spełnione pozostałe przesłanki tego przepisu (zob. na przykład wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2021 r., I GSK 2106/18, LEX nr 3187136). Wznowienie postępowania może więc następować nie tylko wówczas gdy wyjdą na jaw nowe dowody ale także w sytuacji, gdy mamy do czynienia z nowymi okolicznościami faktycznymi istotnymi dla sprawy. Każda z tych przesłanek jest samodzielną podstawą wznowienia postępowania. W odniesieniu do nowych okoliczności istotne jest jedynie, aby miały one miejsce przed wydaniem ostatecznego postanowienia, były one istotne dla sprawy, a nie były znane organowi w momencie jego wydawania. Nową okolicznością istotną dla sprawy będzie więc taka okoliczność, która mogła odmiennie ukształtować rozstrzygnięcie, przy czym jest to okoliczność, która przedstawia stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania postanowienia przez organ nieposiadający wiedzy o takiej okoliczności. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne wobec L.W. na podstawie wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. tytułu wykonawczego z dnia 16 listopada 2017 r., obejmującego zobowiązanie z tytułu podatku akcyzowego. Przedmiotowe postępowanie zostało umorzone na wniosek wierzyciela (pismo z dnia 29 maja 2018 r.), na mocy postanowienia Naczelnika z dnia 30 maja 2018 r. w związku ze stwierdzeniem przedawnienia należności objętej tytułem wykonawczym z dnia 16 listopada 2017 r. W piśmie z dnia 25 listopada 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wskazał, że w dniu 19 lipca 2019 r. uzyskano informację o wszczęciu w dniu 27 października 2017 r. postępowania karnoskarbowego wobec L.W., w związku z należnością w podatku akcyzowym. Informację o tej okoliczności organ ten przekazał organowi egzekucyjnemu w dniu 25 listopada 2020 r., a w dniu 23 lutego 2021 r. Naczelnik wydał postanowienie na mocy którego wznowił z urzędu postępowanie zakończone ostatecznym postanowieniem z dnia 30 maja 2018 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Nie budzi wątpliwości Sądu, że okoliczność zawieszenia biegu terminu przedawnienie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, w związku z wszczęciem postępowania w sprawie karnoskarbowej, o której to okoliczności podatnik został zawiadomiony (jest to fakt niesporny), stanowiła okoliczność istotną dla sprawy. Gdyby bowiem organ wydający postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z uwagi na upływ terminu przedawnienia dysponował taką informacją, wówczas niewątpliwie nie podjąłby decyzji o umorzeniu postępowania z tej przyczyny. Mając bowiem dane o toczącym się postępowaniu karnoskarbowym organ mógłby prowadzić postępowanie egzekucyjne. Na przeszkodzie jego kontynuowania nie stałaby bowiem formalnoprawna przesłanka obligująca organ do umorzenia postępowania o jakiej mowa w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Tym samym Sąd stwierdza, że została spełniona pierwsza z przesłanek warunkujących dopuszczalność wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. tj. istnienia istotnej dla sprawy okoliczności faktycznej. Nie budzi wątpliwości Sądu i to, że okoliczność wszczęcia postępowania karnoskarbowego prowadząca w skutkach do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, miała charakter okoliczności nowej i nieznanej organowi prowadzącemu postępowanie egzekucyjne w momencie wydawania postanowienia o umorzeniu postępowania. Nowe okoliczności faktyczne, to takie, które zostały nowo odkryte w sprawie i nie były znane organowi w chwili orzekania, przy czym "nowość jest tu utożsamiana z następczym odkryciem lub zgłoszeniem przez stronę, nie zaś z następczym zaistnieniem" (H. Knysiak-Molczyk (red.), Komentarz do art. 145 Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex/el.). Z treści zaskarżonego postanowienia wynika, że organ egzekucyjny o istnieniu tej okoliczności dowiedział się dopiero w dniu 25 listopada 2020 r. i wiedzę tę posiadł w związku z informacją, jaka została mu przekazana przez wierzyciela tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. Wiedza o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego została zatem pozyskana przez organ egzekucyjny już po wydaniu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Podkreślić w tym miejscu wypada, że "nowe dowody" i "nowe okoliczności" muszą mieć charakter obiektywny, co oznacza, że ich ujawnienie nie daje podstaw do dokonywania ustaleń, czy i z jakich powodów nie były one znane organowi pierwotnie prowadzącemu postępowanie. Dla oceny przesłanek prawidłowości wznowienia postępowania w oparciu o przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. bez znaczenia pozostaje zatem podnoszona przez stronę kwestia ewentualnych zaniedbań organu, który w przekonaniu strony umarzając postępowanie egzekucyjne powinienem był dokładnie wyjaśnić sprawę i ustalić, że doszło do wszczęcia postępiania karnoskarbowego. Jak podkreśla się tak w doktrynie jak i orzecznictwie nie jest istotne, z jakich powodów nowe okoliczności nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie. Nawet w przypadku ustalenia, że doszło do zaniedbań organu, o ile zostaną spełnione pozostałe przesłanki wymienione w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., uzasadnione będzie wznowienie postępowania (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2011 s. 557, M. Jaśkowska (w:) M. Jaśkowska, M. Wilbrandt - Gotowicz, A. Wróbel. Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego - komentarz do art. 145, LEX oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 maja 2015 r. sygn. akt II OSK 2516/13, 16 maja 2018 r. sygn. akt I GSK 1869/18, 19 grudnia 2018 r. sygn. akt I GSK 846/18, z 14 października 2021 r. II GSK 1405/21 - orzeczenia przywołane w uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl). Za nieuzasadniony należy przy tym uznać zarzut, że Naczelnik przed wydaniem postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego nie ustalał kwestii przedawnienia, a uczynił to dopiero w piśmie z dnia 4 listopada 2020 r., skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.. Sąd zwraca uwagę, że przedmiotowe pismo (k. 24 akt administracyjnych) zostało wystosowane przez Naczelnika w związku z wątpliwościami, jakie pojawiły się z uwagi na otrzymanie drugiego tytułu wykonawczego (z dnia7 września 2020 r.). Organ egzekucyjny w przedmiotowym piśmie nie domagał się wyjaśnienia okoliczności związanych z przedawnieniem, ale przyczyn wystawienia kolejnego tytułu. Sytuacja ta, zdaniem Naczelnika wymagała wyjaśnienia z tego powodu, że przepis art. 61 u.p.e.a. dopuszcza możliwość ponownego wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ale z uwagi na uprzednie jego umorzenie ze względu na bezskuteczność egzekucji (art. 59 § 2 u.p.e.a.), a taki stan rzeczy, w ocenie organu, nie zaistniał w rozpoznawanej sprawie. W końcu nie ma żadnych powodów aby twierdzić, że okoliczność zawieszenia biegu terminu przedawnienia w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego zaistniała dopiero po wydaniu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Jak wynika bowiem z zaskarżonego aktu, zawiadomienie z dnia 3 listopada 2017 r. o wszczęciu wobec L.W. postępowania karnoskarbowego w związku z niewykonaniem zobowiązania zapłaty podatku akcyzowego w tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego zostało skutecznie doręczone podatnikowi w dniu 8 listopada 2017 r. Wystąpienie tej okoliczności ma zatem uprzedni charakter wobec wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. W świetle powyższych uwag Sąd w pełni aprobuje stwierdzenie organu, że w sprawie zaistniały podstawy do wznowienia postępowania egzekucyjnego w oparciu o przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W konsekwencji istniały również podstawy do uchylenia przez Naczelnika, na mocy postanowienia z dnia 6 kwietnia 2021 r., ostatecznego postanowienia Naczelnika z dnia 30 maja 2018 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Tym samym nie mogło dojść do naruszenia art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Jednocześnie organ prawidłowo rozstrzygnął w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, albowiem wobec stwierdzenia, że doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, nie wystąpiła przesłanka umorzenia postępowania z uwagi na niewykonalność obowiązku o charakterze pieniężnym (art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). Nie istniała bowiem prawna przeszkoda wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego w postaci przedawnienia dochodzonego zobowiązania podatkowego. Odnosząc się do stwierdzenia, że skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego został "uchylony" w następstwie wydania postanowienia Naczelnika z dnia 30 maja 2018 roku o umorzeniu postępowania egzekucyjnego należy wskazać, że przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące zagadnienia przedawnienia zobowiązania podatkowego (Dział I Rozdział 8), nie przewidują sytuacji, w której w następstwie umorzenia postępowania egzekucyjnego dochodzi do zniweczenia skutków (w zakresie przedawnienia) związanych z wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe. Przesłanką zawieszenia biegu terminu zobowiązania podatkowego, zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej jest wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Warunek ten jest spełniony o ile organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 i 1a, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia (art. 70c Ordynacji podatkowej). Natomiast jedyną okolicznością, która w takim przypadku kończy okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia jest sytuacja opisana w art. 70 § 7 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi bowiem, że bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Żaden przepis Ordynacji podatkowej nie wiąże natomiast skutku w postaci czy to przerwania czy zawieszenia biegu terminu przedawnienia z umorzeniem postępowania egzekucyjnego, a tym bardziej nie wskazuje na to, aby umorzenie egzekucji administracyjnej prowadziło do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem określonego czasu, a nie w następstwie wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. W przekonaniu Sądu organ prowadził postępowanie z poszanowaniem zasad wyrażonych w art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. Przeprowadzona przez organ podatkowy odmienna ocena ustalonego stanu faktycznego nie dowodzi, że naruszono nałożony na organy obowiązek działania w granicach i na podstawie obowiązującego prawa. Zdaniem Sądu nałożony na organy obowiązek prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) oraz działania w granicach i na podstawie obowiązującego prawa (art. 6 k.p.a.) nie oznacza, iż organy podatkowe obowiązane są interpretować fakty jedynie w sposób zadowalający dla strony, a więc w sposób zbieżny z jej stanowiskiem. Nie stanowi także naruszenia przepisów postępowania sytuacja, w której strona pozostaje w przekonaniu, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był niewystarczający do wydania władczego rozstrzygnięcia. Zasada prawdy obiektywnej (art. k.p.a.) i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem, jeżeli zgromadzony i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia materiał dowodowy, przemawia za przyjęciem okoliczności przeciwnych. Podniesione przez skarżącego zarzuty stanowią w istocie polemikę, z prawidłowymi ustaleniami organów. Ta zaś - jako nieznajdująca oparcia w przepisach prawa, a przy tym pozbawiona mocy przekonywania wobec braku jej odzwierciedlenia w aktach sprawy, nie mogła doprowadzić do wniosków odmiennych, aniżeli te przedstawione w niniejszym uzasadnieniu. Podkreślić przy tym należy, że ani niezadowolenie strony z zapadłego rozstrzygnięcia, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonego aktu prawnego, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi. Końcowo Sąd wskazuje, że faktem jest, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wystawił nowy tytuł wykonawczy z dnia 7 września 2020 r. Niemniej jednak postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o ten tytuł wykonawczy zostało umorzone na mocy postanowienia Naczelnika z dnia 6 kwietnia 2021 r. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) oddalił skargę, uznając ją za niezasadną.